หัวข้อ : Toki2 "Fight For Akane" (ภาคจบ) ข้อความ : เมื่อโกบังโจขยายร่างจนกลายเป็นยักษ์แล้ว เขาก็เริ่มชาร์จพลังเพื่อเตรียมใช้ท่าวิหคเพลิง ส่วนผมก็ได้แต่คิดว่าทำอย่างไงถึงจะรอดจากสถานการณ์นี้ไปได้ ตอนนี้ผมมีพลังชีวิตเหลืออยู่ไม่มาก ถึงใช้คาถาเคลโก้(คาถาเติมพลังชีวิตระดับ3)แต่ถ้าท่าวิหคเพลิงของโกบังโจรุนแรงกว่าแต่เดิม เติมพลังไปก็เปล่าประโยชน์ ทำไงดี ถ้าตอนนี้เรามีเกราะที่สามารถป้องกันท่าวิหคเพลิงได้ล่ะก็ เกราะเหรอ? คิดออกแล้ว ถ้าใช้วิธีนี้เราอาจจะรอดจากท่าวิหคเพลิงก็ได้ อาจะเสี่ยงไปหน่อย ต้องลองดู โกบังโจ: ฮ่าๆๆๆๆ คงกำลังสิ้นหวังอยู่สินะ ตอนนี้ต่อให้แกจะมีเบเฮริทแล้วใช้มันเรียกก็อดแฮนด์ทั้ง5มาช่วยก็ไม่มีประโยชน์ เพราะฉันนี่แหละคือคนที่เก่งกาจที่สุดในโลก ฮ่าๆๆๆๆ วิหคเพลิง จงออกมา! โกบังโจใช้หมัดชกไปที่พึ้น ทำให้แผ่นดินแยกออกจากกัน และมีวิหคเพลิงบินออกมาจากแม๊กม่าอันร้อนระอุที่ไหลเวียนอยู่ใต้ดิน ผมลองนับดูมีออกมาทั้งหมด16ตัว มากกว่าตอนสู้ครั้งที่แล้วตั้งเท่าตัว แบบนี้วิธีที่คิดเอาไว้จะได้ผลรึเปล่าวะเนี่ย โกบังโจ: เป็นไง ตะลึงเลยล่ะซิ ด้วยวิหคเพลิงที่มีจำนวนมากมายขนาดนี้ แกได้ไปยมโลกแน่ ตัวเอก: เชอะ ก็แค่มากกว่าเดิม8ตัวเท่านั้นเอง มันก็ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก โกบังโจ: หนอย จะตายอยู่แล้วยังจะทำปากดีอีก งั้นลองดูซิว่าจะเก่งแค่ปากหรือเปล่า วิหคเพลิง! จัดการฆ่ามันซะ! เมื่อสิ้นเสียงคำสั่งของโกบังโจ วิหคเพลิงทั้ง16ตัวก็พุ่งเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว เอาวะ จะออกหัวหรือออกก้อยเดี๋ยวก็รู้ ผมเริ่มท่องคาถาทันที โกบังโจ: เชอะ คิดจะใช้คาถาบริซาร์ดโก้(คาถาน้ำแข็งระดับ3)กับวิหคเพลิงทั้ง16ตัวเนี่ยเรอะ ไม่มีทางหรอก จงยอมถูกเผาตายอย่างทรมาณซะเถอะ ตัวเอก: คิดหรือว่าฉันจะยอมตายง่ายๆ คอยดู บริซาร์ดโก้! ผมใช้คาถาบริซาร์ดโก้อัดใส่ตัวเองเพื่อให้น้ำแข็งปกคลุมตัวจนกลายเป็นเกราะน้ำแข็ง เมื่อวิหคเพลิงบินเข้าชนตัวผมซึ่งมีน้ำปกคลุมทั่วตัว ก็ถูกความเย็นของน้ำแข็งจนสลายตัวไป แต่เมื่อวิหคเพลิงบินเข้าชนผมจนครบทั้ง16ตัว เกราะน้ำแข็งก็ละลายไปพอดี โกบังโจ: ฮึ่ม! ฉลาดนักนะ ใช้น้ำแข็งป้องกันตัวเรอะ แต่อย่าคิดว่าจะทำอย่างนี้ได้อีกเป็นครั้งที่2 ตอนนี้โกบังโจจะยังไม่สามรถขยับตัวเป็นเวลา3นาทีเนื่องจากต้องพักให้ร่างกายพร้อมจะใช้ท่าวิหคเพลิง ผมจึงใช้โอกาสนี้ใช้คาถาเคลโก้รักษาตัวเองก่อน ตัวเอก: เคลโก้! หลังจากที่ผมฟื้นพลังแล้ว ผมก็คิดว่าต้องรีบจัดการให้โกบังโจกลับสู่ร่างเดิมก่อน มิฉะนั้นมันจะใช้ท่าวิหคเพลิงอีก ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น โกบังโจก็เริ่มชาร์จพลังอีกครั้งเพื่อใช้ท่าวิหคเพลิง ตัวเอก: เฮ้ย ทำไมฟื้นตัวเร็วขนาดนี้ล่ะ แกต้องพัก3นาทีไม่ใช่เรอะ นี้แค่นาทีเดียวเองนะโว้ย โกบังโจ: ฮ่าๆๆๆ ก็บอกแล้วไงว่าฉันฝึกฝนพลังมาจนกล้าแกร่งแล้ว พักแค่นาทีเดียวก็พอแล้ว เตรียมใจไว้เถอะ ชาร์จเสร็จเมื่อไรแกตายแน่ ฮ่าห์ห์ห์ บ้าชิบ แบบนี้ต้องรีบทำให้โกบังโจขยับตัวไม่ได้ก่อน แล้วค่อยกระหน่ำอัดทีหลัง ผมจึงชูดาบเคนโด้ของผมขึ้นเหนือหัว แล้วท่องคาถาซันด้าโก้(คาถาสายฟ้าระดับ3) โกบังโจ: คิดจะทำอะไรแปลกๆอีกล่ะ คราวนี้ ตัวเอก: เออ เดี๋ยวก็รู้ ซันดาโก้! ผมใช้คาถาซันดาโก้อัดใส่ดาบเคนโด้ของผมจนกลายเป็นดาบสายฟ้า ตัวเอก: ลองเอาไอ้นี่ไปกินหน่อยเป็นไง เพลงดาบซันด้าเบลด! ผมกระโดดขึ้นไปหาโกบังโจซึ่งกำลังชาร์จพลังอยู่ แล้วใช้ซันด้าเบลดฟาดไปเต็มหัวของโกบังโจ ทำให้โกบังโจชาจนขยับตัวไม่ได้ โกบังโจ: อ้ากกก ฮึ่ม เจ็บใจนัก เล่นฉันซะจนชาไปทั้งตัวเลย เมื่อโกบังโจขยับตัวไม่ได้แล้ว ผมจึงใช้เพลงดาบจันทร์สะท้านกระหน่ำไปตามตัวโกบังโจ สร้างความเจ็บปวดให้กับโกบังโจเป็นอย่างมาก จึงต้องคืนสู่ร่างเดิมในที่สุด ส่วนผมก็ถอยมาตั้งหลักเพื่อเตรียมจะเผด็จศึก โกบังโจ: แฮ่ก แฮ่ก กะ..แก บังอาจนักนะ ตัวเอก: แฮ่ก แฮ่ก ไม่ต้องพูดมากแล้ว ฉันจะทำให้การต่อสู้ครั้งนี้ยุติลงไปเสียที เตรียมตัวรับความพ่ายแพ้ไปซะเถอะ ผมชาร์จพลังเพื่อใช้ท่าไม้ตายของชมรมเคนโด้ บริเวณที่ใช้ต่อสู้มีไฟลุกขึ้นโชนล้อมรอบผมกับโกบังโจ และดาบเคนโด้ของผมก็ลุกเป็นไฟ ตัวเอก: เอาล่ะ ฉันจะเผด็จศึกแกเดี๋ยวนี้ล่ะ ย้ากกกกก ผมกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อที่จะลงมาฟาดโกบังโจให้ขาด2ท่อน ตัวเอก: ดาบเพลิงผ่ามาร พิฆาต! ผมฟาดเข้าไปเต็มแรงแต่ก็เกิดเรื่องที่ไม่น่าเชื่อขึ้น เมื่อโกบังโจใช้มือเปล่ารับดาบเพลิงของผม ตัวเอก: ปะ..ปะ..เป็นไปไม่ได้ แกใช้มือเปล่ารับดาบเพลิงได้ยังไงกัน โกบังโจ: หึหึหึหึ แต่มันก็เป็นไปแล้ว ไสหัวไปซะ! โกบังโจใช้หมัดซัดผมจนกระเด็นไปติดกำแพงบ้าน มันทำให้ผมเจ็บปวดทั้งกายและใจเพราะท่าไม้ตายเผด็จศึกของผมถูกทำลายเสียแล้ว โกบังโจ: อยากรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงรับดาบเพลิงของแกได้ ลองดูที่ดาบเคนโด้ของแกดีๆเซ่ ผมลองมองไปที่ดาบเคนโด้ตามที่โกบังโจบอกก็ต้องตกตะลึง เพราะดาบเคนโด้ของผมเริ่มมีรอยปริที่พร้อมจะหักได้ทุกเมื่อ โกบังโจ: ฮ่าๆๆๆๆ เพราะแกใช้คาถาทั้งน้ำแข็ง สายฟ้าแล้วยังตามด้วยไฟอีก แบบนี้ดาบเคนโด้ที่ไหนก็ทนไม่ได้หรอก ตัวเอก: บ้าชิบ ทำไมมันต้องมีรอยปริในตอนสำคัญอย่างนี้ด้วยวะ โกบังโจ: ตอนนี้ท่าไม้ตายก้นหีบของแกก็คงใช้ไม่ได้แล้วซินะ ถึงแม้ฉันจะขยายร่างเป็นยักษ์ไม่ได้แล้ว แต่แค่พลังที่ฉันยังมีเหลืออยู่ในตอนนี้ ก็มากพอที่จะบดขยี้แกแล้วล่ะ ฮ่าๆๆๆ เตรียมตัวตายจริงๆซะที แล้วโกบังโจก็เดินเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ ส่วนผมก็ได้แต่นั่งสิ้นหวังเพราะไม่มีทางสู้ได้แล้ว โกบังโจ: หึหึหึ ชมรมเคนโด้ของแกท่าทางคงจะกระจอกกันทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นศิษย์หรืออาจารย์ หลังจากฆ่าแกแล้ว ฉันจะไปถล่มชมรมเคนโด้ของแกให้ราบคาบหน้ากลองไปเลย ทันทีที่ผมได้ยินคำว่าอาจารย์ ทำให้ผมหวนนึกถึงคำสอนของอาจารย์ชมรมเคนโด้ที่มักจะสอนทุกครั้งก่อนเลิกชมรมว่า ???: จงจำไว้เสมอว่า เมื่อใดก็ตามที่จิตใจของเราอ่อนแอหรือสิ้นหวัง เมื่อนั้นต่อให้มีดาบที่ดีสักแค่ไหนก็ต้องประสบกับความพ่ายแพ้ แต่หากเรามีจิตใจที่เข้มแข็ง ไม่ท้อแท้ต่ออุปสรรค ถึงแม้เราจะมีดาบที่ปิ่นจวนเจียนจะหัก เราก็สามารถที่จะเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ชนิดที่เรียกว่ารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง เมื่อผมคิดถึงคำสอนของอาจารย์ ทำให้คิดได้ว่าเราจะต้องเข้มแข็งเอาไว้ ถ้าเรายอมแพ้ต่ออุปสรรคที่อยู่ข้างหน้าตอนนี้ นอกจากเราจะไม่ได้อากาเนะจังแล้ว เราจะกลายเป็นไอ้ขี้แพ้ไปตลอดกาล ไม่ได้ เราต้องลุกขึ้นมาสู้กับมัน ผมจึงลุกขึ้นยืนขึ้นมาเพื่อที่จะสู้อีกครั้ง โกบังโจ: เฮอะ ยังอุตส่าห์ลุกขึ้นมาสู้อีกเรอะ ดาบก็ใช้ไม่ได้แล้ว ยังคิดว่าจะทำอะไรฉันได้อีกเรอะ หึหึหึ น่าขำสิ้นดี ก็อาจจะจริงอย่างที่มันว่าเพราะถึงจะลุกขึ้นมาสู้กับมัน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไงดี จะใช้เพลงดาบจันทร์สะท้านก็ไม่ได้เพราะท่านี้ต้องจู่โจมคู่ต่อสู้ติดต่อกัน ดาบอาจหักได้ทุกเมื่อ งั้นต้องอัดทีเดียวให้จบไปเลย ทีเดียว? จริงซิ ต้องใช้ท่านั้น มันเป็นท่าที่เราอ่านมาจากในหนังสือการ์ตูนเรื่องซามูไรพเนจร เราชอบท่านี้มากแต่ยังไม่เคยลองเลียนแบบดูเลย วันนี้ต้องลองหน่อยล่ะ เมื่อคิดได้เช่นนั้นแล้วผมตั้งท่าดาบแบบอิไอ(แบบอุเคียวในเกมส์ซามูไรสปิริต) โกบังโจ: เชอะ ยังจะมีลูกเล่นอะไรอีกล่ะ จะตายอยู่แล้วยังไม่เจียมบอดี้อีก ตัวเอก: เรามาตัดสินกันด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวดีกว่า จะได้จบๆไปเลย โกบังโจ: โจมตีเพียงครั้งเดียวเหรอ? น่าสนใจดีนี่ ก็ได้ ฉันจะฆ่าแกให้ตายในหมัดเดียวเลย ด้วยเหตุนี้โกบังโจจึงหยุดเดินแล้วตั้งตั้งท่าเตรียมการโจมตีเพียงครั้งเดียว ส่วนผมนั้นในใจก็ได้แต่คิดว่าขอให้ได้ผลทีเถอะ เพราะการฟันครั้งนี้ดาบเคนโด้ของเราจะต้องหักอย่างแน่นอน ถ้าท่านี้ล้มมันไม่ได้เราคงเป็นฝ่ายแพ้โดยสมบูรณ์ ไม่! มันต้องได้ผล เราต้องเชื่อมั่นในตัวเอง ใส่พลังให้เต็มที่เพื่อการโจมตีครั้งสุดท้ายนี้ บรรบากาศเงียบไปหลายนาทีจนกระทั่งมีใบไม้ใบหนึ่ง(หน้าหนาวแท้ๆมาจากไหนวะเนี่ย)ค่อยๆร่วงลงมาอย่างช้าๆ เมื่อใบไม้ใบนั้นตกลงสู่พื้น ทั้งผมและโกบังโจก็พุ่งเข้าหาพร้อมกัน โกบังโจ: ย้ากกกกก ตายซะเถอะ! โกบังโจใช้หมัดตรงซัดใส่ผม แต่ผมใช้ความว่องไวหลบไปอย่างเฉียดฉิว และใช้ท่าที่ผมเชื่อมั่นว่าต้องเอาชนะได้ ตัวเอก: รับไปซะ เพลงดาบสองนภานาคาอสุนีทะยานฟ้าาาา! ผมฟาดดาบใส่โกบังโจจนตัวของโกบังโจลอยขึ้นไปกลางอากาศ ด้วยความแรงของท่าทำให้ดาบเคนโด้ของผมหักสะบั้นไม่มีชิ้นดี ส่วนโกบังโจหลังจากลอยขึ้นไปแล้วก็ตกลงสู่พื้นนอนสลบเหมือดไป ตัวเอก: แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ชะ..ไชโย เอาชนะโกบังโจได้แล้วโว้ยยยยยย ขณะที่ผมกำลังดีใจแบบสุดๆอยู้นั้น ก็มีคนเดินเข้ามาผม พอดีผมรับรู้จึงหันกลับไปดู ตัวเอก: ใครน่ะ อะ.. อ้าว อิจิมอนจิซังนี่เอง เป็นไง ในที่สุดผมก็ชนะจนได้ อากาเนะ: เอิ้ก อะ..ไอ้..พะ..พี่ เอ๋ ทำไมอากาเนะท่าทางแปลกๆ หรือว่ายังไม่สร่างเมา ผมเลยลองชำเลืองเข้าไปในบ้านก็เห็นจตุรเทพนอนสลบหมด แถมมีบาดแผลเต็มไปหมด งั้นก็เป็นฝีมือของ... อากาเนะ:อะ..ไอ้พี่ฉาย...ฮะ.. ตัวเอก: เฮ้ย อิจิมอนจิซัง อย่านะ นี่ผม...ซังเอง ไม่ใช่พี่ชายของเธอนะ อากาเนะ: เอิ้ก ไอ้พี่ฉายเฮงซวยยยยย! ตูมมมม! แล้วผมก็ถูกอากาเนะจังชกเข้าไปเต็มหน้าแบบเดียวกับที่โกบังโจเคยโดนจนสลบไป . . . ตัวเอก: อะ..อื้อ อูย เจ็บจัง เอ๋ ที่นี่ที่มัน... ผมไม่รู้ว่าผมสลบไปนานเท่าไร แต่เมื่อผมตื่นเข้ามาก็พบว่าผมอยู่บนเตียงในห้องนอนของอากาเนะจัง ผมจำได้เพราะเคยมาห้องนี้ตอนเอาของขวัญวันเกิดมาให้ เธอชวนขึ้นไปบนห้อง ผมจึงจำได้ดี เมื่อผมสำรวจตามตัวผมก็พบว่ามีผ้าพันแผลอยู่หลายแห่ง เธอคงจะปฐมพยาบาลให้เรา ว่าแต่อากาเนะจังอยู่ไหนเนี่ย อยู่คนเดียวเหงาจัง ขณะที่ผมกำลังคิดอยู่นั้น อากาเนะจังที่อยู่ตอนนี้อยู่ในชุดอยู่บ้านก็เข้ามาในห้องพอดี อากาเนะ: อ๊ะ ...ซัง ตื่นแล้วเหรอ ดีใจจังเลย นึกว่าจะหลับไม่ตื่นแล้วซะอีก ตัวเอก: แค่นี้เล็กน้อยน่า ไม่เป็นไรหรอก อากาเนะ: ฮือ ฮือ ซิกๆ ตัวเอก: (อ้าว เฮ้ย บ่อน้ำตาแตกซะแล้ว) เออ อิจิมอนซัง เป็นอะไรไป ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า อากาเนะจังไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เธอก็วิ่งเข้ามาและกอดผมจนผมตื่นเต้นมากเพราะหน้าอกหน้าใจของเธอมันดันตัวผม ตัวเอก: อะ เออ อิจิมอนจิซัง ใจเย็นๆก่อน มีอะไรก็ค่อยๆพูดกันก่อนก็ได้ ถ้ามัวแต่ร้องไห้แล้วจะรู้เรื่องไหมเนี่ย อากาเนะ: ฮือๆ ขะ..ขอโทษนะ ...ซัง เพราะฉันแท้ๆ ทำให้เธอต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ แถมยังถูกฉันชกเข้าให้อีก ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ตัวเอก: อิจิมอนจิซัง อย่าโทษตัวเองไปเลย ผมคิดอยู่แล้วว่าผมคงได้สู้กับพี่ชายของเธออีกแน่ ชีวิตคนเรามันต้องมีอุปสรรคอยู่แล้ว เราก็ต้องฝ่าฟันไปให้ได้ การที่ผมต้องสู้กับพี่ชายของเธอมันก็เป็นอุปสรรคอย่างหนึ่งซึ่งผมฝ่าฟันไปให้ได้รู้ไหมว่าเพราะอะไร อากาเนะ: เพราะอะไรเหรอ?(อากาเนะเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยใบหน้าที่มีน้ำตาอาบแก้ม) ตัวเอก: เพราะเพื่อเธอยังไงล่ะ ผมถึงสู้จนได้ชัยชนะมา อ๋อ มีอีกอย่างนึงที่ผมอยากบอกเธอ อากาเนะ: เรื่องอะไรเหรอ ตัวเอก: น้ำตาน่ะไม่เหมาะกับคนน่ารักนะรู้ไหม(ผมพูดพลางใช้มือของผมปาดน้ำตาที่อาบแก้มของเธอ) อากาเนะ: อะ บ้า พูดอะไรก็ไม่รู้ ฉันอายนะ(เธอมองหน้าผมด้วยท่าทางที่เขินอายอย่างเห็นได้ชัด) ขณะที่บรรยากาศกำลังอีโรติก เอ้ย โรแมนติกอยู่นั้น โกบังโจซึ่งก็มีผ้าพันแผลมาเพียบเหมือนกันพังประตูเข้ามาในห้องของอากาเนะ โกบังโจ: กะ..แก บังอาจยุ่งกับน้องสาวของฉัน อย่าอยู่เลย แล้วโกบังโจก็พุ่งเข้ามาหาผมหมายจะอัดz,ให้ตาย อากาเนะจังจึงตัดสินใจพุ่งเข้าไปใช้หมัดอัดเต็มหน้าโกบังโจ อากาเนะ: ไอ้พี่ชายเฮงซวยยยยย! โกบังโจถูกชกเข้าไปเต็มหน้าจนลงไปนอนสลบเหมือดอีกรอบ เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อยที่ต่อยถูกคน หลังจากนั้นผมจึงตัดสินใจว่าผมควรจะกลับบ้านของผมดีกว่าเพราะถ้ายังอยู่ต่ออีกล่ะก็ มีหวังได้สู้กับโกบังโจอีกรอบแน่ อากาเนะจังจึงอาสาพาผมไปส่งที่บ้าน ระหว่างที่ผมกำลังเดินไปที่ประตูบ้าน ผมก็เห็นประตูห้องรับแขกเปิดอยู่ จึงลองมองเข้าไปดูก็เห็นจตุรเทพที่อยู่ในสภาพผ้าพันแผลเพียบกำลังนั่งคุยกันอยู่ เมื่อทั้ง4เห็นอากาเนะจังก็พากันหวาดผวาไปตามๆกัน ผมกับอากาเนะจังจึงต้องรีบออกไปจากบ้าน ผมกับอากาเนะจังเดินคุยกันไปเรื่อยๆจนมาถึงหน้าบ้านของผม ตัวเอก: ส่งแค่นี้ก็พอแล้วล่ะ อิจิมอนจิซัง อากาเนะ: อืม เออ ว่าแต่เดทวันอาทิตย์นี้ที่ร้านคาราโอเกะจะยกเลิกดีไหม กลัวเธอจะไปไม่ไหว ตัวเอก: โอ๊ย ไม่ยกเลิกหรอก ผมพักวันเดียวก็หายแล้วล่ะ อิจิมอนจิซังก็รีบกลับบ้านเถอะ เดี๋ยวพี่เธอก็ตามมาอาละวาดอีกรอบหรอก อากาเนะ: ก็ลองไอ้พี่ชายเฮงซวยตามมาอาละวาดอีกเซ่ แม่จะอัดให้ฟันร่วงหมดปากเลยคราวนี้ ผมสะดุ้งด้วยความตกใจเพราะผมยังคงจำพลังหมัดของเธอที่ต่อยมาเต็มหน้าได้อย่างดี ตอนนี้ก็ยังคงปวดที่แก้มไม่หายเลย อากาเนะ: งั้นฉันไปก่อนน่ะ บ๊ายบาย รักษาตัวด้วยน่ะ ตัวเอก: อืม เช่นกัน แล้วผมก็ยืนมองอากาเนะจังที่วิ่งกลับไปจนลับตา จากนั้นผมก็เข้าไปในบ้านของผมโดยต้องแอบขึ้นไปที่ห้องของผมโดยไม่ให้พ่อกับแม่รู้ตัว ไม่งั้นพ่อกับแม่คงถามกันยกใหญ่แน่ว่าไปทำอะไรมา เพราะสภาพผมก็แทบจะเป็นมัมมี่อยู่แล้ว เมื่อการแอบขึ้นไปที่ห้องของผมประผมสำเร็จ ผมก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยความสบายใจ เพราะนอกจากจะผมจะรอดชีวิตกลับมาได้ ผมยังเอาชนะโกบังโจได้ นั่นเท่ากับว่าผมได้อากาเนะจังป็นแฟน100%แน่นอน ถึงแม้ว่าดาบเคนโด้จะหักไปก็ช่างมันเถอะ เพราะยังไงก็คงไม่ได้สู้อีกแล้วล่ะ ผมมองไปที่นาฬิกาแขวนที่อยู่ในห้องซึ่งตอนนี้มันบอกเวลา13.00น. โอ นี่เราอยู่บ้านอากาเนะจังนานขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าเลยแฮะ หิวจัง ช่างเถอะ ขอนอนพักก่อนดีกว่า เย็นนี้ค่อยกินให้เต็มที่แล้วกัน แล้วผมก็นอนหลับไปด้วยเหน็ดเหนื่อยและมีความสุข แต่ในขณะที่ผมหลับไปนั้น ผมยังไม่รู้ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้นั้น จะกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตในอนาคตอันใกล้นี้ ณ บ้านของอากาเนะ โกบังโจซึ่งนอนสลบเหมือดอยู่ในห้องของอากาเนะจังก็ได้ลืมตาขึ้นมาโดยมีแววตาที่ผิดปกติไป โกบังโจ: หึหึหึหึหึหึ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อีกด้านหนึ่ง ณ ชมรมเคนโด้ของโรงเรียนฮิบิกิโนะ มีชายวัยจวนเกษียนคนหนึ่งกำลังนั่งสมาธิอยู่ แต่เขาก็ต้องลืมตาขึ้นความตกใจ ???: ในที่สุดพลังมารของคาโอรุก็ตื่นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แบบนี้เมืองฮิบิกิโนะ ไม่สิ ทั้งประเทศญี่ปุ่นต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ The end......? จาก : Fic T. - - [email protected] - 14/01/2001 16:01

ข้อความ : หลังจากปั่นงานเสร็จแล้วก็มานั่งเขียนต่อ ที่จริงกะจะจบแค่ตอนนี้ เผอิญคิดมุขเจ๋งๆได้ เลยขอต่ออีกหน่อย คงจะอีกพักนึงเพราะต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมอีกนิดนึง ส่วนตัวแล้วผมชอบใช้ชื่อโกบังโจมากกว่าคาโอรุเพราะชื่อคาโอรุมันไม่เข้ากับรูปร่างหน้าตาเลยนะ จาก : Fic T. - 14/01/2001 16:16

ข้อความ : โกบังโจ: ฮ่าๆๆๆๆ คงกำลังสิ้นหวังอยู่สินะ ตอนนี้ต่อให้แกจะมีเบเฮริทแล้วใช้มันเรียกก็อดแฮนด์ทั้ง5มาช่วยก็ไม่มีประโยชน์ เพราะฉันนี่แหละคือคนที่เก่งกาจที่สุดในโลก ฮ่าๆๆๆๆ วิหคเพลิง จงออกมา! <== จะบอกว่า ประโยคนี้เด็ดมากครับ .... จาก : Johnny - - [email protected] - 14/01/2001 16:24

ข้อความ : มันส์จริงๆแฮะ พลิกวิกฤติให้เป็นโอกาสจนได้แฮะ จาก : K.W.E. - 14/01/2001 21:05

ข้อความ : "อู......ดาบเคนโด้หักไปแล้ว......แล้วอีทีนี้นายจะทำยังไงล่ะเนี่ย?ถ้าต้องสู้กับโกบังโจคราวหน้าน่ะ?" เซรอสเดินไปยังอาคารหลังหนึ่งซึ่งมีกุญแจล็อกปิดอยู่อย่างหนาแน่น "เฮ้ออ เราต้องเปิดมันมาใช้อีกแล้วเหรอเนี่ย?" เซรอสบ่นพึมพัมขณะหยิบกุญแจออกมาจากกกระเป๋าเสื้อแล้วปลดล็อกกุญแจที่ถูกพันธนาการอยู่ ผ่านไปสามวัน...... "เย้!!!!! เสร็จแล้วเฟ้ยยยยยย!!!!!" เสียงเซรอสตะโกนร้องอย่างดีใจก่อนที่ประตูของอาคารหลังนั้นจะเปิดออกพร้อมกับร่างของเซรอสวิ่งออกมาแล้วก็วิ่งตรงไปยังบ้าน Fic T "เฮ้ยยยย Fic T อยู่ม๊ายยยยยย!!!" เซรอสเคาะประตูบ้านของ Fic T หลายโครม "เอออออ อยู่โว้ยยยย เบา ๆ ก็ด๊ายยยยย ใครฟะ?!!!!" เสียง Fic T ดังออกมาจากหลังประตูก่อนที่บานประตูจะเปิดออกมา Fic T สีหน้าแปลกใจเป็นอย่างมาก "อ้าว เซรอส นายมาทำอะไรน่ะ?" "ชั้นรู้เรื่องทั้งหมดระหว่างนายกับโกบังโจแล้ว ดาบเคนโด้ของนายหักไปแล้วใช่ไหม?" "อืมมม ใช่ แต่ไม่เป็นไรหรอก โกบังโจคงไม่กล้าหือกับชั้นอีกแล้วล่ะ" "ไม่ได้หรอกนะ อย่างเมื่อกี๊ในห้องอากาเนะนายก็เกือบถูกอัดอีกทีแล้วไม่ใช่เหรอ? ชั้นคิดว่าหากนายต้องสู้โดยขนดาบเคนโด้ไปด้วยทุกครั้งแล้วก็ทำมันพังทุกครั้งคงไม่ดีแน่.....เพราะฉะนั้น นี่เล๊ยยยย!!!" เซรอสพูดพร้อมกับหยิบดาบที่คล้าย ๆ กับดาบซามูไรให้กับ Fic T "เฮ้ยยย!!! นี่แกกะให้ชั้นฆ่าโกบังโจเลยหรือไงฟะเนี่ย?" Fic T ผงะถอยกรูดไปพิงประตู "ไม่ช่ายยยยย ชักดาบออกมาดูก่อนสิฟะ" เซรอสยื่นดาบให้กับ Fic T .Fic T รับมาแบบหวั่น ๆ แต่ก็ยังลองชักออกมาดู "นี่มัน.....ดาบสลับคม!!!!!" "ใช่แล้ว อีทีนี้นายก็สามารถสู้กับโกบังโจได้อย่างสบาย ๆ แล้ว" "ขอบใจมากนะเซรอส" Fic T พูดยิ้ม ๆ ก่อนที่จะเก็บดาบเข้าฝัก "เหอะ ๆ ไม่เป็นไรเราเพื่อนกัน งั้นแค่นี้ล่ะ ไปแหล่ว" เหอะ ๆ จะเอาเนื้อเรื่องตอนนี้ไปใช้ก็ได้นา มิว่าอะไร ไม่งั้นนายจะหาอาวุธจากไหนล่ะ? เหอ ๆ จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็คือมันแว่บเข้ามาในหัวน่ะว่าไหน ๆ ก็ใช่เพลงดาบของเคนชินไปซะแล้ว แล้วทำไมไม่หาดาบเคนชินมาใช้ซะเลยล่ะ แต่นายก็คงมีวิธีจัดการกับอาวุธอยู่ในใจแล้วใช่ไหมล่ะครับ? ก็ถือว่าเป็นเรื่องแต่งเสริมเล็ก ๆ น้อย ๆ จะเอาไปเกี่ยวหรือเปล่าก็ได้ ตามสบาย ^_^ จาก : xelloss - 15/01/2001 10:48

ข้อความ : ขอบคุณคุณxelossมากครับสำหรับเนื้อเรื่องที่คุณแต่งมา โดยเฉพาะชื่อดาบสลับคมที่ผมต้องการมาก ทีนี้เนื้อเรื่องจะได้เดินหน้าต่อซะที(แต่รอนานหน่อยนะครับ) อ๋อ เอางี้ล่ะกัน เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ ผมจะให้คุณxelossมาอยู่ในตอนต่อไปแล้วกัน จะลองพยายามดู จาก : Fic T. - 15/01/2001 15:34

ข้อความ : อ่า เล่นโพสต์สองที่เลยเหรอเนี่ย? เพิ่งเห็น ^^;;;; อ่า ก็....ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผมว่านายเอาไอ้ตรงที่ผมคันไม้คันมือแต่งเสริมไปน่ะไปเพิ่มในฟิกเอาก็ได้ครับ ปรับปรุงให้เหมาะสมแค่นั้นผมก็ดีใจแล้ว ^_^ จาก : xelloss - 16/01/2001 13:19