หัวข้อ : Socathia ตอน1 - หมู่บ้านสายลมและปฐมบทแห่งการเดินทาง ข้อความ : ในสมัยที่ยังมีเทพเจ้าอยู่บนแผ่นดินนั้นผู้ที่มีอำนาจสูงสุด ก็คือบรรดาเหล่าเทพเจ้าทั้งหลายไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม ก็จะต้องขึ้นอยู่กับความพอใจของเทพเจ้าเหล่านั้นมนุษย์ทุกคน ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัวโดยที่ไม่มีใครกล้าที่จะต่อต้าน ความกลัวของเหล่ามนุษย์นั้นได้รวมตัวกันกลายเป็น สิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์ใหม่ซึ่งเรียกว่าเผ่ามารซึ่งเผ่ามารนี้ก็ต้องการ ที่จะเป็นผู้ที่มีอำนาจสูงสุดและต่อต้านเทพเจ้าแต่ก็ไม่ สามารถที่จะทำอะไรเทพเจ้าได้เพราะบนจุดศูนย์กลาง ของสวรรค์นั้นได้มีอัญมณีที่มีชื่อว่าSocathiaซึ่ง อัญมณีนี้ได้ปล่อยม่านพลังออกมาเปรียบเสมือนเกราะคุ้มกัน ของสวรรค์ต่อมาอัญมณีนี้ได้หายไปโดยไม่ทราบสาเหตุทำให้ม่านพลังที่ป้องกันสวรรค์อยู่หายไปเผ่ามารซึ่งรอ จังหวะอยู่แล้วก็ได้บุกเข้าโจมตีสวรรค์สงครามล้างเผ่าพันธุ์ ระหว่างฝ่ายเทพกับฝ่ายมารก็ได้เกิดขึ้นผลก็คือหัวหน้า เผ่ามารได้ถูกสะกดไว้โดยเทพสูงสุด...หลังจากนั้นฝ่าย เทพก็ได้ตระหนักถึงการกระทำของตนเองและเริ่มถอยห่าง จากมนุษย์ไปเรื่อยๆจนในที่สุดเทพเจ้าก็ได้หายไปจาก แผ่นดิน ............................................................. 1000ปีหลังสงครามล้างเผ่าพันธุ์ของเทพและมารมนุษย์ ได้ลืมสงครามครั้งนั้นแล้วใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข เรื่อยมาเผ่าเทพและเผ่ามารกลายเป็นแค่เรื่องเล่าไม่มี ใครคิดว่าเคยมี2เผ่านี้อยู่บนแผ่นดินมาก่อน หมู่บ้านสายลม "คินดะนิ.....คินดะนิ..อยู่ที่ไหนนะเจ้าเด็กเหลวไหลนี่... สงสัยจะโดดเรียนอีกแล้ว...เฮ้อ" ชายวัยกลางคนผมสีเงินบ่น "กิฟท์...ลูกไปตามเจ้าเด็กขี้เกียจนั่นมาทีสิจะได้เริ่มเรียนกันซักที" "ค่ะ..พ่อ..เดี๋ยวหนูจัดการเอง" ที่ชายป่าด้านหลัง...คินดะนิกำลังแอบดูบรรดาอัศวินที่มาตั้งค่ายพักแรมอยู่.. "เฮ้อ...เท่จังเลย..สักวันฉันจะต้องเป็นแบบนี้มั่ง" "หึ...ถ้าอย่างนั้น...เธอก็เลิกโดดเรียนและกลับไปตั้งใจเรียนดีกว่ามั้งงงงงง" "..เหวอ....ก....กิฟท์...เธอรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่"คินดะนิร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นหญิงสาวผมสีทอง "...ก็เวลามีทหาร...หรืออัศวินมาแวะที่หมู่บ้านเราเธอต้องมาแอบดูทุกทีเลย ....ไป...ไป..กลับไปเรียนได้แล้ว..." "ไม่มีทาง...ฉันไม่กลับ ไปเรียนวิชาประวัติศาสตร์บ้าๆนั่นหรอก..เผ่าเทพกับเผ่ามารมีจริงซะที่ไหน เธอก็รู้ดี...เรื่องหลอกเด็กชัดๆ" "...ต...แต่ไม่ว่ายังไง เธอก็ต้องกลับไปนะไม่อย่างงั้นพ่อ...เอ๊ย..่..อาจารย์ต้องโกรธแน่ๆ" "ก็ช่างตาแก่นั่นสิ...เธออยากเรียนก็ไปเรียนคนเดียวสิ" ว่าแล้วคินดะนิก็วิ่งหนีไปจนกระทั่งกิฟท์ตามไม่ทัน "เฮ้อ...คืนนี้ต้องเป็นเรื่องแน่ๆ" เวลาอาหารเย็น หลังจากไปวิ่งเล่นจนพอใจแล้วชายหนุ่มก็กลับมาบ้านซึ่งเป็นบ้านเดียวกับกิฟท์ "หิวแล้ว...หิวแล้ว...มีอะไรกินมั่งเนี่ย" "กลับมาแล้วเหรอ!!เจ้าเด็กเหลวไหล"สโนวี่นักบวชและครูคนเดียว ของหมู่บ้านยืนกอดอกอยู่ในห้องกินข้าว "แหะ..แหะ..ท่านอา" "วันนี้ทำไมเจ้าไม่เข้าห้องเรียน" คินดะนิยกมือขึ้นอุดหู "เลิกบ่นได้แล้วน่าท่านอา..ผมหิวจะตายอยู่แล้ว" "..หึ..ไม่มีข้าวสำหรับคนที่โดดเรียนหรอกนะ" "อะไรนะ...ตาแก่นี่...โอ๊ย!!." คินดะนิยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็โดนไม้เท้าในมือของสโนวี่ฟาดเอากลางหัวซะแล้ว "เจ้าเรียกใครว่าตาแก่...แล้วคืนนี้เจ้าต้องนั่งทบทวนบทเรียนอยู่ คนเดียวจนถึงบทที่25นะ..จำไว้บทที่25" "โห...อะไรกัน..ไม่โหดไปเหรอท่านอา..." "..นี่แหละบทลงโทษสำหรับคนที่โดดเรียน...จำไว้" คืนนั้นขณะที่คินดะนิกำลังทบทวนบทเรียนอยู่นั้นเอง "โอย...หิวจังเลย...จำไว้นะตาแก่บ้า...ซักวันฉันจะแก้แค้นคืนให้ได้" ก็อก...ก็อก...ก็อก!! "นั่นใครน่ะ" "ฉันเองคินดะ..."คินดะนิโล่งใจที่เห็นหน้าหญิงสาว "มีอะไรงั้นเหรอ" "คือ...ฉันเอานี่มาให้...ฉันคิดว่าเธอคงจะหิวน่ะ" คินดะนิดีใจมากเมื่อเห็นอาหารที่กิฟท์นำมาให้ "ขอบใจนะ...เธอนี่ใจดีผิดกับตาแก่นั่นเลยไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นพ่อลูกกันจริงๆ" "จริงๆแล้วท่านพ่อน่ะเป็นคนใจดีนะข้าวจานนี้ฉันเห็นมันวางอยู่ในครัวสงสัยพ่อจะเตรียมไว้ให้เธอ" "เชอะ...ไม่มีทางหรอกตาแก่นั่นเข้มงวดจะตายสงสัยคงจะเหลือมากกว่า..แต่ก็ขอบใจเธอนะที่เอามาให็" คินดะนิมองหน้ากิฟท์อย่างซาบซึ้งใจ "น...หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ...จ้องอยู่ได้"กิฟท์หลบสายตาใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อๆ " ม..ไม่มีอะไรหรอก...ฉันแค่คิดว่าเธอชักจะอ้วนขึ้นแล้วนะ" หน้ากิฟท์เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที"ตาบ้านี่...กิน เร็วๆเข้าสิเดี๋ยวพ่อก็มาเห็นเข้าพอดี" "อืม..เสร็จแล้วล่ะ" "งั้นฉันไปล่ะนะ....หึ" พูดแล้วกิฟท์ก็เดินกระทืบเท้าออกจากห้องไป โดยที่คินดะนิแอบยิ้มมองตามไปด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก รุ่งเช้า...... "ท่านสโนวี่...เกิดเรื่องใหญ่แล้ว...มีพวกมอนสเตอร์บุก เข็ามาในหมู่บ้าน" "เหรอ...อืม..แปลกจัง..ข้าก็กางอาณาเขตเวทมนต์ป้องกันหมู่บ้านไว้แล็วไม่น่าจะมีมอนสเตอร์บุกเข้ามาได้ ไหน...เจ้าลองพาข้าไปดูหน่อยสิ" คินดะนิตื่นลงมาได้ยินเข้าพอดี"ท่านอา...ข้าไปด้วย สิ...แล้วพวกมอนสเตอร์นี่มันเป็นยังไงเหรอ??" "จริงสิ..พวกเจ้าไม่รู้จักมอนสเตอร์เพราะข้ากางอาณาเขตปกป้องหมู่บ้านเอาไว้ เลยไม่มีมอนสเตอร์บุกเข้ามาในหมู่บ้านได้...แต่มันอันตรายมากเจ้าอยู่กับกิฟท์ที่นี่แหละ" "ต...แต่ว่า.." "ไม่มีแต่...กิฟท์ลูกอยู่ดูแลเจ้าเด็กดื้อนี่ด้วยนะ" "ค...ค่ะท่านพ่อ...หนูจะดูให้เอง" " เร็วเถอะท่านสโนวี่...เรามีเวลาไม่มากนะครับ" " อ..อืม..งั้นไปกันเถอะ" หลังจากสโนวี่ไปแล้ว "กิฟท์...เธอไม่อยากรู้เหรอว่าพวกมอนสเตอร์เป็นยังไง" " คินดะ...เธออย่าบอกนะว่าเธอจะไปดู...พ่อก็สั่งไว้แล้ว" "น่า...นิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก...หรือเธอกลัว...งั้นฉันไปเอง" พูดเสร็จคินดะนิก็วิ่งออกจากบ้านอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจคำค้านของกิฟท์ "คินดะ...เดี๋ยว...รอด้วย" คินดะนิกับกิฟท์วิ่งออกมาที่ป่าหลังหมู่บ้าน และสิ่งที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าของทั้งสองก็คือนกตัวใหญ่มีหัว2หัว เมือ่มันเห็นทั้งสองก็พุ่งตรงดิ่งมาอย่างรวดเร็วหมายจะฉีกเนื้อกินแต่ก็ยังช้ากว่าสโนวี่ " Ice Breath !!! " มีหมอกเกิดขึ้นรอบร่างของนกยักษ์ตัวนั้นแล้วร่างมันก็ค่อยๆกลายเป็นน้ำแข็งไปทีละนิดๆจนหมดทั้งตัว "ข้าบอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้มาแล้วนี่ลูกก็ยังพลอยเป็นไปกับเขาอีกแน่ะ" ทั้งสองนิ่งเงียบไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกจากปากสโนวี่ได้แต่มองทั้งสองอย่างอ่อนใจ "เห็นแล้วใช่มั้ย..คินดะนิ...นี่แหละที่เขาเรียกว่ามอนสเตอร์" " ค...ครับท่านอา" "ความจริงข้ากางอาณาเขตไว้แล้วไม่น่าจะมีตัวอะไรหลุด เข้ามาในหมู่บ้านได้เลยสงสัยต้องมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นแน่ๆ" "ท่านสโนวี่...จากคำบอกเล่าของอัศวินที่มาที่หมู่บ้านเราเขาบอกว่าเห็นถ้ำที่ทางเหนือของหมู่บ้านแต่พวกเราก็อยู่กันมาเป็นสิบๆปีแล้วไม่เห็นเคยมีถ้ำอะไรเลยนี่ครับ" "อืม...มันอาจจะเกี่ยวข้องอะไรกันก็ได้...เอาเถอะแล้วข้าจะลองตรวจสอบดูก็แล้วกันนะ" "อืม...ทางเหนือเหรอ..."คินดะนิครางในคอเบาๆ คืนนั้นหลังจากที่คนในหมู่บ้านหลับหมดแล้วคินดะนิได้แอบย่องมาที่ทางออกทางด้านหลังของหมู่บ้านคนเดียวโดยหารู้ไม่ว่าการกระทำทั้งหมดนี้อยู่ในสายตาของคนๆหนึ่ง "เฮ้อ...ทางสะดวก...ลาละนะหมู่บ้านสายลม" "เดี๋ยวก่อน...คินดะ...เธอคิดจะไปไหน" คินดะนิตกใจมากเมื่อเห็นกิฟท์ยืนดักคอยอยู่ที่หน้าทางออกจากหมู่บ้าน "ก...กิฟท์...เธอมาได้ยังไง" "ฉันรู้ทุกอย่างที่เธอคิดจะทำน่ะแหละ...เธอคิดจะไปถ้ำทางเหนือคนเดียวใช่มั้ย" "..............." "คินดะ!! มันอันตรายมากนะเธออย่าทำอะไรโง่ๆอย่างนี้เลย...กลับกันดีกว่า" " แต่....กิฟท์...ฉันตัดสินใจแล้วฉันอยากจะออกจากหมู่บ้า่นนี้ไปหาอะไรใหม่ๆ...แล้วถ้าปล่อยเอาไว้ต่อไปอาจ จะมีอะไรโผล่เข้ามาที่หมู่บ้านเราอีกแล้วถ้าถึงตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับเธอแล้วฉันไม่สามารถปกป้องเธอได้ ฉันคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตและอย่างน้อยก็ขอให้ฉันได้ทำอะไรเพื่อเป็นการปกป้องหมู่บ้านของเราสักหน่อยก็ยังดี" "...ต...แต่ว่า...ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ..ฉัน...ฉันคง...." เสียงที่สั่นเครือของกิฟท์ทำให้คินดะนิเกิดอาการลังเลเล็กน้อย " ไม่ต้องห่วงฉันหรอก...ฉันคิดว่าคงสามารถปกป้องตัวเองได้เพราะฉันเองก็พอมีความรู้เรื่องอาวุธมั่ง" " ต...แต่ว่า..." "....ถ้าจะให้ดี...เธอเปลี่ยนเป็นอวยพรให้ฉันจะดีกว่านะ" เมื่อเห็นว่าไม่ว่ายังไงก็คงรั้งไว้ไม่อยู่กิฟท์จึงถอดสร้อยคอรูปดาวหกแฉกแล้วส่งมันให้คินดะนิ "งั้นเธอเก็บสร้อยของฉันไว้นะนี่คือเครื่องรางของฉันที่แม่ให้ไว้ก่อนตายแต่ฉันคิดว่ามันคงจะช่วยคุ้มครองเธอได้" "ขอบใจนะกิฟท์....ฉันจะไม่ขอพูดว่าลาก่อนนะเพราะฉันมั่นใจว่าจะต้องกลับมาหาเธอได้แน่ๆ" "รักษาตัวด้วยนะ....คินดะ.." "อืม...แล้วเจอกันใหม่นะ" เมื่อคินดะไปแล้ว "เจ้าเด็กดื้อนั่นไปแล้วสินะ" "พ...พ่อรู้ด้วยเหรอคะ" "กิฟท์....พ่อเลี้ยงเจ้านั่นมาตั้งแต่เด็กมีเหรอที่จะไม่รู้นิสัยมัน...เอาเถอะเพราะนั่นคือชะตาที่เขาต้องเจอ....." กิฟท์มองพ่อของเธออย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด "หึ...หึ...แล้วสักวันลูกก็จะรู้เอง" ....................................................................................... จาก : สโนวี่ - - [email protected] - 25/12/2000 21:49

ข้อความ : หาพระเอกได้แล้วเรื่องก็เลยเริ่มได้ซักทีแต่รู้สึก สำนวนยังขัดๆอยู่คราวหน้าจะเอาให้ดีกว่านี้ครับ จาก : สโนวี่ - 25/12/2000 21:57

ข้อความ : อุ.......เป็นเราเองหรือเนี่ย ^^ จาก : Kindani - 26/12/2000 00:00

ข้อความ : เอ๋? ตัวเอกอาศัยอยู่ในบ้านนางเอกโดยที่พ่อนางเอกช่วยเลี้ยง.....ไม่ถูกกับพ่อนางเอกอีกต่างหาก......พระเอกหัวดื้อ.....คุ้น ๆ แฮะ ^^;;;;; /me เมื่อไหร่ตัวละครตู้จะได้ออกน่อ อ๊ะเหอ จาก : xelloss - 26/12/2000 10:18

ข้อความ : น่านนะสิ..... ถ้าหาเรื่องไปถอนดาบอีกก็ใช่เลยค่ะ ^-^ จาก : Alicia - 26/12/2000 11:02

ข้อความ : คุ้นมากกกก ^^;;;;; กิฟท์จึงถอดสร้อยคอรูปดาวหกแฉกแล้วส่งมันให้คินดะนิ <---คุ้นสุดๆ.... 1000ปีหลังสงคราม <---เวลาเท่ากันเลย ^^;;;;; จาก : Next - 26/12/2000 12:27

ข้อความ : ช่วยให้ผมมีบทเล่นด้วยนะสมัครไปแล้ว... <----------- กระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู เปิดเรื่องไม่เลว ถึงจะคล้ายของใครบางคนก็เหอะ ^ ^;; จาก : max manster - - [email protected] - 26/12/2000 17:44

ข้อความ : ว้าาาา.....เหมือนเหรอเนี่ยไม่ได้ตั้งใจ /me กลับไปอ่านฟิคเก่าๆเออเหมือนจริงๆด้วยแฮะ ครั้งหน้าคงไม่เหมือนแล้วนะกลับไปอ่านมาหมดทุกฟิคแล้วโทษทีนะครับบรรดาเรื่องที่ไปเหมือนทั้งหลาย จาก : สโนวี่ - 27/12/2000 04:38

ข้อความ : จริง ๆ ก็แค่คล้าย ๆ เรื่องเดียวแหละครับ dark pure snow ของเน็กซ์น่ะ ^^ จาก : xelloss - 27/12/2000 10:28

ข้อความ : ได้เวลาตามอีกเรื่องแล้ว จาก : Angel k - 27/12/2000 20:15

ข้อความ : DPS อีกVersion ^^;;; จาก : MrT - 03/01/2001 16:50