หัวข้อ : เรื่องสั้นคั่นเวลา : flood heart (after time..) ข้อความ : ............................................ หนังตาของผมยกขึ้นอย่างยากลำบาก แสงไฟที่อยู่บนเพดานทำให้ม่านตาของผมหรี่เล็กทั้งๆที่ยังลืมตาไม่ได้เต็มที่ จนสักพักหนึ่งภาพของห้องสีขาวหม่นๆก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า สมองของผมบอกได้ไม่ยากนักว่าที่ผมอยู่เป็นห้องพยาบาล แถมยังเป็นห้องพยาบาลที่ค่อนข้างดีซะด้วย ผมตัดสินใจจะลุกขึ้น มือขวาของผมพยายามที่จะช่วยยันตัวแต่ก็ต้องชะงักด้วยความเจ็บปวดรุนแรง “ อ้าว.... อย่างเพิ่งขยับตัวสิวะ ข้าไม่อยากมาเฝ้าเอ็งอย่างนี้นานๆหรอกนะเฟ้ย ” “ นี่ชั้นเป็นอะไรไปวะเนี่ย ทำไมมานอนโรงพยาบาลอย่างนี้ได้วะ ” ผมหันไปถามเพื่อนข้างห้องเจ้าของมอเตอร์ไซด์ที่แสนใจดี ท่าทางมันงงๆกับคำถามของผม “ อะไรวะ แก๊สห้องเอ็งระเบิดดังสนั่นออกป่านนั้นเอ็งลืมได้ยังไงวะ ท่าเอ็งจะนอนมากจนเพี้ยนซะละมั้ง ” “ แก๊สเรอะ.. “ “ ก็เออสิวะ... ก็เอ็งเล่นเปิดแก็สห้องน้ำทิ้งไว้แล้วออกไปซิ่งข้างนอกนี่หว่า เล่นเอาช้าเดือดร้อนเหมือนกันน่ะว้ออยยย ” คำบอกเล่าเหตุการณ์ของเพื่อนข้างห้องของผมทำให้ความทรงจำที่ขาดช่วงไปค่อยๆฟื้นขึ้นมา เสียงระเบิด ห้องน้ำ วิล.... ใช่แล้ว.. ผมดึงมือของวิลออกมาจากห้องน้ำได้ทัน แต่ว่าแรงระเบิดก็ทำให้ผมหมดสติไปเช่นกัน “ เฮ้ย... แล้วคนที่อยู่ในห้องชั้นล่ะ เค้าเป็นยังไงบ้าง ” “ ใคร... ตอนที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยเข้าไปก็เห็นเอ็งนอนอยู่ในนั้นแค่คนเดียว.. หมอยังงงกันใหญ่เลยว่าเอ็งรอดตายมาได้ยังไง แถมรอดมาแบบไม่มีไฟลวกซักกะติ๊ดเดียวอีกตะหาก ” “ ...... ” ผมนั่งฟังด้วยความงุนงง วิลหายไปได้ยังไง.... “ อ้อ... ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าซ่อมแซมหรอกนะ มีบริษัทอะไรก็ไม่รู้มารับผิดชอบ เค้าขอแค่หุ่นที่นอนทับแกอยู่กลับไปเป็นหลักฐานเท่านั้นเอง ” “ หุ่น.. ” ผมสะอึกกับคำพูดของเพื่อนบ้าน จริงสินะ.. “ แล้ว เอ่อ.. หุ่นนั่นตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ” ผมถามด้วยความหวังเลือนลาง “ พังยับเยินเลยน่ะสิ ถามได้... แต่หุ่นนั่นก็เจ๋งไปเลยแฮะ ขนาดเจียนตายหยั่งงั้นมันยังช่วยเอ็งให้รอดได้อีกนะ ท่าทางข้าต้องหามาใช้บ้างแล้วล่ะ ” ปากของเพื่อนผมขยับเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้ฟังโดยละเอียด วิลฉีกพลาสติคที่เป็นผิวของเธอคลุมให้ผมขณะที่ตัวเธอเองก็กำลังโอเวอร์ฮีทอยู่เหมือนกัน แฟ้มที่ผมได้มาจากบริษัทเขียนรายละเอียดเกี่ยวกับลักษณะพิเศษของวิลเอาไว้ด้วย ระบบระบายความร้อนของวิลอยู่ที่ผิวพลาสติคที่ห่อตัววิลเอาไว้ ถ้าไม่มีมันท่ามกลางเปลวไฟละก็.... “... หุ่นนั่นเกรียมสนิทเลย ผิวด้านนอกละลายเหลวอยู่รอบตัวแกเต็มไปหมด เศษหินเศษปูนก็กองอยู่รอบๆ.... ” เสียงข้างเตียงดังเหมือนจะจงใจแกล้ง ดวงตาของผมพร่าพรายด้วยน้ำตาที่เอ่อขึ้นมา.... ............................................ อาการบาดเจ็บของผมหายอย่างรวดเร็ว หมอบอกว่าเป็นเพราะกำลังใจของผมดีเยี่ยม ตอนนี้เหลือแค่เฝือกที่แขนเท่านั้น หลังจากนี้อีกสองสัปดาห์ก็ถอดได้แล้ว สองสัปดาห์งั้นรึ.... ห้องของผมที่คอนโดเดิมถูกปรับปรุงใหม่ด้วยอำนาจเงินของบริษัท P.A. robotic ที่ฟื้นขึ้นมาเพียงชั่วข้ามคืน หุ่นรุ่นเดียวกับวิลซึ่งถูกสั่งห้ามในตอนแรกได้รับความนิยมอย่างสูง ตึกที่เคยเดินไปหาข่าวคราวของวิล ตึกที่เคยร้างเพราะภาวะหนี้สิน... ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คนวุ่นวายกลายเป็นบริษัทที่คับคั่งเต็มไปด้วยผู้คนและเงินมากมาย อะไหล่ ของรุ่น AI3513-9 กลายเป็นของหายากขาดตลาดทันที แต่ก็น่าแปลกที่ P.A. robotic ไม่ยอมผลิตหุ่นรุ่นนี้ออกมาอีกเลย สายการผลิตที่เคยมีก็ถูกปิดลงไปทั้งหมดด้วย... กาแฟแก้วที่สองลงไปนอนอยู่ในท้องเรียบร้อย ห้องของผมตอนนี้มันหรูหราด้วยการออกแบบของมัณฑนากรชั้นเยี่ยมของ P.A. robotic เฟอร์นิเจอร์ก็เป็นของใหม่ทั้งหมด แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเหมือนกัน มันไม่ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บ้านเลย ....มันเหมือนกับโชว์รูมมากกว่า ผมลุกขึ้นจากโซฟาสุดนุ่มที่นั่งอยู่ แก้วกาแฟถูกล้างเก็บด้วยเครื่องล้างอัตโนมัติ ที่มุมด้านข้างห้องครัวมีข้าวของที่ยังพอเหลือจากห้องเก่าอยู่ ทั้งหมดถูกพนักงานทำความสะอาดแพคใส่ถุงอย่างเรียบร้อย มันสะดุดตาของผมอยู่เหมือนกัน แม้ว่าผมจะเปิดดูมันหลายครั้งแล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่นั่นแหละ... ดูเหมือนว่าวิลจะรู้ความจริงก่อนที่ผมจะบอกซะอีก เธอเก็บขวดใบนี้ไว้ในตู้ด้านในสุด ผมเองก็ไม่ได้สังเกตุเห็น คงเป็นเพราะว่าวิลเองจะใช้น้ำยานี้ตอนที่ผมเข้านอนแล้วทุกครั้ง เมื่อถึงตอนเช้าอ่างอาบน้ำก็ถูกล้างเก็บเรียบร้อย คงเป็นระหว่างที่วิลตื่นอยู่ตอนกลางวันนั่นแหละ นิสัยที่เป็นระเบียบเรียบร้อยของวิลคงจะจัดของไปเรื่อยๆจนเจอขวดใบนี้เข้า มือที่ถือขวดแก้วสั่นระริก ข้อแม้ต่างๆมากมายผุดขึ้นมาในหัวของผม ถ้าแกะฉลากข้างขวดนี่ออกซะก่อน ถ้าสังเกตุระวังวิลไว้อีกซักนิด ถ้า... ผมไม่แปลกใจเลยหากว่าวิลจะเป็นคนทำให้แก็สระเบิดเอง วิลคงตั้งใจทดสอบผมแต่แรกแล้ว.... เพล้ง... ขวดแก้วในมือของผมลื่นหลุดลงไปกองอยู่บนพื้น เสียงของมันเสียดแทงโสตประสาทของผมยิ่งนัก เพียงแค่อารมณ์ไม่คงที่เพียงครู่เดียวเท่านั้นเอง...... ตอนนี้เศษแก้วสีแดงมากมายกระจายเกลื่อนอยู่บนพื้นห้อง ผมหมุนตัวกะจะไปเอาเครื่องทำความสะอาด เดี๋ยว.. สายตาของผมเห็นบางอย่างที่อยู่ท่ามกลางเศษแก้วสีแดงเข้มเหล่านั้น แม้ว่าจะโดนเศษแก้วบาดมือบ้าง แต่ผมก็เอื้อมลงไปหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความประหลาดใจ มันเป็นก้อนสี่เหลี่ยมสีดำขนาดประมาณข้อนิ้ว??? รายละเอียดที่พิมพ์อยู่รอบๆมันเล็กเกินกว่าที่ตาของผมจะมองออก มีขาโลหะเล็กๆมากมายโผล่ออกมารอบๆเหมือนหนาม นี่ถ้ามันไม่ใช่ทรงกระบอกอย่างนี้ผมอาจจะนึกว่ามันเป็นไมโครชิบก็ได้ ..........ไมโครชิบ........ ผ้าเช็ดหน้าผืนที่นุ่มที่สุดถูกนำมาห่อก้อนสีดำนั้นไว้อย่างปราณีต มนุษย์ต่างกับหุ่นยนต์ตรงที่หุ่นยนต์ไม่มีวันตาย อย่างมากก็แค่ปิดเครื่องแล้วหลับไปเพื่อรอการถูกปลุกขึ้นมาใช้งานอีกครั้ง มนุษย์ก็ได้เปรียบหุ่นยนต์ตรงที่มนุษย์สามารถใช้ประโยชน์จากความทรงจำ มนุษย์จะไม่ลืมอดีตที่มีผลต่อบุคคลิกของตัวเองเด็ดขาด.... แต่หุ่นยนต์ก็ถูกชดเชยด้วยอุปกรณ์แบคอัพต่างๆนาๆมากมาย ตั้งแต่ดิสท์.. ไปจนถึงชิปเซต ใช่แล้ว..... แบ็คอัพ ความหวังยังคงมีอยู่บ้างละน่า ผมพุ่งออกไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว ห้องข้างๆถูกทุบกระแทกบานประตูอยู่โครมๆ จนไม่นานไอ้เพื่อนที่แสนดีของผมก็ออกมาเปิดประตู “ นี่เอ็งจะรู้จักคำว่าเกรงใจกับเค้าบ้างมั้ย ” ผมของมันฟูตกห้อยลงมาปรกหน้าผาก เหงื่อที่โทรมกายกับกลิ่นอับทำให้ผมรู้ทันทีเลยว่ามันกำลังทำอะไรอยู่.... อ่ออกกก “ เออน่า แกพอจะรู้วิธีอ่านข้อมูลจากไมโครชิปบ้างรึเปล่าล่ะ ” “ ก็ไม่ยากหรอก แค่เซตไฟให้ตรงกับขาซัพพลาย ต่อโพรบเช็คทีละขาเดี๋ยวก็รู้เรื่อง ” นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้ยินมันพูดแล้วรู้สึกดีใจขนาดนี้ ผมยื่นห่อผ้าเช็ดหน้าในมือให้มันพร้อมทั้งขู่แกมปลอบถึงโทษที่มันจะได้รับถ้าหากทำอะไรเสียหาย แต่มันคงงงกับท่าทีที่เหมือนได้เห็นเทพเทวามาอยู่ตรงหน้าของผมแน่ๆ ......................................... “ นี่ๆ เธอดูโน่นสิ ” “ ต็าย... เฒ่าหัวงู.. ” เสียงนินทาของหญิงสาววัยทองคู่หนึ่งพึมพำหมายจะส่งต่อให้ชายหญิงคู่หนึ่งที่เพิ่งเดินผ่านไป ฝ่ายชายที่ผมเริ่มเป็นสีเทากำลังมองไปทางฝ่ายหญิงที่ชื่นชมกับสินค้าในตู้โชว์อย่างตื่นเต้น ผมสีดำแดงที่ปลิวสบัดไปมาด้วยความร่าเริงของหญิงสาวเวลาที่ชี้ให้อีกฝ่ายดูเครื่องประดับที่ราคาแพง แต่เมื่อเห็นว่าฝ่ายชายไม่ยอมหลงกลแน่ๆก็ทำหน้ามุ่ยให้ด้วยอารมณ์งอนเล็กๆ “ เธออย่าคิดอย่างนั้นเลย บางทีแม่นั่นอาจจะเป็นหุ่นก็ได้ ” “ ยี๊... งั้นก็ยิ่งน่าเกลียด ถ้าเป็นอย่างที่เธอว่าก็โรคจิตแล้ว ” “ ก็อย่างนี้แหละน้า... “ เสียงแจ๋นๆของสาววัยดึกทั้งสองเรียกให้ชายที่ตกเป็นเหยื่อฝีปากหันมามอง ดวงตาที่มองมามีแต่ความสงบเงียบ คล้ายกับว่าเค้าไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แววตาลึกๆที่มองมาทำให้ปากที่แสนว่องไวของทั้งคู๋สงบเงียบลง “ ทำอะไรอยู่คะไอย์ เดี๋ยวหนังก็เริ่มก่อนหรอก ” “ รอเดี๋ยวสิ เธอดูหนังเรื่องนี้มาสองรอบแล้วไม่ใช่รึ ไม่ต้องรีบหรอกน่า ” ม่านตาของชายวัยกลางคนหรี่เล็กลง ภาพอดีตที่ผ่านมาผุดขึ้นมามากมาย เกือบห้าปีที่ตามหาอุปกรณ์ต่างๆมาจนครบ การปะติดปะต่อข้อมูลอย่างยากลำบาก เนื่องจากต้องเริ่มต้นใหม่หมด... หลายครั้งที่ระบบ AI ที่เขาต้องต่อเติมเอาเองเสียหายจนใช้ไม่ได้อีกเลย แต่ว่าตอนนี้ความสำเร็จกำลังเดินอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว “ อ้าว หนังเก่าอย่างนี้ไม่ได้มีมาฉายบ่อยๆหรอกนะ โอ... ชวาซเนกเกอร์ ” “ หึๆๆๆ จนเค้าตายไปหลายรอบแล้วยังเพ้ออย่างนี้อีกรึ ” เสียงหัวเราะทำให้หญิงสาวเขินอาย หมัดน้อยๆรัวลงบนแผ่นหลังของอีกฝ่ายเบาๆ “ บ้าๆๆๆๆ ” “ฮะๆๆ ไปกันเถอะวิล เดี๋ยวพี่ชวาซของเธอจะฉายซะก่อน ” ฝีเท้าของคนพูดจ้ำไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงหัวเราะของทั้งสองคนดังไปตามถนนใจกลางเมืองที่พลุกพล่าน ความร่าเริงที่ถ่ายทอดผ่านเงาของทั้งคู่บันทึกลงไปในแววตาของใครหลายคนที่เดินผ่านไปมา.. จาก : ioroid - 17/12/2000 18:49

ข้อความ : โอววว ซึ้งงงงงง ซะ ^ ^ จาก : Cid - 17/12/2000 22:42

ข้อความ : T-T........... ปล. แม้ว่าผมจะเปิดดูมันหลายครั้งแล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่แล้ว แต่อดีตที่ผ่นั่นแหละ...<---- อันนี้พิมพ์ผิดหรือครับ ?_? จาก : A little lamb - 18/12/2000 07:23

ข้อความ : อะไรกัน? แค่ผ่านไปห้าปีเองทำไมแกงั่กเลยอ่ะ? แต่ซึ้งมากเลยครับ T_T /me ลอบแทงไอโอข้างหลังแล้วแย่งวิลมา ฮ่า ๆ ๆ จาก : xelloss - 18/12/2000 10:37

ข้อความ : ติดตามอ่านมาตั้งแต่ต้นแล้วค่ะ เพียงแต่ไม่ได้โพสบอกไว้ ประทับใจในตอนจบมากเลยค่ะ โดยเฉพาะตอนที่พระเอกไม่ได้ทอดทิ้งนางเอกไว้อย่างนั้น ทั้งๆที่ตัวเธอเป็นแค่หุ่นยนต์และเหลือทิ้งไว้เพียงไมโครชิพเท่านั้น ทำให้เรื่องนี้จบแบบซึ้งๆและhappyได้ ^-^ จาก : Alicia - 18/12/2000 13:06

ข้อความ : กังวลลุ้นตอนจบเหมือนกันครับ Happy Ending . ^0^ * ขอหุ่นให้ผมแบบนี้บ้างสิครับ หึ หึ... จาก : Angel k - 18/12/2000 21:43

ข้อความ : อ้ากกกกกกกกกกกก /me ส่อง 4-6 ไอโอแล้วแอบแย่งวิลมา จบได้ซึ้งดี จาก : MrT - 19/12/2000 11:17