หัวข้อ : เรื่องเล่าคั่นเวลาเล็กน้อย ข้อความ : นี่เป็นเรื่องเล่าขำๆ กันเกี่ยวกับการล่าสัตว์ป่าในแอฟริกาครับ เกี่ยวกับพฤติกรรมแปลกๆ ของสัตว์ป่าบางชนิด ที่ใครได้ฟังแล้วอาจจะไม่เชื่อว่ามันจะทำอย่างนั้นได้จริง ตามปกติพรานอาชีพจะสามารถคาดเดาได้ว่าสัตว์ป่าแต่ละชนิดมีพฤติกรรมอย่างไร เก้าในสิบครั้งเขาจะถูก แต่บ่อยครั้งที่มีสัตว์ตัวที่สิบ (ซึ่งพรานคาดผิด) และเมื่อนั้นแหละ เขาจะตกอยู่ในห้วงอันตรายทันที ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าสัตว์มันจะไม่ทำอย่างนั้นทำอย่างนี้ บางครั้งสัตว์จะแสดงความดุร้ายออกมาอย่างคาดไม่ถึง แต่บางครั้งกลับทนต่อการมีมนุษย์เข้ามาอยู่ใกล้ๆ ได้ อย่างไม่น่าเชื่อ ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าสัตว์มันจะไม่ทำอย่างนั้นทำอย่างนี้ มาดูตัวอย่างกันซักหน่อยดีกว่า จอห์น เอ. ฮันเตอร์ นายพรานชื่อดังแห่งแอฟริกาเคยนำเจ้าชายอินเดียองค์หนึ่งไปซาฟารี เจ้าชายองค์นี้เวลาจะไปไหน เป็นต้องมีหมอและเลขานุการตามไปด้วยทุกครั้ง โดยเฉพาะหมอนั้นถือกระเป๋ายาซึ่งส่วนใหญ่เป็นยาปลุกกำหนัดเตรียม พร้อมตลอดเวลา เพราะเจ้าชายเกรงว่าความเหนื่อยยากจากการบุกป่าฝ่าดงจะทำให้ความเป็นชายของพระองค์ เสื่อมลง หนหนึ่งขณะที่พวกเขากำลังล่าควายป่า ทั้งหมดออกเดินและพบควายป่าฝูงหนึ่ง เจ้าชายเลือกยิงควายตัวผู้เขางาม ตัวหนึ่ง เสียงปืนทำให้ควายป่าทั้งฝูงตกใจและแตกกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง เจ้าชายแน่ใจว่ายิงถูกควายตัวนั้น แต่ฮันเตอร์แน่ใจกว่าว่าพระองค์ยิงไม่ถูก เขาให้เหตุผลว่าเพราะไม่ได้ยินเสียง "ปุ" อันเป็นเสียงลูกปืนกระทบเนื้อ ฝ่ายหมอและเลขาฯ นั้นอยากจะพิสูจน์ว่าเจ้านายของพวกเขาเป็นฝ่ายถูก จึงออกเดินหารอยเลือดตามพื้น ในตอนนั้นเอง แรดตัวเบ้อเริ่มตัวหนึ่งก็เดินเทิ่งๆ ออกมาจากป่าตรงไปหาหมอ คงเป็นเพราะมันถูกรบกวนจาก ฝูงควายป่าที่แตกไปทางนั้นและตั้งใจจะหาที่สงบๆ สำหรับพักผ่อน ถ้าหมอยืนนิ่งๆ ก็คงไม่มีปัญหา แต่ไม่เป็นอย่างนั้น เขาดันแหกปากดังลั่นด้วยความตกใจพร้อมกับวิ่งไปทางเลขาฯ ที่ยืนงงอยู่โดยหวังจะให้แรดผละจากเขาไปหาเลขาฯ แทน เลขาฯ เกิดนึกได้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น เขาวิ่งเข้าหลังต้นไม้ ที่ใกล้ที่สุดและทำตัวแนบไปกับต้นไม้จนสนิท แรดนั้นงงไปนิดหนึ่งตอนหมอเริ่มวิ่ง แล้วมันก็โขยกไล่หลังหมอมาทันทีพร้อมกับเสยอากาศด้วยนอเป็นระยะๆ ฝ่ายหมอนั้นก๋วยตั้บๆ ชนิดไม่เหลียวหลัง ทุ่มเทชีวิตทั้งหมดให้กับการวิ่งครั้งนี้ แต่ฝีเท้าคนหรือจะสู้สัตว์ป่าได้ แรดโขยกเขยกแป๊บเดียวก็ไล่หมอทันอย่างง่ายดาย ฝ่ายฮันเตอร์นั้นก็ยืนเซ่อ จะยิงก็ยิงไม่ได้เพราะหมอกับแรดวิ่ง ตรงมาในแนวเดียวกัน ได้แต่มองหมอวิ่งฝ่าต้นหนามมาพร้อมกับร้อง "ช่วยด้วย" เสียงหลงโดยมีแรดตัวเบ้อเริ่ม ควบไล่มาด้านหลังพร้อมกับทำให้หมอเร่งสตีมขึ้นด้วยการเสยนอขึ้นลงเป็นระยะๆ แต่ฮันเตอร์ก็เบาใจขึ้นเมื่อสังเกตว่าแรดไม่ได้ตั้งใจจะเล่นงานหมอจริงๆ เพราะเมื่อหมอเหนื่อยถึงขนาดเดินโซเซ แรดก็ฝ่อนฝีเท้ามาเป็นเดินเหยาะๆ แต่ว่าไล่หลังอยู่เรื่อย เหตุการณ์นี้ทำให้ฮันเตอร์สนใจจนลืมยิงแรด ยืนดูแรดไล่หมอ เข้าพุ่มไม้โน้นออกพุ่มไม้นี้อย่างคนอยากรู้อยากเห็น ในที่สุด เมื่อแรดเบื่อการเล่นไล่จับของมันแล้ว มันก็เดินแยกหายไป ฝ่ายหมอนั้นเดินกลับมาหาฮันเตอร์อย่างคนเหนื่อย แทบตาย เหงื่อโทรมตัว พร้อมกับสบถออกมา "ซวยชะมัด พ้นเคราะห์ไปที" @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ ผมอ่านเรื่องนี้มาจากหนังสือ Hunter ของ จอห์น เอ ฮันเตอร์ เห็นว่าตลกดี เลยเอามาลงให้อ่านกัน ชอบไม่ชอบก็บอกมาในนี้ได้ครับ และถ้าชอบผมจะหาเอามาลงให้อีกครับ จาก : Dark Master - 27/12/2000 09:50

ข้อความ : 5555555555555555 เล่นวิ่งไล่จับกับแรด เจ๋งจริงๆ จาก : PH - 27/12/2000 10:03

ข้อความ : แต่แรดมันเป็นคนไล่นี่สิ ^^;;;;; จาก : xelloss - 27/12/2000 10:34

ข้อความ : หรือว่าจะวิ่งไล่แรดล่ะ^^ จาก : chanze - 27/12/2000 15:48

ข้อความ : น่าสงสารนิ กลายเป็นของเล่นของแรกไปซะแหล่ว.. จาก : ioroid - 28/12/2000 06:51