หัวข้อ : Cursed Sphere Chpt X จบปฐมบท ข้อความ : ที่ห้องพักนักสู้พิเศษ ฟิลและนารุมิกำลังใช้เวทย์รักษาแผลทุกๆคน ในขณะเดียวกัน จอห์นก็พยายามจะลุกขึ้นมาเดินแต่ก็ไม่ไหวเพราะกระดูกหักไปหลายที่มาก ที: เฮ้ย อยู่เฉยๆสิฟะ เดี๋ยวแผลก็ไม่หายหรอก จอห์น: เอาน่า ใช้เวทย์รักษาหน่อยก็หายแล้วแผลแค่นี้น่ะ คิน: อืมม เนอะ ง่ายดี ว่าแต่ใครจะใช้เวทย์ช่วยนายตราบใดที่นายยังไม่สนร่างกายตัวเองแบบนี้ล่ะ? จอห์น: แหม ฟิลช่วยอยู่แล้ว จริงมั๊ยครับ? ฟิล: ถ้าไม่อยู่เฉยๆบนเตียง ฉันก็ไม่ใช้เวทย์เปลืองแรงหรอกค่ะ ฟิลพูดประชดจอห์นจนจอห์นต้องยอมแพ้ไปนอนบนเตียงเฉยๆ เบิร์ด: ฮิโร่มันปีศาจหรือไงฟะ เก่งนรกไปแล้ว คริส: ก็ปีศาจน่ะสิ ตอนนี้ฮิโร่มีพลังของโครอซซัสหนิ เบิร์ด: มันบ้ารึเปล่าฟะ ปกติก็โหดนรกอยู่แล้ว ยังไปเอาพลังจอมปีศาจมาอีก เอนะ: อืมม... จอห์น จอห์น: หืม? เอนะ: แล้วงานประลองจะทำไงดี? ผู้แข่งก็ไปหมดซะแล้วด้วย จอห์น: ผมคงเดี๋ยวจะทำการประกาศแข่งอีกรอบน่ะ เพราะประเพณีนี้มีมาทุกปี จะให้เลิกไม่ได้หรอก เอนะ: อืมม.... แล้วทำไงกะฮิโร่ดี? จอห์น: อ่า..... ผมไม่รู้แฮะ แต่เค้าคงมาอีกแหละ เบิร์ด: มันแค้นนายมากเลยหนิ จอห์น: ครับ........ ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่ ทหารยามคนหนึ่งก็เดินเข้ามาบอกข่าวกับจอห์น จอห์น: ทำไมหรือ? ทหารยาม: ผู้ส่งข่าวของท่านกษัตริย์แจมมาสเตอร์มาครับ จอห์น: อืมม ให้เข้ามาได้เลย ทหารยามได้ยินที่จอห์นสั่งจึงออกไปพาผู้ส่งข่าวเข้ามาในห้อง ผู้ส่งข่าว: ข้ามาที่นี่เพื่อที่จะพาพวกท่านไปที่เมืองหลวงเมสไซอาห์เดี๋ยวนี้เลย เอนะ: เมืองเมสไซอาห์ ไปทำไมหรอ? ผู้ส่งข่าว: ท่านแจมมาสเตอร์ต้องการให้พวกท่านไปร่วมรบกับผู้ทำสัญญาจอมปีศาจครับ จอห์น: อ่า... แล้วจะไปยังไงหรือครับ? ผู้ส่งข่าว: เดี๋ยวข้าจะพาพวกท่านไปโดยใช้เวทย์วาร์ปเอง นารุมิ: จะไปตอนนี้เลยหรอคะ ผู้ส่งข่าว: ครับ เรื่องปฐมพยาบาลทางปราสาทจะจัดการให้เองครับ ไม่ต้องห่วง แต่ตอนนี้ท่านกษัตริย์แจมมาสเตอร์รอพวกท่านอยู่แล้ว จอห์น: อืม ... งั้นไปกันเลยละกัน เบิร์ด: อืม ไปเลยดีกว่า อยู่ที่ปราสาทคงสบายกว่าที่นี่เยอะ ทันทีที่เบิร์ดพูดจบ เอนะและคริสก็เบิ๊ดกระโหลกเบิร์ดพร้อมกันทันทีในฐานะปากเสีย และทุกคนก็รวมตัวกันไปอยู่รอบๆผู้ส่งข่าวที่กำลังร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายอยู่ ก่อนที่ทุกคนจะออกจากห้องนั้นไป จอห์นก็พูดกับนายทหารยยามว่า จอห์น: นี่ ฝากเรื่องการแข่งด้วยละกัน คงจะเริ่มตอนที่ผมกลับมาน่ะแหละ ทหารยาม: ได้เลยครับ ไว้ผมจะจัดการเรื่องประกาศให้เอง ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพครับ จอห์น: อืมม...... เมื่อจอห์นพูดจบ เวทย์เคลื่อนย้ายก็ทำงาน เพียงไม่กี่วินาที ทุกคนก็ไปอยู่ที่ห้องท้องพระโรงของกษัตริย์แจมมาสเตอร์ ทุกคนทำความคำรบกับแจมมาสเตอร์และจอห์นก็เอ่ยขึ้นว่า....... จอห์น: ท่านแจมมาสเตอร์เรียกพวกผมมานั้นมีอะไรจะให้เรารับใช้หรือครับ? แจมมาสเตอร์: ทุกคนทำตัวตามสบายเถอะ ตอนนี้มันก็ใกล้เย็นแล้ว พวกเธอไปพักผ่อนกันก่อนละกัน ไว้เดี๋ยวองครักษ์ของข้าจะนำทางพวกเธอไปเอง ทุกคน: ขอบพระทัย พะย่ะค่ะ/เพคะ แจมมาสเตอร์: เน๊กซ์ เซรอส พาตัวทุกคนไปที่ห้องพักที เน๊กซ์/เซรอส: ได้เลยขอรับ เน๊กซ์และเซรอสก็พาทุกคนไปที่ห้องพักซึ่งมีขนาดใหญ่แหรูหรามาก เมื่อทุกคนไปถึงก็ไปนอนบนเตียงหรือนั่งพักบนโซฟากันแล้วจอห์นก็ถามเซรอสขึ้นมาว่า........... จอห์น: เอ่อ... จะขอฝากใช้ผู้ส่งข่าวอีกทีได้เปล่าครับ? เซรอส: จะทำอะไรหรือ? จอห์น: จะให้คนที่ร้านส่งอาวุธใหม่มาให้น่ะครับ เซรอส: อืมม..... ได้สิ จะเอาอาวุธอะไรมั่งล่ะ? จะได้ให้ผู้ส่งข่าวไปเอามาให้เลย จอห์น: ผมคงต้องไปบอกเองหละครับ เพราะจะให้ทำอาวุธใหม่ด้วยเลย เซรอส: อืมม.... ไงตอนนี้ก็พักก่อนละกัน ไว้เดี๋ยวตอนเย็นๆจะให้ผู้ส่งข่าวพาไปให้ จอห์น: ขอบคุณครับ เมื่อเซรอสกับเน๊กซ์ออกไป ทุกคนก็พักผ่อน นอนกันตามสบายจนถึงตอนเย็น เมื่อจอห์นและทุกคนรับประมานอาหารในปราสาทเสร็จ จอห์นก็กลับไปที่เมืองไลท์ครอสอีกครั้งในขณะที่ทุกคนก็กำลังเดินเล่นในปราสาท นารุมิและฟิลก็นั่งอยู่ในสวนดอกไม้หลังปราสาทอยู่ แล้วพวกเอนะที่เดินเล่นอยู่แถวนั้นก็เข้ามาแจม เอนะ: นั่งด้วยคนสิ มาแอบนั่งอะไรกันแถวนี้เนี่ย เบิร์ด: ปราสาทหรูดีจัง อยากอยู่อีกนานๆเลยแฮะ คริส: แล้วแกไม่คิดจะกลับหมู่บ้านแล้วเรอะ เบิร์ด: กลับไปก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว อยู่ที่นี่ดีกว่า ฮ่าๆๆๆ นารุมิ: งั้นเดี๋ยวพอชั้นกลับไปที่เลนูล เธอไม่ต้องตามมานะ เบิร์ด: โธ่.... ชั้นก็ต้องตามเธออยู่แล้วน่า นารุมิจางงง ฟิล: คิกๆๆ ถ้าเกิดฮิโร่มาเห็นเบิร์ดตอแยนารุมิแบบนี้ เบิร์ดโดนฆ่าแหงๆ เบิร์ด: ง่า........ เอนะ: เอ้อ ฟิล เธอรู้จักกับฮิโร่เมื่อ7ปีก่อนนี่ ยังไงหรอ? ฟิล: ฟิลก็อยู่ที่หมู่บ้านเกิดของฟิลน่ะแหละแล้วจู่ๆฮิโร่ก็เข้ามาพักในหมู่บ้านน่ะ เอนะ: แล้วตอนนั้นฮิโร่เป็นไงหรอ? ฟิล: เค้าไม่พูดมากอ่ะ วันๆเอาแต่หมกอยู่ในห้องไม่ก็เข้าไปในป่า ตอนแรกฟิลก็ไม่ได้รู้จักกับเค้าหรอก แต่พอมาตอนหลังพวกฝูงอิมป์ก็บุกเข้ามาทำลายหมู่บ้าน เบิร์ด: ฝูงอิมป์........ เดี๋ยวๆ แล้วหัวหน้าฝูงเป็นตัวจอมเวทย์ผมยาวถือคฑาที่ปลายเป็นมีดติดอยู่ใช่ไม๊? ฟิล: ใช่ๆ พวกเธอรู้จักด้วยหรอ? คริส: ไอ้โหดนรก ไนท์สตอลเกอร์...... ฟิล: พวกเธอเจอไนท์สตอลเกอร์มาแล้วหรอ? แล้วฆ่าได้เปล่า? เอนะ: ที่จริงก็จะฆ่าได้แล้วแหละแต่ฮิโร่มาขวางเอาไว้ ไม่รู้ทำไม ฟิล: เหมือนตอนนั้นเลย นารุมิ: ตอนนั้นทำไมหรือคะ? ฟิล: ฮิโร่คนเดียวก็จัดการกับฝูงอิมป์ทั้งฝูงเลย แล้วสู้กับไนท์สตอลเกอร์ด้วย เอนะ: ตอนนั้นฮิโร่อายุแค่12ขวบเองหนิ สู้ไนท์สตอลเกอร์ได้ด้วยหรือ? ฟิล: ก็ชนะแบบผะอืดผะอมน่ะค่ะ แล้วพอชนะก็ไม่ยอมฆ่า ปล่อยให้หนีไปได้ เบิร์ด: มันจะปล่อยไปทำไมน้า ฆ่าๆไปเลยก็จบเรื่อง คริส: แล้วหลังจากนั้นฮิโร่เป็นไงอ่ะ? ฟิล: ก็พอไนท์สตอลเกอร์หนีไปก็สลบเลยเพราะตัวเองก็เจอหลายแผล พอฟื้นมาอีกครั้งก็ออกจากหมู่บ้านไปเลย ถามว่าทำไมก็บอกว่าแก้แค้นๆ นารุมิ: ตระกูลก๊อดแฮนด์สินะ....... ระหว่างที่ทุกคนคุยกันอยู่ จอห์นก็เข้ามาข้างหลังทุกคนพร้อมกับแบกถุงสัมถาระขนาดใหญ่ ทีและคินก็วิ่งตามมาทันทีเมื่อรู้ว่าจอห์นกลับมาแล้ว จอห์น: เอาอาวุธมาแล้วครับ ทุกคนเชิญหยิบได้ตามใจชอบเลย เมื่อจอห์นวางถุงสัมภาระแล้วเปิดดู ก็พบกับอาวุธมากมายจากร้านก๊อดแฮนด์ เบิร์ดก็หยิบเอากริชอันใหม่มาใช้แทนอันเก่าที่หักไปแล้ว ทีก็หยิบพลองคู่อันใหม่มาใช้เช่นกัน คริสก็เหมาปืนทั้งหมดที่มีอยู่ในถุงนั้น ระหว่างที่ทุกคนกำลังเลือกอาวุธกันอยู่ ฟิลก็แหงนหน้าขึ้นไปมองบนหลังคาปราสาทที่สูงกว่าตึก10ชั้นซะอีกและเธอก็เห็นฮิโร่มองดูลงมาข้างล่าง ฟิล: ฮิโร่คุง...... ทุกคนตกใจมากเมื่อฟิลพูดคำว่าฮิโร่และแหงนขึ้นไปมองตามฟิล เบิร์ด: มันมาแล้ว....... จอห์น: ฮิโร่............ เมื่อฮิโร่รู้ตัวว่าทุกคนรู้แล้วว่าตัวเองแอบอยู่ตรงนั้นจึงกระโดดลงมาอยู่ต่อหน้าทุกคน ฮิโร่: ไง จอห์น หึๆๆๆ เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น ทหารนับร้อยก็กรูกันมาที่สวนดอกไม้แล้วล้อมรอบตัวฮิโร่เอาไว้ ฮิโร่: จะสู้กันตรงนี้เรอะ ไม่ดีมั้ง เน๊กซ์: ครั้งนี้นายไม่รอดแน่ๆ ไอ้ปีศาจ ฮิโร่: ใครกันแน่น้าที่จะไม่รอด เน๊กซ์: ก็แกนั่นแหละ!! เน๊กซ์ฟันดาบไปใส่ฮิโร่ทันที แต่ฮิโร่ก็รับไว้ด้วยดาบสั้นของเค้าสบายๆ ฮิโร่: ชั้นไม่อยากฆ่าพวกแกที่นี่ ไว้พรุ่งนี้ยกทัพมาที่หุบเขานีเดลละกัน ชั้นจะรอที่นั่น ถ้าพวกแกไม่มา ชั้นจะทำลายเมืองเมสไซอาห์ทิ้ง ฮ่าๆๆๆ ฮิโร่พูดจบก็กระโดไปอยู่เหนือบ่อน้ำแล้วนำดาบคู่ออกมาฟันน้ำจนกลายเป็นคลื่นสูงขนาดใหญ่บังตัวเค้าไว้ เมื่อคลื่นน้ำหายไป ตัวฮิโรก็หายไปแล้ว พร้อมกันกับเวลาที่ราชาแจมมาสเตอร์เดินมาถึงสวนดอกไม้พอดี แจมมาสเตอร์: จอมปีศาจ พลังล้นหลายเหลือเกิน ............. ทุกคนเข้าไปในห้องท้องพระโรงอีกครั้งแล้วก็ประชุมกันถึงวิธีที่จะกำจัดฮิโร่ทิ้ง แจมมาสเตอร์: ทุกคนคิดยังไงมั่ง กับพลังของฮิโร่เมื่อกี๊ จอห์น: ผมว่าพวกเราสู้ไม่ได้แน่นอนเลย เพราะว่าพลังต่างกันเกินไป เน๊กซ์: พรุ่งนี้ยังไงพวกเราก็ต้องไปที่หุบเขานีเดลอยู่ดี ไม่งั้นเมืองเละแน่....... แจมมาสเตอร์: ยังมีอีกทางนึง ในเมื่อพวกเธอพลังไม่พอ งั้นเราก็ควรเพิ่มพลังให้พวกเธอซะ เซรอส: หรือว่า.... ท่านจะใช้สมบัติแห่งตระกูลราชวงศ์? แจมมาสเตอร์: ใช่ เซรอส เจ้าไปนำชุดสมบัติมาซิ เซรอส: ได้เลยขอรับ เซรอสเดินออกไปจากห้องท้องพระโรงในขณะที่คนอื่ยสงสัยกับสิ่งแจมมาสเตอร์พูดออกมา เอนะ: เอ่อ สมบัติที่ท่านว่าคืออะไรหรือครับ? แจมมาสเตอร์: มนุษย์ปกติอย่างพวกเราสามารุถนำพลังต่างๆในตัวมาใช้ได้ไม่ถึงครึ่งของพลังจริงๆ สมบัติของตระกูลราชวงศ์ข้ามีพลังงานในการดึงพลังที่ซ่อนเร้นนั้นออกมา จะได้มากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของจิตใจพวกเธอเอง เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากที่แจมมาสเตอร์เล่าเสร็จ เซรอสก็เดินเข้ามาพร้อมกับหีบลังขนาดกลางมาด้วย เมื่อเซรอสนำมันไปถึงแจมมาสเตอร์แล้ว แจมมาสเตอร์ก็เปิดหีบนั้นขึ้นมาแล้วเรียกทุกคนเข้ามา แจมมาสเตอร์: เอ้า จอห์น.... อาวุธของเธอ โซลเพนแด๊นท์ มันจะนำพลังจิตของเธอมาเพิ่มพลังให้กับก๊อดเวพอนเธอได้ดี หลังจากนั้นแจมมาสเตอร์ก็เรียกทุกคนมารับอาวุธจากเค้าและก็บอกว่า....... แจมมาสเตอร์: ทุกคนคงไม่มีเวลาฝึกวิธีใช้อาวุธพวกนี้แล้ว คืนนี้พักกันก่อนแล้วพรุ่งนี้เราจะไปหุบเขานีเดลกันแต่เช้าเลย ทุกคน: ขอบพระทัยพะยะค่ะ/เพคะ ทุกคนก็ไปพักผ่อนกันที่ห้องนอนแต่ก่อนมาโกะและฟิลไป แจมมาสเตอร์ก็มาหยุดตัวทั้งคู่ไว้แล้วพูดว่า......... แจมมาสเตอร์: พรุ่งนี้พวกของเธอจะต้องสู้กับพี่ชายเธอ เธออย่าไปจะดีกว่านะ นารุมิ นารุมิ: แต่หนู........ ฟิล: ดีแล้วแหละ นารุมิจัง ชั้นจะอยู่เป็นเพื่อนนะ นารุมิยื่นนิ่งซักพักแล้วตอบออกมาอย่างไม่เต็มใจ นารุมิ: ..........ค่ะ ......... ฟิลและนารุมิก็กลับไปที่ห้องนอนในขณะที่แจมมาสเตอร์ก็เดินออกไปยังระเบียงปราสาทแล้วหันไปทางหุบเขานีเดล.......... แจมมาสเตอร์: “พรุ่งนี้ต้องพึ่งพวกเธอแล้วล่ะ..... ถ้าพวกเธอไม่ชนะ ทั้งทวีปนี้ล่มแน่ๆ” ---- เอ๊กอี๊เอ้กเอ้ก................ เช้าแล้วจ้า ---- กองทัพทหารแห่งเมืองเมสไซอาห์นับพันเดินทางไปที่หุบเขานีเดลพร้อมกับพวกจอห์นเพื่อที่จะไปสู้กับฮิโร่ เมื่อทั้งกองทัพไปถึงที่หุบเขา ก็ไม่ปรากฎกายของฮิโร่เลยแม้แต่เงา จอห์น: ฮิโร่อยู่ที่ไหนนะ? เบิร์ด: ไม่ได้นัดเวลาไว้ซะด้วย ถ้าเกิดมันมาตอนเย็นได้รอกันตายเลย........ คริส: เราก็เตรียมพร้อมสู้กันก่อนก็ได้ คริสพูดไปพร้อมกับเช๊คปืนทุกกระบอกที่เค้าพกมาด้วย เอนะ: ฮิโร่น่าจะรออยู่ที่นี่อยู่แล้วนา...... เอนะพูดยังไม่ขาดคำ ลูกไฟขนาดใหญ่ก็พุ่งลงมาใส่กองทัพทหารทำให้ทหารตายกันไปหลายร้อยคน และฮิโร่ก็ปรากฎตัวอยู่บนฟ้าพร้อมกับกีก้าดราก้อนและเรดอายส์แบล๊คดราก้อน ฮิโร่: ฮึ..... พามาทำไม ไอ้พวกกองทหารพวกนั้นน่ะ น่ารำคาญ ฮิโร่ร่อนตัวลงมาอยู่บนยอดของหุบเขาแล้วร่ายเวทย์ที่เค้าคุ้นเคยอย่างดี เดธอินเฟอร์โน รอบตัวพวกจอห์นและทหารอีกหลายร้อยกลายเป็นวงกลมไสยเวทย์ขนาดยักษ์เส้นผ่าศูนย์กลางขนาด30กว่าเมตร เอนะ: ทุกคนรีบหนีออกจากกวงกลมเวทย์นี่เร็ว!!! เบิร์ด: ฉิบหาย ไอ้เวทย์เวรนี่อีกแล้ว..... ทุกคนพยายามวิ่งหนีแต่ก็ไม่ทันทุกคน วงกลมไสยเวทย์ค่อยลอยขึ้นมาเหนือหัวทุกคนแล้วแตกเป็นลูกบอลสีต่างๆขนาดเล็กๆ บอลพวกนั้นบินวนรอบๆตัวทหารหลายร้อยแล้วเข้ามารวมกันกลายเป็นระเบิดขนาดใหญ่รัศมีเกือบร้อยเมตร พวกจอห์น เบิร์ดและคนอื่นๆก็กระเด็นไปไกลกันทุกคนเพราะแรงระเบิด เมื่อระเบิดสงบลง ทหารนับพันของเมืองเมสไซอาห์ก็หายไปเหลือเพียงแค่ไม่กี่สิบคน เอนะ: เวทย์แรงขึ้นมากเลย.......... คิน: อะไรกันเนี่ย.... ทหารนับพัน หายไปในชั่วพริบตาเดียว......... ฮิโร่: ฮึๆๆ ค่อยยังชั่ว ไม่น่ารำคาญขึ้นมาหน่อย ถึงตาพวกแกล่ะ...... ฮิโร่กระโดดลงมาอยู่หน้าพวกจอห์น เซรอส เน๊กซ์ เบิร์ดและคนอื่นพร้อมกับชักดาบสั้นคู่ออกมา...... ---- To Be Continue ---- จาก : Hirou - - [email protected] - 17/12/2000 10:07

ข้อความ : ทำไมมันอันเดียวกันล่ะ ?? จาก : เอนะ - 17/12/2000 15:13

ข้อความ : นั่นดิ จาก : Cid - 17/12/2000 22:39