หัวข้อ : เรื่องสั้นคั่นเวลา : flood Heart ข้อความ : “ เป็นอะไรรึเปล่าคะไอย์ วิลว่าหน้าไอย์ซีดมากเลยนะ ” วิลทักผม อืมมม... สภาพห้องก็เรียบร้อยเหมือนเคย เก้าอี้ที่วางเป็นระเบียบ ดอกไม้ปักอยู่ในแจกัน สมัยก่อนที่ผมอยู่คนเดียวที่นี่มันมีสภาพเหมือนรังนอนมากกว่า ข้าวของที่ผมใช้จะกองเอาไว้เป็นส่วนๆ ผมใช้ชีวิตสิ้นเปลืองขึ้นเรื่อยๆจนวิลมาอยู่ด้วย เสื้อเชิ้ตที่ผมไม่ได้ใส่มานานก็ถูกรีดจนเรียบแล้วเรียงเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าอย่างเป็นระเบียบ ผมไม่ยอมให้มันจบลงทั้งๆอย่างนี้แน่... “ ไม่เป็นอะไรมากหรอก คงจะตากแดดมากเกินไปนั่นแหละ ก็ผมไม่ได้ออกไปข้างนอกนานแล้วนี่ ” ผมพูดกลบเกลื่อนความผิดปรกติของตัวเอง “ ถ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะค่ะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยววิลเอาแจ็คเก็ตไปเก็บให้นะคะ ” วิลยื่นมือมาขอแจ็คเก็ตจากผมซึ่งผมก็ส่งให้แต่โดยดี มือของวิลตอนนี้แทบจะไม่เห็นลายละเอียดของเครื่องจักรในตอนแรกเลย อีกแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น เธอก็จะสมบูรณ์แล้ว... ผมเข้ามานั่งกองอยู่บนเก้าอี้ตัวเก่ง ทั้งโทรภาพและวีดีโอถูกยกออกไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว ด้วยการที่ต้องระวังเรื่องหุ่นยนต์ไม่ให้เข้าถึงหูของวิลโดยเด็ดขาด ผมจึงตัดการสื่อสารทั้งหมดยกเว้นแต่โทรศัพท์เท่านั้น ซึ่งก็ได้ผล... วิลไม่ระแคะระคายเกี่ยวกับเครื่องจักรกลไกแต่อย่างใด “ เอ่อ.. วิลอยากจะไปไหนรึเปล่า ” ผมถามด้วยความกังวล “ ไม่รู้สิคะ วิลก็ออกไปข้างนอกบ่อยๆอยู่แล้วนี่นา ” “ ไม่ใช่ออกไปข้างนอกซื้อของสิ... ไปเที่ยวกันน่ะ ประมาณว่าไปสวนสนุก ไปดูหนัง หรืออะไรพวกเนี้ย.. ” ถ้าเธอบอกว่าอยากไป ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะกล้าทำตามที่เธอบอกได้รึเปล่า “ อืมมม.. วิลว่าวิลอยู่ที่นี่สบายใจกว่าค่ะ ” อย่างน้อยก็ยังวางใจได้ระดับหนึ่งล่ะ ถ้าวิลคิดจะออกไปข้างนอกผมก็คงห้ามอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เวลายังมีอยู่.... ผมลุกขึ้นหมายจะไปอาบน้ำให้สบายตัวซักหน่อย การออกไปเดินข้างนอกเป็นกิโลๆทำให้ผมปวดขาหนึบมาตั้งแต่นอกบ้านแล้ว..... “ ไอย์จะอาบน้ำรึเปล่าคะ วิลจะได้เตรียมห้องน้ำไว้ให้ ” วิลถามผม “ จริงๆวิลไม่ต้องทำงานพวกนี้ก็ได้นะ ชั้นทำเองจนชินแล้วล่ะ “ “ อย่าเลยค่ะ วิลอยู่บ้านเฉยๆก็ไม่ได้ทำอะไร งานบ้านเล็กๆน้อยนี่ให้วิลทำแก้เหงาดีกว่า “ “ เธอคิดอย่างนี้จริงๆเหรอ ” ผมประหลาดใจที่ได้ยินวิลพูดอย่างนี้ ความมั่นใจเรื่องของวิลในหัวผมเริ่มสั่นคลอน “ อื้มม... ” วิลพยักหน้า “ แล้วยังจะอาบน้ำรึเปล่าคะ... ” “ ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวชั้นจัดการเองดีกว่า ” ผมตะโกนกลับไป ในใจก็คิดไปต่างๆนานา นี่เป็นเพราะผมเจือกไปอยากรู้เรื่องของวิลเอง ถ้าผมไม่ออกไปเดินที่บริษัทนั่นละก็ ป่านนี้ผมอาจจะนอนแช่น้ำสบายใจไปแล้วก็ได้ เสื้อของผมปลิวลงตะกร้าอย่างแม่นยำ เสียงฮัมเพลงเบาๆของวิลดังมาจากห้องครัว..... “ อ้าว ไอย์ไม่อาบน้ำเหรอ ” วิลถามเมื่อเห็นผมเดินออกมาจากห้องน้ำ... แน่นอน กางเกงยังรัดพร้อมเข็มขัดอยู่ที่เอวของผม “ วันนี้พักซักวันแล้วกันนะวิล เราจะไปเที่ยวกัน เดี๋ยวผมจะพาวิลออกไปเดินเที่ยวข้างนอกหน่อย ” ผมบอกไปโดยที่ผมเองก็ยังไม่รู้ตัว นี่ผมเป็นบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ย วิลทำหน้างงนิดหน่อย เธอคงประหลาดใจกับท่าทีลุกลี้ลุกลนจะพาเธอออกไปข้างนอกของผม “ แต่นี่มันก็บ่ายมากแล้วนะคะ ไอย์ยังจะไปไหนอีกเหรอ ” “ ไม่เห็นเป็นไรเลย ตอนกลางคืนดาวสวยจะตายไป ” ผมใช้สีข้างเข้าถู “ วิลว่าไอย์ต้องมีอะไรแน่ๆเลย ตั้งแต่กลับมาไอย์ก็มีท่าทางแปลกๆแล้ว ” “ ม.. ไม่มีอะไรหรอก ” เสียงของผมทั้งสั่นทั้งค่อย ถ้าใครคิดว่าผมพูดจริงก็บ้าแล้ว มือที่หยิบเสื้อจากตู้แม้ว่าจะไม่สั่นแต่ก็เงอะๆงะๆอยู่ไม่น้อย แต่ทั้งอย่างนั้นวิลก็ยังยิ้มให้ผม “ ก็ได้ค่ะ บางทีไอย์อาจจะสบายใจขี้นก็ได้ ” วิลขอไปเตรียมตัวก่อน ผมเองก็สวมเสื้อตัวใหม่เท่านั้นแล้วก็เผ่นไปเคาะประตูห้องข้างๆเสียงดังสนั่น “ อะไรของแกวะ.. ” เพื่อนที่มหาลัยของผมเดินเกาหัวออกมาเปิดประตู “ ยืมสองล้อลูกแกหน่อย เดี๋ยวพรุ่งนี้ชั้นเอามาคืนไว้ที่เดิม ” ผมไม่รอคำตอบแต่เดินดุ่มๆเข้าไปในห้องค้นหากุญแจ “ นี่แกจะไปไหนอีกวะ เย็นป่านนี้แล้วนะโว้ย อีกอย่าง...ข้าเพิ่งเอามันไปขัดเนื้อขัดตัวมาเอง คิดว่าข้าจะให้แกยืมเรอะ ” “ ...เหอะน่า..... ” ดวงตาของผมส่อแววอำมหิตเงียบๆ อีกสองสามวินาทีต่อมาผมก็ถือกุญแจมอเตอร์ไซด์ของไอ้เพื่อนเวรของผมกลับมาที่ห้อง วิลรอผมอยู่ที่หน้าประตู แม้ว่าจะเป็นแค่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาแต่วิลก็ดูดีกว่าที่ผมคิดไว้ซะอีก “ จะไปกันรึยังคะ ” วิลเอ่ยยิ้มๆ “ ไปสิ รถอยู่ข้างล่างแน่ะ ” ผมโค้งให้เธอเล็กน้อย เสียงหัวเราะเบาๆทำให้ผมตัวเบาแทบลอยทีเดียว ............................................ “ เป็นยังไงบ้าง นานๆได้ออกมาข้างนอกทีก็ดีใช่มั้ยล่ะ ” เสียงของผมอู้อี้เพราะแรงลม “ อืม.. วันนี้ไอย์ทำให้วิลไม่อยากกลับบ้านเลยล่ะคะ ” มอเตอร์ไซด์ของผมวิ่งผ่านถนนเลียบชายหาดที่โค้งลัดเลาะตามภูมิประเทศ ลมเนื่องจากความเร็วพัดเส้นผมสีแดงของวิลปลิวสะบัดไปมา วิลท่าทางตื่นเต้นมาตลอดตั้งแต่ออกมาจากบ้าน เธอชี้ให้ผมดูโน่นดูนี่ตลอดเวลา ขณะทานมื้อเย็นในร้านอาหาร ผมก็ถูกสายตาของผู้ชายหลายคนมองด้วยความเคียดแค้นอยู่ไม่น้อย วิลไม่เหมือน.. เอ่อ.. วิลเหมือนคนธรรมดาทั่วไปจนผมเริ่มแยกไม่ออกแล้ว ความจริงของวิลเลือนหายไปจากสมองของผมชั่วคราว เสียงหัวเราะของวิลมีเป็นระยะๆขณะที่ผมพาเธอไปที่ต่างๆในเมือง จากเย็นก็เริ่มมืด... ดูท่าทางวิลเองก็เริ่มเหนื่อยเหมือนกัน “ ทะเล... ” เสียงของวิลยังคงเจือความพอใจเอาไว้เต็มเปี่ยม ผมหยุดรถตรงช่องรั้วที่เว้นไว้ให้คนลงไปเดินที่ชายหาด เท้าที่ปราศจากสิ่งห่อหุ้มของทั้งผมและวิลจมลึกลงไปในเม็ดทราย วิลตื่นเต้นจนเห็นได้ชัด “ ชั้นเองก็ไม่ได้มาเที่ยวทะเลนานแล้วเหมือนกันนะ ” ผมมองหาเส้นขอบฟ้าที่ไกลออกไปจนสุดสายตา วิลเองก็สำรวจภูมิประเทศที่เรียกว่าทะเลด้วยความสนใจ “ วิลชอบที่นี่จัง มันกว้างแล้วก็เงียบดีเหลือเกิน ” “ หึ.. แต่ชั้นไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่หรอก ไม่ค่อยชอบกลิ่นของเกลือเท่าไหร่น่ะ ” ผมพูดด้วยความปวดร้าวอยู่ลึกๆ “ กลิ่นหรือคะ.. ไม่เห็นมีอะไรไม่ดีเลยนี่ ออกจะสดชื่นอย่างนี้ ” วิลพูดพลางสูดอากาศผ่านจมูกของเธอ ได้เห็นอย่างนี้แล้วผมมั่นใจว่าไม่ชอบบรรยากาศที่ดีอย่างนี้เลย วิลเหมือนคนมากเกินไป... วิลกำลังทำให้ผมไขว้เขว ความรู้สึกที่ผมมีในหลายวันแรกมันหายไปหมดแล้ว ถ้าไม่นับวันนี้แล้ว น้ำยาปรับสภาพผิวของวิลเหลือให้ใช้อีกแค่ครั้งเดียว.... อีกสองวันเธอก็จะเหมือนคนธรรมดาทั่วไปจนแม้แต่ผมเองก็แยกไม่ออก ถ้าถึงตอนนั้นแล้ว.. ผมมองท่าทางสบายใจของวิลแล้วก็ตัดสินใจบางอย่าง “ วิล... เอ่อ ตอนนี้วิลรู้สึกยังไงบ้างน่ะ ” ผมเอ่ยปากถาม “ ดีที่สุดเลยค่ะ ” ผมสูดลมหายใจลึกๆ ใบหน้าของวิลยังคงหันไปที่ทะเล เสียงนกนางนวลดังแว่วมาไกลๆ “ วิลเคยถามชั้นว่าชั้นเป็นคนตั้งชื่อให้วิลรึเปล่า.. ตอนนี้ยังอยากจะรู้คำตอบอีกมั้ย ” “ ไอย์ก็บอกวิลแล้วนี่คะ เป็นชื่อที่ดีออก... ” นี่ผมกำลังจะทำอะไรอยู่เนี่ย... “ จำหนังที่ชั้นพาวิลไปดูได้รึเปล่า รู้มั้ยว่าทำไมชั้นถึงเลือกเรื่องนี้.. ” “ อืม.. ไอย์คงชอบดูหนังบู๊มั้งคะ แต่วิลว่าดูแล้วสงสารพระเอกที่เป็นหุ่นมากกว่าน่ะ ที่ชื่ออะไรนะ..... ชวาซๆ อะไรซักอย่างนี่แหละ แก่ขนาดนี้แล้วยังมาเล่นหนังบู๊ล้างผลาญอย่างนี้อีก ” อุ้บ... ผมกลั้นหัวเราะอย่างยากลำบาก วิลก็พูดถูกอยู่มากเหมือนกันนะ “ เอ่อ.. ไม่ใช่อย่างนั้น... ” “ แล้วยังไงคะ ” ตาของวิลมองผมด้วยอารมณ์สงสัย ผมสูดหายใจแรงๆอีกครั้ง เสียงคำพูดของผมสะท้อนก้องไปมาในหัว “ ชั้นอยากจะถามอย่างนะ วิลคิดว่าตัวเองรู้จักหุ่นยนต์มากแค่ไหน.. ” จาก : ioroid - 12/12/2000 07:30

ข้อความ : “ ไอย์จะอาบน้ำรึเปล่าคะ วิลจะได้เตรียมห้องน้ำไว้ให้ ” วิลถามผม<--- ชวนเข้าไปด้วยเลย!!!!! /me โดดถีบไอโอรอยด์ออกไป นายไม่เอาให้เราก็ได้ อย่าไปบอกความจริงกับเธอเลย เหอ ๆ จาก : xelloss - 12/12/2000 09:55

ข้อความ : โอ้~~ เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้น จาก : A little lamb who passes by - 12/12/2000 15:51

ข้อความ : คั่นมาอีก เยอะๆเลยครับ ^^ จาก : Angel k - 12/12/2000 20:50

ข้อความ : โฮ่... เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้น แต่งเรื่องไม่เลือดสาดใช้ได้นี่ท่าน หึหึ จาก : เอนะ - 12/12/2000 21:32