|
หัวข้อ : นครมรณะ วันที่1- จุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย - ตอนที่1 ข้อความ : Crimson City เป็นเมืองที่มีลักษณะเป็นเกาะขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่มีทุกอย่างครบครัน ไม่ว่าจะเป็นย่านธุรกิจ สถานบันเทิงต่างๆ หรือที่พักผ่อนตามธรรมชาติ ดูจากภายนอกก็เหมือนจะเป็นเมืองที่สงบสุข แต่เบื้องหลังมีกลุ่ม มาเฟียขนาดใหญ่ทำงานกันอยู่ลับๆ แต่ก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้กับประชาชนมากนั้น แต่ภาพของเมืองที่สงบสุข นั้นกำลังจะกลายเป็นเพียงแค่ความทรงจำเท่านั้น... - ภายในค่ายกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดิน ... วันอาทิตย์ ... เวลา 11:45 ... ชายในชุดผ้าคลุมสีม่วงเข้มเส้นผมสีขาวยาวถึงหลัง ยืนอยู่บนต้นไม้สูงภายในค่ายทหารโดยไม่มีคนสังเกต สายตาจับจ้อง ไปยังพลทหารที่กำลังเดินเข้าไปยังแคนทีน ??? - "หึๆๆ ถ้าเป็นที่นี่ ใช้Powder Keg ลูกเดียวก็คงจะพอ" พูดเสร็จก็หายจากบนต้นไม้มายังหลังคาแคนทีนเพื่อวาง Powder Keg "อาหารมื้อสุดท้ายของพวกเจ้า จงกินให้อิ่มซะนะ 5 5 5 5 5 5 " พลทหารA - "อะไรกัน ความรู้สึกอย่างนี้. . . . " พลทหารB - "เฮ้. . . หยุดเดินทำไมล่ะ เกะกะจริงๆ อ้าวไรซ์เองหรือ เป็นอะไรไปล่ะหน้าซีดเชียว" ไรซ์ - "ฉันรู้สึกไม่ค่อยจะดีน่ะทาเคมิ" ในตอนนี้ตัวของไรซ์เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทาเคมิ - "รู้สึกไม่ค่อยดี ปวดท้องหรือไง ห้องน้ำก็ว่างไม่ไปล่ะ ระวังจะเรียราดกลางทางนะ 5 5 5 5 5" จากการแซวของ ทาเคมิทำให้ทหารที่เดินอยู่แถวๆนั้นหัวเราะกันยกใหญ่ คงจะมีแต่ไรซ์คนเดียวที่หัวเราะไม่ออก ไรซ์ - "กรอ~~~ด ทาเคมิ. . . นาย. . . " ไรซ์พยามยามที่จะระงับอารมณ์ไม่อย่างนั้นคงได้มีเรื่องกันแน่ๆ ทาเคมิ - "5 5 5 5 5 เอาน่าๆ อย่าเครียดเลย ไปหาอะไรกินกันดีกว่า ก่อนที่ตัวเขมือบจะมา" ไรซ์ - "อย่าเข้าไปเลยนะ ฉันรู้สึกว่ามันจะมีเรื่องร้ายแรงขึ้น เชื่อฉันเถอะ" ไม่มีใครฟังคำพูดของไรซ์แม้แต่คนเดียว กลับ เห็นเป็นเรื่องตลกไปซะด้วยซ้ำ ไรซ์ - "นี่ชั้นเตือนพวกนายแล้วนะ" แล้วไรซ์ก็วิ่งออกไปนอกค่าย ภายใน Military official เจ้าหน้าที่ระดับสูงกำลังเดินออกไปจากห้องเพื่อจะหาอะไรกิน เหลือเพียงเจ้าหน้าที่อีก 2คนกับ งานที่สูงท่วมหัว ??? - "เฮ้! บอย ออกไปหาอะไรกินกันก่อนดีไหม กาแฟมันไม่อยู่ท้องน่ะ" ชายในเครื่องแบบยืนขึ้นพร้อมบิดขี้เกียจ บอย - "หืม. . . อีกซักพักแล้วกัน เจ้าคริสนี่ก็จริงๆเลย เล่นแต่อาวุธหนักทำเอางบบานปลายทุกที แถมยังของบประมาณ ไปวิจัย Heavy Arms Suit อะไรนั้นอีก นายจะไปหาอะไรกินก็ไปก่อนเถอะราเซ็น เป็นหัวหน้ามันล่ะเหนื่อยใจจริงๆ" พูดเสร็จก็กลับไปทำงานต่อ แต่เหมือนนึกอะไรได้จึงเงยหน้าขึ้นมา บอย - "นี่ชั้นบอกนายเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ ว่าอย่าเรียกชื่อเล่นชั้น!!! ถ้าไม่ใช่เพื่อนตั้งแต่เด็กๆนายโดนขังลืมแน่ๆ" ราเซ็น - "5 5 5 5 5 ช่วยไม่ได้นิ ใครใช้ให้ชื่อเรียกยากเองล่ะ ส่วนคริสชั้นจะช่วยเตือนๆ ให้ล่ะกัน แต่ตอนนี้นายอยู่ใช้ กรรมเก่าไปก่อนล่ะกันนะ" พูดจบก็เดินไปที่ประตูกำลังจะจับลูกบิดประตูแต่บอยเรียกไว้ก่อน บอย - "นี่ราเซ็น ถ้าเจออะไรน่าอร่อย ซื้อเข้ามาด้วยนะ ชั้นคงจะไม่ออกไปน่ะ" ราเซ็น - "อืม . . . แล้วจะซื้อมาให้ล่ะกัน ว่าแต่เงินล่ะครับ" บอย - "เอาน่า ออกไปให้ก่อนแล้วกัน กลับมาแล้วจะจ่ายให้" ราเซ็น - "หา~~~อีกแล้วหรือเนี้ย บอกจะจ่ายๆ พูดอย่างนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ไม่เคยได้เงินคืนเลย" ??? - "หึๆๆ ได้เวลาแล้วสินะ" พูดเสร็จร่างของชายปริศนาก็ค่อยๆ จางจนหายไป บอย - "ก็พอๆ กันกับที่นายเรียกชื่อเล่นชั้นล่ะมั้ง 5 5 5 5 5" ราเซ็น - "เฮ้อ. . . ให้มันได้อย่างนี้สิ เดี๋ยว. . ." ตู~~~~~~ม !!!! ราเซ็นพูดยังไม่ทันจบ เสียงระเบิดก็ดังขึ้นมา บอยกับราเซ็นรีบหมอบลงกับพื้นทันทีตามสัญชาติญาณ แรงระเบิดทำให้ กระจกของตึกโดยรอบแตกกระจายจนหมด เมื่อทุกอย่างเริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติ ทั้ง 2รีบวิ่งออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเปิดประตูออกไป สิ่งที่พวกเขาเห็นก็คือ แคนทีนที่อยู่ไม่ห่างจาก Military official ซักเท่าไรนัก ในตอนนี้เหลือแต่เพียง ซากที่ไม่สามารถระบุได้ว่าเคยเป็นอะไรมาก่อน พลทหารไม่ต่ำกว่า 5พันนายที่กำลังมีความสุขกับการกินอาหาร โดยไม่รู้ ว่าจะกลายเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของพวกเขา ถูกแรงระเบิดฉีกร่างกายออกเป็นชิ้นๆ รวมทั้งเพื่อนร่วมงานที่พึ่งจะเดินออกไป ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ถูกเศษซากตึกจากการระเบิดพุ่งเข้าเสียบตามร่างกาย พื้นดินในตอนนี้เหมือนกับทะเลเลือดไม่มีผิด ราเซ็น - "น...นี้ มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี้ย..." ภาพที่อยู่ต่อหน้าสามารถทำให้ทหารที่ผ่านสงครามมาอย่างราเซ็นถึงกับช๊อคได้ จนบอยเห็นผิดสังเกต เลยต้องเดินเข้าไปตบเรียกสติ บอย - "เฮ้! ราเซ็น อย่ามัวยืนอยู่เฉยๆ สิ รีบมาช่วยชั้นหาคนที่ยังมีชีวิตรอดก่อนเร็วเข้า" ราเซ็น - "อืมๆ เข้าใจแล้ว ไม่เห็นจะต้องใช้กำลังเลยนิ เรียกเฉยๆก็ได้" แต่เมื่อราเซ็นหันกลับไปมองที่ประตูก็อดใจหายไม่ได้ เพราะที่ประตูเศษกระจกและเหล็กกระเด็นมาปักอยู่เต็มไปหมด ถ้าเกิดออกมาก่อนหน้านี้นิดเดียว ปานนี้คงจะไม่ได้ยืนอยู่ ตรงนี้แน่ๆ บอย - "นี่. . . นายจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม รีบมาช่วยกันหน่อยสิ จะให้ชั้นเรียกอีกกี่ครั้งนะ" "นี้มันเกิดอะไรขึ้นเนี้ย" เสียงชาย2คนที่พูดเกือบจะพร้อมกันเมื่อได้เห็นภาพที่อยู่ต่อหน้า ทำให้บอยหันไปทางต้นเสียงทันที บอย - "อืม. . . มาก็ดีแล้ว ดอลฟาน นายรีบโทรไปโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุดเดี๋ยวนี้เลย คริส นายมาช่วยชั้นหาคนที่รอดชีวิต" คริส - "..." ดอลฟาน - "อารายว้า. . . มาถึงก็ใช้เลย น่าเบื่อจริงๆ" ดอลฟานเดินไปบ่นไปแต่รู้สึกจะเสียงดังไปหน่อยจนบอยได้ยิน บอย - "อะไร ใช้แค่นี้มีปัญหาหรือไงครับคุณดอลฟาน" ดอลฟานได้ยินก็สะดุ้งแล้วหันกลับมามองเห็นบอยยืนทำหน้าไม่พอใจ ดอลฟาน - "แหะๆๆ ปะ เปล่าครับผม" รู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเลยรีบวิ่งเข้าไปโทร Military official ทันที บอย - "เฮ้อ. . . ในนี้มีคนที่เป็นปกติ บ้างไหมเนี้ย ตูล่ะเซ็งจริงๆ ฮือ. . . . . แล้วช้านจะเขียนรายงานเบื้องบนยังไงล่ะเนี้ย" . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . - ย่าน Agenda Street (ศูนย์รวมGame Center และร้านขายการ์ด) ... วันอาทิตย์ ... เวลา 13:15 ... ท่ามกลางผู้คนที่เดินกันอย่างมากมายบนท้องถนน ชาย2คนที่ดูแล้วไม่มีอะไรน่าสนใจ ก็กลายจุดสนใจของคนที่เดินผ่าน ไปผ่านมาได้ ??? - "เป็นเพราะนายคนเดียวเลยนะ เจ้าฮิซาชิ เราถึงโดนไล่ออกจากการแข่งการ์ด ชั้นล่ะเสียดายค่าสมัครจริงๆ ต่อไป ไม่จับคู่เล่นกับนายดีกว่า" ฮิซาชิหันกลับมามองใบหน้าของพี่ชายตัวเองด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะพอใจนัก ฮิซาชิ - "ยังจะมาพูดอย่างนี้อีกนะ แล้วใครใช้ให้นายเล่นโกงเองล่ะ ชั้นก็เตือนแล้วนะถึงฝ่ายตรงข้ามไม่เห็นยังไง กรรมการ ก็เห็นอยู่ดี" เบิร์ด - "ชิ. . .ถ้านายให้ความร่วมมือ ดึงดูดสายตาฝ่ายตรงข้ามกับกรรมการรับรองไม่มีใครจับได้หรอกน่า" เบิร์ดพยายามเถียงแบบข้างๆคูๆ ตามสไตล์ของเค้าสร้างความเบื่อหน่ายให้กับฮิซาชิเป็นอย่างมาก ฮิซาชิ - "เฮ้อ. . . . แล้วจะกลับบ้านกันได้หรือยังล่ะ ยืนเถียงกันตรงนี้ไม่อายคนอื่นบ้างหรือไงนะ" พูดจบก็มองไปดูรอบๆ ตัว เห็นคนหัวเราะทั้งคู่ที่เถียงกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง เบิร์ด - "เอ่อ. . . นั้นสินะ รีบไปกันดีกว่า" พอพูดจบทั้งสองก็ออกเดินหมายจะกลับไปยังบ้าน แต่ก็ยังหาเรื่องทะเลาะกันได้ตลอดทาง แต่ระหว่างทางทั้งคู่ได้เห็นร้านที่ ปกติแล้วตรงนี้เป็นห้องว่างๆ เบิร์ด - "อืม. . . Urza's Shop ร้านอะไรเนี้ยเมื่อตอนที่มายังไม่เห็นมีเลย ลองเข้าไปดูกันไหมฮิซา" ฮิซาชิ - "หาเรื่องแวะจนได้นะ" ฮิซาชิก้มดูนาฬิกาแล้วเงยหน้าขึ้นมาพูด "อืม. . . พึ่งจะบ่ายโมงครึ่งกลับบ้านไปก็ไม่มีอะไรทำ เอาก็เอา แดดร้อนๆ อย่างนี้หาที่หลบแดดซักหน่อยก็ดีเหมือนกัน" เมื่อก้าวผ่านประตูทั้งคู่ก็พบกับความตื่นตาตื่นใจ เพราะสิ่งของที่อยู่ในร้านเหมือนไม่ใช่ของที่อยู่บนโลกนี้แม้แต่ชิ้นเดียว ขณะที่ทั้ง 2กำลังดูของในร้านเพลินๆ ก็มีเสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลังพวกเค้า ทำให้เบิร์ดตกใจจนทำของในร้านตก แต่โชคดีที่ฮิซาชิรับเอาไว้ทัน ??? - "สวัสดีครับ ผมเอนาส ฟอน แคร์เวียร์ เป็นเจ้าของร้าน ขอโทษนะครับที่ทำให้ตกใจ อืม. . . ไม่ทราบว่าสนใจของชิ้นไหน หรือเปล่าครับ" ชายหนุ่มดูจากใบหน้าแล้วอายุประมาณ20กว่าๆ แต่เส้นผมที่ยาวถึงหลังกลับกลายเป็นสีขาวจนหมด เดินออก มาจากมุมมืดของร้าน ฮิซาชิ - "อ่ะ. . . คือพวกผมเข้ามาดูเฉยๆ น่ะครับ เห็นร้านแปลกตาดีเลยลองเข้ามาดูน่ะครับคุณเอนาส ฟอน เอ่อ. . ." เอนาส - "เรียกผมว่าเอนาสเฉยๆก็ได้ครับ" ระหว่างที่ฮิซาชิคุยอยู่กับเอนาสอยู่นั้น สายตาของเบิร์ดเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มบนชั้นวางจึงเดินไปหยิบมาดู ดูแล้วเป็นหนังสือ ที่ไม่ค่อยสะดุดตาซักเท่าไหร่นัก แต่ความเรียบง่ายของมันแฝงไปด้วยความน่าสนใจยิ่งนัก เอนาสจึงเดินเข้ามาคุยกับเบิร์ด เอนาส - "สนใจหนังสือเล่มนี้หรือครับ" เอนาสพูดไปยิ้มไปแต่รอยยิ้มเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์จนฮิซาชิสังเกตได้ เบิร์ด - "ก็สนใจนิดหน่อยน่ะครับ แต่พวกผมคงจะไม่มีเงินซื้อหรอกครับ" เบิร์ดพูดเสร็จก็ทำท่าจะเก็บหนังสือขึ้นชั้นเหมือนเดิม เอนาส - "ไหนๆก็ไหนๆ ในฐานะที่พวกคุณเข้ามาในร้านเป็นกลุ่มแรก ผมขอมอบหนังสือเล่มนี้ให้เป็นที่ระลึกแล้วกันครับ" ฮิซาชิ - "เอ่อ. . . มันจะดีหรือครับ อุ. . !!!" ฮิซาชิถึงกับพูดต่อไม่ออกเพราะโดนเบิร์ดตุ้ยท้องเข้าเต็มๆ จนตัวงอเป็นกุ้ง แล้วเบิร์ด ก้มตัวมากระซิบที่ข้างหูฮิซาชิ เบิร์ด - "นายอยู่เฉยๆ ดีกว่านะฮิซาก่อนที่จะโดนอีกหมัด" แล้วหันกลับไปคุยกับเอนาสต่อ "ขอบคุณมากนะครับ ถ้าอย่างนั้นพวก ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณเอนาส" พูดเสร็จก็ลากฮิซาชิที่กำลังจุกไปด้วย เพราะกลัวเอนาสจะเปลี่ยนใจ เอนาส - "เดี๋ยวก่อนครับ" เบิร์ดที่กำลังจะเปิดประตูออกไปถึงกับสะดุ้ง เบิร์ด - " อะ อะไรหรือครับ" เอนาส - "ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ถ้าเกิดอะไรขึ้น หรือว่าไม่พอใจให้นำหนังสือเล่มนี้มาคืนเท่านั้นเองล่ะครับ" พูดจบเอนาสก็ เดินไปที่ประตูเพื่อเปิดให้เบิร์ดกับฮิซาชิออกไป เบิร์ด - "ครับ ผมจะจำไว้ นี่ฮิซา เลิกสำออยได้แล้ว" เบิร์ดกึ่งลากกึ่งประคองฮิซาชิออกไปจากร้าน ส่วนเอนาสเห็นว่าไปได้ไกล พอสมควรจึงปิดประตูแล้วกลับเข้ามาในร้าน เอนาส - "หึๆๆๆๆ ความโลภของคนไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ อีกไม่นานละครฉากใหญ่ก็จะเริ่มขึ้นแล้วน่าสนุกจริงๆ 5 5 5 5 5 5" ฮิซาชิ - "นายทำได้เจ็บแสบมากนะเบิร์ด แล้วคิดยังไงไปเอาขอเค้ามาได้ล่ะปกตินายไม่ค่อยชอบอ่านหนังสือซักเท่าไหร่นิ" เบิร์ด - "เรื่องของชั้นน่ะ แล้วอีกอย่างเค้าก็เป็นคนเอ่ยปากจะให้เองนิ ชั้นไม่ได้ไปขอเค้าซักหน่อย" ฮิซาชิ - "เฮ้อ. . . นายนี่จริงๆเลยนะเข้าไปตั้งนานทำไมแดดยังร้อนอยู่เลยนะเนี้ย" พอฮิซาชิมองดูนาฬิกาแล้วถึงกลับอึ่งจนพูด อะไรไม่ออก จนเบิร์ดต้องหันมาดู เบิร์ด - "เป็นอะไรไปน่ะ เจ้าฮิซา หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย" ฮิซาชิ - "บ้าน่ะ. . . เป็นไปไม่ได้ นายลองดูนาฬิกาสิเบิร์ด" ฮิซาชิยื่นนาฬิกาให้เบิร์ดดู ทำให้เบิร์ดสะดุ้งเหมือนกัน เบิร์ด - "อะไรกัน บ่ายโมง35 เราเข้าไปกันตั้งนาน นี่ฮิซานาฬิกานายเสียหรือเปล่า" ฮิซาชิ - "จะบ้าหรือไง ถ้านาฬิกาชั้นเสีย ที่อื่นก็เสียเหมือนกันหมดสิ ชั้นว่าร้านนั้นมันชักจะยังๆ อยู่นะ เอาหนังสือไปคืนดีกว่า" เบิร์ด - "คืนให้โง่สิ ถึงยังไงเอาไปขายต่อก็คงได้หลายตังค์ รีบกลับบ้านกันดีกว่าน่ะ ถ้านายอยากจะยืนอยู่ตรงนี้ก็ตามใจนะชั้น ไปก่อนล่ะ" To Be Continue... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . คุยกันท้ายตอนครับ จริงๆแล้วผมกะจะแต่งให้จบ1ตอนคือ1วัน แต่ไปๆมารู้สึกจะร่ายยาวไปหน่อยเลยจบไม่ลงน่ะครับ ส่วนรายละเอียดเกียวกับการกระทำต่างๆ ยังรู้สึกไม่ค่อยสมบูรณ์ซักเท่าไหร่ ตอนต่อๆไปจะแต่งให้ดีกว่านี้ครับ ^_^" แล้วก็ชื่อบางชื่อผมหยิบเอามาจากการ์ดMTG คิดว่าหลายๆ คน(ที่เล่น)เห็นคงจะรู้จักแต่ผู้ที่ไม่ได้เล่นจะมีคำอธิบายให้ครับ พจนานุกรม MTG Powder Keg - At the beginning of your upkeep, you may put a fuse counter on Powder Keg. Tap , Sacrifice Powder Keg: Destroy each artifact and creature with converted mana cost equal to the number of fuse counters on Powder Keg. มันก็คือระเบิดเวลาดีๆนิเองล่ะครับ  จาก : Nagisa - , 52632396 - 05/01/2001 14:59 |