หัวข้อ : เรื่องเล่าคั่นเวลาเล็กน้อย ตอน ดับแก๊งอันธพาล ภาคต้น ข้อความ : สัตว์มันก็เหมือนมนุษย์นั่นแหละ มีทั้งดีชั่ว ทั้งเกเรไม่เกเร เมื่อมนุษย์ประพฤติตนเป็นอันธพาล ก็ต้องเป็นคู่ปรับกับ ตำรวจ แต่ถ้าสัตว์เกเรก็ต้องเป็นคู่ปรับกับพราน และต้องเป็นพรานชั้นยอด มือเยี่ยม ใจถึงด้วย ในจำนวนพรามมือปราบ ที่โด่งดังไม่กี่คนนั้น จอห์น เอ ฮันเตอร์ก็เป็นคนหนึ่ง ฮันเตอร์เคยปราบสัตว์เกเรมามาก จนเห็นเป็นงานพื้นๆ ไม่น่าสนใจ แต่มีการปราบวัตว์เกเรหนหนึ่งที่เขาจำได้ไม่มีวันลืม เพราะเป็นการปราบช้างทั้งโขลซึ่งจะต้องทำให้สำเร็จภายใต้ขอบเขตขอบกฎหมายระหว่างประเทศเสียด้วย ช้างโขลงนี้ลุยสวนมะพร้าวที่หมุ่บ้านลูงาลูงา ซึ่งอยู่ชายแดนระหว่างแทนซาเนียกับเคนยา ปกติมันอาศัยอยู่ในเขต แทนซาเนีย แต่พอค่ำลง มันจะยกโขลงข้ามดินแดนมาทางเคนยา หาอะไรกินรองท้องบ้าง ย่ำไร่เล่นบ้าง หักต้นไม้เป็นการ ออกเอ็กเซอร์ไซส์บ้าง บางทีก็เอาหัวดันกระต๊อบชาวพื้นเมืองเพื่อฟังเสียงกรีดร้องของชาวพื้นเมืองเพื่อบันเทิงอารมณ์ พอฟ้าสางก็ยกขบวนข้ามแดนกลับไปซ่อนตัวอยู่ในเขตแทนซาเนีย ทิ้งความพินาศฉิบหาย และเสียงสาบแช่งของ ชาวพื้นเมืองไว้อย่างชนิดช่างมันฉันไม่แคร์ ถือว่าใหญ่ซะอย่างใครจะทำไม ฝ่ายเสียหายคือเคนยาก็จนปัญญา ไม่รู้จะทำยังไงกับอันธพาลใหญ่โขลงนี้ จะไปไล่ล่ามันตอนกลางคืนขณะที่มันลุยอยู่ใน เขตแดนของเคนยานั้นเป็นไปไม่ได้ เพราะมันเฮโลกันมาทั้งโขลง จะบุกข้ามแดนไปแทนซาเนียตอนกลางวันเพื่อยิงกัน ให้จะๆ ก้มาติดขัดเรื่องกฎหมายระหว่างประเทศ ถ้าจะขออนุญาตตามระเบียบราชการ กว่าจะเซ็นผ่าน สวนมะพร้าวมีหวัง ราบพนาสูรหมดแน่ จอห์น เอ ฮันเตอร์ ถูกกำหนดตัวจากกรมควบคุมสัตว์ป่าของเคนยาให้ทำหน้าที่ปราบนักตีหัวแล้ววิ่งเข้าบ้านโขลงนี้ให้ได้ และต้องทำในระหว่างที่มันอาละวาดอยู่ในแดนเคนยาด้วย ฮันเตอร์เดินทางไปพร้อมมูลุมเบ้ ลูกน้องคู่ใจชาวพื้นเมืองทันที เขาสำรวจดุสวนที่ช้างลง ทำให้รู้ว่าช้างทั้งโขลงเป็นช้างหนุ่ม กำลังห่ามทั้งสิ้น ไม่รู้ว่ามันเกิดฟิตอะไรขึ้นมาถึงมารวมโขลงกันได้ ราวกับเป็นแก๊งอันธพาล ถ้าจะกำจัดมันให้หมดโขลง มีทางเดียวคือต้องยิงมันตอนกลางวัน หมายความว่าต้องหาทางให้ช้างอยู่ในสวนมะพร้าว จนสว่างให้ได้ ด้วยการคร่ำหวอดกับการล่าสัตว์มานาน ฮันเตอร์รู้ว่าสัตว์ป่าส่วนใหญ่กลัวไฟ ถ้าโชคดี เขาอาจหยุดช้างด้วยไฟได้ จึงให้ ชาวบ้านช่วยกันขนไม้แห้งๆ มากที่สุดเท่าที่จะหาได้ไปกองไว้เป็นระยะๆ ทางด้านที่จะเข้าแดนแทนซาเนีย แล้วแบ่งชาวบ้าน เป็นกลุ่มๆ ให้เข้าประจำกองไม้ต่างๆ เตรียมรับมือเมื่อช้างบุกเข้ามา เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ทุกคนก็นั่งคอยเวลา...คอยด้วยใจระทึก เกือบตี 3 แผ่นดินสะเทือน ไม้หักโผงผาง เสียงมะพร้าวถูกฟาดถูกเหยียบโพละๆ เป็นว่าเล่น แก๊งอันธพาลยกโขลงมาแล้ว!! คราวนี้พวกมันต้องได้รับบทเรียน!!! ฮันเตอร์ มูลุมเบ้ และชาวพื้นเมืองออกจากบ้าน วิ่งฝ่าความมืดอย่างเงียบกริบตรงไปยังสวนมะพร้าว ลงลุยลำธารอุมบา ลำธารนี้แม้จะเล็ก แต่จระเข้ชุมมาก ตอนนั้นทุกคนมัวแต่คิดถึงช้างจนลืมจระเข้ โชคดีที่ไม่มีใครถูกงาบไปซักคน ไม่งั้น อาจต้องเปิดศึกกับกุมภีล์อีกด้านจนเสียแผนก็ได้ เมื่อทุกคนเข้าประจำสถานีรบแล้ว มุลุมเบ้ก็ส่งสัญญาณให้ชาวพื้นเมืองจุดไฟทันที เกิดเป็นกำแพงเพลิงขนาดยักษ์ยาวเหยียด กั้นระหว่างดินแดนแทนซาเนียกับเคนยาในบัดดล!!!! ท่ามกลางแสงไฟโชติช่วง ช้างร่วม 20 ตัว ยืนทะมึนเหมือนรูปปั้น มันคงตกใจเพราะนึกไม่ถึงว่าจะเจอทีเด็ดยังงี้ ช้างบางตัว ชูงวงเหนี่ยวยอดมะพร้าวหักเล่นในท่าไหน ก็ชูค้างเติ่งอยู่ท่านั้น ตามแนวกำแพงไฟที่ลุกฮือแตกประกายผัวะเผียะนั้น ร่างดำมะเมื่อมของชาวพื้นเมืองที่เปลียกายล่อนจ้อน กระโดดโลดเต้น ส่งเสียงตะโกนสาปแช่งดังลั่นไปหมดราวกับเสียงผีร้ายจากนรก!!!! ช้างทั้งโขลงชะงักอยู่ครู่หนึ่ง มันกำลังตั้งหลักคิดหาทางรอด มันไม่ใช่สัตว์โง่ๆ ที่มีแต่กำลังอย่างเดียว ช้างเป็นสัตว์ฉลาดมาก หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง มันก็ตั้งขบวนรวมพลังพุ่งชาร์จฝ่ากำแพงเพลิงเพื่อข้ามเขตแดนไปยังแทนซาเนีย ดินแดน ที่ปลอดภัยของมัน จบภาคต้น จาก : Dark Master - 01/01/2001 19:32

ข้อความ : ว้ากกกกก!!!!! เอาอี๊กกกกก อย่าเพิ่งจ๊บบบบบบบ!!!! >O< จาก : xelloss - 01/01/2001 19:58

ข้อความ : เอาอีก /me ว่าแล้วก็นั่งรออ่าน ROAR!!! Chapter 31 จาก : มาโร่ - 02/01/2001 06:48