หัวข้อ : เมื่อToki2เกิดตรงข้าม ตอน วันมห-กรรม-วันกีฬาสี ข้อความ : อ่า...บอกกล่าวนิดๆฮะ คือเนื่องจากตอนนี้เกี่ยวกับแข่งกีฬา น่ะฮะ ผมจึงรบกวนท่านผู้อ่านFicของผมบางท่านช่วยเป็นนักกีฬาให้ด้วยนะฮะ ขออภัยที่ไม่ได้ประกาศรับสมัครนะฮะ เนื่องด้วยบทไม่มากด้วยน่ะครับ ขออภัยอีกทีฮะ วันเสาร์ที่3เดือน6ปี2000 วันนี้เป็นกีฬาสีของโรงเรียนฮิบิคิโนนั่นเอง หึหึ อย่าหาว่าคุยเลย ผมซุ่มซ้อมออกกำลังกายมาหลายอาทิตย์เชียวนา มีเป้าหมายว่าจะเหมารวมรางวัลทั้ง4ชนิดกีฬามาครองไว้ในมือให้ได้ เวลา8.30นาฬิกาแล้วล่ะ ผมต้องขอตัวไปรวมตัวกับแถวก่อนนะครับ ผมเข้าไปแทรกในแถว มองไปข้างหน้า แล้วก็ตกใจเล็กๆ ฮึ้ย! มิโฮะ ใส่ชุดกีฬามาด้วยนี่หว่า จะแข่งเหมือนกันหรือเนี่ย ...ได้เลยฉันคนนี้ไม่หวั่นอยู่แล้ว กีฬามีกติกาเว้ย ฮึฮึ อีกอย่างเธอคงไม่ลงกีฬาประเภทหนักๆมั้ง ขณะที่ผมกำลังยืนคิดนั้นคาเอเดโกะ ห้องติดกับผมที่ยืนเข้าแถวข้างๆผมก็ทักผมเบาๆ "นี่___ซัง เห็นในใบลงทะเบียนกีฬามาว่านายลงหมดทั้ง4กีฬาเลยเหรอ" เธอเองอย่ชมรมกีฬาอยู่แล้ว ตอนช่วยเตรียมงานกีฬาสีคงไปเห็นใบสมัครของผมเข้า ...ว่าจะเก็บเป็นความลับซะหน่อย "อืม ก็นะ ธรรมดาแหละ ช่วงนี้ฟิตน่ะ" เอาน่า ไงๆความก็แตกแล้ว ถ่อมตัวใส่ซะเลย "เหรอจ๊ะ เยี่ยมไปเลย พยายามเข้านะ" "อืม อยู่แล้ว จะเก็บ4รางวัลรวดให้ดูเลยล่ะ" หลังจากถ่อมตัวก็เริ่มอวดเลยเรา "แหมม เก่งยังงี้น่าจะมาอยู่ชมรมฟุตบอลนะ เสียดายจัง อีกอย่างฉันรู้ประวัติเก่าตอนม.ต้นของ___ซังมาด้วยนา" "หยึย เรื่องนี้ขอบายเถอะ" ไอ้ไปเป็นกระสอบทรายให้คาโอริซังน่ะพอเถอะ .....แย่ชมัดคาเอเดโกะไปรู้ประวัติตอนม.ตันเรามาแล้วเหรอเนี่ย จากนี้ไปเธออาจตื้อผมให้เข้าชมรมของเธอหนักกว่าเดิมแน่ ครู่ต่อมาอาจารย์ใหญ่บาคุเรตสึซันก็เดินขึ้นลานพิธี แล้วจับไมค์ขึ้น "เอ่อ อะแฮ่ม อ่า....." แกออกท่าทางประหม่า "กระ กราบเรียน นัก นักเรียนที่รักและเคารพทั้งหลาย" เฮ้ยย.... อะไรของแกวะเนี่ย มีกราบกับเคารพด้วยเหรอเนี่ย อันนี้มันบทนักเรียนพูดกับอาจารย์ไม่ใช่เหรอเนี่ย ผมแอบขำ แล้วอาจารย์ใหญ่ก็เริ่มคลำๆแถวกระเป๋าเสื้อแก ปับ ปับ ปับ "ฮ้า เจอแล้ว" แล้วก็ก็หยิบกระดาษสคริปขึ้นมาคลี่อ่าน "อ่า ฮะ ฮะ เริ่มกันเถอะ ขอ ขอบคุณทุกท่านที่มาในงานอันแสนจะมงคลฤกษ์นี้" ขอบ ขอบคุณเหรอ เอ...สคริปมันแปลกๆยังไงๆอยู่นา "เนื่องจากวันนี้เป็นวันดี วันที่จ้าวบ่าวจ้าวสาวได้วิวาห์กัน !????" แกเองก็ชงักกับบทในมือเหมือนกัน !!! !?!? ถึงตอนนี้ทุกคนก็เงียบกันหมด แล้วพวกเราทั้งหมดก็ขำกันใหญ่ เห็นอาจารย์ใหญ่หันไปว้ากใส่อาจารย์ข้างหลัง "เฮ้ย เตรียมสคริปอะไรมาให้กันเนี่ย" อาจารย์ที่เตรียมสคริปรีบขอโทษอาจารย์ใหญ่ทันทีแล้วแก้ตัว"ขอโทษครับ อาจารย์ใหญ่ ผมหยิบใบสคริปวันแต่งลูกสาวผมมา" ตูว่าแล้วบทสคริปมันแปลกๆเถอะ "แล้วสคริป วันเปิดงานกีฬาสีเล่า?" "ผมหยิบสลับมา ไอ้สคริปนั้น คง คง อยู่บ้าน น่ะครับ คงคงต้องให้อาจารย์พูดสดแล้วล่ะครับ"อาจารย์คนนั้นก้มหน้าหลบสายตาอาจารย์ใหญ่ พลางเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อ "ทำไงได้เนี่ย เอาก็เอา"อาจารย์ใหญ่บ่นพึมพัม "อ่า คือ อ่า ยังไงดีล่ะเนี่ย เอ่อ คะ คือ คือ คือว่า วะวะ วันวันนี้...." นักเรียนหลายคนเริ่มเซ็ง หันไปคุยกับเพื่อนบ้าง นั่งเล่นบ้าง อาจารย์ใหญ่ก็ทำอะไรไม่ถูก จึงรีบตัดบททันทีก่อนสถานการจะยิ่งแย่ไปกว่านี้ "ขอเปิดงาน ณ.บัดนี้!!!!!" เออ!จบสั้นมาก พร้อมกับมีเสียงนักเรียนตะโกนพร้อมกัน เฮ!!!!! แล้วแยกไปประจำตามจุดต่างๆ ส่วนคนไม่แข่งก็แยกกันไปเชียร์ เฮ้อ พูดยังงี้แต่แรกก็จบเรื่องแล้ววว เอาเถอะเราก็ไปเตรียมแข่งบ้างเถอะ ณ.ลานวิ่ง เอาล่ะ ตอนนี้ผมอยู่ในชุดเสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น สภาพร่างกายพร้อม กล้ามขาเต่งแน่น มีกลิ่นน้ำมันมวยโชยในระยะ จังหวะหายใจคงที่ สภาพพร้อมเต็มที่ และแล้วฮิคาริที่เป็นพิธีกร ก็เริ่มรายงาน "สวัสดีค่ะ และรายการต่อไปนะคะ คือ การวิ่ง100เมตรรอบชิงค่ะ (เฮ)มีผู้เข้ารอบทั้งหมด5คนจาก8คนนะคะ(เอ...มันคัดยังไงของมันเนี่ย)" "คนแรก ___ซัง ตัวแทน จากห้อง2 (แต่งมาตั้งหลายตอนเพิ่งรู้นะว่าหมอนี่อยู่ห้อง2) ลู่วิ่งที่1ค่า(เฮ)" "คนที่สอง K.W.E. (เฮ้ย!? ตูด้วยเหรอวะเนี่ย) ตัวแทนห้อง7 ลู่วิ่งที่2ค่า(ฮู่!?)" "คนที่สาม คุณ MrT ตัวแทนห้อง1 ลู่วิ่งที่3ค่า(เฮ)" "คนที่สี่คุณ Phoenix ตัวแทนห้อง3 ลู่วิ่งที่4ค่า(เฮ)" "และคนสุดท้ายคือ คุณ ioroid ตัวแทนห้อง6 ลู่วิ่งที่5 ค่า(เฮ)" "ขอให้นักกีฬาที่ประกาศรายชื่อทั้ง5ไปประจำลู่วิ่งของตนด้วยค่ะ และเตรียมตัว รอกรรมการสักครู่ค่ะ" ผมเดินไปทางลู่วิ่ง ท่ามกลางเสียงเชียร์นับไม่ถ้วน พลางทักK.W.E. "ไง นาย ไม่เจอกันนานเลยนะ ตั้งแต่ออกรายการด้วยกัน2คนคราวก่อนน่ะ หนีมิโฮะแทบแย่" "เออ แกกับฉันยังอยู่ด้วยกันอีกนานเว้ย" K.W.E.ตอบกลับแบบเหน็บแนม "เฮ้อ เจอแกอีกแล้ว น่าเบื่อที่สุด" "เฮ้ย!ๆพูดดีหน่อยนะนาย ชะตาของนายขึ้นอยู่กับฉันนาเว้ยย รึออยากจบแบบBad End หือ" รู้ซะมั่งใครเป็นใครหึหึหึ อึก!เขาถือไพ่เหนือกว่านัก อา....ผมยอมจำนนกับเหตุผลเลย....V_V;; "เออ พยายามเข้าล่ะ" แล้วผมก็เดินไปเข้าลู่วิ่งตนเอง ขณะที่อยู่ที่ลู่วิ่งPhoenix กับ MrT ที่มารอแต่แรกแล้วก็คุยฆ่าเวลาระหว่างรอกรรมการกับK.W.E. "ไงK.W.E.ท่าทางจะวิ่งเก่งนี่" Phoenix หันหน้ามาถาม "เก่งที่ไหนเล่า 50เมตรก็เหนื่อยแล้ว" K.W.E.ก้มหน้าตอบ "แล้วคิดไงมาแข่งล่ะ?" ioroidถามข้ามลู่วิ่งมา "ก็รบกวนชวนพวกนายมาแสดงโดยไม่ของี้ แล้วฉันจะไม่เข้าร่วมได้ไงล่ะ น่าเกลียดแย่เลย" "อ้าว แล้วเข้ารอบมาได้ไงเนี่ย" MrTถามบ้าง "ไม่อยากพูดเลย ....โชคน่ะ รอบคัดเลือกพอพวกนายทั้ง4เข้าเสันไปก่อน ก็เหลือฉันกับคู่แข่งอีก1คน " K.W.E. ตอบเสียงห่อเหี่ยว "แล้วยังไงต่อ" ผมได้ยินที่พูดกันก็เริ่มสนใจเหมือนกัน "จริงๆวันนั้นต้องมีเหลือในลู่วิ่งทั้งหมด3คนนะที่แข่งรอบคัดเลือกน่ะถ้าไม่นับนาย4คน คนแรกตัวแทนห้อง4เป็นไข้มาวันคัดตัวไม่ได้ ส่วนอีกคนตัวแทนห้อง5 ก็ตกบันไดขาเคล็ดก่อนคัดตัวเหมือนกันน่ะ แล้วที่วันคัดตัวจริงๆน่ะ จะไม่ได้เข้าอยู่แล้ว ไอ้ตัวแทนห้อง8ก็อุตสาห์นำวิ่งไปตั้งไกล จะเข้าเส้นชัยอยู่แล้ว ดันลื่นล้มหน้าเส้นชัยซะได้ ฉันเลยวิ่งแซงเข้าง่ายๆเลย หึหึหึ....." K.W.E.หัวเราะหมดกำลังใจ ..............(เฮ้อ เราหนอเรา)............ และแล้วกรรมการก็มา พวกเราทั้ง5ก็ไปประจำลู่ท่าเตรียม เตรียมตัว! กรรมการเอ่ยขึ้นเสียงดัง ผมอยู่ท่าเตรียม มองไปข้างๆ แต่ละคนท่าทางจริงจังมาก ยกเว้น......(รู้กันนะฮะว่าใคร) ระวัง! ประสาททั่วทั้งร่างกายผมตื่นเต็มที่ กล้ามเนื้อพร้อมจะทำงานแบบฉับพลัน ปัง! ทันทีที่เสียงปืนบอกเริ่ม กล้ามเนื้อถูกจุดระเบิดทันที ทั้ง4+1ออกตัวไปด้วยความแรง! ทั้ง4วิ่งคู่กันไปอย่างเร็ว "ฮึด!" MrTวิ่งแซงผมไปช่วงตัวทันที "หนอย!" ผมเร่งตามติดไป เมื่อชิดใกล้เข้าก็กลับถูกPhoenix กับ ioroid แซงไปทีเป็นคู่ "ชิ!"ค่าพารามิเตอร์พวกนี้สูงพอๆกับเราเลยทิ้งห่างไม่ได้สลัดไม่หลุด แถมโดนแซงอีกแฮะ ผมออกแรกเฮือกสุดท้ายเร่งแซงในช่วง20เมตรสุดท้าย โดยมีMrTตามประชิดไม่ห่าง เสียงเชียร์ดังสนั่นไปทั่วบริเวณ เป็นรายการที่มันส์สะใจมาก สมเป็นรอบชิง จริงๆ ขากระตุกริกริก เหงื่อออกมาก หัวใจเต้นหนักรู้สึกได้ถึงเสียงการเต้นตึกตัก จังหวะการหายใจเริ่มไม่คงที่แล้ว นั่นคือผมหอบแล้ว เหลืออีกแค่10เมตรเท่านั้น เป็นไงเป็นกัน ต้องทุ่มสุดตัวอย่างเดียวล่ะ "ฮึบ!"ผมกลั้นหายใจวิ่งไล่กวดPhoenix กับ ioriod ไปและMrTก็ตามผมแบบไม่ทิ้งห่างเช่นกัน แต่ละคนออกอาการเหนื่อทั้งนั้น ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบเลย อีกแค่5เมตรเท่านั้น "หนอย ฉันไม่มีทางทิ้งความหวัง4รางวัลของฉันหรอก!" ผมส่งตัวเองด้วยแรงที่เหลือแซงคู่แข่งที่เก่งกาจทั้ง3ออกไป และ... เข้าเส้ยชัย!ไป ท่ามกลางเสียงเชียร์และความเหนื่อย "ได้ผู้ชนะแล้วค่าาา ผู้ชนะคือ___ซังค่า(เฮ) ที่2คือMrT(เฮ) ที่3เข้าพร้อมกันค่าคือPhoenixและioroid(เฮ)ค่า ส่วนที่5K.W.E.เอ่อ.... คือ(...;;;) ยังไม่ถึงครึ่งทางเลยค่ะ(เป็นตูอยู่แล้วไม่ต้องตอกย้ำเลย ฮือ)"ฮิคาริประกาศอย่างเมามันส์ แฮ่กๆเฮ้อ.... เหนื่อยชมัด ยังเหลืออีกตั้ง3รายการจะไหวไหมเนี่ย...ฮ้าาา ผมยืนให้หายเหนื่อสูดลมเข้าออกให้ปอดรับออกซิเจนเต็มที่ เพื่อให้แรงกลับคืนมาและกันไม่ให้ปวดกล้ามเนื้อหลังเล่นกีฬา สักพักฮิคาริก็เข้ามาคุยด้วย "สุดยอดเลย___ซัง แซงทีตั้ง3คแนะ" "โธ่เอ้ย แค่นี้เด็กๆน่ะ เป้าหมายฉันคือ4รางวัลน่ะ"น่ะผมอวดทันที ทั้งที่ยังเหนื่อยยังงั้น "อ๋อ เหรอ กว่าจะชนะได้ก็แทบแย่ ยังจะอวดอีก"มีเสียงท้วงมาจากข้างหลัง ใครฟะกล้าแซวซึ่งๆหน้าเชียวเรอะ หนอย ผมหันควับไปดู "ใครฟะ ....กะกึ๋ย มิโฮะ"รู้ทันทีเลย...ว่าใครเป็นใคร "กีฬาต่อไปคือ วิ่ง3ขา นายต้องคู่กับฉัน ในฐานะตัวแทนห้อง2 ฟิตให้ทันล่ะ ไม่งั้นก็คงรู้ดีว่าจะโดนอะไรนะ"เธอมาพูดขู่ผมแล้วก็เดินแสยะยิ้มออกไป หนอยอย่ามาดูถูกกันนะ! เรื่องแค่นี้เอง หนอย! กระจอก! เธ่อ! อันนี้ผมคิดนะ ไม่ได้ด่าสด(เดี๋ยวจะโดนวางมวยสดได้) ยอมรับเหมือนกันว่าผมเหนื่อยกีฬาต่อไปก็ตอน11.00นาฬิกาโน่น น่าจะฟื้นตัวทัน ไม่งั้นโดน....แน่ อา... และแล้วเวลานั้นก็มาถึง เวลา10.50 นักกีฬาวิ่ง3ขาทั้ง10ก็มารวมตัวกัน อย่างที่ว่าผมฟิตคืนสภาพเดินได้ทัน(เกือบซวย)และเข้าสู่สนามแข่ง ฮิคาริที่เป็นพิธีกรคราวก่อนก็รับช่วงประกาศกีฬานี้ต่อ"ต่อไปเป็นการแข่งวิ่ง3ขาค่า ผู้เข้าร่วมมีดังนี้ค่า คู่แรกคือ___ซังแชมป์รายการวิ่ง100เมตร(เฮเฮ)กับชิรายูคิ มิโฮะค่า(กึ๋ย!) คู่ที่2คือMrTกับอาคาอิ โฮมูระค่า(เฮ) คู่ที่3คือPhoenixกับยาเอะ คาโอริค่า(เฮ) คู่ที่4คือiodoidกับซากุระ คาเอเดโกะค่า(เฮ) และคู่สุดท้ายคือK.W.E.กับโคโตบูกิ มิยูกิค่า(เฮ ....สุดท้ายก็โดนดึงเข้ามาแข่งอีกแล้วตู) คราวนี้ไม่มีการคุยใดๆ มีแต่บรรยากาศการแข่งอันรุนแรงแม้กระทั่งกองเชียร์ยังสัมผัสได้(จากลู่1แน่นอน!) และแล้วกรรมการก็ถือปืนเดินเข้ามาในสนาม เตรียมตัว! สายตาแทบทุกคู่จ้องไปข้างหน้า ยกเว้นคู่1 จ้องกันเหมือนจะคอยจับผิดกัน ประมาณว่าใครพลาด...ตาย!!! ระวัง! คำเตือนสุดท้ายมาแล้ว ปัง! คู่ของK.W.E.ออกนำไปก่อน(แบบไม่น่าเชื่อ ยิ่งคู่มิยูกิยิ่งแล้ว) ตามมาด้วยคู่ของPhoenix ioroid และ MrT ตามลำดับ เป็นที่น่าประหลาดใจว่าคู่ตัวเก็งกับไม่ยอมวิ่งออกตัวเหมือนคู่อื่นๆกลับค่อยๆเดินจ้องหน้ากันออกมาแบบช้าๆ คู่ของK.W.E.ออกนำห่างแบบไม่น่าเชื่อ เป็นม้ามืดจริงๆ "ว้ายๆ ไม่น่าเชื่อเลย ทำไมมิยูกิโชคดียังงี้ ออกตัวรวดเดียววิ่งนำเลย"มิยูกิหันมาบอกกับK.W.E. "ใช่ๆ ไปได้ครึ่งทางแล้วอีกแค่ครึ่งเอง"ผมหันไปยินดีด้วยกับเธอ "นั่นสิ ว้าย! อุ้บ! โอ้ย!?" พูดไม่ทันขาดคำเธอก็ล้มลงพร้อมทั้งดึงK.W.E.ลงไปด้วย "ว้อยยย อะไรเนี่ย ใครดันเอาขวดน้ำอัดลมมาทิ้งเรี่ยราดที่นี่เนี่ย"K.W.E.บ่นอย่างดังพร้อมทั้งชูขวดที่พึ่งเหยียบล้มขึ้นมา "ซวยอีกแล้ว"มิยูกิบ่น ........จุดจบอันน่าเศร้าของK.W.E.อีกแล้วครับท่าน........ จังหวะนั้นเองPhoenixก็แซงไปนำเป็นจ่าฝูง ตัดกลับมาที่คู่ของผมจากเดินเริ่มเปลี่ยนมาเป็นวิ่งช้าๆแล้ว แต่ผมยังจ้องมิโฮะอยู่ และแล้วเราก็วิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ แต่แปลกมาก เหมือนวิ่งคนเดียว2ขา จังหวะเข้ากันมากยิ่งกว่านัดกันอีก ไม่มีการนับใดๆทั้งสิ้น การวิ่งไม่มีติดขัด ดุจว่าการเดินเมื่อกี้เป็นการดูเชิง แล้วคู่ผมก็เร่งไปเรื่อยๆ แซงคู่ของMrTและioroidไปอย่างเร็ว จนทั้งคู่งงไปตามกัน "เฮ้ยiorodiเห็นคู่ของชิรายูคิรึป่าว แปลกๆไงอยู่นะ"MrTหันไปถามioroid "นั่นดิ เหมือนจะแข่งกันเองมากกว่า สายตาไม่ละจากกันเลย"MrTตอบแบบงงๆในอาการของคู่ผม ก็คงเป็นงั้นแหละ ตามที่เข้าใจนะฮะ ตามกติการะหว่างผมกับมิโฮะคือผู้ชนะเท่านั้นที่อยู่รอด ผู้แพ้ก็ถูกลาก ใครจะยอมแพ้เล่า! แค่ถูกฮิคาริลากตอนเข้าค่ายชมรมก็เข็ดพอแล้ว แต่เธอเองก็แข็งไม่ใช่เล่นเลยล่ะ ผลก็เลยเป็นว่าวิ่งแบบไม่ลืมหูลืมตายังงี้แหละ และแล้วคู่ของPhoenixก็ถูกแซงไปจนได้ "หนอย! ใครจะไปยอมแพ้เธอกัน" ผมหันไปสบประมาทมิโฮะ "เชอะ! จะเท่าไหร่กัน"เธอหันมาเถียงคืน "ฮะฮ้า คิดจะลองรึไงจ๊ะน้องสาว" "อย่ามาพูดทะลึ่งนะแก เดี๋ยวสวยหรอก" "เหนื่อยก็ชะลอก็ได้นะ เดี๋ยวลากให้จะได้ไม่ต้องวิ่ง" "เมื่อก่อนหน้านี้ยังหอบแฮ่กๆอยู่เลยอย่ามาอวดเก่งดีกว่าน่าแก ใครกันแน่ที่ต้องโดนลากน่ะ" เปรี้ย!! แต่ละฝ่ายต่างพูดแทงใจดำตรงๆเลย พายุทั้ง2ก็แรงขึ้นอีก ความเร็วในการวิ่งถึงจุดสูงสุด ต่างฝ่ายก็ไม่ยอมถูกลากง่ายๆ "ยอมตัดใจซะเถอะมิโฮะ แรงฉันกลับคืนตั้งนานแล้ว แฮ่กๆๆ"ผมพูดแทรกขึ้นมา ในขณะที่วิ่งด้วยความเร็วสูง "แก นั่นแหละที่ต้องยอมตัดใจโดนลากซะเถอะ ยิ่งไอ้เรื่องจะวิ่งลากฉันล่ะก็อย่าหวังเลย แฮ่กๆ"เธอก็ไม่ยอมผมเหมือนกัน "อย่าได้คิดว่าฉันวิ่งตอนเช้าแล้วจะล้าจนส่งผลถึงตอนนี้เชียวนะ" "นายนั่นแหละ อย่าคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงแล้วจะดูถูกกันได้นะ" "หยุดทั้งคู่นั่นแหละ!" มีเสียงหนึ่งออกมาจากลำโพงกระจายเสียงอย่างดังจนผมกับมิโฮะต้องชงักทันที ไม่ใช่ใครเสียงนั้นก็คือพิธีกรฮิคารินั่นเอง "นี่พวกเธอวิ่งมา3รอบแล้วนะ ชนะตั้งนานแล้วยังจะเอาอีกกี่รอบเนี่ย!" เอ๊อ! ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย วิ่งไม่รู้ตัวเลย เป็นอันว่าฮิคาริมาช่วยไว้ไม่งั้นวิ่งกันยันเย็นแน่ เอาเป็นว่ารอดตายไปที ผมกับมิโฮะก็เลยแยกกันได้ซะที เฮ้อออ แทบแย่เลย วิ่งซะลืมเหนื่อยเลย โอยขาล้าชมัดแย่ที่สุดยังเหลือกีฬาช่วงบ่ายอีกตั้ง2 หนักๆทั้งนั้นแย่ชมัด แล้วฮิคาริก็กลับไปประจำหน้าที่ต่อ "เอา ล่ะค่ะ จากนี้ไปเป็นพิธีมอบรางวัลที่1เป็นของคู่___ซัง ที่2เป็นของคู่Phoenix ที่3เป็นของคู่MrT ที่4เป็นของคู่ioriodและที่5คู่K.W.E.แพ้บายค่า(เฮ้อเศร้า) และจากนี้ไป1ชั่วโมงเป็นช่วงพักเที่ยงนะคะเวลา13.00นาฬิกา ให้มารวมตัวกันเพื่อชม(แข่ง)กีฬาอีก2อย่างนะคะ"เมื่อเธอกล่าวจบก็เดินมาหาผม "นี่ๆ___จัง ไกินข้าวด้วยกันไม๊" "กินข้าวเหรอ?" "ใช่ๆ ฉันทำมาเผื่อ___จังด้วยล่ะ"เธอว่าพลางยกกล่องข้าวยื่นให้ผมเชิงบังคับ "อา...ขอบใจมากนะ" ในที่สุดก็ต้องรับมา ใจจริงก็ไม่ค่อยอยากกินหรอกครับ อย่างว่าแหละคนเล่นกีฬามาเหนื่อยๆก็กินอะไรไม่ค่อยลงหรอก แต่ก็ต้องรับมากินเพราะตอนบ่ายต้องมีแข่งอีกรายการเดี๋ยวจะไม่มีแรง แต่เหนือเหตุผลอื่นใดคือกลัวคนที่ให้มาจะหมางใจผม และแล้วผมก็เดินตามเธอไปสนามหญ้าใต้ต้นไม้ เธอก็แกะข้าวกล่องของเธอ แล้วมาแกะข้าวกล่องบริการให้ผมด้วย "กินให้เยอะนะ___จัง ตอนบ่ายจะได้มีแรง" "อืม" ตะเกียบแรกของผมลงไปคีบ เนื้อขาวๆชิ้นหนึ่งเข้าปาก... !?เอ?รสชาติมันแปลกๆพิกลแฮะ เนื้อหมูก็ไม่ใช่เนื้อไก่ก็ไม่เชิง ถ้าทางเธอจะจงใจทำเมนูพิเศษนี้ให้ผมจริงๆเพราะข้าวกล่องของเธอนั้นธรรมดามาก แต่ของผมกลับเป็นอะไรก็ไม่รู้ชักสงสัย เอาเถอะ...จับผิดกันมากก็ไม่ดีเขาทำมาให้กินก็ดีแล้ว ไหนลองเนื้อทอดนี่ซิ... !?เอ้?นี่ก็รสชาติแปลกๆแฮะ มันเมนูอะไรเนี่ย "ฮิคาริขอชาหน่อยสิ"ผมเอื้อมมือไปขอเธอ เธอกลับหยิบชาอีกขวดให้ผม แทนที่จะหยิบชาของเธอให้ผม "อ้าว มีหลายขวดจังนะ"ผมยังสงสัยไม่เลิก "ชาพิเศษน่ะ ปรุงมาให้___จังโดยเฉพาะเลยน้า" "ไม่น่าลำบากเลยน้า" ผมยิ้มรับมาแล้วยกขึ้นดื่ม...อึ้กๆๆๆ... !?อะไรเนี่ย?กระทั่งชายังรสแปลกๆ "อ่า...ฮิคาริถามอะไรนิดได้ไม๊" "หือ...มีอะไรเหรอจ๊ะ" "ข้าวกล่องที่เธอทำให้ฉัน นี่ทำมาจากอะไรเนี่ย" "ฮะๆอ๋อ ก็มีเนื้อตะพาบ แมลงป่องทอด" "!?!กึ๋ย อะไรน้าาา แล้ว...แล้วชาล่ะ" อาหาร อาหารพวกนี้มัน...นี่นา "ชาอันนี้เหรอ เอ๊เห็นคนขายเรียกช้างกระทืบโลงเนี่ยแหละ" "!?" แหวะ เมนูอะไรของเธอเนี่ย ผมหันหลังไปเอามือป้องปากไว้ "อ้าว___จังเป็นอะไรไปล่ะทำหน้าเหยเกยังงั้น แหม!อุตสาห์หาเมนูบำรุงกำลังมาให้" มันบำรุงคนละที่แล้วหล่อน โธ่... หลังทานอาหารสักครู่ ผมก็ออกไปเดินย่อยอาหารก็เจอกับเมย์พอดี "อ้าว เมย์ไม่แข่งอะไรเหรอ" "ฮ่ะๆ ไม่ล่ะค่ะพี่ เหนื่อยน่ะ" ช่วงที่กำลังคุยกันเข้าที่นั้นมิโฮะก็เดินเข้ามาสมทบ "ไง! พร้อมแข่งตอนบ่ายยัง?" "สบาย เธอน่ะแหละ ขาหายสั่นรึยัง" เป็นที่สังเกตว่าคู่นี้มักไม่ค่อยยอมกันแล้วแฮะ(โดยเฉพาะผม นี่ เริ่มกล้าเถียงๆ) ตอนบ่ายนี้มีแข่งกีฬาต่อ ต้องแยกออกไปสักคน(ตามในเกมส์) แต่ตอนบ่ายมีแข่งกีฬาห้องต่อคงต้องจับคู่มิโฮะ(ด้วยความไม่เต็มใจ) จังหวะนั้นผมเหลือบไปเห็นโฮคาริพอดี เลยตะโกนเรียกไป "เฮ้! โฮคาริ! ทางนี้แป๊บดิ๊" โฮคาริวิ่งเข้ามาหาผมท่าทางมีเรื่องอะไรจะมาบอกเหมือนกัน"เฮ้ย___ รู้ป่าวกีฬาล้มเสาเลื่อนเวลาเข้ามาหลังเริ่มกีฬาขี่ม้าทำศึกสัก5นาทีแล้วนะ" "หา! เลื่อนเวลา" ผมถึงกับสดุ้ง เพราะถ้าเวลาไม่ตรงกันแบบนี้ ความหวังที่จะคว้า4รางวัลก็ปิ๋วน่ะสิ "แล้ว ทาคุมิล่ะ ให้มันลงแทนฉันก่อนได้ป่าว คิดว่าขี่ม้าทำศึกคงจะจบไวแน่ แล้วจะรีบไปเปลี่ยนตัวให้" โฮคาริส่ายหน้า"โอ้ เสียใจด้วยนะ ทาคุมิมันไปหลีสาวที่ไหนก็ไม่รู้แล้วล่ะ" โธ่เอ้ย!จะทำไงดีเนี่ย หรือว่าต้องตัดใจดีเนี่ย มองไปมองมาก็เหลือบไปเห็น2สาว "ไม่ต้องมองฉันเลย เพราะเดี๋ยวนายต้องไปลงแข่งขี่ม้าทำศึกกับฉัน และ...ห้าม!ถอน!ตัว!เด็ดขาด!" กึ๋ย!มิโฮะ เธอก็ตั้งเป้าเหมือนกันนี่นา เหลืออีกความหวังเดียวแต่คงไม่เหมาะมั้งที่จะให้เมย์ไปลงกีฬาหนักๆอย่างนั้น แต่เอาเถอะไหนๆก็ไหนๆแล้วลองดูละกัน "อ่า...เมย์ ถ้าไม่ว่าอะไรล่ะก็ช่วยลงกีฬาล้มเสาแทนพี่สักแป๊บได้ไม๊ ไม่ต้องทำอะไรก็ได้ไปยืนอยู่ข้างๆสนามนั่นแหละเดี๋ยวพี่ลงไปเปลี่ยน" "ได้ค่ะ"เธอรับคำโดยง่าย เอ...มันของ่ายไปป่าวเนี่ย แต่ช่างเถอะยังไงก็ได้ทางออกแล้วล่ะ และแล้วเวลาบ่ายโมงก็มาถึง เอาล่ะแรงก็มีท้องก็อิ่มล่ะ(แม้จะไม่เต็มใจอิ่มก็ตาม) และฮิคาริก็มาเป็นพิธีกรต่อ "เอาล่ะค่ะ บัดนี้ได้เวลาแข่งกีฬาต่อแล้วค่ะ ซึ่งกีฬารายการต่อไปคือขี่ม้าทำศึกนะคะ ห้องที่รอดเข้ามาแข่งในรอบชิงคือห้อง2กับห้อง4ค่าา" "เฮ้ย! เล่นดีๆนะเว้ย! ทำตามที่สั่งเดี๋ยวดีเอง"เป็นคำสั่งจากขุนพลที่นั่งควบอยู่ อันนี้ก็คงไม่ต้องบอกว่าเสียงใคร >_< ปัง! กรรมการให้สัญญานเริ่มเกมส์ "ลุยเล้ย!" มิโฮะสั่งลั่นสนาม กลุ่มที่ผมอยู่คือกลุ่มขุนพล(ก็น่าจะยังงั้นแหละ ก็มีจอมพลังตั้ง2คนนี่) เน้นแผนบุกเพราะผมและมิโฮะไม่ชอบเกมส์รับ แม้สภาพลูกทีมจะมีพลังไม่สูงนัก แต่ถ้ารวมพลังกันเก็บกลุ่มขุนพลห้อง4ได้ก็ไรัปัญหา แต่เกมส์เริ่มไม่เป็นดังที่วางแผนไว้แล้วเมื่อห้อง4ใช้วิธีตอด คือเลี่ยงกลุ่มผมแล้วไปเล่นกลุ่มลูกน้อง2กลุ่มแทน แล้วเขาก็ทำได้3ต่อ2อะไรจะเหลือ ผมเข้าไปช่วยไม่ได้ พอเข้าไปห้อง4ก็แยกกลุ่มออกมา1กลุ่มเพื่อบล็อคผม ผมทำได้แค่ล้มกลุ่มทหารห้อง4ล้มไป1แต่เข้าไปช่วยกลุ่มทหารของผมไม่ทัน นับว่าวางแผนได้ฉลาดมาก จำนวนกลุ่มเลยเป็น1-2 ปล่อยไว้มีหวังแพ้Time Over แหงๆ เป็นยังงั้นจริงๆห้อง4ก็เริ่มหนี ขณะเดียวกันอีกสนามก็เริ่มแข่งเกมส์ล้มเสาแล้ว ทางด้านนี้ก็ใกล้หมดเวลาเต็มทีแล้ว ความกดดันผมเริ่มสูงขึ้น เพราะถ้าเกมส์นี้แพ้ เกมส์หน้าชนะไปก็ไร้ค่า ----ครืด----- !?! อุ้บ! อะไรเนี่ย! ผมมีอาการผิดปกติเกิดขึ้น ขึ้นมาเฉยๆโดยไม่มีท่าทีว่าจะเป็นมาก่อน ผมปวดท้อง! สาเหตุน่าจะมาจากสูตรบำรุงกำลังของฮิคาริแหงๆ แต่สภาพการก็บีบบังคับเหลือเกิน ----ครืด----- อ้าก!มาอีกระลอกแล้ว ไม่ไหวแล้ว ห้องน้ำ! ผมออกตัววิ่งแบบลืมตัวว่ากำลังแข่งอยู่ จนมิโฮะแทบตกจากหลังผม ตอนนี้นึกอะไรไม่ออกจริงๆ รู้อย่างเดียวคือห้องน้ำในตึกเรียนเท่านั้นที่ใกล้ที่สุด ว้าก! ผมวิ่งแหลกไปทางกลุ่มขุนพลของห้อง4ที่กำลังหลบไปด้านตึกเรียน ห้อง4ก็คงงงเหมือนกันว่าผมคึกมาจากไหน แต่เนื่องว่ากำลังตกใจอยู่จึงทำอะไรไม่ถูก แต่เมื่อผมเข้าไปใกล้เรื่อยๆห้อง4คงเห็นว่าไม่ดีแน่ จึงเสี่งตายเข้า2รุม1 แต่จะมาสู้กับจอมพลังทั้ง2ได้เหรอ "หลีกไปโว้ย!"ผมตะโกนลั่น ไม่ใช่เพราะอยากชนะหรอกเพราะตอนนี้เหงื่อแตกสุดๆแล้ว(คนเคยคงรู้อาการนี้ดีนะฮะ^_^) ตูม! เสียงชนดังสนั่นทั่วทั้งสนามฝุ่นกระจากฟุ้งไปทั่ว เมื่อฝุ่นจากลง ก็พบว่าห้อง4หมอบไปหมดแล้ว แต่ห้อง2ยังอยู่ "เฮ! ผู้ชนะได้แก่ห้อง2ค่า ขอแสดงความยินดีกับ..."ฮิคาริมองๆดูแล้วพบว่าผมไม่อยู่แล้ว "อ้าว___จังหายไปแล้วเนี่ย" เธอมองไปเห็นผมกำลังวิ่งตาตื่นไปยังสนามที่กำลังแข่งเกมส์ล้มเสา "แหม___จังนี้ตั้งใจจังเลยแฮะ อาหารเรานี่บำรุงกำลังจริงด้วยแหละ" (เพราะอาหารเธอจริงๆนั่นแหละ) ใครจะรู้ว่าที่ผมวิ่งไปทางสนามเกมส์ล้มเสานั่นเพราะว่าฝั่งคู่แข่งห้อง5เพราะว่าเสามันอยู่ใกล้ทางเข้าตึกเรียน ผมเหลือบไปเห็นเมย์กำลังนั่งข้างๆสนามดูโฮคาริที่กำลังกันเสาอย่างเต็มที่ เธอทำตามคำขอ100%เลยแฮะ สภาพทีมตอนนี้กองหน้าตัวรุกฝั่งห้องผมหมอบไปหมดแล้ว ทีมแย่เต็มทีทำได้อย่างเดียวคือป้องกันเท่านั้น โธ่เราเองก็ไม่อยู่ในสภาพที่จะแข่งได้ซะด้วย ต...ต้องรีบวิ่งเข้าตึกเพื่อ...โดยด่วน อย่างอื่นค่อยว่าทีหลัง โธ่เพราะอาหารเมนูแปลกๆแท้ๆเชียว "เมย์ออกมาก่อน!"ผมวิ่งเข้ามาในสนามพร้อมๆกับเมย์ที่ค่อยๆเดินออกไป ห้อง5ถึงกับตะลึงที่เห็นผมวิ่งหน้าตั้งพุ่งไปทางเสา เขาคงเห็นหน้าตาผมจริงจังมาก จึงระแวงถอนกองหน้าเพื่อลงมาช่วยบล็อกผมเหมือนอเมริกันฟุตบอล แต่แรงคนกำลังฮึดเต็มที่ใครจะมากันอยู่ ผมวิ่งหลอกล่อ พอมีคนมาจับก็สลัดกระเด็นไปหมด เรียกเสียงเชียร์ได้ทั้งสนาม รู้สึกว่าเรากับเขาจะต่างเป้าหมายกันแต่ไม่มีเวลามาอธิบายกัน "โอ้โห สุดยอดไปเลย"เมย์ที่อยู่ข้างสนามถึงกับชมผม "มันคึกอะไรของมันมาวะเนี่ย"โฮคาริเองก็ยังอดทึ่งไม่ได้ พริบตาเดียวผมก็หลุดไปถึงเสาแล้ว บรรดากองหลังห้อง5ทั้ง4คนที่เหลืออยู่ต่างช่วยกัน้องกันเต็มที่ "ถอยไปว้อย! คนกำลังรีบมาขวางอยู่ได้!"หน้าตาและเสียงผมดุดันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อมาก ตูม! ปะทะกันอย่างแรงจนฝุ่นฟ้งอีกแล้ว เมื่อฝุ่นจางไป เสียงเฮ!ก็ดังลั่นจากทั้งในและนอกสนาม เมื่อเสาห้อง5ถูกล้มไปแล้ว "!!!เฮ ! มันทำได้จริงๆด้วย"โฮคาริดีใจลั่น แต่เมื่อมองหาผมก็สงสัย"อ้าวไอ้___มันหายไปไหนวะเนี่ย" ใครจะรู้ว่าผมหายไปไหน ไม่ใช่ที่ไหนหรอก ห้องน้ำในตึกเรียนนี่แหละ ผมยังสงสัยอยู่เลยว่าข้างนอกมันเฮฮาอะไรกันนักหนา ครู่ต่อมา "เฮ้อ โล่งสบายจริงๆ" ผมหายใจออกสบายใจ ตัวซูบหน่อยๆไม่รู้ว่าเพราะเสียเหงื่อหรือเพราะน้ำที่ออกไป ผมเดินลงบันไดมาพลางคิด เอ!เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ยรู้แค่ว่าวิ่งชนแหลกเพื่อมาเข้าห้องน้ำ เมื่อผมเดินออกมาจากตึก ผมก็สดุ้งเมื่อมีเสียงเฮ!ต้อนรับอย่างผู้มีชัยชนะทั่วสารทิศ "ขอแสดงความยินดีกับคนเก่งที่กวาดรางวัล4รางวัลรวดด้วยค่ะ ดูสิคะพยายามจนซูบไปเลย(เพราะใครล่ะ ไม่รู้ตัวซะเล้ยย)"ฮิคาริกำไมล์โครโฟนเดินยิ้มมาทางผม หา!นี่เราชนะด้วยเหรอ ผมเองยังงงว่าไปชนะตอนไหนรู้แค่ว่าชนกัน2รอบเท่านั้นเอง "เห็นไหมล่ะ เพราะอาหารที่ฉันทำให้แท้ๆ คึกจริงๆเลย คราวหน้าจะเลือกอาหารที่คึกกว่านี้อีกนะ"เธอปิดไมล์เดินเข้ามาคุยกับผม ชื่นชมตัวเองใหญ่เลย "ฮิคาริ"ผมทำหน้าจริงจัง "จ๋า มีอะไรเหรอ?" "ขออะไรอย่างได้ไม๊" "อะไรจ๊ะ?" "ขอผมเลือกเมนูเองได้ไม๊!" เข็ดจริงๆผม ไม่เอาอีกแล้วเมนูนี้ ----------------- K.W.E.-กลับมาอีกแล้วหลังจากช่วงสอบ และต้องขออภัยอีกทีนะครับที่ใช้ชื่อโดยไม่ได้สมัครอย่างนี้น่ะครับ เฮ้อตอนนี้ยาวชมัดเลยแฮะ กว่าจะแต่งจบ พูดถึงฟิกเรื่องใหม่นี่คิดว่าปลายเดือน น่าจะพร้อมรับสมัครนะครับ เข้าๆมาสมัครกันนะครับเดี๋ยวให้เนพระเอกเลยเอ้า จาก : K.W.E. - - [email protected] - 01/01/2001 18:04

ข้อความ : คุณk.w.e.คร้าบบบ!!! ไปช่วยKratooผมบ้างเถอะ!!! ท่าทางคุณเก่งจริงๆ !!!! ช่วยหน่อยนะคร้าบบบบ!!!! ,ม่ายงั้นจะอาวชื่อนายไปยำลาน่ะ!! หึ หึ หึ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ้า ฮ้า ฮ้า ห่ะ ห่ะ !!! ป.ล. ขอสมัครมั่ง เอาชื่อ มิตสุกิ เอย์จิ นิสัยเงียบๆ เฉยๆ ชอบทำหน้าง่วงๆแต่ท่าเอาจริงขึ้นมาจะเป็นอะไรที่น่ากลัวพอๆกับการไส่Action replay ค่าพลังในtoki แต่ปกติจะชอบอยู่เฉยๆมากกว่า จาก : Blackjoker[EXP] - - [email protected] - 01/01/2001 20:52

ข้อความ : คู่ที่3คือPhoenixกับยาเอะ คาโอริค่า(เฮ) <--เฮๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆได้คู่กะยาเอะ!!!!!!!! จาก : Eutera(Phoenix) - 01/01/2001 20:53

ข้อความ : ยาวจริงๆน้อ ^ ^ จาก : A little lamb who passes by - 01/01/2001 22:06

ข้อความ : ขอบคุณ คุณ K.W.E.สำหรับความช่วยเหลือมากครับ!!!! จาก : Blackjoker[EXP] - - [email protected] - 02/01/2001 18:10

ข้อความ : สนุกมากเลยค่ะ ^-^ จาก : Alicia - 03/01/2001 15:21

ข้อความ : ได้คู่กับโฮมุระก็ดีเหมือนกัน แต่ถ้ามีตัวเราในเรื่องต้องมีตอนจบของตัวเราด้วยนะ ^^;;; (ล้อเล่นน่ะไม่ต้องมีก็ได้แต่ถ้ามีก็ดีนะ) จาก : MrT - 03/01/2001 23:31

ข้อความ : ยาวสะใจดีมาก ..........หึๆๆๆ เฮียเห็ด หึๆๆๆๆ จาก : Johnny - 04/01/2001 08:58

ข้อความ : ข้าน้อยยังด้อยประสบการณ์ เห็นคุณK.W.E.แต่งแล้ว ของผมแพ้หลุดลุ่ยเลยล่ะ แต่จะพยายามพัฒนาฝีมือต่อไป(เรื่องสนุกมาก ขอบอก) จาก : Fic T. - 04/01/2001 15:34