หัวข้อ : Dark Pure Snow [Chapter18 –Meet Friend!! -] ข้อความ : Dark Pure Snow [Chapter18 –Meet Friend!! -] ณ ลานกว้างศูนย์กลางของเมืองท่าพิวนิชบนทวีปเอลรุส ชาวเมืองต่างมารวมตัวกันอย่างหนาแน่นเพื่อรอดูการลงทัณฑ์หนึ่งในฆาตกรโฉดที่มีค่าหัวสูงสุดในทวีป เสียงวิพากษ์วิจาร์ณดังไปทั่วบริเวณ “ต้ายตาย ไม่น่าเชื่อเลยว่าเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาจะเป็นคนโหดงี้ได้” หนึ่งในกลุ่มกระเทยดีดสะดิ้งพูดหลังจากดูรูปฮิโรในประกาศจับ “ใช่สิยะหล่อน .น่าเสียดายจังเลย .หล่ออย่างนี้น่าจะ อ้างงงงง ..” อีกนาง(มั้ง)เริ่มคิดไปไกล เสียงพูดคุยเงียบลง กลุ่มคนแหวกออกเป็นทางเมื่อกลุ่มทหารลากร่างของฮิโรมา ทั้งตัวของฮิโรมีแต่บาดแผลเหมือนถูกศาลเตี้ยรุมประชาทัณฑ์ ขาทั้งสองถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน แขนก็ถูกมัดไว้ด้วยโซ่เหล็ก “เฮ้ย!!! รีบๆเดินไปซะ!!!” ผู้คุมที่เดินอยู่ด้านหลังถีบพลั่กเข้ากลางหลังฮิโรที่เดินอย่างสโลสเลอยู่ ร่างของเขาไถลลงไปกองกับพื้น ฮิโรค่อยๆลุกขึ้นมา ผู้คนเริ่มขว้างปาสิ่งของเข้าใส่เขา ฮิโรได้แต่คิดในใจว่าทั้งหมดนี่มันเพราะอะไรกันแน่ . “อุ้ยต้ายตายยยย ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปซะอีก เห็นแล้ว .อ้างงงง ” กลุ่มกระเทยดีดดิ้นเหมือนหมาถูกยาเบื่อเมื่อเห็นหน้าฮิโรใกล้ๆ พวกหล่อนเริ่มดำเนินแผนซิกแซกใต้โต้ะกับผู้คุม “(กระซิบ)ท่านขาาา รายนี้ขอพวกเดี้ยนได้มั้ยฮะ .เหมือนคราวก่อนน่ะ น้าาาา” กระเทยนางหนึ่ง(มั้ง)เข้าไปออดอ้อนผู้คุมอย่างน่าโดนถีบแทน “ไม่ได้ๆๆๆ รายนี้ยังไงก็ยกให้ไม่ได้ เจ้านี่เป็นฆาตกรฆ่าล้างเมืองนะ ปล่อยไว้ไม่ได้หรอก” ผู้คุมกระซิบตอบ “น้าาาาาา อย่างน้อยก็ขอให้พวกอะฮั้นได้สนุกกะเขาบ้างซะหน่อยก็ยังดี น้าาาาา” ฮิโรหน้าซีดเมื่อได้ยินประโยคนี้แว่วเข้าหู ในใจคิดว่าขอตายดีกว่าต้องไปกะนังพวกนี้ “ยังไงก็ไม่ได้ .แต่ถ้ากับศพเจ้านี่ ..คงได้มั้ง โอเค ข้อเสนอผ่าน” ผู้คุมเสนอทางใหม่ที่ทำให้หน้าฮิโรซีดกว่าเดิม อา ..ให้เขาตายอย่างสงบไม่ได้หรือไงกัน ฮิโรถูกลากขึ้นลานประหารขณะที่เจ้าของร่างของเขาในอนาคตอันใกล้วี้ดว้ายกระตู้วู้อยู่เบื้องหลัง “คุกเข่าลงซะ!!!” ผู้คุมกดฮิโรลงนั่งคุกเข่าบนลานประหาร เบื้องหน้าเขามีบาทหลวงยืนอยู่เบื้องหน้า “มีอะไรจะสารภาพบาปกับพระผู้เป็นเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จิตวิญญาณของลูกจะกลับเข้าสู่อ้อมกอดของพระองค์เพื่อรอวันพิพากษาอันใกล้นี้อีกไหม?” บาทหลวงเอ่ยด้วยเสียงอันเนิบนาบขณะที่เพชรฆาตกำลังลับขวานสีแดงสนิท เหล่ากระเทยเบื้องล่างคิดในใจว่ากลับเข้าสู่อ้อมกอดของพวกเดี้ยนต่างหาก “ แค่อยากจะรู้ว่า ผมทำผิดอะไร .”ฮิโรก้มหน้าพูด ชาวเมืองรอบๆต่างโห่ร้องด้วยความไม่พอใจ “ .ถึงแม้ตอนนี้ลูกอาจจะลืมความผิดที่ได้ก่อขึ้นในภพนี้ แต่เมื่อลูกพบกับพระผู้เป็นเจ้า ลูกจะสำนึกกับบาปที่ลูกได้ก่อขึ้นกับผู้อื่น .เอเมน” บาทหลวงเดินลงจากแท่นประหาร เพชรฆาตถือขวานที่ส่งประกายเงาวับบอกถึงความคม “หึๆๆๆๆ ..ไม่คิดว่าอยู่ที่เมืองสงบๆแบบนี้จะได้บั่นหัวใครอีก หึๆๆๆๆ..” เพชรฆาตพูดอย่างสะใจก่อนที่จะยกขวานขึ้นและเหวี่ยวลงมาเต็มแรง!!!! ปึ้งงงง!!!! ขวานสับลงบนพื้นเฉี่ยวปลายจมูกของฮิโรไปนิดเดียว !!! “ดูให้ดีๆ คิดว่าสีแดงของขวานนี่มาจากอะไร ..เลือดมนุษย์ไงล่ะ .กว่า99คนมาแล้วที่ข้าได้แยกหัวของพวกมันออกมาด้วยมือทั้งสองข้างที่จับขวานด้ามนี้ ..และแก ..กำลังจะเป็นคนที่100!!! ภูมิใจซะ!!!!” เพชรฆาตเงื้อขวานขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นการเอาจริงแล้ว!!! “นึกถึงพ่อแก้วแม่แก้วได้แล้ววว!!!! ตายยย!!!!” คมขวานถูกเหวี่ยงเข้าหาต้นคอของฮิโร!!!! “เราจะมาตายที่นี่หรือไงกัน!!! โธ่เว้ยย!!!” ฮิโรหลับตานึกในใจขณะที่ขวานพุ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ “ ..????” ฮิโรลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกว่าทำไมหัวเขาไม่หลุดจากบ่าซะที ชาวเมืองรอบๆยังคงอยู่ในท่าทางเดิมทุกคน ไม่มีใครขยับเลย รวมทั้งเพชรฆาตหน้าฮิโรที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้ง “เกิด เกิดอะไรขึ้น ” ฮิโรมองซ้ายมองขวาก่อนที่จะรู้สึกว่าทุกคนนอกจากเขาเหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้ หากแต่ทุกอย่างยังคงเคลื่อนที่อยู่ด้วยความเร็วที่น้อยมากๆ “ ฮิโร .ผู้สืบทอดสายเลือดแห่งความมืด ” เสียงลึกลับดังขึ้นในความคิดของฮิโร “!! เสียงใครน่ะ!!!” ฮิโรหันไปมองรอบๆแต่ก็ไม่มีที่ไหนที่น่าจะเป็นที่มาของเสียงได้ “ข้า คือมังกรเทพพิทักษ์ของท่าน .ยามที่ท่านตกอยู่ภาวะคับขัน ข้าจะมาตามคำเรียกร้องของท่าน..” เสียงยังดังก้องอยู่ในหัวของฮิโร “เทพพิทักษ์?” ฮิโรนั่งคิด ซักพักเขาเริ่มสังเกตุเห็นว่าความเร็วของคมขวานที่เล็งอยู่ที่คอของเขาเริ่มเพิ่มมากขึ้น “ยังไงก็ช่างเถอะ! ถ้าจะมาช่วยก็รีบๆช่วยให้พ้นจากขวานนี่ทีสิ!!” “ .สิ่งสำคัญที่สุดของท่าน .สิ่งที่ท่านต้องการที่สุด สิ่งนั้นคืออะไร..” เสียงเริ่มค่อยจางลง ผู้คนเริ่มขยับตัวเร็วขึ้นเรื่อยๆรวมทั้งขวานที่เข้ามาจ่อที่คอของฮิโร “เดี๋ยวก่อนสิ!!!” ฮิโรที่ยังไม่พ้นสถานะการณ์คับขันร้องเรียกเสียงนั้น “ คิดถึงสิ่งที่ท่านต้องการ แล้วหนทางสว่างจะปรากฏขึ้น ”เสียงดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเงียบหายไป “สิ่งที่ .เราต้องการ ” ฮิโรหลับตาลง สิ่งที่เขาต้องการในเวลานี้? .ชีวิตของเขา? ไม่ ..ทรัพย์สินเงินทองลาภยศสรรเสริญ? ไม่ .อำนาจ? .ไม่ใช่ .สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ . ความคิดของฮิโรหลั่งไหลออกมาเรื่อยๆขณะที่เวลาเริ่มเดินตามปกติอีกครั้ง! “ตายยยย!!!!” เสียงของเพชรฆาตดังขึ้นอีกรอบ ขวานพุ่งเข้าหาต้นคอของฮิโร!!! “ใช่ ..สิ่งที่ฉันต้องการในตอนนี้ก็คือ .การได้อยู่ข้างๆน้องสาวของฉันต่างหากล่ะ!!!!!” ฮิโรลืมตาโผลง แสงสีดำเปล่งที่ด้ามดาบของเขาเหนือลูกแก้วสีแดงของกีก้า! แสงเหล่านั้นมารวมกันกลายเป็นลูกแก้วลูกที่สอง ลูกแก้วสีดำสนิท!!! “ออกมา!!! เรดอายส์!!!!” ฮิโรส่งเสียงร้องพร้อมกับคลื่นกระแทกซัดเพชรฆาตปลิวตกลานประหารไป!!! สิ่งที่พันธนาการฮิโรอยู่ก็กระจุยไปหมด เมฆสีดำก่อตัวเหนือลานกว้างก่อนจะแหวกออกเพราะร่างของมังกรสีดำสนิทบินตัดลงมายังแผ่นดินเบื้องล่าง!!! “มนุษย์ผู้ไม่สนใจชีวิตของตัวเองแม้ในเวลาที่เปลวไฟแห่งชีวิตกำลังจะดับ .ข้ายอมรับในตัวท่าน ฮิโร นายคนใหม่ของข้า!!” เสียงคำรามของเรดอายส์ดังก้องไปทั่วเมือง “ห้ามทำร้ายพวกเขานะ!! เอาแค่ให้ออกไปจากแถวนี้ได้ก่อน!!!” ฮิโรเตือนเรดส์อายไว้ก่อนที่มันจะทำอะไรเกินกว่าเหตุไป “Rodger that.Master!!! เวทย์กำบังกาย สุริยะคราส!!!!” เรดส์อายร่ายเวทย์สายที่ตนถนัด ร่างของฮิโรค่อยๆถูกเงาสีดำกลืนไปจนมองไม่เห็น “ .นักโทษหนีไปแล้ว!!!! ทุกหน่วยแยกย้ายกันตามหาด่วน!!!!” ฝูงชนที่พลาดชมการประหารแตกกลุ่มกระจายกันออกตามหาฮิโรกันไปทั่ว .คนที่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนในเวลานี้ก็มีเพียงตัวของเขาเองเท่านั้น.. “เอ ..พี่ฮิโรหายไปไหนของเขาน้าาาา .” มาโกะที่กำลังเดินเล่นกับทีแลซ้ายแลขวามองหาฮิโรหลังจากที่เธอกลับมาที่ที่พักก็เห็นแต่สัมภาระวางอยู่เท่านั้น “นั่นสิครับ แล้วก็ ทำไมคนในเมืองถึงโหรงเหรงไม่เหมือนเมื่อกี้เลย?” ทีมองไปรอบๆที่แทบจะไม่มีคนอื่นนอกจากเขาทั้งสองเลย “อืมม .ทางนั้นไง คนกำลังเดินไปมากันเต็มเลย ” มาโกะชี้ไปที่กลุ่มของชาวเมืองที่กำลังแยกย้ายกันค้นทุกๆบ้านเหมือนกำลังตามหาใครอยู่ “..เอ่อ ขอโทษนะคะ พวกคุณกำลังทำอะไรอยู่หรือคะ?” มาโกะเดินเข้าไปถามเมื่อกลุ่มของชาวบ้านเดินเข้ามาใกล้ๆ “อย่าพึ่งถามตอนนี้ได้มั้ย! คนกำลังวุ่นๆอยู่!” ชาวบ้านที่ถูกถามวิ่งเข้าบ้านนู้นออกบ้านนี้อย่างรวดเร็ว “ก็ ถ้ามีอะไรที่พวกฉันจะพอช่วยได้ ” มาโกะอ้อมแอ้มๆพูดต่อ “อ้ะ อยากช่วยก็บอกสิ! ตอนนี้ทั้งเมืองกำลังวุ่นไปหมดเพราะฆาตกรโหดพึ่งหนีออกมาจากลานประหารได้น่ะ!” “งั้นหรือคะ .แล้วคนที่ว่านั่นหน้าตาเป็นยังไงหรือคะ?” มาโกะซักต่ออย่างอยากรู้อยากเห็น “ก็แบบนี้ไง” ประกาศจับถูกยืนให้ทั้งสองคน ทีรับมาก่อนที่จะเอามาดูอย่างละเอียด “อืมๆๆๆๆ โห .ท่าทางจะโหดนะทั้งสี่คนนี้น่ะ ” ทีพูดเมื่ออ่านข้อหาจบ “เอ ..คนนี้นี่หน้าเหมือนพี่ฮิโรเลยนะ .” มาโกะชี้ไปที่รูปของคนที่เธอคิดว่าเหมือนพี่ชายของเธอ “เอ้อ ใช่ เหมือนมาก คนนี้ก็เหมือนคุณเลย นี่ก็เหมือนผม นี่ก็เหมือนเน็กซ์เป้ะๆ .อืมมม โลกนี้นี่มีคนน่าตาเหมือนกันเยอะนะ ชื่อยังเหมือนกันเลย 555555 .” ทียังคงพูดต่ออย่างไม่รู้อะไรกับเขาเล้ยยย “เอ่อ ที .คือ .ดูรอบๆก่อนสิ .” มาโกะสะกิดที “เหอ? .อ้ะ .” ทีหันไปมองรอบๆ กลุ่มชาวบ้านเริ่มเข้ามาล้อมพวกเขาทั้งสองคนไว้ แต่ละคนทำตาขวางสุดๆ “อ่า ..เผ่นเถอะ คุณมาโกะ..!!!”ทีรีบคว้าข้อมือมาโกะวิ่งแจ้นออกจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว!!! “เจอพวกของมันอีกสองคนแล้ววว!!! ตามไปเร็วววววว!!!” ชาวบ้านส่งสัญญาณบอกต่อกัน จากตอนแรกมีคนวิ่งตามไม่กี่คน ตอนนี้กลับมีเป็นร้อย “โอ้ละหนอ มนุษย์ช่างส่งข่าวลือกันได้รวดเร็วเสียเหลือเกิน!!!!” ทีบ่นขณะใส่เกียร์สี่โกยแนบ “สงสัยพี่ฮิโรจะเจออย่างนี้มาก่อนแล้วมั้ง..”มาโกะพูดเรื่อยๆเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว “อยู่ทางนั้นๆๆ!!!!” เสียงชาวบ้านดังไล่หลังมาเรื่อยๆ! “โอ้ยยย!!! มากันเร็วจริง!!!” ทีตบเข้าเกียร์ห้าดริฟท์เข้าโค้งอย่างสวยงาม!!! “อย่าดูถูกกันเกินไป!! เมื่อก่อนผมเคยได้ชื่อว่ามิคาเอล ชูมัคเกอร์เชียวนะ!!” ทีพูดโอ่เมื่อมาโกะมองเขาแบบแปลกๆ “อ่า ก่อนจะพูดอะไรก็ดูทางข้างหน้าก่อนสิ ” มาโกะชี้ไปด้านหน้า “โอ๋? .”ทีมองไปตามทิศทาง ชาวบ้านได้ตั้งด่านสกัดไว้ด้านหน้าพวกเขาเรียบร้อยแล้ว! “เสือดำเรียกอินทรี! ขณะนี้นักโทษชาวพม่า เอ้ย..บุคคลในประกาศจับอยู่ด้านหน้าพวกเราแล้ว ขอคำแนะนำด่วน!!!” เจ้าหน้าที่คุมด่านติดต่อกับคนอื่น “ถึงอินทรี เมื่ออยู่ในระยะหวังผลให้จัดการได้เลย!!! “ เสียงวอตอบกลับ “ทราบแล้วเปลี่ยน! เลิกกัน! ทุกคน บรรจุกระสุน! ยิงเมื่อนับถึงสามม ..!!!!” รวดเร็วยิ่งกว่าคำสั่ง ผู้ใต้บังคับบัญชาใส่กระสุนรอไว้แล้ว ปืนทุกกระบอกถูกเล็งที่มาโกะและที!!! “เบรคคคคคคค เบรคเว้ยยยยย!!!!” ทีเบรคเอี้ยดดดดจนควันโขมงที่รองเท้า “ว้ายยยย!!!!” มาโกะที่ถูกจูงมาตามทางเบรคไม่ทัน เธอชนกับหลังของทีจนทั้งสองคนล้มลงไปด้วยกัน!! “อูยยย ขอโทษนะที .เป็นอะไรหรือเปล่า ..?” มาโกะยันตัวขึ้นนั่งก่อนที่เธอจะรู้สึกตัวว่าเธอกำลังนั่งคร่อมทีอยู่!! ทหารที่ตั้งด่านอยู่มองด้วยความตื่นเต้นจนลืมหน้าที่ว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ “ ..คุณมาโกะ .” (น่าน) ทีก็เกิดการอินไปกะเขาด้วย เขาลุกขึ้นนั่งโดยที่มาโกะยังอยู่บนตัก “ ที? ” มาโกะเอียงคอเรียกอย่างงงๆ “ ..หัวหน้ากองครับ ขอข้าวโพดคั่วผมมั่ง” ทหารที่ตั้งด่านอยู่แบมือขอของว่างไว้กินแกล้มดูหนัง “อ่ะ .กรุ่บๆๆๆๆๆๆ” หัวหน้าส่งให้ก่อนจะหันไปดูหนังต่อ มือของทีเอื้อมขึ้นเหมือนจะจับหน้าของมาโกะ “คุณมาโกะ ..ผม .แอ้กกกกก!!!!!” ทีเอ่ยปากจะพูดอะไรต่อท่ามกลางความตื่นเต้นของคนดูรอบๆ โดยฉับพลัน เขาก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างโดดถีบไรเดอร์คิ้กเข้าที่ก้านคออย่างแรง!!!!! “อ๋า?” คนดูครางอย่างงงๆผสมกับเสียดายฉากโรแมนติกที่กำลังได้ที่ “ใครฟะ!!!” ทีหันซ้ายหันขวาแต่ก็ไม่มีใครซักคนที่อยู่ใกล้พอจะถีบเขาได้ยกเว้นมาโกะคนเดียว ไม่ทันตั้งตัวเขาก็เหมือนถูกระดมต่อยอย่างแรงจนหน้าหันจนลงไปกองกับพื้น! “เอ๋ เอ้ะ ” มาโกะถูกแรงบางอย่างดึงให้ลุกขึ้น ส่วนทีก็ถูกบางอย่างที่มองไม่เห็นลากขาไปกับพื้นเช่นกัน ทั้งสองคนหายไปในซอกข้างๆ ฝูงคนที่ยืนอยู่รอบๆยังคงตั้งตัวไม่ติด “ ..เฮ้ยยย!!!! พวกมันหนีไปแล้วว!!! ตามปายยยยยย!!!!!” กว่าที่จะมีคนรู้ตัว เวลาก็ผ่านไปแล้วกว่าสิบนาที มาโกะและทีถูกดึงมาจนถึงท่าเรือของเมือง ทั้งสองคนมาหยุดที่หน้าโกดัง “โอยยย มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ” ทีที่ถูกลากมาตลอดทางลุกขึ้นนั่งเกาหัวแกรกๆ “เชอะ นึกว่าจะพามาโกะหลบมาได้สบายๆ” เสียงฮิโรดังขึ้น “ .พี่ฮิโร?????” มาโกะมองซ้ายมองขวาหาต้นเสียง “ .เรดส์อาย ปลดเวทย์ทีซิ” เสียงฮิโรสั่งแว่วขึ้นมา แววตาสีแดงของเรดส์อายแวบขึ้นมาก่อนที่ร่างของฮิโรจะค่อยๆปรากฏขึ้นมา “หากหมดหน้าที่แล้วข้าก็ขอเข้าไปพักก่อนล่ะ” เรดอายส์พูดก่อนที่จะหายไปในลูกแก้วสีดำบนด้ามดาบ “พี่ฮิโร!!!!” มาโกะวิ่งเข้าไปกอดพี่ชาย ขณะที่ที่ค่อยๆลุกขึ้นยืน “ แสดงว่าคนที่เตะฉันเมื่อกี้คงเป็นนายล่ะสิ ” ทีพูดอย่างเคืองๆ “หือ? อะไร ฉันไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย?” ฮิโรทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “เอาน่าๆ .แล้ว เราจะทำยังไงกันต่อดีล่ะ..กับประกาศจับนี่” มาโกะหยิบประกาศที่ติดข้างๆโกดังมาให้ฮิโร “อ้อ .อันนี้สินะที่ทำให้ฉันโดนจับน่ะ .” ฮิโรหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆ “ถึงจะยังไงก็เถอะ เรื่องพวกนั้นก็ไม่ใช่ฝีมือพวกเราอยู่แล้ว ” ทีเดินเข้ามารวมกลุ่ม “แต่ ถ้าเราเข้าไปที่เมืองไหนๆที่มีประกาศนี่ก็คงไม่พ้นแบบวันนี้หรอก ” มาโกะพูดเสริม ฮิโรกับทีได้แต่คิด.. ไม่นานเสียงของชาวเมืองก็ดังไล่มาจากด้านหลัง “ลองไปดูที่ท่าเรือเร็ว!!!” เสียงเริ่มดังใกล้ขึ้นเรื่อยๆ “ เอาล่ะ เรื่องนี้ว่ากันที่หลัง หาทางออกจากที่นี่ให้ได้ก่อนเถอะ ” ฮิโรพับประกาศเก็บเมื่อกลุ่มชาวบ้านและทหารเริ่มค่อยๆโผล่ขึ้นมาเรื่อยๆ “เจอแล้ววว!!!” เสียงสัญญาณดังลั่นไปทั่วเมืองเพื่อบอกตำแหน่งของพวกฮิโร ไม่นาน คนจำนวนมากก็มาดังด้านหน้าของพวกฮิโรไว้หมด “ที่นี้ทำไงล่ะ? ด้านหน้าคนที่จะจับพวกเรา ด้านหลัง .ทะเล ” ทีพูดถามอีกสองคน . “ เรดส์ก็พึ่งกลับเข้าไปเมื่อกี้คงเรียกไม่ได้ เรียกกีก้าก็รุนแรงกับพวกเขาไป ” ฮิโรมองที่ดาบของเขา “ทุกคนนนนน!!! จับสามคนนั่นไว้ให้ด้าาายยยยยยยย!!!!” สิ้นคำสั่ง ผู้คนก็กรูเข้ามาหา . “รีบขึ้นมาที่เรือนี่เร็วเข้า!!!” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องหลัง!!! พวกฮิโรหันไปดู “ค ใครน่ะ!!” ฮิโรถามบุคคลแปลกหน้าที่ยืนอยู่บนเรือ “ขึ้นมาเถอะน่า! หรืออยากจะตายอยู่ข้างล่างนั่น!!” ข้อเสนอนี้พวกฮิโรไม่อาจจะปฏิเสธได้เลย “เอ้า! เอาไงก็เอากัน!!!” ฮิโรรีบจับแขนมาโกะแล้วโดดขึ้นไปอยู่บนเรือ “นายน่ะจะเอาไง!!” ชายลึกลับตะโกนถามที “ .ยังไงกํยังดีกว่าตายอยู่ที่นี่ล่ะน่า!!!” ทีกระโดดตามขึ้นไปขณะที่กลุ่มชาวบ้านวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ! “เอาล่ะ เมื่อมากันครับแล้วก็ ไปได้!!!” เรือเริ่มออกจากท่าขณะที่ชาวเมืองวิ่งไล่มาถึงพอดี แต่ก็สุดความสามารถที่พวกเขาจะตามมาได้ กลางทะเลหลังจากที่เรือออกมาได้ซักพักหนึ่ง “ ทำไมถึงช่วยพวกเราไว้? ไม่เคยเห็นหน้าพวกเราในประกาศนี่หรือไง?” ฮิโรเดินไปถามคนที่ช่วยพวกเขาไว้ซึ่งกำลังบังคับเรืออยู่ เมื่อดูใกล้ๆถึงเห็นว่าเป็นชายที่มีผมสีเงินยาวต้านกระแสลมอยู่ . “หือ? นึกว่าอะไร .ประกาศนั่นน่ะผมเคยเห็นนานแล้วล่ะ” ชายคนนั้นพูดยิ้มๆ “แล้วไม่คิดว่าพวกเราจะเป็นอันตรายหรือไง?” ทีเดินเข้ามาถามด้วย “ผมถือคตินะว่าอย่าพึ่งเชื่อตามข่าว ยังไงคนเราดูหน้าก็ไม่รู้ใจอยู่แล้ว กับคุณสามคนผมรู้สึกว่าคงไม่เป็นคนที่เลวร้ายขนาดนั้นได้หรอกนะ” รอยยิ้มยังคงปรากฏอยู่บนหน้าของเขาตลอดเวลา “ งั้นก็ขอบคุณมากนะ แล้ว..เรือนี่จะไปที่ไหนน่ะ?” ฮิโรถามต่อขณะที่มาโกะเดินมาร่วมวงอีกคน “อืมม ทวีปแมกเชี่ยน .ใช่ๆ แมกเชี่ยน ผมมีธุระที่นั่นนิดหน่อยน่ะ” ชาบคนนั้นนึกซักครู่ก่อนที่คำตอบจะได้ออกมา “อ้ะ!! งั้นก็ไปทางเดียวกับพวกเราเลยสิ!!” มาโกะพูดแทรก “โอ๋? งั้นก็ดีเลย ผมจะได้มีเพื่อนเดินทางไปถึงที่นั่น” เสียงของเขาบ่งบอกถึงความดีใจ “ก็ดี พวกเราจะได้ไม่ต้องไปลงที่ไหนอีก อืมมม พวกเราคงไม่ต้องแนะนำตัวแล้ว คุณคงรู้จากประกาศแล้วมั้ง” ฮิโรตัดสินใจได้แล้วที่จะใช้เรือนี้เดินทาง “คนนี้ฮิโร คนนั้น ที ส่วนหญิงคนนี้ก็คือมาโกะ ตกลง ผมชื่อว่าเซซิล เป็นนักดาบที่ว่างๆชอบมาขับเรือเล่น ยินดีที่ได้รู้จัก” เซซิลพูดแนะนำตัวแล้วเข้าไปจับมือกับมาโกะ ที และฮิโร “ยินดีที่ได้รู้จักนะ หวังว่าเราคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้” ฮิโรนึกในใจว่าดีแฮะ ได้เรือแล้วยังได้เพื่อนเพิ่มขึ้นอีก “เอาล่ะ ตอนนี้ทะเลค่อนข้างสงบ เรามาฉลองกันหน่อยดีกว่า!!!” เซซิลเสนอเสียงดังลั่น “โอเค---------!!!!!” ทุกคนชูมือตอบรับ ..กลางทะเลที่เงียบสงบในเวลาค่ำคืน ..เรือที่ล่องลอยอย่างโดดเดี่ยวเต็มไปด้วยแสงสว่างและเสียงเฮฮาของกลุ่มคนที่กำลังจะเดินทางร่วมกันนับจากนี้ไป เสียงสรวลเสเฮฮาดังอยู่จนดึกดื่นก่อนที่แต่ละชีวิตจะพักผ่อนหลังจากวันที่แสนยาวนาน .. [Chapter18 –Meet Friend!! -] End. จาก : Next - 24/12/2000 18:21

ข้อความ : โอๆๆๆ.. /me เพลงทีมของไฟนอลดังมาไกลๆ จาก : ioroid - 24/12/2000 20:05

ข้อความ : เพลงทีมไฟนอล?????? อืมมม.....ชื่อตอนยังกะmeet joe black ~~ จาก : Next - 24/12/2000 20:07

ข้อความ : หึหึ......... จาก : เอนาเอล - 24/12/2000 21:26

ข้อความ : เอ เจอCecil มันซวยกว่าเดิมป่าวเนี้ย ^^;;; จาก : MrT - 24/12/2000 22:22

ข้อความ : เอ๊ะ....เซซิลนี่.....มัน....... หนีเสือปะจรเข้นี่หว่าเนี่ย ^^;;;; จาก : xelloss - 24/12/2000 23:13

ข้อความ : เอาแล้วไง..หึๆๆๆๆ จาก : Cid - 25/12/2000 00:15

ข้อความ : Finally ..I waiting for my turn for a very long time จาก : Cecil - 25/12/2000 04:10 โฮมเพจ : http://www.geocities.com/calopachi/use/index.htm

ข้อความ : แย่แล้ว...... เจอใครไม่เจอดันไปเจอ1ใน4จอมมหาเวทย์ในตำนาน จอมดาบเทพวายุ เซซิล พวกฮิโรเสร็จแน่!! กำลังรอติดตามตอนต่อไปอยู่ค่ะ ^-^ จาก : Alicia - 25/12/2000 07:15

ข้อความ : หึหึ เซซิล นายไปดักพวกมันตั้งแต่ตอนแรกแล้วหรือเนี่ย จาก : Kindani - 25/12/2000 23:19