หัวข้อ : The Y-FILES Series ครั้งที่ 1 ชื่อเรื่อง( เชิญทางบ้านตั้งให้หน่อยครับ) ข้อความ : แตนนนนนน แต่นนนนนน แตนนนนน แต้นนนนนนนนนนนนนนนนนนน...............แปะๆๆๆๆ พรึ่บบบบ----------------- ตุ้บ ตุบ ตุบ ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (พิธีกรเดินออกมาแล้ว) สวัสดีครับ ท่านผู้ชมทางบ้าน ขณะนี่ท่านกำลังชม The Y-FILES รายการรวมเรื่อง สั้น เรื่องระทึกขวัญ เรื่อง เขย่าประสาท เรื่องโกหก เรื่องจริง เรื่อง ตลก และเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย เสนอกันทุกวันอาทิตย์ 2ทุ่ม ช่อง YYY สถานี Y-Studio ครับ โอ๊ะ ลืมแนะนำตัวเอง ผม พิธีกร ประจำรายการ Noel raynard อายุ 17 ปี ยังไม่มีแฟน สาวๆท่านใดสนใจก็ติดต่อมาได้ นะครับ ( เริ่มมีเสียงโห่จากผู้ชาย) โอ๊ะ อย่าพึ่งขัดคอกันซี ครับ โธ่ ผมเสียจังหวะหมด ( เริ่มโห่ หนักกว่าเดิม) ตรู๊ดดดดด!!!!! โอ๊ะ โทรศัพท์ ( คนทั้งห้องส่งควักโทรศัพท์ขึ้นมาดู) ของผมเองครับ( ของเจ้าพิธีกรตัวดีนี่เอง) ฮัลโหล ว่าไงนะ ครับ ครับ ครับ โทษครับ จะเริ่มรายการจริงๆเดี๋ยวนี้แหละครับ ตู๊ด! (ในทีสุดมันก็ วางสาย แล้วหันมายิ่มกับคนดู) เอาล่ะครับ เสียเวลาไปซะนาน ทุกท่าน คงทนไม่ไหวแล้วซินะครับ อยากฟังเรื่อง ของวันนี้แล้วใช่ไหมล่า (หมุนตัว ประมาณ สองรอบครึ่ง) เรื่องในวันนี้เป็นเรื่องสยองที่เราคัดมาให้ท่านผู้ชมโดยเฉพาะ เรื่องลึกลับ จากแฟ้มเรื่องลึกลับ สถาบันวิจัยเรื่องลึกลับแห่งชาติ รหัส SM- 003 เรื่องในวันนี้ เชิญ รับชม รับฟังได้เลยครับ .... ขอเปลี่ยนการบรรยายเป็นแบบโหมดเล่าเรื่อง เรื่องเริ่ม ในวันเปิดเรียน ผมกำลังเตรียมตัวไปโรงเรียนเหมือนอย่างเคย แต่... มันกลับไม่เป็น อยากที่เป็นทุกวัน อะไรบางอย่าง อะไรบางอย่าง มันเหมือน มีอะไรบางอย่าง จ้อง มองผม มันจ้องผมอยู่ตลอดเวลา แต่... ผมไม่รู้สึกตัว ผมพึ่ง มารู้สึกตัว เอาเมื่อครู่ เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ไม่กี่อึดใจก่อน มันไม่ใช่ความรู้สึกขยะแขยง หวาดระแวง แต่ ... มัน มัน เป็นอะไรที่บอกไม่ถูก บอกไม่ได้ จิตสำนึกของผม สั่งไม่ให้คิด ไม่ให้คิดต่อ แต่ ไม่สามารถหยุดคิดได้ มันน่ากลัว น่ากลัว มันทำให้ผมแทบจะบ้า อยากจะสำรอก "N" เสียง เรียกของแม่ ทำให้ผม รู้สึกตัว มันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความรู้สึกเมื่อกี๊พลัน มลายหายไปหมด เหมือนลมร้อน ที่ผ่านมาเพียงประเดี๋ยว แล้วก็ผ่านไป ในที่สุด ผมก็ไม่รู้สึก ถึงอะไรที่จ้องมองผมอีกเลย ตอนนั้นผมคิดแค่ว่า คงเป็นเพราะง่วง ละมั้ง จะมีอะไรจ้องผมอยู่ได้ล่ะ ก็ในเมื่อ รอบๆตัวผมตอนนั้นไม่มีใครอยู่เลย หลังจากนั้นผมก็อาบน้ำ และไปโรงเรียน ตามปกติ ที่ทำทุกวัน ไม่รู้ซินะ ทำไม มันเกิดขึ้นอีกแล้ว คราวนี้ ไม่ใช่ เหมือนมีคนจ้องมอง แต่ เหมือนมีคนตามผมอยู่ อยู่ข้างหลังผมคงเป็นเพื่อนตัวดีของผมแน่ๆ มันรู้ทางไปโรงเรียนของผมทุกสาย แต่ นี้พึ่ง 6 โมงเช้าเอง มันตื่อเช้าขนาดนี้เลยรึ แต่ มันอาจตื่นเช้าก็ได้ จะได้มาแกล้งผมให้ตกใจเล่นไง ลงทุนน่าดูจริงๆ แต่ผมก็ไม่โง่หรอกนะ ใครจะยอมโดนแกล้งง่ายๆ ต้องซ้อนกล ซะหน่อยแล้ว พอคิดได้ถึงตอนนี้ ผมก็ เริ่มเดินเร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วขึ้น เสียงฝีเท้า ที่อยู่ข้างหลังก็เร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วเท่าๆกับผม ชักไม่สนุกแล้ว ผมตัดสินใจ หันหลัง กลับไป เจ้าเพื่อนตัวแสบจะได้รู้ว่า แกล้งผมไม่สำเร็จ ผมหันหลังกลับอย่างเร็วมันจะได้หลบไปที่อื่นไม่ทัน แต่ ไม่มีใครเลย ไม่มีใครซักคน ทั้งๆที่เมื่อกี๊ เสียงฝีเท้า ดังขนาดนั้น แต่นี่กลับไม่มีใครซักคน ทำไมถึงไม่มีใครเลย รึว่าเพื่อนผมเร็วขนาดนี้เชียว ตอนนั้นผมพยายามคิด ว่ามันทำยังไง แต่ในที่สุดก็คิดไม่ออก เลย เดินไปโรงเรียนต่อ ในที่สุดผมก็มาถึงโรงเรียนแล้ว ตอนนี้โรงเรียนพึ่งเปิดประตูเพราะยังเช้าอยู่ คนในโรงเรียนยังไม่มากนัก บรรยากาศเลยดูวังเวงพิกล บรรยากาศแบบว่า เหมาะกับการเล่าเรื่องสยองขวัญเสียนี่กะไร แล้วก็เหมือนกับปกติ ผมตรงไปที่ห้องสมุดเป็นที่แรก ยังอ่านนิยายที่ห้องสมุดค้างอยู่เลย วันนี้ต้องอ่านให้จบ ห้องสมุดก็เหมือนกับโรงเรียน ยังไม่มีใครเข้าไปใช้บริการเลย จะมีก็บรรณารักษ์แก่ๆคนนึง เธออยู่ที่นี่มาก่อนผมจะเข้ามาเรียน เสียอีก สายตาก็ฝา ฟาง ความจำไม่ค่อยจะดีนัก มันก็ปกติของคนแก่น่ะแหล่ะ เหมือนอย่างเคย เธอไม่ค่อยรู้หรอกว่าใครเข้ามา ยกเว้นเสียงดังจริงๆ ผมก็เดินซวบๆ ไปที่ชั้นหนังสือ เรื่องลึกลับ ของโปรดของผมเลย คุณคิดดูซิ จะสนุกขนาดไหน ถ้าได้ประสพกับประสบการ์ณเหนือธรรมชาติ คงสนุก พิลึก แต่ละเรื่องในห้องสมุดก็สนุกๆทั้งนั้น แถม ตรงชั้นหนังสือ ยังได้บรรยากาศแบบสุดๆอีก ตรงชั้นหนังสือ เป็นแบบชั้นหันเข้าหากัน 3 ด้าน จะไม่มีชั้นหนังสือก็ตรงทางเข้าเท่านั้น มุมมืดๆมีแสงสลัวๆ มันช่าง สุดยอดจริงๆ ต้องชมคนออกแบบหน่อยล่ะ ผมหยิบหนังสือ " สิ่งมีชีวิตลึกลับ" ออกมาอ่าน อ่านไปได้ครึ่งเล่มแล้ว วันนี้คงอ่านจบ ผมตั้งหน้าตั้งตาอ่าน ตอนนั้นทุกอย่างเงียบ .... เงียบ สนิท แปลกน่ะ มันเงียบเกินไป แต่ เงียบๆนี่ล่ะอ่านได้อารมณ์นักล่ะ ผมอ่านถึงบทที่ 16 " สิ่งที่อาศัยอยู่ในตัวเรา" ในเรื่องพูดถึง สิ่งมีชีวิตหลายๆอย่างที่อาศัยอยูากับเรามาตั้งแต่เกิด มันไม่ใช่ พวก อมีบา หรือ ปรสิต มันเหมือน วิญญานมากกว่าซิ อยู่กับเรามาตั้งแต่เกิด แต่เรามักไม่รู้สึกตัว ไม่รู้สึกตัวเอามากๆ ว่ามันอยู่กับเรา มาตั้งแต่ต้น ผมอ่านถึงตรงนี้แล้วรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เลย และ เสียง! เสียง ดังกึกๆ ดังมาจากด้านหลัง ผมหันไปดูข้างหลัง เสียงก็เงียบหายไป ผมไม่สนใจ อ่านหนังสือต่อ คราวนี้เกิดเสียงดัง กึกๆ! มาจากทั้งสามด้าน เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ผมชักไม่อยากอ่านหนังสือตรงนี้แล้ว ตอนัน้นผมรู้สึกเหมือน เงา ตู้หนังสือ ใหญ่ขึ้น ผมหันไปมองข้างหลัง โอ ไม่ ชั้นหนังสือ ล้ม! มันกำลังล้มลงมาทับผม ผมหลบไม่ทัน โครม!!!!!! เปลือกตาของผมค่อยๆเผยอขึ้นทีละน้อย แสงสลัวๆ ไม่จ้า นัก ทำให้ผมรู้ว่า ที่นี่คือห้องพยาบาล ผมอยู่บนเตียงนอน พอจะขยับได้ หัวของผมแตกเป็นรอยยาว แต่ดีที่ไม่มีอันตรายอะไรถึงชีวิต หลังจากผมตื่นไม่นาน อาจารย์ห้องพยาบาลก็เดินเข้ามา เธอ แก้ผ้าพันแผลผมออก แล้วเปลี่ยนอันใหม่ให้ เธอ บ่น ๆ เรื่องอุบัติเหตุในห้อง สมุด "ไม่รู้ใครเป็นคนเล่นซนแบบนี้นะ จะฆ่ากันรึยังไง แล้วยังจะมาเพิ่มงานให้ครูอีก อาจารย์ บรรณารักษ์ก็เหลือเกิน ใครเข้าไปไม่เคยสังเกตเลย เห็นไหมล่ะ เกิดเรื่องจนได้ พอถามเข้าก็บอกว่า ตอนนั้นมีเธอ กับเขา แค่ 2 คนแล้วใครจะทำล่ะ" เธอบ่นๆไปพักนึง ก็เปลี่ยนผ้าพันแผลให้ผมเสร็จพอดี แล้วเธอก็เดินออกไป ผมก็ล้มลงนอนต่อ ตอนนี้เพื่อนๆในห้องคงเรียนอยู่ นอน อยู่แบบนี้น่าเบื่อ ออกไปเดินดีกว่า กะอีแค่หัวแตกไม่เป็นปัญหาอะไรนักหรอก ผมลุกออกจากเตียง จะเดินออกไปนอกห้อง ตอนนี้ผมไม่เห็นอาจารย์พยาบาลแล้ว ทางสะดวก ล่ะ ผมจ้องไปที่ประตู มันดูไม่ดีเลย ตู้ยา อยู่ตรงประตูพอดี ท่าทาง การโดนชั้นหนังสือล้มทับ จะทำให้ผมกลัวซะแล้ว แต่.. ไม่ไปก็ไม่ได้ ผมรีบๆเดินไปที่ประตู จะได้ไปให้พ้นๆ ไอ้ตู้ยานั้นซะที ผมเดินไปที่ประตู กำลังจะผ่านประตูออกไปแล้ว แต่ เคร๊งงงงง!!! ขวดยา ตกเฉียดหัวผมไป แต่ ไม่ใช่ ตู้ยาเริ่ม สั่น คราวนี้มันล้มมาทั้งตู้เลย โครม!! เพล้ง!! ผมหลบได้แบบหวุดหวิด แต่ก็โดนเศษแก้วเฉือนเลือดไหลเป็นทางเลย อะไรกันเนี่ย ทำไม วันนี้มีแต่เรื่องซวยเกิดขึ้นกับผม ไม่เอาแล้ว ที่นี่ไม่ปลอดภัย โรงเรียนไม่ปลอดภัย ผม วิ่ง วิ่ง วิ่งสุดชีวิต วิ่งหนีจากอะไร บางอย่าง คนอื่นไม่รู้ คนอื่นมองไม่เห็น ผมก็มองไม่เห็น แต่ผมเริ่มรู้สึกแล้ว ว่ามันมีตัวตนอยู่จริงๆ มันเด่นชัดกว่าเมื่อเช้ามาก มันตามผม ผมสลัด มันไม่หลุด ทางเดียวที่ผมทำได้ วิ่ง วิ่งให้เร็วที่สุด ถนน! นั้นถนน ถ้าผมวิ่งไปเร็วพอ ผมอาจหนีมันได้ ถึงถนนแล้ว ไม่ ผมล้มลง ล้มกลิ้ง ล้มเพราะ มีอะไรฉุดขาผมไว้! ผมล้มลงกลางถนนที่มีรถวิ่ง! ไม่ หมายความว่า เอี๊ยด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ราวปาฎิหาริ รถหักเลี้ยวได้ทันเวลา ผมยังมีชีวิต มีชีวิต แต่ ไม่ ไม่มีเวลาชื่นชมกับชีวิตที่หวิดจากความตาย ผมต้องวิ่ง มัน ยังตามผมอยู่ หนี หนีไป ผม วิ่ง วิ่ง นั้น! ตึก ทำไมมีตึกอยู่ที่นี่ น่าสงสัย แต่ ไม่มีเวลาคิด ผมหนีขึ้นไป บนตึก ขึ้นไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ มันยังตามผมอยู่ เสียงฝีเท้า ดังกระชั้นเข้ามา วิ่งไป ผมเห็น ประตู! ผลักมันออก ตอนนี้ ผมอยู่บนดาดฟ้าตึก ตึกที่ผมไม่เคยขึ้นมาก่อน ดาดฟ้า โล่ง โล่งมาก ผมอยู่คนเดียวแล้ว ไม่รู้สึกว่ามีอะไร จ้องมองผม ตามผม ผมไม่รู้สึกถึงมันแล้ว ผมหนีมันได้!!! ผมสลัดมันหลุด โอ้ พระเจ้าา ผมอยู่คนเดียวแล้ววววว ความรู้สึกในช่วงนี้ของผม สบายใจ โล่งอก ผมปลอดภัย แต่.... ไม่ ผมล้ม!!!!!! ล้มได้ยังไง แถมยัง....ถูกลาก ลากไปที่ริมดาดฟ้า ไม่มีขอบกั้น ถ้าไปถึงตรงนั้นผมตกลงไปข้างล่างแน่ๆ ไม่ ผมออกแรงขัดขืน แต่ไม่เป็นผลเลย ผมยังโดนอะไร บางอย่างลากไป ไม่ !!!!!!!! ใกล้ถึง ขอบดาดฟ้าแล้ว ตรงขอบดาดฟ้าเป็นทางลาด ทำให้ผมโดนลากลงไปง่ายยิ่งขึ้น แต่ มันก็ทำให้ผม เห็น มัน!! อะไรที่ลากผมอยู่ ที่ ข้อเท้าผม มือ!!!! มือ สีดำ ดำเหมือน เงา ดำสนิท ไม่มีแสง ท่อนแขน จะเรียกว่าแขนได้เหรอ มันแบน แบนราบ มือที่จับผมก็แบนราบ แล้วยังมีหัว หัว แบนสนิท หัวที่กำลังฉีกยิ้ม ยิ้มที่น่าขยะแขยง ในปากมัน ไม่ดูเหมือน ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรเลย น่ากลัว ผมต้องสลัดมันให้หลุด แต่ไม่ ไม่หลุด ผมโดนมันฉุดถึงขอบดาดฟ้าแล้ว ไม่!!!!!!!!!!!!!!!! ผมกำลังร่วงลง ลงไปผม... ตายแน่..... ไม่ผมไม่อยากตาย..... กำลังเฮือกสุดท้าย การเอาชีวิตรอด ผมพลิกตัว พลิกตัวสุดแรงเกิด สำเร็จจจจ ตุ้บบบบ!!! มันรับแรงกระแทกแทนผม ผมไม่เป็นอะไรเลย แค่กระดูกหักนิดหน่อย แต่ เอ๊ะ ทำไม ทุกอย่างเริ่มเป็นสีขาว ขาวโพลน ภาพต่างเริ่มเลือนลาง เลือนลาง........ กริ๊งงงงๆ! เสียงนาฬิกาปลุกของผม ตั้งไว้ตอน ตี 5 ผมฝันเหรอ ฝัน... คงเป็นฝัน แต่มัน...น่ากลัวมาก เหงื่อผมซึมเต็มหน้า หน้าผมโชกไปด้วยเหงื่อ เป็นฝันที่น่ากลัว มัน...ดูเหมือนจริง แต่ยังไง มันก็แค่ความฝัน ฝันก็คือฝัน อย่าไปคิดอะไรกับมันมาก แต่เอ๊ะ ทำไมผมเจ็บขาล่ะ หัวก็เจ็บ แปลกจัง สงสัยตกหมอนตอนนอน อื้ม ... แถมยัง เหมือนมีใครจ้องมองผมอยู่อีก ...... คงหลอนไปเองแหละ ไปอาบน้ำดีกว่า แปรงฟัน ล้างหน้า ล้างหน้า หน้าผม เงาของผม ผมตาฝาดรึเปล่า เหมือน.... มันกำลังยิ้มให้ผมอยู่ ......................................... คุณจะรู้ .... อย่าถาม ... ใครจะฆ่าคุณ ...แต่ คูณฆ่าตัวคุณเองยังไง ..... ลองเหลียวหลังไปดูซิ เวลาเหมือนถูกจ้องมอง คุณ อาจจะเจอ ใครบางคน .... อะไรบางอย่าง... ที่คุณ.... ไม่เคยรู้เลยตลอดชีวิตของคุณ พรึ้บ!!!!!! ไงครับ ท่านผู้ชม เรื่องในวันนี้ สนุกไหมครับ หึหึหึ ผมฟังแล้ว ขนลุกเลย~~~~ และแน่นอน เรื่องนี้ยังไม่มีชื่อเรื่อง ส่งชื่อเรื่องที่คุณคิดว่า เหมาะ มาซิครับ ชื่อเรื่องของเรื่องนี้ เรารอชื่อเรื่องของคุณอยู่ครับ และหากคุณมีเรื่องสนุกๆ มันส์ หรือ ระทึกขวัญ สั่นประสาท ส่งมาหาเราได้ ที่ [email protected] ซิครับ เรารอเรื่องของคุณอยู่ วันนี้ ผม ขอลาไปก่อนครับ สวัสดีครับ ( ม่านปิดแล้ว) จาก : Noel - - [email protected] - 07/01/2001 18:27

ข้อความ : โอ้..นึกว่า Y อะไร ^ ^;; สนุกดีครับ ตื่นเต้นดี ไว้เอามาให้อ่านอีกน่อ ^ ^ จาก : Cid - 07/01/2001 18:37

ข้อความ : หลอน..... จาก : Dark - - [email protected] - 07/01/2001 21:57

ข้อความ : ตกลงกันเมื่อวานแล้วหนิ ชื่อเรื่องอะ หึหึ จาก : Kindani - 08/01/2001 00:52

ข้อความ : อ่านตอนแรกให้ลุ้นแทบแย่นึกว่า y อะไร.. เฮ้อออ.... จาก : ioroid - 08/01/2001 07:09

ข้อความ : จะทำแบบเรื่องสั้นสยองขวัญหรือค่ะ ท่าทางน่าสนุก ^-^ จาก : Alicia - 09/01/2001 06:39

ข้อความ : แหง่ะ!!!!!! น่ากั๊วววววววว!!!!!!!!!!! >O< ว่าแต่....อันนี้ก็เป็นอีกสไตล์นิที่ยังไม่มีในบอร์ด เหอ ๆ มันส์ดี ^_^ จาก : xelloss - 09/01/2001 11:43

ข้อความ : โนเอล ....มันหลอนดีน่ะ แต่เราว่านายเล่าให้ฟังน่ากลัวกว่าน่ะ แล้วจะรอ the H files กะ the SM files ํy files ตอนต่อไปน่ะเอาให้ วายๆ น่ะ จาก : double - 09/01/2001 17:14

ข้อความ : เนื่องจาก ทุกท่านเรียกร้อง มามากๆ ดังนั้นตอนหน้า ข้าพเจ้า จึงใคร่ขอประกาศว่า ตอนหน้า จะเป็นY เต็มพิกัด โปรดรอรับชมได้ในวันอาทิตย์ ที่13 มกราคมได้เลยครับบ จาก : NoelคณะกรรมการY - 10/01/2001 07:24

ข้อความ : อา..... ตอนแรกก็หลงนึกว่า เป็น Y อีกอย่างเหมือนกัน ..... แหม่! ^_^ จาก : Choco - 13/01/2001 15:20

ข้อความ : เร็วๆนะ จาก : Clow_Reed - - [email protected] - 13/01/2001 21:28

ข้อความ : เร็วๆนะ จาก : Clow_Reed - 13/01/2001 21:29