หัวข้อ : Pocket School : บทเรียนแรก(first Day) ข้อความ : คำเตือน : เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้เป็นเรื่องราวที่แต่งและสมมติขึ้นมา ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลและสถานในความเป็นจริงใดทั้งสิ้น * โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านชม * ไม่ควรอ่านเกินวันละ 2 ครั้ง (เพราะจะเมื่อยสายตา และ เซ็ง ไม่เชื่อก็ตามใจ) * เรื่องนี้จัดอยู่ในประเภทผู้ปกครองควรพิจารณา * เด็ก และ สตรีมีครรภ์ไม่ควรอ่าน (เพราะจะส่งผลข้างเคียง คือ...) WelCome To Pocket School. The School Of Drame And Imageinary . This is An Dangerous Place . WARNING!!! If U Does Not Scare , Come In With Me....... ขอคั่นรายการซักนิดครับ คือว่า... หลังจากที่ผมไปขอคำปรึกษาเรื่องการแต่งมา หนึ่งในคำปรึกษา ได้เรื่องดังนี้ครับ โรงเรียน Pocket School เป็นรร.ที่มีคนมากมายหลายรูปแบบ อันนี้แน่นอนครับ แต่มีคนบอกให้ผมแต่งว่า... นิวเคลียร์ลูกหนึ่งได้หลงมาลงที่ Pocket School ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นเถ้าธุลี ทุกท่านตายเรียบ เรื่องนี้เลยไม่เกิด จบ...(อวสาน) /me ไม่หลบสิ่งของที่ทุกท่านขว้างปา แต่กาง AT. ฟิลด์ แทน ยืนมองเหล่าสิ่งของทั้งหลายที่กระเด็น (เพียบ) ใจเย็นครับ เนื่องจากเสียงเรียกร้องให้ทำเรื่องนี้มันมีมาก (ผมคงไม่ได้คิดไปเองนะครับ) ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอกครับ คนที่บอกก็ท่านไปรท์ นี่แหล่ะครับ หึ หึ... ต่อไปก็ของจริงครับ....... ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- นี่เป็นเหตุการณ์ที่อยู่ภายในรั้วคอนกรีตที่ทอดยาว... แสงแดดอ่อนๆ ค่อยๆสาดส่องไปทั่วทุกที่ ความมืดมิดแปรเปลี่ยนเป็นแสงสว่าง เป็นสัญญาณว่ายามเช้าได้มาเยือนแล้ว เสียงของผู้คนที่เดินไปเริ่มได้ยิน เสียงคุยจ้อกแจ้กจอแจทั้งหลายเริ่มมีมากขึ้นนับจากแสงแดดที่ส่องค่อยๆแรงขึ้น นั่นคือสิ่งที่ทำให้สถานที่แห่งนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ผมอยู่ที่นี่มานานเท่าไรแล้วนะ มันนานซะจนผมแทบจำไม่ได้ ความทรงจำหลายๆอย่างผ่านเข้ามาในแต่ละช่วงที่ผมพบเจอ ผมยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ แหงนหน้ามองบนท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมาย แสงแดดลอดผ่านตามช่องว่างของใบไม้ในแต่ละใบ ผมมองเห็นแสงสีทองนั้นชัดเจน ผมยืนจนกระทั่งใบไม้ใบหนึ่งปลิวตกลงมา และทะลุผ่านตัวผมไป ไม่มีใครสังเกตเห็นผมหรอกครับ เพราะบัดนี้ผมเป็นเพียงวิญญาณ ที่กระทำการหลบหนีพระเจ้ามาอยู่ในสถานที่ที่มีความทรงจำสุดท้ายของผม ผมสัมผัสได้เพียงแค่แสงแดด สายลม และเครื่องดนตรีที่ผมรัก จะมีใครมองเห็นผมซักคนบ้างไหม... ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- เมื่อไม่มีอะไรจะทำ วันๆหนึ่งผมก็ได้แต่ลอยไปลอยมา ตามที่ต่างๆ เช่น ในตึกเรียน ผมได้แต่คอยสังเกตุผู้คนทำสิ่งต่างๆ สิ่งที่ผมไม่อาจกระทำได้อีก ผมลอยมาหยุดหน้าห้องเรียนห้องหนึ่งเพราะได้ยินเสียงคุยอยู่ภายในห้องนั้น <นอร์ม> : ทำทางซ้ายก่อนสิครับคาซา <คาซาโน่ว> : ค่ะๆท่านนอร์ม <นอร์ม> : ซ้ายนะ ไม่ใช่ขวา <คาซาโน่ว> : ค่ะๆ กำลังทำอยู่ค่ะ <นอร์ม> : เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้ มาเป็นเลขาฯส่วนตัวผมได้ไงเนี่ย <คาซาโน่ว> : คนเราไม่ได้เฟอร์เฟคทุกอย่างนี่คะ ท่านประธานนักเรียนนอร์ม (คาซาเถียงแบบโกรธๆ) <นอร์ม> : อ้าว...! นั่น บอกให้ใจเย็นๆไง <คาซาโน่ว> : ก็มันทนไม่ไหวแล้วนี่คะ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว <นอร์ม> : แฮ่ก แฮ่ก... ผมก็ทั้งร้อน ทั้งเหนื่อย จนทนไม่ไหวแล้ว (นอร์มพูดพลางขยับคอเสื้อ) <คาซาโน่ว> : เห็นไหมล่ะ คุณก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน ผม : -' '- ... .o0(อะไรกันง่ะ) ก่อนที่อะไรมันจะกระจ่างนายนกของเราก็เปิดปั้กกะตูห้องเรียนบานนั้นออกต่อหน้าผม ครืด=====>---- แล้วเขาก็ก้าวเข้าไปในห้องๆนั้น ภาพที่ปรากฎต่อหน้าผมคือคุณคาซา กับ ท่านนอร์ม กำลัง....... <โทริมะ> : ... ท่านนอร์มประธานนักเรียน กับ คุณฟิลเลขาฯ มาทำอะไรกันอยู่ 2 คนครับ -_-+ (ชิ้ง...) <นอร์ม> : อ่า... อรุณสวัสดิ์ เบริ์ดคุง รองประธาน "^_^ <โทริมะ> : ผมถามว่าทำอะไรกันอยู่ครับ... <คาซาโน่ว> : เปล่านะ คือ... <นอร์ม> : บอกๆไปเถอะคาซา มันไม่มีอะไรเสียหายนี่ <คาซาโน่ว> : ก็ได้ค่ะ คือว่า... คาซามาขอให้นอร์มสอนเลขให้น่ะค่ะ <นอร์ม> : ใช่ครับ... แต่คุณคาซาเธอใจร้อนเหลือเกิน ไม่ยอมแก้สมการตามขั้นตอนเลย ผมงี้แทบแย่ <คาซาโน่ว> : ก็มันยากจะตายนี่คะ ชั้นก็อยากได้คำตอบเร็วๆ <โทริมะ> : งั้นรึครับ ส่วนท่านนอร์มก็ตั้งหน้าตั้งตาสอนอย่างเดียว หน้าต่างก็ไม่เปิด มันก็ต้องร้อนสิครับ แย่นะครับ เป็นถึงประธานนักเรียนแต่ทำอะไรไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลัง ผม : .o0( ... ) <โทริมะ> : ยังไงก็ช่างครับ (มองไปที่คาซา) คุณคาซาโน่วครับ ช่วยรีบๆทำบัญชีงบประมาณของคณะกรรมการนักเรียนให้เสร็จด้วยนะครับ ผมไปล่ะ <====---ปึ้ง... เสียงปิดประตูดังขึ้นต่อหน้าผมอีกครั้ง ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- [(โด่เอ้ย... นึกว่าอาราย)นี่คงเป็นเสียงคุณๆทั้งหลายที่กำลังอ่านเรื่องนี้อยู่ แต่อย่าพึ่งเบื่อละกันครับ เพราะวันนี้ยังไม่หมดนะครับ นี่แค่ช่วงเช้าครับ ยังไม่เข้าเรียน] ซักครู่นะครับ ใกล้ออดเข้าเรียนแล้ว ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- หลังจากที่ดวงอาทิตย์สูงพอประมาณ เสียงที่คุ้นเคยได้ยินทุกวันก็ดังขึ้น กริ๊งงงงงงงงงงงงงง................................ นักเรียนทุกคนต่างเร่งฝีเท้าเพื่อที่จะไปให้ทันชั่วโมงเรียนของตน แต่ ณ หน้าประตูใหญ่ของโรงเรียน ผมมองเห็นร่างของชายอายุประมาณ 4X ปี ยืนอยู่ข้างๆบานประตูอันกว้างใหญ่นั้น ผมรู้จักชายคนนี้ดี นักเรียนหรือ "เหยื่อ" ยังพอหลงเหลือให้เขากระทำการ SM อยู่บ้าง เมื่อสิ้นเสียงกริ่ง เขาก็เริ่มลงมือมองหาเหยื่อ นร. หญิงคนหนึ่งมาไม่ทันด้วยสาเหตุบางประการ สาวน้อยผู้น่าสงสาร เธอผู้นี้จะต้องโชคร้ายหรือนี่ เด็กสาวค่อยๆ ก้มหน้าเดินผ่านชายคนนั้นอย่างระวังตัวที่สุด เสียงของชายคนนั้นดังตามหลังเธอมา <ชาย> : จะไม่ทักอาจารย์ใหญ่หน่อยรึ ฟิลจัง หึ หึ หึ (นำเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยอะไรบางอย่าง) เด็กสาวคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงสั่นระริก พร้อมกับหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นมากอด <ฟิล> : เอ่อ... สวัสดีค่ะ อาจารย์ใหญ่เจน่อน <เจน่อน> : หนูรู้ตัวรึเปล่าว่ามาสาย ? (คำถามยังแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก) <ฟิล> : หนูทราบดีค่ะแต่... <เจน่อน> : ไม่มีแต่จ้ะ หนูก็ทราบกฏของโรงเรียนดีแล้วนี่นา มันต้องมีการลงโทษ เด็กสาวนึกถึงภาพของผู้ที่ผ่านการลงโทษจากอาจารย์ใหญ่ขึ้นมา ไม่มีใครเลยที่จะสามารถกลับมาสู่สภาพปกติได้ ภายในห้องของอาจารย์นั้นเป็นอย่างไร ไม่มีใครที่หลงเหลือสติพอที่จะตอบได้เลย มีเพียงเสียงกรีดร้องอย่างโ-ห-ย-ห-ว-น ที่เล็ดลอดออกมาเท่านั้น เธอนั้นเนื้อตัวยิ่งสั่นเทาเมื่อมองเห็นภาพ อาจารย์ใหญ่เจน่อนเอื้อมมือออกมาหมายจะจับตัวเธอ ฟิลกอดกระเป๋าไว้แน่น พร้อมทั้งหลับตา น้ำตาซึมจากดวงตาสวยคู่นั้นเล็กน้อย มือนั้นค่อยๆใกล้เข้ามา เธอรู้ดี (ฝ่ายผมก็ได้แต่มองภาพนั้นอย่างช่วยอะไรมิได้ ก็ผมไม่มีร่างนี่ครับ) ยังไม่ทันที่มืออาจารย์ใหญ่จะสัมผัสตัวเธอ เด็กชายที่สวมชุดนอกเครื่องแบบคนหนึ่งก็วิ่งมาด้วยความเร็วสูงอย่างเต็มสปีด พร้อมกับคำพูดที่เราคุ้นหูกันดี ว่า "สายแล้วๆ..." เจน่อนชะงักมือ และ ฟิลลืมตาขึ้นมาดู ยังไม่ทันอะไร เด็กชายคนนั้นก็คว้าข้อมือฟิล แล้วก็ลากเธอวิ่งไปด้วย จนหายไปลับตา เจน่อนได้แต่ยืนอารมณ์ค้าง เนื่องจากเหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก ผมเองก็อึ้ง <นักเรียนใหม่> : นี่เธอสายแล้วยังยืนอยู่ได้ <ฟิล> : ... เมื่อถึงตึกเรียนนักเรียนใหม่คนนั้นก็ปล่อยมือฟิล "เธอไปห้องเธอเองนะ ฉันเองก็ต้องรีบ ไปละ" แล้วนายนักเรียนคนนั้นก็จากไปโดยไม่มีคำพูดอื่นใดเหลือทิ้งไว้ ฟิลได้แต่ยืนงง เธอเดินไปยังห้องเรียนของเธอ <มีน> :ไงจ๊ะ ฟิล วันนี้กล้ามาสายรึ เสียงทักนั้นมาจากเด็กสาวผมยาวสีน้ำทะเล เพื่อนข้างโต๊ะของฟิล <ฟิล> : โชคดีจัง อาจารย์ยังไม่เข้าใช่ไหมเนี่ย มีน <มีน> : เธอยังโชคดีกว่าอีกนะที่ไม่เจออาจารย์ใหญ่จอม SM <ฟิล> : ใครว่า... ชั้นเจอแล้วย่ะ เกือบไปแล้วด้วย <มีน> : แล้วลมอะไรหอบให้เธอรอดมาได้ล่ะเนี่ย ฟิลหยุดกับคำพูดของมีนซักพัก จึงตอบกลับไปด้วยเสียงเบาๆ <ฟิล> : อาจจะป็นลม อย่างที่เธอว่าจริงๆ ซะละมั้ง....... ก่อนที่มีนจะถามฟิลเพิ่มเติมอาจารย์ก็เข้ามาในห้องซะแล้ว "ทั้งหมดเคารพ..." เสียงหัวหน้าห้องดังขึ้น เหล่าเด็กนักเรียนในห้องปี 4 a ต่างทำตามเสียงนั้นด้วยความเคยชิน อาจารย์ประจำชั้นผู้ที่มีเอกลัษณ์เป็นของตัวเอง ด้วยการสังเกตจากแว่นดำสนิทจนมองไม่เห็นดวงตาภายใต้กรอบแว่นนั้น สวมอยู่เป็นประจำ และรูปร่างอันบึกบึนคล้ายอาโนลด์คนเหล็กที่ดูแล้วช่างน่าเกรงขามเสียนี่กระไร หากภายในกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เขาเดินก้าวเข้ามาในห้องเรียนด้วยท่าทางอันสุขุม พร้อมกับขยับดอกไม้ในแจกันที่อยู่ตรงหน้าโต๊ะเขาเล็กน้อย ก่อนที่จะกล่าวสิ่งใด <ไอย> : นักเรียนที่น่ารักทุกคน... เหล่านักเรียนยังคุยต่อกันอย่างสนุกสนาน <ไอย> : นักเรี้ยนนน..... (เขาเริ่มตะโกน) นักเรียนบางส่วนเริ่มเงียบยกเว้นบางส่วนที่ยังไม่สนใจ และยังคงคุยต่อไป อาจารย์ร่างยักษ์เริ่มหมดความอดทนและเกิดโทสะขึ้นมาในบรรดล - -* เขาหยิบปืนพกขนาด1-6 ออกจากซองหนังด้านนอกข้างลำตัว แล้วกระหน่ำกระสุนออกจากปืนกระบอกนั้นบนอากาศ จนหมดแม็กเขาจึงหยุด ได้ผล!!!.......... คราวนี้นักเรียนทุกคนต่างเงียบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่คำเดียว เขาจึงเก็บปืนพกนั้นใส่ที่เดิม แล้วกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น <ไอย> : เอาละ นักเรียนที่น่ารักทุกคน วันนี้ครูมีเรื่องจะมาพูดด้วย คือว่า ในวันนี้พวกเราจะมีเพื่อนใหม่ มาร่วมอาศัยอยู่ภายในห้อง ต้อนรับเขาด้วย ไอย มองไปที่ประตูและสั่งให้นักเรียนคนใหม่นั้นเข้ามาได้ เมื่อเด็กหนุ่มเดินเข้ามาในห้อง ฟิลถึงกับต้องตะลึง เพราะ นักเรียนชายนอกเครื่องแบบคนนี้ เธอมั่นใจว่าเธอเคยเห็นมาแล้ว และต้องเป็นคนเดียวกันกับคนเมื่อตอนเช้า คนที่ดึงมือเธอให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของจอม SM... ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ตัวตนอันแท้จริงของนักเรียนผู้มาใหม่ยังคงเป็นปริศนาต่อไป... (แต่ท่าจะเดากันออก "^^) ขอบพระคุณที่ติดตามตอนแรกของ Pocket School ครับ ผมเองก็จะพัฒนาฝีมือในการแต่งให้ดีกว่านี้ นี่เป็นเรื่องแรกที่ผมแต่งขึ้นด้วยตัวเองคนเดียว มีอะไรขาดตกบกพร่องก็ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย กรุณาอ่านเพื่อความสนุกสนานนะครับ อย่าคิดมาก แล้วคอยติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ /me โค้งอำลาทุกท่านชั่วคราว See U. ครับ End lesson 1 : Create By Angel k จาก : Angel k (ขอโทษที่ช้าคร้าบบ...) - - [email protected] - , 59519123 - 02/01/2001 01:24 โฮมเพจ : http://fly.to/angel_k

ข้อความ : อืมมมมม....... ถูกใจมาก K SM ดีจริงๆ จาก : Genon - - [email protected] - 02/01/2001 01:37

ข้อความ : นร.ใหม่.........ใครๆ !! ใครวิ่งมาจับมือเรา!? จาก : Phil - Fhile Dolphin - - - [email protected] - , 55490232 - 02/01/2001 01:40 โฮมเพจ : http://www.sillydolphin.com

ข้อความ : คุณฟิลเลขาฯ <--- คาซานะคับตรงนี้อะ ^^ ใช้ได้เลย สำหรับตอนแรกนะ จาก : Kindani - 02/01/2001 01:42

ข้อความ : คิดถูกแล้วนะนี่ที่เลือกเป็นครูมาจนถึงบัดนี้ T---T ลุ้นอยู่ตั้งนานแน่ะ พยายามต่อไปน่อ... Ftghtๆๆๆๆ จาก : ioroid - 02/01/2001 07:29

ข้อความ : ดีว่าบอกทัน เกือบจะ ลองกินนุสใส่แล้ว จาก : มาโร่ - 02/01/2001 08:26

ข้อความ : "ปาลองกินนุสใส่" รีบพิมพ์ไปหน่อย จาก : มาโร่ - 02/01/2001 08:29

ข้อความ : อืม . . . . ในที่สุดตอนแรกก็ลงจนได้นะ /me หันไปมองฟิคฯในขวดโหล "เขาหยิบปืนพกขนาด1-6 " ตรงนี้น่าจะบอกเป็นชื่อปืนหรือขนาดกระสุนมากกว่านะ พยายามต่อไป จะตามอ่าน จาก : Nagisa - 02/01/2001 09:45

ข้อความ : เหอะ ๆ ออกจนได้นิ รอมาตั้งกะนาน เหอ ๆ แล้วเมื่อไหร่เราจะได้ออกเนี่ย? จาก : xelloss - 02/01/2001 10:20

ข้อความ : ง่า.... คือว่า ตอนต่อไปช่วยพิมพ์ชื่อตอนใส่หน่อยนะ(เวลาเซฟมันจะเรียงกันมั่วหน่ะ) จาก : Roticagas - 02/01/2001 10:48

ข้อความ : เอ้า เอ้า ต่อเร็วๆน้า..เหอๆๆ น่าสนุกดีครับ ^ ^ จาก : Cid - 02/01/2001 14:17

ข้อความ : โฮะ โฮะ โฮะ ดีครับใช้ได้เลย เราได้ออกแต่แรกเลยแฮะ /me มองฟิคตัวเองแล้วถอนหายใจ จาก : naru - 02/01/2001 16:07

ข้อความ : รอมาตั้งนาน จาก : kumagift - 02/01/2001 17:03

ข้อความ : /me นั่งรอบทตัวเองต่อไป จาก : RUNE - 02/01/2001 19:07

ข้อความ : start sa tee .. จาก : Cecil - 02/01/2001 20:01

ข้อความ : หึหึหึหึ เมื่อไหรเราจะออกเนี่ย... จาก : เอนะ - 02/01/2001 20:44

ข้อความ : หึหึหึ... กำกวมตั้งแต่ต้นเรื่องเชียวนะ จาก : A little lamb who passes by - 02/01/2001 22:53

ข้อความ : เริ่มเรื่องได้สนุกดีค่ะ ^-^ จาก : Alicia - 03/01/2001 15:40

ข้อความ : Go Go Go!!! >o< จาก : Next - 03/01/2001 18:32

ข้อความ : Priteแหง นักเรียนใหม่คนนั้นน่ะ แต่บ้าดีแฮะเรื่องนี้ ^^;;; จาก : MrT - 03/01/2001 23:39

ข้อความ : นี่ๆๆๆๆพี่ k ทำงี้ได้ไงอ่ะ เราก้อช่วยแต่งนะ ( รึป่าวหว่า...? ) แหะๆๆ ok พี่ k เก่งจิงๆเล้ยยยย พี่ชายใครว๊า....เหอๆๆๆๆ อืม....rika สัญญานะ ว่าพรุ่งนี้จะช่วยแต่งอ่ะ จริงๆไม่โกหก อ่านแล้วหนุกดีอ่ะ... ตอนต่อไปอย่าเพิ่งแต่งนะ เด๋วจาช่วยยยยยย......... จาก : rika จัง ( 1 ) - 04/01/2001 19:05

ข้อความ : /me รอเวลากระโดดถีบอาตาร์ยใหญ่ จาก : Next - 05/01/2001 09:43

ข้อความ : /me รอเวลากระโดดถีบอาจาร์ยใหญ่ จาก : Next - 05/01/2001 09:43

ข้อความ : สนุกดีๆขอให้แต่งออกมาอีกไวๆนะจะรออ่าน เอ้า!สู้ต่อไปAngel_k จาก : The RED&Shadow - 06/01/2001 22:22

ข้อความ : อืม....ออกมาตอนแรกก็ได้ออกแล้วแฮะ.... จาก : birdkun - 08/01/2001 17:42