หัวข้อ : Epilogue Of The Final Discriminationz ตอนที่ 17 ข้อความ : Epilogue Of The Final Discriminationz ตอนที่ 17 ณ สนามบินนานาชาติโตเกียว จอห์นนี่ ฟิล คินดะนิ นั่งรอลามุปุที่ไปเอาตั๋วเครื่องบิน อยู่ในร้านอาหารภายในสนามบิน การเดินทางครั้งนี้ บรรยากาศไม่สนุกสนานเหมือนเมื่อครั้งก่อนๆ ฟิล : "นี่ ดูข่าวบราซิลถูกทำลาย และหายไปจากโลกนี้รึยัง?" ฟิลนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ พร้อมกับดื่มชารอลามุปุ คินดะนิสื่อสารกับสายลม แต่ก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติม คินดะนิ : "ดูแล้วล่ะ ตอนนี้พวกเราช้ากว่าพวกไซคิกเกอร์พวกอื่นมากเลยล่ะ" คินดะนิสังเกตดูผู้คนภายในสนามบิน แล้วคิดอะไรบางอย่าง จอห์นนี่ : "พวกเราไว้ใจคนที่เราไม่รู้จักไม่ได้แล้วนะ ต้องตามหาไซคิกเกอร์ที่เป็นพวกเดียวกันโดยเร็ว"ลามุปุเดินเข้ามาในร้านอาหาร และเดินมาที่โต๊ะของพรรคพวก ลามุปุ : "ได้ตั๋วมาแล้ว เมื่อกี้ชั้นเจอพวกท่าทางแปลกๆด้วยล่ะ" ลามุปุหยิบน้ำชาของคินดะนิมาดื่ม ทำให้คินดะนิหน้าเสีย ฟิลดูนาฬิกา แล้ววางหนังสือพิมพ์ ฟิล : "ไปกันได้แล้วล่ะ ได้เวลาแล้ว" ฟิลเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ คินดะนิมองดูจอห์นนี่ ก็รู้ได้ทันทีว่าจอห์นนี่แปลกไป คินดะนิ : "จอห์นนี่ดูแปลกๆไป หลังจากที่สู้กับเอนะ จอห์นนี่ก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ .." ลามุปุหยิบหนังสือการ์ตูนออกมาอ่าน แต่ด้วยความซุ่มซ่าม ทำให้ลามุปุทำหนังสือตก กระดาษใบหนึ่งจึงหลุดออกมาจากหนังสือ ลามุปุ : "มาเจอกันที่แคนเบอรา จาก เ " ลามุปุอ่านข้อความในกระดาษใบนั้น แต่กระดาษนี้โดนน้ำทำให้หมึกเลือนลาง จนอ่านชื่อคนเขียนไม่ได้ ฟิล : "เธอนัดใครไว้ที่แคนเบอราเหรอ?" ฟิลเอาข้อความนั้นมาดู ลามุปุส่ายหน้า เพราะเขาลืมไปแล้ว จอห์นนี่ : "แคนเบอรานี่ เมืองหลวงของออสเตรเลียนี่นา ไปถึงเมื่อไหรก็รู้เองแหละ" จอห์นนี่ตบบ่าลามุปุเบาๆ ลามุปุหันมาหาจอห์นนี่ เขาเองก็รู้สึกเหมือนกับคินดะนิ ลามุปุ : "จอห์นนี่แปลกไปแฮะ หรือว่าโดนอะไรกระแทกหัว ฮ่าๆๆๆ" ลามุปุหัวเราะ แต่จอห์นนี่กลับไม่ทำอะไรลามุปุเลย จอห์นนี่เดินออกไปจากร้านอาหาร ทั้งสามคนมองตามไป ฟิล : "ตาทึ่มเป็นอะไรไปนะ ." ฟิลนึกในใจ ในห้องทดลองของแล็ค แล็คทำการวิจัยเรื่องไซคิกเกอร์สำเร็จ นอร์มเดินเข้ามาหาแล็คพร้อมกับไวท์ ก็เห็นแล็คยืนหัวเราะอยู่คนเดียว ไวท์ : "ทะ ท่านแล็ค เป็นอะไรไปครับ " แล็คหันมาหานอร์มและไวท์ พร้อมกับเอาข้อมูลจากการวิจัยให้ทั้งสองคนดู แล็ค : "ข้อมูลนี้จะทำให้พวกเราหาจุดอ่อนของไซคิกเกอร์ปกป้องโลกได้ง่ายขึ้น" แล็คเปิดภาพการต่อสู้ที่ผ่านๆมาให้นอร์มและไวท์ดู แต่ในภาพเหล่านี้ไม่มีภาพ ตอนที่จอห์นนี่สู้กับเอนะ นอร์ม : "ข้อมูลการแยกประเภทไซคิกเกอร์ ยอดไปเลยครับท่านแล็ค" นอร์มมองดูภาพการต่อสู้ของเหล่าไซคิกเกอร์ แล็คหัวเราะอย่างสะใจ แล็ค : "ลองอ่านข้อมูลพวกนั้นดูสิ ข้อมูลพวกนี้มีประโยชน์มากทีเดียว" แล็คเดินไปวิจัยเรื่องจุดอ่อนต่อไป นอร์มกับไวท์นั่งอ่านข้อมูลพวกนั้น พร้อมกับดูแล็ควิจัยไปด้วย ไวท์ : " 1. ไซคิกเกอร์ ประเภทพลังแฝง ไซคิกเกอร์ประเภทนี้ แม้พลังจะสูญสลายไป หรือถูกทำลายก็สามารถสร้างใหม่ได้ มีน้อยคนที่จะมีพลังแบบนี้ พลังจะเพิ่มขึ้นหากถูกทำลายไปครั้งหนึ่ง 2. ไซคิกเกอร์ ประเภทใช้พลังธรรมชาติ ไซคิกเกอร์ประเภทนี้ จะดึงพลังจากธรรมชาติมาใช้ได้ แต่มีขีดจำกัดอยู่ คือจะใช้พลังได้มากที่สุดในที่ๆมีธรรมชาติบริสุทธิ์ ถ้าที่ใดมีมลพิษมากจะใช้พลังไม่ได้ 3. ไซคิกเกอร์ ประเภทใช้พลังสร้างอาวุธ ไซคิกเกอร์ประเภทนี้ จะใช้พลังสร้างอาวุธหรือผสานเข้ากับอาวุธก็ได้ ทำให้มีพลังมากขึ้น ไซคิกเกอร์ประเภทนี้มีจำนวนมากที่สุด 4. ไซคิกเกอร์ ประเภทพลังติดตัวมาตั้งแต่เกิด ไซคิกเกอร์ประเภทนี้จะต่างจากประเภทอื่นๆ เพราะประเภทอื่นๆ จะเกิดขึ้นเมื่ออายุประมาณ 5-6ขวบ พวกที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิด จะใช้พลังได้หลายรูปแบบ ถึงขั้นไม่มีพลังเป็นรูปแบบของตัวเอง 5. ไซคิกเกอร์ ประเภทพลังพิเศษ ประเภทนี้มีน้อยที่สุด มีพลังในการทำลายพลังไซคิกของคนอื่น นับเป็นพวกที่จัดการได้ยากที่สุด 6. ไซคิกเกอร์ ประเภทพลังวิญญาณ ประเภทนี้จะเป็นพวกหมอผี องเมียว คนทรง เป็นพวกที่ยืมพลังของคนอื่นมาใช้ หรือใช้วิชาของตนเอง พลังจะเกิดจากการฝึกฝน และพรสวรรค์" แล็ค : "ผลงานวิจัยนี้ยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่อีกไม่นานหรอก ชั้นจะหาจุดอ่อนของทุกประเภทให้ได้" แล็คหัวเราะและเดินไปที่ซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ นอร์ม : "ถ้าท่านแล็คทำการวิจัยสำเร็จ พวกเราหมดประโยชน์แน่ๆ " นอร์มนึกในใจ แล็คหันมาหานอร์มแล้วยิ้ม แล็ค : "ไม่ต้องห่วงหรอกนะ พวกนายยังมีประโยชน์อยู่" แล็คพูดราวกับรู้ว่านอร์มคิดอะไรอยู่ ทำให้นอร์มและไวท์นิ่งไป ทางด้านพวกจอห์นนี่ ในขณะนี้อยู่ในระหว่างเดินทางไปออสเตรเลีย จอห์นนี่มองดูภายนอก และนั่งเงียบจนฟิลนั่งจับผิด ฟิล : "นายเคยตาบอดใช่มั้ยล่ะ?" จอห์นนี่หันมาหาฟิล ฟิลหัวเราะที่เธอเดาถูก จอห์นนี่ : "เธอรู้ได้ไงน่ะ ชั้นไม่เคยบอกพวกเธอนี่นา" ฟิลยิ้มและชี้ไปที่ดวงตาของจอห์นนี่ ฟิล : "ชั้นดูออกนะ ว่านายเคยผ่าตัดตามาก่อน ชั้นก็เลยคิดว่านายเคยตาบาด" จอห์นนี่เงียบไป และหันไปมองด้านนอก จอห์นนี่ : "วันนี้เมื่อ 19 ปีก่อน เป็นวันที่ตาของชั้นมองไม่เห็น แม้แต่หมอก็ไม่รู้ว่าทำไมชั้นถึงมองไม่เห็น" จอห์นนี่หันกลับมาหาฟิล ฟิลเองก็มีเรื่องสงสัยจึงลองถามจอห์นนี่ ฟิล : " ถ้าหมอไม่ทราบสาเหตุ แล้วเธอมองเห็นได้ยังไงล่ะ?" จอห์นนี่มองที่ก็อดเวพอน และนึกถึงอดีต จอห์นนี่ : "ตอนที่ชั้นอายุ 17 ชั้นได้ก็อดเวพอนมาจากผู้ช่วยของพ่อ ตั้งแต่ได้ก็อดเวพอนมาชั้นก็มองเห็น ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร ถ้าหากก็อดเวพอนนี้พังหรือถูกทำลาย ชั้นคงตาบอดเหมือนเดิมมั้ง" ฟิล นึกถึงสาเหตุที่จอห์นนี่ตาบอด เพราะเธอก็มีความรู้เรื่องนี้บ้างเล็กน้อย ฟิล : "วันนี้เมื่อ 19 ปีที่แล้ว เป็นวันที่อุกกาบาตที่ปารีสระเบิด และในวันที่อุกกาบาตระเบิดจอห์นนี่ก็ตาบอด มันเกี่ยวข้องกันรึเปล่านะ ." ฟิลนึกในใจ คินดะนินั่งกับลามุปุ ทั้งคู่คุยกันเรื่องการ์ตูนของลามุปุ ลามุปุ : "ช่วงนี้ชั้นคงขาดรายได้เลยล่ะ เพราะออกเดินทางมาก็ไม่ได้เขียนการ์ตูน" ลามุปุหัวเราะไม่ออก คินดะนิ : "นายต้องทำใจหน่อยล่ะ การเดินทางกับพวกเราน่ะ อีกนานกว่าจะจบลง" คินดะนิดื่มน้ำผลไม้ เขานึกถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ลามุปุ : "ชั้นไม่คิดมากแล้วล่ะ ชั้นตัดสินใจแล้ว ว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่อวันนี้ ชั้นยังไม่คิดถึงอนาคตหรอก" ลามุปุยิ้ม คินดะนิได้ยินก็สบายใจ คินดะนิ : "รู้สึกสังหรณ์ใจจัง ยังกับว่าการที่พวกเราไปออสเตรเลีย จะทำให้อีกประเทศนึงถูกทำลาย" คินดะนินึกในใจ ทันใดนั้นผู้คนที่อยู่ในเครื่องบินก็ลุกขึ้นมาจู่โจมพวกจอห์นนี่ ฟิล : "อะไรกันเนี่ย!! "ฟิลหลบทัน แต่คนที่อยู่ในเครื่องบินนอกจากทั้งสี่คนแล้ว ก็เยอะมากทีเดียว และเครื่องบินก็เริ่มลงต่ำเรื่อยๆ คินดะนิ : "ลามุปุ รีบไปบังคับเครื่องเร็ว!! ก่อนที่เครื่องจะลงทะเล!!" คินดะนิเตะพวกที่เข้ามาใกล้ เพื่อเปิดทางให้ลามุปุ ลามุปุ : "ได้เลย!" ลามุปุต่อยพวกที่ขวางทาง เข้าไปในห้องคนขับ ก็ปรากฏว่าเครื่องบินลำนี้ ใช้คอมพิวเตอร์บังคับมาตั้งแต่แรกแล้ว จอห์นนี่ : "เกะกะจริง!!" จอห์นนี่ต่อยหน้าชายคนหนึ่งอย่างแรก ชายคนนั้นถึงกับคอหมุนได้รอบทิศ คินดะนิ : "หุ่นยนต์กับพวกไซบอร์กนี่นา!!!" คินดะนิเห็นสายไฟ ที่อยู่ภายในร่างกายของพวกที่มาจู่โจมพวกตน ลามุปุ รีบยกเลิกการบังคับโดยคอมพิวเตอร์ และรีบบังคับให้เครื่องขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว ฟิล : "คนที่ออกคำสั่งเจ้าพวกนี้ ต้องอยู่ใกล้ๆนี้แน่" ฟิลใช้พลังจิตไม่ได้ จึงใช้วิชาการต่อสู้แทน ทั้งเตะทั้งต่อย จอห์นนี่เองก็ปล่อยพลังจิตไม่ได้ จู่ๆจอห์นนี่ก็รู้สึกถึงพลังบางอย่าง จอห์นนี่ : "อยู่ที่นั่นเอง!! " จอห์นนี่วิ่งไปที่ประตู และเปิดประตูออกไป คินดะนิ : "นายจะทำอะไรน่ะ!!! อันตรายนะจอห์นนี่!!" คินดะนิจะไปห้ามแต่ติดพวกหุ่นยนต์อยู่ไปไม่ได้ จอห์นนี่ : "ชั้นไม่ตายง่ายๆหรอกน่า นายช่วยบอกให้ลมพาชั้นที่ปีกเครื่องบินทีที" จอห์นนี่กระโดดออกไป ลามุปุรีบบังคับเครื่องให้ช้าลง คินดะนิบอกให้กระแสลมส่งจอห์นนี่ไปที่ปีกเครื่องบิน เพราะเครื่องบินลำนี้คือ โบอิ้ง 747 ทำให้การส่งไปที่ปีกนั้นไม่ยากนัก ลามุปุ : "ปิดประตู ปิดประตูก่อน!!!" ลามุปุตะโกนบอกคินดะนิ ฟิลเตะพวกหุ่นที่เข้ามาใกล้พร้อมกันสองตัว เพื่อให้คินดะนิไปที่ประตูได้ คินดะนิ : "จอห์นนี่ ให้พวกเราจัดการพวกหุ่นให้เสร็จก่อนนะ แล้วชั้นจะออกไปช่วย" คินดะนิปิดประตู ลามุปุกลัวว่าน้ำมันจะหมด จึงบังคับช้าๆ ฟิล : "อีกฝ่ายรู้การเคลื่อนไหวของเราได้ไงนะ แปลกจัง " ฟิลเริ่มไม่ไว้ใจเดอมิเนส คินดะนิรำคาญ พวกหุ่น แต่ใช้พลังในนี้ไม่ได้ ทางด้านจอห์นนี่ก็ใช้พลังไซคิกช่วยให้ตนเองไม่ถูกลมพัดไป เบื้องหน้าของจอห์นนี่คือชายในชุดดำ ยืนส่งกระแสจิตอยู่ตรงกลางของปีกเครื่องบิน จอห์นนี่ : "ทำอะไรอยู่ ไอ้เบื้อก!" จอห์นนี่ยิงพลังออราจากก็อดเวพอนไปทางชายคนนั้น แต่เขาหลบโดยที่ ขยับตัวเพียงเล็กน้อย ??? : "นึกว่าใครที่แท้ก็จอห์นนี่ ก็อดแฮนด์นี่เอง" ชายคนนั้นหันมาหาจอห์นนี่ จอห์นนี่มองดูรอบๆ ก้คิดว่าตนเองเสียเปรียบศัตรูมากทีเดียว จอห์นนี่ : "ใครส่งแกมาที่นี่ ตอบมา!" ชายคนนั้นยิ้ม และหยิบมีดสั้นออกมา 3 เล่ม และอัดพลังจิตเข้าไป โชโค : "ชั้นชื่อ โชโค แต่เรื่องคนที่ส่งมาน่ะ คงบอกไม่ได้หรอกนะ!!" โชโคปามีดใส่จอห์นนี่ แต่จอห์นนี่ใช้พลังออราทำลายมีด โชโค : "ตรงกับที่นอร์มบอกไว้เลย จอห์นนี่ ก็อดแฮนด์เป็นพวกพลังพิเศษ" โชโคนึกในใจ ในช่วงที่โชโคลืมตัว จอห์นนี่ได้เข้าไปใกล้โชโคโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว จอห์นนี่ : "ถ้าไม่ยอมบอกล่ะก็ ชั้นจะทำลายพลังไซคิกของแกซะ" จอห์นนี่รวมพลังไว้ที่มือ โชโคยิ้มและระเบิดพลังไซคิกของตนออกมา ทำให้จอห์นนี่กระเด็นไปชนกับตัวเครื่อง โชโค : "ชั้นไม่บอกง่ายๆหรอกนะ และไม่ยอมให้นายทำลายพลังของชั้นด้วย" พลังไซคิกของโชโคคือพลังไฟ และการควบคุมเครื่องจักรและคอมพิวเตอร์ จอห์นนี่ : "โชคดีที่ไม่ตกลงไป ถ้าพลาดแม้แต่นิดเดียว เราตกแน่ ." จอห์นนี่มองหาจุดอ่อนของโชโค และระวังไม่ให้โชโคปล่อยพลังไฟไปโดนตัวเครื่อง โชโค : "ถ้าบังคับคอมพิวเตอร์ของเครื่องบินให้ตกลงทะเล เราก็เสร็จน่ะสิ ชั้นไม่โง่ขนาดนั้นหรอกนะ " โชโคส่งกระแสจิตสื่อสารกับนอร์ม โดยที่จอห์นนี่ไม่รู้ นอร์ม : "รีบจัดการจอห์นนี่ซะ แล้วรีบกลับมา" กระแสจิตของนอร์มหายไป โชโคปล่อยพลังเพลิงใส่จอห์นนี่พร้อมกับ 5 ลูก จอห์นนี่ใช้พลังออราสร้างบาเรียป้องกันเอาไว้ คินดะนิมองเห็นจอห์นนี่ที่ต่อสู้กับโชโคชัดเจน จึงขอร้องให้สายลมช่วยคุ้มกันไม่ให้จอห์นนี่ตกลงไป คินดะนิ : "รอดกลับมาให้ได้นะ ในตอนนี้พวกเราช่วยนายไม่ได้ ." คินดะนิใช้พลังเพียงเล็กน้อยตัดร่างของพวกหุ่นที่เข้ามาหาตน เป็นชิ้นๆ ฟิล : "ยอดเลยคินดะนิ นายจัดการทางนี้นะ ชั้นจะไปที่ทางเข้าห้องนักบิน" ฟิลจัดการพวกหุ่นที่ขวางทาง รีบวิ่งไปที่ทางเข้าห้องนักบิน คินดะนิ : "ผู้โดยสารที่มากับเที่ยวบินนี้เป็นหุ่นตั้ง 486 คน จัดการยากแฮะ" คินดะนิใช้พลังเล็กน้อยตัดร่างพวกหุ่นไปเรื่อยๆ ลามุปุ : "ขอร้องล่ะ ถึงออสเตรเลียซักทีเถอะ ตรงไหนของออสเตรเลียก็ได้ ." ลามุปุมองไปทางไหนก็มีแต่น้ำทะเล และกลัวว่าน้ำมันจะหมดกลางทะเลซะก่อน พวกจอห์นนี่ยังไม่รู้ว่าในขณะนี้ มีเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งตามมาห่างๆ บนเครื่องบินลำนั้นมีชาย 1 หญิง 1 คอยตามดูพวกจอห์นนี่อยู่ ??? : "เจ้าลามุปุคงลืมเรื่องนัดไว้กับเราแล้วมั้งนะ" หญิงสาวพูดขึ้น ??? : "จริงด้วยสินะ เจ้านั้นน่ะ ขี้ลืมจะตายไป" ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ การต่อสู้ระหว่างการเดินทางไปแคนเบอรา เมืองหลวงของออสเตรเลีย อาจจะไม่จบลงง่ายๆซะแล้ว แผนการร้ายของนายหญิงแล็คยังคงดำเนินต่อไป ติดตามตอนต่อไป จาก : Feona - 11/12/2000 14:17

ข้อความ : ตอนหลังก๊อดเวพอนถูกทำลายแน่ๆเลย ใช่มะ ...ดึ๋งงง จาก : locker - 11/12/2000 16:36

ข้อความ : จอห์นนี่ : "เกะกะจริง!!" จอห์นนี่ต่อยหน้าชายคนหนึ่งอย่างแรก ชายคนนั้นถึงกับคอหมุนได้รอบทิศ <-- ฆาตกร!!!!! อืม....ครายอีกหว่าเนี่ย? ^^;;; จาก : xelloss - 11/12/2000 17:27

ข้อความ : ของผมคงเป็นสายสร้างอาวุธสินะ... จาก : ioroid - 11/12/2000 21:00

ข้อความ : นายหญิงเรอะ.... ฟีน่าจาง........ แง้วๆๆ จาก : Lag - 11/12/2000 21:42 โฮมเพจ : http://lag.hello.to

ข้อความ : ลมเป็นเพื่อนชั้น........อิอิ จาก : Kindani - 11/12/2000 23:19

ข้อความ : ^-^ จาก : MrT - 12/12/2000 03:19

ข้อความ : อืม..... เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆแล้วนะค่ะ ^-^ จาก : Alicia - 12/12/2000 07:21

ข้อความ : ผู้โดยสารที่มากับเที่ยวบินนี้เป็นหุ่นตั้ง 486 คน<== 486 ยังแน่ขนาดนี้เลย ถ้าเกิดว่าพวก หุ่นยนต์นั่น เป็น Pentium IV มีหวัง ไม่รอดทั้งก๊ก .... จาก : Johnny - - [email protected] - 12/12/2000 08:14

ข้อความ : <== 486 ยังแน่ขนาดนี้เลย ถ้าเกิดว่าพวก หุ่นยนต์นั่น เป็น Pentium IV มีหวัง ไม่รอดทั้งก๊ก ....<--- คิดได้ไงเนี่ยนาย ^_^;;; จาก : xelloss - 12/12/2000 09:48

ข้อความ : oh... i'm here... i'm here.... when will i die? ^ ^;; จาก : Choco - 13/12/2000 14:20