หัวข้อ : Crystal of Calamity บทแห่งซิด ซิโด้ ตอนที่ 2 ข้อความ : ณ ป่าสมุนไพร ซิด ซิโด้ ทำงานเป็นหมอประจำเมือง โฮโรนิก้า ได้เข้าไปในป่าสมุนไพรเพื่อที่จะเก็บวัตถุดิบสำหรับเอาไป ผสมเพื่อทำยาที่จะรักษาโรคได้ทุกชนิด แต่ในขณะที่เขากำลังจะเก็บ ดอกวินซ์ ตรงบริเวณปากถ้ำแห่งหนึ่ง กลางป่า เขาก็ถูกสิ่งมีชีวิตบางอย่างออกมาจากถ้ำแล้วเข้ามาทำร้ายเขาด้วยกงเล็บอันแหลมคม แล้วมันก็ หยุดยืนมองซิดพร้อมที่จะเข้าโจมตีอีกครั้ง สิ่งมีชีวิตตัวนั้นคือ.... < ซิด > " ส...เสือ " ซิดมองดูสิ่งมีชีวิตที่อยู่ข้างหน้าเขา แล้วเอ่ยขึ้นมา สิ่งมีชีวิตที่อยู่ข้างหน้าเขาก็คือ เสือขาว ตัวมหึมาที่มีความสูงกว่าคนธรรมดาถึงเท่าตัว ขนาดของลำตัวก็ หนามาก มีลายดำพาดตามลำตัว กงเล็บที่แหลมคมกาออกมาจากอุ้งมือที่มีขนาดเท่ากับหัวคน คนนึง มี ดวงตาสีแดงกร่ำและมีเขี้ยวงอกออกมาจากมุมปากยาวประมาณ 5 นิ้ว < ซิด > " แย่ล่ะสิ...ทำไงดีเนี่ยเรา จะหนีก็... " ซิดคิด ในขณะที่มองสำรวจสิ่งต่างๆที่อยู่รอลๆตัวเขา รอบๆตัวเขา ก็มีแต่ต้นไม้ขนาดใหญ่ และพงหญ้าที่สูงขนาดเข่า ข้างหลังก็เป็นภูเขาหิน ด้านหน้าก็มีเสืออยู่ เขาแทบจะ ไม่มีโอกาสหนีพ้นเลย พอเขามองกลับไป เสือตัวนั้นก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว < ซิด > " เฮ้ย !!! " ซิดยกท่อนแขนขึ้นมากันตัวเองไว้ เพราะเสือตัวนั้นยกอุ้งมือ ของมันเตรียมที่จะฟาดใส่เขาแล้ว " ตูม !!! " เสียงของอุ้งมือกระทบกับตัวของซิดดังสนั่น ทำให้ร่างของ ซิด กระเด็นไปชนต้นไม้หักไป 2 - 3 ต้น แล้วลงไปนอนกองอยู่กับพื้น < ซิด > " อัค...แรงเยอะอะไรอย่างนี้ฟะ " ซิดกระอักเลือดออกมา และพยายามที่จะดันตัวเองเพื่อลุกขึ้นยืน ในขณะเดียวกันเสือตัวนั้นก็ตรงเข้ามาหาเขาอีกครั้ง มันกระโดดเข้ารวบตัวของซิดไว้ ซิดลงไปนอนกอง อยู่ที่พื้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มีเสือขาวอยู่บนตัวของเขาด้วย เขาเอามือกันอุ้งมือของเสือขาวไว้ ไม่ให้กงเล็บ ของมันฟาดลงมาหาเขาได้ < ซิด > " ฮึ่ย...ชั้นไม่ยอมง่ายๆหรอกน่า อัค...แรงเยอะจังเลยนะแก " ซิดเริ่มที่จะต้านแรงของเสือไว้ไม่ได้แล้ว < ซิด > " ย้าก !!! " ซิด ยันที่ท้องของเสือขาวแล้วยกตัวของมันให้กระเด็นไปทางด้านหลังของเขา พอเสือตัวนั้น กระเด็นไปมันก็หมุนตัวลงมายืนที่พื้นอย่างสวยงาม ซิดลุกขึนมายืนอีกครั้งก็พยายามมองหาอะไรบางอย่างเพื่อไว้สู้กับเสือที่อยู่ข้างหน้าเขา แล้วก็หยิบกิ่งไม้ อันหนึ่งขึ้นมา ซิดยืนตั้งท่าพร้อมที่จะรับการโจมตีครั้งต่อไปของเสือขาว < ซิด > " เข้ามาเลย...ชั้นไม่ยอมตายอยู่ที่นี่แน่ " เสือขาวตัวนั้นก็เหมือนจะรู้ว่าซิดพูดอะไร มันก็ตั้งท่าเตรียมที่จะเข้ามาโจมตีอีกครั้ง < ???01 > " มันรู้เรื่องด้วยเหรอ " < ???02 > " นั่นสิ...มันฟังรู้เรื่องด้วยเหรอ มันเป็นสัตว์ป่านี่ไม่น่าจะเข้าใจภาษาของคนนะ " < ???01 > " อืม...ชั้นก็ว่าอย่างงั้นแหละ ทำไมกันน้า " < ???02 > " นั่นสิ...ทำไมนะ " < คนแต่ง > " อะแฮ่ม...อะแฮ่ม...นี่ๆคุณทั้ง 2 คน ช่วยไปคุยกันที่อืนได้ไหมครับ ผมจะแต่งฟิกต่อนะ " < ???01,02 > " หืม...ว่าอะไรนะ อย่ามาสอดตอนคนอื่นกำลังพูดได้ไหม " " พลั่ก...พลั่ก...ตูม...โครม !!! " เสียงคนแต่งถูกสำเร็จโทษ < คนแต่ง > " ทำม้าย...ทำไม ตูต้องโดนตลอดเลย " -_- " เรื่องเสือนี่จะยังไม่ขออธิบายนะครับ เดี๋ยวท่านผู้อ่าน อ่านไปสักพักก็จะเข้าใจเอง เหอ...เหอ...เหอ " เอาตัวรอดจริงๆเลยนะเนี่ยเรา เสือขาวและซิดตรงเข้าโจมตีพร้อมกัน ทั้งคู่ประทะกันอย่างรวดเร็วจนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วทั้งคู่ก็ต่าง ยืนนิ่งทั้งคู่ < ซิด > " อ้าก !!! " เลือดพุ่งออกมาจากแขนซ้ายของซิด ทำให้แขนซ้ายนั้นขยับไม่ได้อีก < ซิด > " ฮึ่ย...มันเป็นอะไรรึเปล่านะ " ซิดกัดฟันหันไปดูเสือขาวว่าการโจมตีของเขามีผลอะไรไหม แต่เสือตัวนั้น กลับไม่มีบาดแผลอะไรเลย การโจมตีของเขาไม่มีผลอะไรเลย มันยืนมองซิดด้วยดวงตาที่เกรี้ยวกราด มันพร้อมจะฆ่าเขาแล้ว < ซิด > " อะ...อะไรกัน ไม่เป็นอะไรเลยเหรอ " แล้วเสือขาวก็เริ่มการโจมตีอีกครั้ง มันพุ่งเข้ามาหาซิดอีกครั้ง มันกระโดดขึนกางกงเล็บเตรียมจะขย้ำซิด < ซิด > " โธ่เว้ย... " ซิดตั้งท่ารับการโจมตีอยู่กับที่ เสือขาวฟาดกงเล็บลงมาหาซิดที่อยู่บนพื้น ซิดกระโดดหลบไปด้านหลัง พอเสือขาวตกถึงพื้นก็พุ่งเข้ามา ซิดอีกครั้ง < ซิด > " หนอย...ไม่ให้ตั้งหลักกันเลยนะแก " ซิดเอาไม้ที่เก็บมาฟาดใส่เสือขาว โดยมีเป้าหมายอยู่ที่ส่วนหัว เสือขาว ฉากหลบไปด้านข้างแล้วฟาดกงเล็บใส่ซิดอีกครั้ง ซิดพยายามเอาไม้กันการโจมตีของเสือขาวไว้ แต่ว่าไม่ทัน ซะแล้ว ทำให้ท่อนไม้ที่ซิดถือกระเด็นไปปักอยู่บนต้นไม้ และเกิดบาดแผลเป็นรอยยาวขึ้นที่แขนข้างขวา เสือขาวยังคงระดมกงเล็บใส่ซิดอย่างต่อเนื่อง และฟาดเข้าไปที่ลำตัวอย่างแรงอีกครั้งซิดกระเด็นไปชนต้นไม้ อย่างแรงและลงไปนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ตามตัวมีบาดแผลจากกงเล็บเต็มไปหมด < ซิด > " อะ...อัค...ไม่...ฉันไม่ยอมตายหรอกน่า " เสือขาวพุ่งเข้ามาหาซิดอีกครั้ง ด้วยความเร็วหมายที่จะปลิดชีพ < ??? > " หยุดนะชู !!! " เสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้เสือขาวตัวนั้น ต้องรีบเอาเท้าทั้ง 4 ของมันแตะพื้นแล้วเบรคอย่างรวดเร็ว ทำให้ในบริเวณ ตลบอบอวนเต็มไปด้วยฝุ่น พอฝุ่นจางลง ซิดก็เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อหาต้นเสียงนั้น < ซิด > " ใคร...ใครน่ะ " ซิดเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นเงาของร่าง ร่างหนึ่งยืนอยู่ข้างๆของเสือตัวนั้น < ซิด > " ร...รูอิจัง...ท...ทำไม " เงานั้นก็คือ รูอิ นั่นเอง แต่ที่ซิดประหลาดใจก็คือทำไมเสือขาวที่ดุร้ายตัวนั้นถึงเชื่อฟังรูอิ เสือขาวในขณะนี้นอน หมอบอยู่ข้างๆรูอิอย่างเศร้าสร้อย อย่างกับมันสำนึกผิดกับสิ่งที่มันได้ทำลงไป < รูอิ > " อย่าพึ่งพูดอะไรเลยค่ะ ซิด รีบรักษาแผลให้หายก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะไม่ทันการเอาซะก่อน เพราะคุณเสียเลือด ไปมากแล้ว " รูอิรีบเข้าไปพยุงซิดให้ลุกขึ้นนั่ง แล้วตรวจดูบาดแผล แล้วก็เหล่ไปมองเสือขาว ทำให้เสือขาว ตัวนั้นถอยห่างออกไปหูที่เคยชูชันตอนนี้กับตกลง แล้วคราง " หงิงๆ... " ตลอดเวลา เนื่องจากกลัว รูอิ < รูอิ > " อยู่นิ่งๆนะคะ ฉันจะรักษาให้ " รูอินั่งหันหน้าเขาหาซิดแล้วเอามือทั้ง 2 ข้าง ไปแตะที่หน้าอก แล้วหลับตาตั้งสมาธิเพื่อที่จะร่ายเวทย์ -_- " รูอิเป็นคนนึงที่สามารถที่จะใช้เวทย์มนต์ได้ ซึ่งในโลกนี้มีน้อยคนนักที่สามารถใช้เวทย์มนต์ได้ ในที่นี้ก็ยังรวม ถึง ซิด ด้วย " < รูอิ > " คลูชั่น !!! " รูอิเริ่มร่ายเวทย์ ทำให้รอบๆ 2 คนนั้น เกิดกระแสลมอ่อนๆขึ้น จากนั้นกระแสลมก็ค่อยๆแรงขึ้น แล้วเริ่มหมุนวนเข้าหาตัวซิด ที่ตัวของซิดก็เกิดเป็นแสงสว่างจ้าจนรอบข้างนั้นขาวไปหมด สักพักนึงทั้งแสงและลมก็เริ่มเบาลง บาดแผล ของซิดก็หายไปด้วย < รูอิ > " ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ ซิด " รูอิละมือออกจากหน้าอกของซิด แล้วลุกขึ้นยืน < ซิด > " คะ...ครับ ผมไม่เป็นไร ขอบคุณมากครับที่เป็นห่วง และขอบคุณที่ช่วยรักษาให้นะครับ " ซิดลุกขึ้นยืน แล้ว สำรวจร่างกายของตัวเองก็พบว่าไม่มีบาดแผลเลย แขนซ้ายก็ใช้ได้ เรี่ยวแรงก็กลับมาเหมือนเดิมแถมมากกว่า เดิมด้วย < ซิด > " เวทย์ของรูอิ แกร่งขึ้นอีกแล้วนะครับ " < รูอิ > " ไม่หรอกค่ะ เวทย์ยังไม่ดีพอหรอกค่ะ ขนาดแค่นี้ยังเหนื่อยเลย " รูอิพูดแล้วก็ปาดเหงื่อของตัวเอง < ซิด > " นี่ขนาดยังไม่ดีนะเนี่ย ถ้าเวทย์แกร่งเต็มที่จะขนาดไหนเนี่ย " ซิดคิด < ซิด > " อืม...แล้วทำไม เสือขาวตัวนั้นมันถึงเชื่อฟังคุณล่ะ " < รูอิ > " อ๋อ...เจ้านี่เหรอคะ มันชื่อ ชู ค่ะ ชั้นเลี้ยงมันมาตังแต่มันยังเล็กๆแล้วค่ะ มันกำพร้าพ่อแม่น่ะค่ะ มันก็เลยค่อนข้าง จะเชื่อฟังชั้นน่ะค่ะ แล้วมันก็ฟังภาษาคนรู้เรื่องด้วย แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงทำร้ายคุณขนาดนี้ " รูอิพูดแล้วก็เดิน เข้าไปลูบหัวมัน < ซิด > " คงเป็นเพราะแผลที่ขามันล่ะมั้งครับ " ซิดชี้ไปที่ขาหลังของมัน < รูอิ > " อ๊ะ...ไปโดนอะไรมาน่ะ ชู หืม...โดนยิงมานี่ ใครนะใจร้ายจัง " รูอิมองดูแผล แล้วน้ำตาก็คลอเต็มเบ้าตาด้วยความ สงสาร < รูอิ > " เดี๋ยวชั้นจะรักษาให้นะ " รูอิลุกขึ้นยืนแล้วเตรียมจะร่ายเวทย์อีกครั้ง < ซิด > " รูอิจัง...เดี๋ยวผมจัดการให้เองครับ คุณพักผ่อนเถอะ เดี่ยว MP คุณจะหมดซะก่อนนะครับ " < รูอิ > " แต่ว่า... " < ซิด > " ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง " < รูอิ > " ก็ได้ค่ะ " ซิดเดินเข้าไปหา ชู เพื่อที่จะรักษามัน < ชู > " แฮ่...แฮ่ " < รูอิ > " ชู !!! อยู่นิ่งๆ " เสียงตระหวาดของรูอิทำให้ชูนิ่งเงียบไปอีกครั้ง แล้วรูอิก็เดินเข้าไปนั่งอยู่ใกล้ๆกับมัน < ซิด > " เอาล่ะนะ " ซิดแตะที่แผลแล้วหลับตาลงตั้งสมาธิเพียงแค่แป๊ปเดียวแผลก็หายสนิท < รูอิ > " เก่งจังเลยค่ะ สมกับที่เป็นหมอเลย " < ซิด > " ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ " ซิดเริ่มหน้าแดง เพราะถูกรูอิชม ซิดลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยิบไม้ที่เขาใช้สู้เมื่อตะกี้ ที่กระเด็นไปปักอยู่บนต้นไม้ออกมาถือไว้ เพียชั่วพริบตาไม้ก็ สลายหายไป < รูอิ > " อะไรกันน่ะ " รูอิคิดในใจ เมื่อเห็นการกระทำของซิด < รูอิ > " ทำไมมันถึงสลายไปล่ะคะ " < ซิด > " อ๋อ...คือผมเอาดินมาผสมกับเนื้อไม้เพื่อมันแข็งขึ่นน่ะครับ ไม่งั้นมันก็แหลกไปแล้วล่ะครับ แล้วที่มันสลายไปก็ เพราะเนื้อไม้มันกลายเป้นดินไปหมดแล้ว พอผมใช้พลังสลายมัน มันก็เลยสลายไปน่ะครับ " < รูอิ > " เหรอคะ... " รูอิทำหน้างงๆ เพราะไม่เข้าใจ < ซิด > " ไม่เข้าใจ ก็ไม่เป็นไรครับ มันเป็นความสามารถนึงของผมน่ะครับ " ซิดพูดอย่างภาคภูมิใจในความสามารถของ ตนเอง < รูอิ > " คุณรู้ด้วยเหรอคะ ความสามารถของชั้น " < ซิด > " ครับ ไม่งั้นคุณก็ไม่สามารถเลี้ยงเจ้านี่ได้แน่นอน " ซิดพูดขณะที่เอามือไปลูบหัว ชู แต่มันก็ขู่เขาตลอด จนรูอิต้อง เอ็ดมันอีกครั้ง < รูอิ > " ค่ะ...อืมแล้วนี่เราจะกลับกันรึยังคะ ซิด " < ซิด > " เอ่อ...ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมเก็บ ดอกวินซ์ เสร็จก็เรียบร้อยแล้วครับ " < รูอิ > " ค่ะ...เดี๋ยวชั้นพาเจ้านี่เข้าไปในถ้ำก่อนนะคะ " < ซิด > " ครับ " รูอิพาเจ้าชูเข้าไปในถ้ำ ส่วนซิดก็เดินไปเก็บดอกวินซ์เข้าไปในเสื้อของเขา สักพักนึงพอรูอิออกมาทั้งคู่ก็เดินทางกลับ เมืองโฮโรนิก้า เพื่อพักผ่อนจากวันที่วุ่นวายวันนี้...... ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ติดตามตอนต่อไป ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ อา...ในที่สุดก็เสร็จซะที ขอความกรุณาท่านผู้อ่านอีกเช่นเคยนะครับ ^^ จาก : naru - 14/01/2001 14:24

ข้อความ : แต่งเจ๋งวุ้ย .... ( ดีกว่าอันก่อนน่อ ^^ ) จาก : Johnny - - [email protected] - 14/01/2001 16:28

ข้อความ : หุหุหุหุหุ บทใช้ได้แฮะเรา ^ ^ อา..แต่งได้เก่งขึ้นนะครับ บทบรรยายก็เพิ่มขึ้นมาแล้ว บรรยายฉากได้ดีเลยครับ เดี๋ยวเขียนๆต่อไปก็จะ LVีup ไปเรื่อยๆแหละน่อ พยายามเข้าน้า สู้ๆๆๆ จาก : Cid - 14/01/2001 16:28

ข้อความ : ไม่....... T-T โดนนารุแซงจนได้.... แต่ก็ขอเชียร์ต่อไปละกันครับ /me ก้มหน้าก้มตาปั่นต่อ จาก : Angel k - 14/01/2001 19:31

ข้อความ : โอะ......สนุกมากเลยน่อนารุ จาก : Kindani - 14/01/2001 21:32

ข้อความ : รู้สึกคิดถึงcid(ในเกมส์ไฟนอล)เลยแฮะ แต่เป็นซิดที่ใช้เวทมนตร์ได้ แปลกดี จาก : Fic T. - 14/01/2001 21:49

ข้อความ : : ยินดีด้วย ยินดีด้วย ^^ จาก : มิตสึกิ - 14/01/2001 21:55

ข้อความ : แต่งได้เก่งขึ้นจริงๆค่ะ บรรยายภาพได้ดีกว่าตอนก่อนอีก ^-^ จาก : Alicia - 14/01/2001 22:01

ข้อความ : โอ... เยี่ยมๆ ^ ^ จาก : K.W.E. - 14/01/2001 22:51

ข้อความ : แต่งได้เยี่ยมขึ้นมากเลยครับผม ^_^ แต่ว่า......โดนไปขนาดนั้นนี่ก็....นะ.....เกือบตายเหมือนกันนิ ถ้ารูอิไม่มาสงสัยนายจะได้เน่าแน่ ๆ เหอ ๆ จาก : xelloss - 15/01/2001 10:48

ข้อความ : สรุปเรื่องนี้cidเป็นพระเอกรือคับ?? ู ^^ จาก : Next - 15/01/2001 11:24

ข้อความ : อืมๆๆ จาก : Eutera - 15/01/2001 12:12

ข้อความ : ขอบคุณทุกท่านครับ T_T /me โค้งคำนับทุกท่าน จาก : naru - 15/01/2001 16:19