หัวข้อ : เมื่อToki2เกิดตรงข้าม ตอนเก่าเอามาเรียบเรียงใหม่ ตอน5-8 ข้อความ : เมื่อToki2เกิดตรงข้าม ตอน 5 ไถ่โทษ Happy Birthday โฮมูระ ผมพูดพร้อมให้ของขวัญวันเกิดแก่เธอ เธอยิ้มดีใจกับกระสอบทรายที่ผมให้เป็นของขวัญ(แปลกดีแฮะดีใจจริงป่าววะเนี่ย)พร้อมทั้งกล่าวขอบคุณ โฮมูระ-ขอบคุณมากนะ...ซัง ผม-ไม่เป็นไรหรอกครับแหมแค่นี้เอง โฮมูระ-อืม งั้นวันเกิดเธอเร็วๆนี้เราจะให้ของขวัญเธอบ้างนะ ผม-อืม แล้วเธอก็แยกเข้าห้องเรียนไป พอผมกำลังเดินเข้าไปในห้องก็เห็น ไอ้เจ้าทาคุมิกับโฮคาริ แอบคุยกันหลังห้อง(นิสัยกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วนะ อืมบทน้อยนี่ช่วยไม่ได้) เมื่อผมเดินเข้าไปคุย ทั้ง2คนก็แซวผม โฮคาริ-ไง... ให้ของขวัญกันซะหวานชื่นเชียวนะ ทาคุมิ-ชักอิจฉาแล้วสิ ผม-หา พวกนายเห็นด้วยเหรอเนี่ย ทาคุมิ+โฮคาริ-เห็นสิ อุ๊ย คราวหน้าเราจะให้ของขวัญเธอบ้างนะ วุ้ย ซึ้งจริง ผม-อะ อะไรกัน(เกิดอาการเขินอย่างเห็นได้ชัดหน้าแดงจริงๆ) เราเป็นแค่เพื่อนกันนะ ผมพูดแก้ตัว ทาคุมิ-จริงอ่ะ อย่าเขินเลยยอมรับเถอะ ผม-จริงๆ โฮคาริ-เฮ้อ นายนี่ไม่ค่อยก้าวหน้าเลย เป็นฉันน่ะได้เรื่องไปแล้ว ผม-หือ? นายจีบเก่งขนาดนั้นเชียว โฮคาริ-นี่เห็นอย่างนี้ แฟน2เชียวนะเว้ย (เริ่มอวด) ผม-โอ้โฮ แล้วทำไมตอนนี้ไม่เห็นมีสักคนเลยล่ะ โฮคาริ-เอ่อ อ คือ... มันเริ่มอ้ำอึ้ง ผม-อ้าวเป็นอะไรไปล่ะ ทาคุมิ-อ๋อที่ว่าแฟน2นี่ไม่ใช่หมายถึงมีแฟน2คนหรอก แฟนมันมีผู้ชาย2คนต่างหากล่ะ ตอนนี้ถึงอกหักอยู่ไง ฮะๆๆ โฮคาริ-อึ้ก แก ทาคุมิ เอาเรื่องอันแสนจะอับอายของฉันมาพูดได้ไง จะหนีไปไหน! มาให้ฉันเตะซะดีๆ ทาคุมิ-อ๊า! แล้วเอามาอวดทำไมเล่า ผม-ฮะๆๆ หลังเลิกเรียน ขณะที่ผมกำลังจะกลับบ้าน อ้าวนั่นคาโอริกำลังเตะบอลอยู่เลย ว่าแล้วก็ต้องถอยออกมาห่างๆ(คนที่เคยอ่านมาก่อนคงรู้ถึงความรุนแรงของลูกเตะเธอดี) อ้าวอากาเนะเป็นผู้รักษาประตูด้วยแฮะคาเอเดโกะก็เป็นผู้จัดการทีมพร้อมเลยแฮะ แล้วผมก็มองไปข้างหน้า เห็นโฮมูระพอดีจึงเข้าไปทักเธอ ผม-อ้าว ไง โฮมูระ กลับด้วยกันไหม โฮมูระ-อ้าว...ซัง ไปสิ แล้วเราก็เดินไป2คน ขณะที่ผมกำลังเดินผ่านสนามนั้นเอง ก็ได้เกิดเรื่องขึ้น คาโอริ-ลูกเตะสลาตัน ไป ตูม! เธอกล่าวพร้อมซัดลูกเตะพิฆาตกระบือมาอย่างแรง แต่อากาเนะใช่ย่อยไม่ พุ่งสุดตัวทุบบอลออกมา ได้สวยงามดังตอลโดเซฟลูกยิงของแฟรง เดอบัวร์ยังไงยังงั้น เรื่องมันน่าจะจบแค่บอลออกไป แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่ เมื่อบอลพุ่งมาทางโฮมูระอย่างแรงและเร็ว ผมไม่สามารถเข้าไปกันแทนเธอได้ โอ ไม่~~~ โฮมูระ ! ...แต่มนุษย์เรามักมีสัญชาตญาณการเอาตัวรอด... ทันใดนั้น โฮมูระเธอก็นำนิสัยเดิมมาใช้โดยไม่รู้ตัว เธอกระโดดขึ้นวอลเลย์!เปลี่ยนทางบอลทันที ผมตะลึงพลางหลับตาคิด อืม!สัญชาตญาณการเอาตัวรอสุดยออจริงๆ พอผมลืมตาขึ้น !!!!ว้าก!!!! เตะมาทางนี้ได้ไงเนี่ย ครับ บอลเริ่มตั้งแต่คาโอริ มาเปลี่ยนทางโดนอากาเนะ แล้วมาจบที่โฮมูระเปลี่ยนทางอีกรอบ แน่นอนว่าถ้าโดนเข้า คงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าหมัดของเลนนอค ลูอิสแน่ ครับแน่นอน ผมก็มีสัญชาตญาณการเอาตัวรอดเช่นกัน เฟี้ยว!!!! ย้าก!! ผมวิ่งเข้าไปทางบอลง้างเท้าพร้อมเตรียมเตะสวนกลับเต็มที่ เมื่อบอลเข้ามาถึงผม!!! ผม!!!! ก้มหลบทันที (ใครจะไปเตะสวนได้เล่าเจ็บตายชัก) ฟิ้ว! บอลผ่านผมไป เฮ้อ! ยังไม่ทันที่ผมจะได้หายใจคล่องคอเลย ก็มีเสียงสะเทือนใจเกิดขึ้น เพล้ง!!!!~ สักครู่ใหญ่ก็มีเสียงหนึ่งตะโกนออกมาจากห้อง ใครเป็นคนเตะ! ผม-อึ๋ย ห ห้องนี้นี่มันห้องอาจารย์ใหญ่นี่นา เป็นเรื่องแล้ว รีบหนีดีกว่า ชะ...ยังไม่ทันที่จะหนีผมก็พบกับสายตาวิงวอนทั้ง6คู่ อึ๋ย... ...15นาทีต่อมา... แกร่กๆๆ ครืดๆๆโอ ช่างเป็นเสียงที่น่าเบื่ออะไรเช่นนี้ ผมคิดพลางบ่นว่า ผม-เฮ้อ ซวยจริงๆทำไมเราต้องมาล้างห้องน้ำด้วย โฮมูระ-น่าๆขอโทษทีนะ ถึงได้มาช่วยขัดไง ฟืดๆๆ คาโอริ-ขอโทษนะที่เป็นอย่างนี้ นายก็ดีจริงๆช่วยรับผิดแทนพวกเรา ไว้จะเลี้ยงขนมตอบแทนละกัน แกร่ก ๆ ผม-แล้วอากาเนะล่ะ ไม่เห็นเลยแฮะ? แคร่ก ๆ คาเอเดโกะ-แกร่กๆ อากาเนะเหรออืมคงกลับไปแล้วล่ะเธอไม่เก่งเรื่องทำการทำงานบ้านอะไรพวกนี้แหละ แย่จริงอย่างน้อยน่าจะมาช่วยกันบ้าง ผม-ช่างเถอะ รีบทำจะได้รีบกลับดีกว่า ผมพูดตัดบท หลังจากทำความสะอาดห้องน้ำเสร็จผมก็แยกกลับทุกคนกลับบ้าน(ในที่สุดก็ไม่ได้กลับกับโฮมูระ)ขณะที่ผมเดินผ่านหน้าโรงเรียนกำลังจะเลี้ยวโค้งข้างหน้าอากาเนะก็เข้ามาเรียกผม อากาเนะ-...จัง รอเดี๋ยว ผม-มีอะไรเหรอ? เมื้อกี๊ก็ไม่ไปช่วยเลย อากาเนะ-ขอโทษนะ ฉันทำงานประเภทนี้ไม่เก่งเลย เอางี้ฉันขอเลี้ยงข้าวไถ่โทษเลยละกันนะ ผม-เลี้ยงข้าวเหรอจะดีเร้อ? อากาเนะ-ไม่เป็นไรน่ะ เงินเยอะซะอย่าง ไปร้าน Annomerage กันนะ ผม-หา? ร้านนั้นเหรอ แพงบรมเลยนะฉันเองยังไม่กล้าเข้าเลย อากาเนะ-อืม ไปเลยๆ แล้วผมก็ไปกับอากาเนะ เมื่อไปถึงเธอก็เลือกที่นั่งแล้วพนักงานเสิร์ฟก็มาถาม ไมกะ-สวัสดีค่า~ รับอะไรดีค้า ผู้จัดการและพนักงาน(ควบ2ตำแหน่ง)เอ่ยต้อนรับพวกเรา อากาเนะ-อ่า ขอสเต็คเนื้อที่ค่ะ ...จังเอาอะไรดี ด้วยความที่ผมไม่เคยเข้าร้านแพงมาก่อนเลยออกอาการตื่นเต้นนิดๆ ผมเก็บอาการถาม ผม-เอ่อ มีมักกะโรนีสไตล์อิตาเลียนรึป่าวครับ ไมกะ-อ๋อมักะโรนีหมดค่ะ ผม-อืม งั้นสปาเก็ตตี้ล่ะครับ ไมกะ-จะรับแบบไหนดีคะ? ผม-มีแบบไหนบ้างครับ ไมกะ-มีแบบ ซอสเนื้อ กับมะเขือเทศ ค่ะ ผม-อืม...เลือกไม่ถูกเลยแฮะ เอาเป็นว่า เอ่อ เอาสลัดแทนดีกว่า เอ่อมีสลัดรึปล่าวครับ ผมถาม ไมกะ-มีค่ะแล้วจะรับอะไรดีคะ ผม-อืม... เอาข้าวไข่เจียวจานครับ ไมกะ-หา!? ถามตั้งหลายอย่างเอาไข่เจียวเนี่ยนะ? อากาเนะ-นี่สั่งแพงๆหน่อยก็ได้ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า เอาเป็นว่าสเต็คเหมือนฉันละกัน ผม-อา...ก็ได้ ไมกะ-อ...เอ่อเครื่องดื่มอะไรดีคะ อากาเนะ-ไวน์ขาวค่ะ ...จังล่ะ เอาที่มันดีๆหน่อยนะ(เธอกระซิบ) ผม-เอ...ไวน์ขาวเหรอไม่ค่อยดีมั้ง เรามันวัยรุ่นนะกินอะไรที่มันทันสมัยหน่อยสิ อากาเนะ-กินอะไรเหรอ ผม-เจ๊ น้ำขิง2! (โห อะไรจะโคตรวัยรุ่นขนาดนี้วุ้นเนี่ย)ผมสั่ง อากาเนะ-พรืด น้ำ น้ำขิงเนี่ยนะ ผม-เออ สิ ช่วงนี้เขากำลังนิยมน้ำสมุนไพรนะรู้ป่าว ............และแล้วเวลาก็ผ่านไปช่วงหนึ่ง............... หลังจากที่อาหารมาผมนั่งกินกับอากาเนะอย่างอร่อย ครู่นึงเธอก็ถามผม อากาเนะ-เอาของหวานอะไรดี...จัง ผม-น้ำตาลต้มน้ำร้อนครับ อากาเนะ-หา เนี่ยเหรอของหวาน ผม-แล้วมันหวานไม๊ล่ะ? อากาเนะ-หวาน... ผม-ก็ของหวานไม่ถูกรึไง? อากาเนะ-ถูกแต่ขอที่มันดูดีกว่านี้หน่อยสิ ผม-เหรอ งั้น นมข้นราดน้ำแข็งก็ได้ อากาเนะ-เฮ้อเอางี้ฉันสั่งแทนละกัน เอาไอศกรีมกะทิสด2ค่ะ ไมกะ-ค่ะรอสักครู่ .............ตัดไปหลังทานของหวานเสร็จแล้ว.............. อากาเนะ-คิดเงินด้วยค่ะ ไมกะ-ทั้งหมด 480 บาทค่ะ(สุ่มราคาเอาละกัน) อากาเนะ-ถูกจังเอาไป 1000 บาทเลย ไมกะ-ว้าย จริงเหรอ! ที่เหลือทิปใช่ไหมคะ อากาเนะ-แล้วทอนมา 520 บาทด้วยอย่าให้ขาดนะ ไมกะ- โธ่เอ้ยนึกว่าจะใจดี(แอบบ่นเล็กๆ) หลังจากอากาเนะก็จ่ายเงิน เราทั้งคู่ก็เดินออกมาแล้วลากันกลับบ้าน ผม-อืมวันนี้ซวยแต่อิ่มแฮะ ปล่อยไก่ไปหลายเลย...ช่วยไม่ได้ก็คนมันเกร็งนี่ ....................................................... เมื่อToki2เกิดตรงข้าม ตอน 6 เข้าค่ายชมรม และแล้วก็มาถึงเดือน8ปี99 ครับวันนี้เป็นวันเข้าค่ายชมรม อืม...ท่านผู้อ่านคงยังไม่รู้ว่าผมสังกัดชมรมอะไร ผมเองยังไม่รู้เลย(อ้าว) เข้ามั่วไปหมดยังงี้แหละไอ้คนแต่งก็เหมือนกัน เข้าไปหมดไม่ว่าชมรมจักรยาน ชมรมฟุตบอลลิเวอร์พูล แต่ไม่เคยเข้าชมรมสักครั้งเล้ย K.W.E.-เฮ้ยๆ เข้าเฟ้ย แต่ไม่บ่อย เข้าแค่2ครั้งแล้วไม่เข้าอีกเลยต่างหาก (เรื่องจริงนะเนี่ย) มันไม่มีเวลาเข้าอ่ะ เอ้านี่อย่านอกเรื่องกลับเข้าเรื่องก่อน ครับตอนนี้ผมสังกัดชมรมวิ่งครับ แล้วตอนนี้ก็อยู่ที่บ้านพักที่เรามาเข้าค่ายเรียบร้อยแล้ว อ๊ะ...นั่นฮิคารินี่ ผม-เฮ้! ฮิคาริ ฮิคาริ-อ้าวไง...จัง อยู่ชมรมนี้ด้วยเหรอเนี่ยไม่เห็นมาเข้าชมรมซ้อมเลยสักครั้ง ผม-เพล้ง! อ่า...(โดนหลอนจนได้ตู ฝากไว้ก่อนเถอะ K.W.E.) อยู่แต่ไม่ค่อยว่างมาซ้อมอ่ะ ฮิคาริ-เหรอ...งั้นช่วง6วันนี้มาฝึกกันให้สนุกเลยนะ ผม-อืม...เอาของเข้าไปเก็บแล้วออกมาซ้อมกันเถอะ ช่วง2วันแรกของการเข้าค่ายนี้ไม่มีอะไรเป็นพิเศษเกิดขึ้นเลย ...แต่...ผมใช้ช่วงเวลาตอนเย็นของ2วันนี้มาตรวจสอบ ลาดตระเวณ สำรวจพื้นที่จนชำนาญเส้นทางแล้ว คืนนี้ล่ะผมจะ.... เมื่อถึงเวลาประมาณ 1ทุ่มเศษ ผมปลีกตัวแอบเดินออกมาจากบ้าน แล้วค่อยๆย่องไปทางห้องอาบน้ำหลังบ้าน (ครับแน่นอนว่าท่านผู้เล่นเกมส์นี้คงรู้ว่าผมจะไปทำอะไร)...เอาล่ะเพื่อความไม่ประมาท...ผมมองไปทางซ้าย~~~ขวา~~~อย่างระมัดระวังเฉกเช่นหน่วยลอบสังหารกำลังจะปฎิบัติภารกิจลับสุดยอด โอเคปลอดภัยไร้ผู้คน ผมย่องเตรียมเหยียบขึ้นไปบนลังที่ผมวางเตรียมไว้ เอาล่ะ...... ฮิคาริ-ทำอะไรน่ะ!? ...จัง! หวาฮิคาริเธอมาทางข้างหลังผม(ก็ดันมองแต่ซ้าย-ขวาเองนี่ดันลืมมองข้างหลัง) ผม-อะ ปะ ปะ ปล่าว นี่นา ฮิคาริ-แล้วนี่ออกมาทำอะไรข้างนอกน่ะ? ผม-กะกะ...แก้ตัวยังไงดีเนี่ย...ใช่ ก็ข้างในบ้านมันร้อนน่ะ ฮิคาริ-ร้อนเหรอ? เอ๋...นี่ในบ้านเขาเปิดแอร์อยู่นะ หนาวงั่กเลยล่ะ... ผม-จึ๋ย...ซวยแล้วแก้ตัวฆ่าตัวตายซะแล้วเรา....อ่า...ยังไงดีล่ะ..... ฮิคาริ-ช่างเถอะ..เดี๋ยวเข้าไปข้างในแล้วมีเรื่องจะขอร้องหน่อยน่ะ ผม-ขอร้อง? ขอร้องอะไรเหรอ? ฮิคาริ-นิดหน่อยน่า เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อนนะ ...จังทำธุระของเธอให้เสร็จก่อนเถอะ แล้วเดี๋ยวเข้าไปคุยกัน ผม-จ้า~~~ แล้วเธอก็เดินเข้าไปในบ้าน ผม-เฮ้อเกือบไปแล้วเรา เอาล่ะปฎิบัติภารกิจต่อ ผมเริ่มงานการสอดแนมโดยล็อกเป้าหมายไปที่ห้องอาบน้ำ -ทางกระจกด้านซ้ายสุด ฮึ้บ.........หวือ........ Yes!!! นี่แหละสวรรค์ อาหารตาชั้นเลิศ....แต่แค่นี้มันยังไม่พอสำหรับผมผมย้ายเป้าหมายมา -ทางกระจกบานกลางบ้าง ฮึ้บ..........อ๊ะ!!! .....อ้าก!!! แหวะ!!! หันไปๆ ไม่ต้องหันมา........ อาอาจารย์ใหญ่นี่หว่าแหวะๆๆ เสียสายตาหมด นรกสำหรับยุงร้ายจริงๆ ไม่ได้ๆ ผมต้องหาภาพมาล้างตาให้ได้ คราวนี้ผมเล็งไป -ทางกระจกบานขวาสุด (เอ...ในเกมส์มันดูได้บานเดียวนี่นาเรานี่โลภมากชมัด) ....กึ๋ยๆๆ งั้นบานนี้น่าจะเป็น....... ผมค่อยๆยืดตัวขึ้นมองกระจกอย่างช้าๆ แต่แล้วผมก็ต้องตะลึงจนแทบช็ออคเมื่อเห็นสายตาคู่หนึ่งจ้องกลับมาในระนาบสายตาเดียวกัน ผมตกใจมากจนเซถอยไปข้างหลัง ผม-หวา หวา หวา จะตกแล้ว โครม! ผมตกลงมาจากลัง ฮิคาริ-ไง...จัง!~คนลามก ผม-อึ๋ย ฮิ...ฮิคาริ... ฮิคาริ-ฉันคิดแล้วเห็นเธอแปลกๆไป ว่าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ งั้นเรื่องที่ฉันขอไว้เธอคงตกลงรับไว้โดยไม่มีเงื่อนไขนะจ๊ะ ผม-หา? เรื่องอะไรน่ะ? ไม่เห็นรู้เรื่องเลย.... ฮิคาริ-งั้นเหรอ งั้นถ้าเรื่องนี้กระจายออกไปนายคง.... ผม-ว้าก...รับ! รับ! ครับรับ! ฮือ... อะไรกันเนี่ย! โดนแบลคเมล์จนได้ ฮิคาริ-ขอบใจมากนะ และแล้วก็มาถึงวันเข้าค่ายวันที่3 เวลาประมาณ 3 ทุ่มกว่าๆ ฮิคาริ-นี่ขอจับหน่อยสิจะไปไหนเล่า! ผม-นี่มันจะดีเหรอ? ฮิคาริ-ไม่ต้องพูดมากเข้ามาใกล้ๆหน่อยสิ ผม-คนอื่นเห็นเขาจะเอาไปนินทานะ ฮิคาริ-ก็คนมันกลัวนี่! ใช่ครับพวกเราถูกเรียกมาพิสูจน์ความกล้ากันครับฮิคาริเลยดึงผมมาเป็นคู่ของเธอ แต่ดูแล้วเธอกลัวยิ่งกว่าในเกมส์หลายเท่าเลยนะนี่ ระหว่างทางที่เดินมาบรรยากาศเงียบๆ เธอจับแขนผมแน่น ผมจึงชวนฮิคาริคุยเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ ผม-นี่ฮิคาริจะกลัวอะไรนักหนาเล่า แค่เอาเทียนไขไปจุดที่ศาลเจ้าบนยอดเขาปลายทางแค่นี้เอง ไฟฉายก็มี ฮิคาริ-ไม่รู้ล่ะความกลัวมันห้ามกันไม่ได้นี่ ทันใดนั้นเองรุ่นพี่ก็แต่งตัวเป็นผีออกมาหลอกพวกเรา เผอิญจังหวะเหมาะมาก รุ่นพี่โผล่มาทางพุ่มไม้ข้างฮิคาริพอดี กรี๊ด~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ฮิคาริหวีดลั่นด้วยความตกใจ และเธอก็วิ่งออกไปอย่างเร็วและแรง เรื่องมันไม่น่าจะมีอะไรมาก บังเอิญเธอดันดึงแขนผมวิ่งไปด้วย แต่ดูๆไปเธอไม่ได้ดึงหรอก เธอเล่นลากผมไปเลย เธอจับมือผมแน่นมากจะสลัดก็สลัดไม่หลุด ผม-ฮิคาริ! ฮิคาริ! ผมเรียกเธอดังๆหลายที แต่ไม่มีประโยชน์เธอยังคงวิ่งลากผมไปต่อเหมือนถูกตัดออกจากโลกภายนอกสั่งการอะไรไปก็ไม่รับ แปลก? คนเรามักจะถูกว่าเวลาที่เราตกใจร่างกายมักจะสั่งการไม่ว่าจะเป็นการส่งกระแสประสาทไปกระตุ้นกร้ามเนื้อ หรือหลั่งฮอร์โมนทำให้เรามีแรงขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์อย่างคนที่แบบของหนักๆหนีได้ตอนไฟไหม้ ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อ และผมก็ได้เห็นแล้วกับตาผมเอง ทั้งที่ผมตัวก็ใหญ่น้ำหนักเกิน60กิโลกรัมแท้ๆ แต่เธอก็วิ่งลากผมมาได้เหมือนกับผมตัวเบาเป็นตุ๊กตายังไงยังงั้น ขณะที่เธอลากผมมานั้นก็ได้เกิดเรื่องขึ้นคือทางที่เธอวิ่งไปนั้นมีกิ่งไม้ขนาดย่อมพาดมาความสูงระดับหัวเธอ แย่แล้ว! ผมเลยรีบเตือนเธอ! ผม-ฮิคาริ! ระวัง! กิ่งไม้ขวางข้างหน้า! ไม่มีประโยชน์เธอไม่ได้ยินอะไรเลย ผม-แย่แล้ว! ขณะที่ผมคาดว่าฮิคาริน่าจะกระแทกกิ่งไม้นั้นเต็มๆ! ฮิคาริ-ฟุ่บ! เธอก้มหลบทันที โอโหเธอช่างมีปฎิกริยาตอบสนองสุดยอดจริง......แต่เดี๋ยว! ถ้าเธอหลบได้แล้ว...คนที่เธอลากมาด้วยล่ะ...? ผม-ว้าก! ฮิคาริ! หยุดก๊อน! กร๊อบ!~~~ โอ...ช่างเป็นเสียงที่ดังดีอะไรเช่นนี้ ผม-ฮิคาริ! ข้างหน้ามีกิ่งไม้อีกแล้ว! หลบเร็ว! อันตราย!!!! ฮิคาริ-ฟุ่บ! เธอหลบได้อีกแล้ว ผม-เดี๊ยว! ฮิคาริ! ฟังผมก๊อน! กร๊อบ!~~~ ผม-โอย~~~ เฮ้ย!ไม่จริง!7 8 9 10? อะไรฟะ?กิ่งไม้จากไหนเยอะแยะวะเนี่ย!? ฮิคาริระวัง!!!!!!!!!!! หยุดเถอะ! ขอร้องล่ะ! เธอไม่ได้ยินผมเลยง่ะ ฮิคาริ-ฟุ่บ! ฟั่บ! ฝึบ! ฝุบ! กร๊อบ! กร๊อบ! กร๊อบ! กร๊อบ! และแล้วก็มาถึงศาลเจ้า ฮิคาริเธอหลบกิ่งไม้แต่หมด.....แต่ผมรับมาหมด....อ๋อย! ฮิคาริ-แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก เหนื่อยชมัด อ้าว...จังมาอยู่นี่ตอนไหนเนี่ยไม่รู้ตัวเลยจำได้ว่าวิ่งทิ้งเธอมานี่ แล้วนี่เป็นอะไรน่ะหน้าช้ำไปหมดเลย ผม-มะไม่มีอะไรหรอก ก็มาพร้อมเธอนั่นแหละ รีบไปจุดเทียนเถอะ (ฮือ~~~) หลังจากที่ฮิคาริจุดเทียนปักเรียบร้อยแล้วเราก็เตรียมที่จะกลับกัน ฮิคาริ-อ้าว? เชือกผูกรองเท้าหลุด ไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ย (โถ คงรู้อยู่หรอก ลากผมไปหักกิ่งไม้ไปครึ่งป่ายังไม่รู้ตัวเลย) ผม-อ๊ะ ของเราก็หลุดด้วยนี่ ขณะที่ผมกำลังก้มลงผูกสายรองเท้ากับฮิคารินั้น ลมเกิดพัดขึ้นมา ...เทียนดับ... กรี้ด~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ เอาอีกแล้วเธอตกใจอีกแล้ว ออกตัววิ่งไปอีกแล้ว คราวนี้ไม่ทันได้คว่ามือผม เฮ้อ โล่งอ~~~~~~~~~~~~ หวะหวา อะไรกันเนี่ย! เชือกผูกรองเท้าเราพันกันตอนไหนเนี่ย? ครับ คราวนี้เธอก็ลากผมไปอีกแล้ว หนักกว่าเดิมอีก เธอวิ่งไปอย่างเร็วสวนกับทาคุมิ ที่กำลังตามมาเป็นคู่ที่2(เอ...ไอ้ทาคุมินี่มันอยู่ชมรมอะไรกันแน่ เห็นมีแข่งอะไรก็ตามไปเชียร์หมด) ทาคุมิ-อ้าว! ฮิคาริจัง! อ้าวๆๆ อะไรกันไปซะแล้ววิ่งเร็วจังเลย อ้าว! นั่น...คุงนี่ไปทำอะไรที่พื้นโน่นล่ะเดี๋ยวเปื้อนหมดนะ! ผม-โธ่เอ้ย ใครอยากจะนอนให้โดนลากอยู่ได้เล่า (เริ่มเข้าใจความรู้สึกของทาคุมิตอนวันแข่งกีฬาซะแล้วสิ) เอาว้าอย่างน้อยนอนลากมาคงไม่ชนกิ่งไม้อีกแล้วล่ะ ยังไม่ทันที่จะคิดจบเลยผมก็เหลือบไปเห็นกิ่งไม้ที่ผมชนหักตอนขามานี่ ผม-เฮ้! เฮ้! เฮ้! หยุดเร็วฮิคาริ! ไม่หยุดผมตายแน่! ไม่น่าเชื่อเธอกระโดดหลบไปได้ปฎิกริยาตอบสนองเธอเร็วจริงๆทั้งบนทั้งล่างหลบได้หมด ~ซวยแล้ว~! ถ้าเธอกระโดดหลบแสดงว่ากิ่งไม้ต้องลอดขาเธอมา ผมถูกลากมาท่านอน งั้นกิ่งไม้ก็ตรงมาที่..... เฮ้ย! ยอมได้ไงเล่า ผมต้องปกป้องอภิปไตยอันเป็นเอกสิทธิของผมแต่เพียงผู้เดียวด้วยชีวิต ผมจึงเอามือดันตัวเองหลบออกมา กลิ้งหลายตลบหน่อยแต่ทนเอา รู้ซะบ้างอะไรสำคัญที่สุด ต้องปกป้องเท่าชีวี ฟู่...แต่เดี๋ยว? ตอนขามาเราชนทั้งหมดกี่กิ่งหว่า เฮ้ย! ข้างหน้าเพียบเลบ! และแล้วสัญชาติญาณการเอาตัวรอดผมก็เริ่มทำงาน ผมหลบทางซ้ายที ขวาที ผมหลบได้หมด ขณะที่ผมกำลังหลบกิ่งไม้อยู่นั้นฮิคาริเธอเข้าโค้งอย่างแรง พร็อก! ผมปลิวตามแรงที่เธอเข้าโค้งไปชนต้นไม้จังๆ ไอ้เชือกผูกรองเท้ายี่ห้อนี้มันก็เหนียวจริงๆเว้ย และแล้วฮิคาริเธอก็ลากผมลงมาถึงบ้านพักเป็นคนแรก เชือกผูกรองเท้าก็ขาดพอดีเลย.....(เฮ้ย!....เจ็บใจนัก)..... ฮิคาริ-แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก เหนื่อยชมัด อ้าว...จัง มานอนอยู่ตรงนี้อนตอนไหนล่ะ เมื้อกี้ยังอยู่ที่ศาลเจ้าอยู่เลย วิ่งตามฉันมาเหรอ? นอนตรงนี้ระวังเป็นหวัดนะ... ผม-.........อะไรกันเนี่ยทั้งฉุดทั้งลากเรานี่เขาไม่รู้ตัวเลยเหรอเนี่ย......รู้แล้วล่ะว่าทำไมเธอถึงชวนผมไปคู่เธอ....ก็ไม่มีใครกล้าไปกับนี่เอง หลังจากออกค่ายชมรม ผม-โอยๆๆ ย้าย ย้ายชมรมดีกว่า เอาชมรมอะไรดี การแสดงดีกว่าน่าสนใจดี K.W.E.-หา! ชมรมการแสดง นี่ไม่รู้หรือว่าใครอยู่ชมรมนี้ถึงได้เข้าไปน่ะ ....ช่างเถอะเขาอยากเข้าเราก็ให้เขาเข้า หึหึหึ แล้วจะเสียใจ .............................................................. เมื่อTokiเกิดตรงข้าม ตอน 7 กัมบาเร! แมนยู! และก็เลยมาที่เดือน9ปี99(อืมเร็วดีแฮะ) K.W.E.-ตอนนี้จะมีความจริง(ตรงบ้างไม่ตรงบ้าง)มาประยุกต์นิดหน่อย แต่ผมนำไปแปลงให้เข้ากับเนื้อเรื่องน่ะครับ อิอิ ออกตัวไว้ก่อนนะผมเด็กหงส์ตอนนี้อาจเกี่ยวพันถึงเด็กผีก็หยวนๆละกันน้า หลังเลิกเรียนวันเสาร์ที่2หนึ่งในเดือน9 ขณะที่ผมกำลังจะกลับบ้านนั้น ก็ได้มีคนมาทักผมขึ้นมา คาเอเดโกะ-...ซัง รอเดี๋ยว! ผม-หือ...อ้าว? ซากุระซังนี่ มีอะไรเหรอ? คาเอเดโกะ-พรุ่งนี้ว่างรึปล่าว...ซัง ไปดูฟุตบอลบอลด้วยกันได้ไหม? ผม-อืม...ก็ว่างอยู่อ่ะนะ แต่อยากนอนพักน่ะ(อาการสันหลังยาวเริ่มออก) อาทิตย์หน้าได้รึป่าวล่ะ? คาเอเดโกะ-ไม่ได้นะ นี่มันบอล World Club Cup นะแมนยูฯ กับ วาสโกเดอกามา เชียวนะ!หาดูยากออก อีกอย่างอาทิตย์หน้าก็เป็นเบสบอลแล้ว ไม่เอาด้วยหรอก ไม่เห็นสนุกเลยเล่นอะไรก็ไม่รู้~~~~~(บ้า) ผม-(ด้วยความขี้เกียจจึงหาทางหลีกหนี)เออใช่! แล้วยาเอะซังกับอากาเนะซังล่ะเธอไม่ชวนไปล่ะเพื่อนร่วมชมรมไม่ใช่เหรอ? คาเอเดโกะ-ก็เพราะยังงี้แหละถึงต้องมาชวนเธอไง คาโอริจังช่วงนี้กำลังติวหนังสืออยู่ อากาเนะก็จะทำบัญชีรายรับรายจ่ายน่ะอาทิตย์นี้ ผม-เอายังไงดีล่ะ... คาเอเดโกะ-งั้นเอางี้สิตอนี้ฉันเชียร์แมนยูอยู่ ถ้าแมนยูชนะก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าแมนยูแพ้ฉันเลี้ยงข้าวเธอมื้อนึงเอาไม๊ ผม-จะดีเหรอ? คาเอเดโกะ-ดีสิ ตกลงนะ? ผม-อืม! ก็ได้ คาเอเดโกะ-ดีจังงั้นพรุ่งนี้เจอกันที่หน้าสถานีรถไฟตอน10.30 นะ บาย! ผม-โอเค แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ บาย! วันต่อมาตอน7โมงเช้า ผมตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำตัวเสร็จ แต่งตัวพร้อม มาในมาดลิเวอร์พูลเต็มฟอร์มเลย(ผมเชียร์วาสโกน่ะ จริงๆแล้วผมเชียร์ลิเวอร์พูลนะตามK.W.E.น่ะ) K.W.E.-ดีมากเราร่วมมือกันทำมาหากินได้ดีมาก(เอ...เด็กผีจะเคืองเราป่าวหว่า) เอาล่ะพร้อมแล้วก็ไปเลย ด้วยความไม่ระวังผมเลยวิ่งไปชนกับคนที่เดินอยู่ข้างหน้า พลั่ก! ผม-อูย~~~~~ ชนใส่ใครวะเนี่ย? ขณะที่ผมกำลังลุกขึ้นหมายที่จะไปขอโทษเธอ เธอก็หันมาทันทีที่ผมเดินเข้าไปใกล้ ผม-เฮ้ย! ชิรายูคิซัง! มิโฮะ-นายอีกแล้วเหรอ ครั้งที่2แล้วนะ ครั้งแรกยังไม่เข็ดอีกนะ คราวนี้หนักแน่ อ้อใช่คราวที่แล้วนายแอบด่าฉันลับหลังนี่ จำได้แล้ว เตรียมตัวให้ดีเถอะ ผม-หวะ หวาซวยแล้ว เอาเป็นว่าผมขอโทษละกันนะ ผมรีบน่ะ มิโฮะ-เงียบ! เอาหมัดเคโระไปชิมซะ! ทันทีที่สิ้นเสียงเธอก็เตรียมขว้างตุ๊กตาเคโระมาทางผม แต่ด้วยไหวพริบอันสุดยอด(ไม่จริงหรอก โดนอัดจนรู้ทางต่างหากล่ะ) ผมพลิกตัวหลบตุ๊กตาเคโระที่เธอขว้างมาได้ แล้ววิ่งหนีไปทางข้างหลัง แย่เลยที่คราวนี้เธอเอาจริงเธอวิ่งตามมาอย่างเร็ว ผมก็ซอกซอนวิ่งไปตามตรอก แต่เธอก็ตามขึ้นมาได้ ขณะที่ผมวิ่งอยู่นั้นผมได้เกิดนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ มิโฮะ-หยุดนะ! ผม-แย่แล้ว! ขืนวิ่งยังงี้ไปเรื่อยๆมีหวังไม่ทันนัดคาเอเดโกะแน่ ต้องหาทางทำอะไรซักอย่างแล้ว ว่าแล้วผมก็วิ่งไปทางตรอกข้างหน้า มิโฮะ-อ้าววิ่งมาทางตันซะแล้ว ยอมรับความผิดซะดีๆเถอะแก ฮึ! เธอคงยังคาดไม่ถึงว่านี่เป็นแผนของผม ผมยกการ์ดขึ้นในท่าPeekaboo Styleแบบอิปโปเพื่อปิดปลายคางไว้ เมื่อเธอเข้ามา เจอผมเคาน์เตอร์กลับแน่! มิโฮะ-เอาล่ะรับหมัดนี้ไปซะดีๆ! เธอเหวี่ยงหมัดมาแล้ว เข้าทาง! ผมโยกตัวหลบแบบฉับพลันแล้วเอื้อมมือเกาะกำแพงกระโดหนีข้ามไป K.W.E.-คิดแล้วว่าต้องไม่สู้ เก็กอย่างดีแล้วก็หนี เฮ้อ ผม-ไม่เอาน่าใครจะไปชกผู้หญิงได้เล่า K.W.E.-ฉันว่านายสู้เขาไม่ได้มากกว่ามั้งอย่าอ้างเลย ผม-อึ้ก! (ถูกเผงเลยแฮะ) เข้าเรื่องต่อดีกว่าน่าอย่าเผากันเลย ณ.ที่สถานีรถไฟ ผม-แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก !!! ซากุระซัง! คาเอเดโกะ-มาช้าจังนะ เอาเถอะยังทันรีบหน่อย ผม-จ้า แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ( โอยปกติมีแต่จำที่นัดผิดที่ถึงสาย แต่นี่กลายเป็นโดยมิโฮะไล่กวดถึงสายซะได้ เฮ้อ ) และแล้วเราก็มาถึงสนามกีฬาจนได้ ทันครับก่อนเวลาแข่ง5นาที ทันทีที่ผมเข้าไปข้างในสเตเดี้ยม ผมเตรียมประกาศศักดาโดยการถอดเสื้อนอกออกโชว์ให้เห็นถึงยูนิฟอร์มลิเวอร์พูลเต็มที่เพื่อแสดงให้เห็นว่าเรามาเพื่อเชียร์วาสโกโดยเฉพาะฮ่าฮ่า แต่แล้ว!ผมก็ต้องรีบสวมเสื้อนอกกลับทันที ได้ยังไงเล่า! ก็ยัยคาเอเดโกะดันจองตั๋วด้านฝั่งแมนยูซะได้...มีอย่างที่ไหนเข้าไปปุ้บ...!!!!!! เสื้อSharp สีแดงเถือกเต็มซีกสเตเดี้ยม ขืนใส่เสื้อลิเวอร์พูลเข้าไปได้สนุกแน่ เอาวะ! ใส่เสื้อนอกนั่งเชียร์ก็ได้ว้าร้อนก็ยังดีกว่าเละล่ะวะ และแล้วเวลา 12.00น. การแข่งขันก็เริ่มขึ้น ปรี้ด! แมนยูเป็นฝ่ายเขี่ยบอลก่อน เฮ! เฮ! เฮ! โอ้โหคู่นี้แข่งกันสนุกจริงๆทั้งสเตเดี้ยมต่างก็เชียร์กันอย่างสนุก( ยกเว้นผม ) โดยเฉพาะคาเอเดโกะนี่สุดๆ คาเอเดโกะ-กรี้ด! ไปเลย ไปเลย โคล ยิง! บ้าจังยิงยังงี้ได้ยังไงเล่า ผม-...........(เฮ้อ)........... คาเอเดโกะ-นั่นแหละสตัมป์ ส่งยาวไปเลย! วิ่งดิ๊กิ๊ก! หลบ หลบ หลบ น้าน! ยิง! ว้าโกล์ดันเซฟได้อีกเสียดายจัง! ผม-...........(เฮ้อ)........... คาเอเดโกะ-อ้าว!...จังไม่สนุกเหรอเห็นนั่งเงียบเชียว ผม-ปล่าวหรอกสนุกดี(แต่ออกแอ็กติ้งไม่ได้เดี๋ยวน่วม เครียด) เกมส์นี้สนุกมากทั้ง2ฝ่ายต่างก็เปิดฉากรุกไล่ใส่กันอย่างเต็มที่ แต่แล้วนาที22วาสโกก็ได้โอกาสที่เหมาะจนได้โดยโรมาริโอฉกบอลจากแกรี่ เนวิลล์ได้..... แล้วลากเข้ามาในกรอบเขตโทษ..... หลบบอสนิชได้ ยิง! โกลลลลลลลลลลล!!!!!!!!!! วาสโกนำไปแล้วไป1-0 ผม-โกลล์~~~~~~~ให้มันได้ยังงี้สิ!(ผมลุกขึ้นด้วยอาการดีใจจนลืมตัว) อ๊ะ! ตอนนี้เราอยู่สเตเดี้ยมฝั่งกองเชียร์แมนยูนี่หว่า ผมมองเหลือบไปข้างๆ เฮ้ย! เราอยู่กลางสายตาของกองเชียร์แมนยูเลยนี่หว่ามีแต่คนมองมา ซวยแล้ว! ต้องหาทางเอาตัวรอดให้ได้ก่อน! ผมเลยตะโกนขึ้นมาว่า ผม-ให้มันได้ยังงี้สิ! กองหลังน่ะแน่นๆหน่อย กองหน้าน่ะ!ยิงให้มันได้ยังงั้นมั่ง (เปลี่ยนคำพูดเอาใจแมนยูซะ) ได้ผลกองเชียร์ละสายตาจากผมไปยังสนามต่อ เฮ้อ เกือบตายตู และแล้วในนาทที่35วาสโกก็ได้โอกาสอีกครั้งจากการที่ยอร์นเซนไปทำฟลาวเอ็ดมุนโดที่หน้าเขตโทษ เป็นระยะที่เหมาะมาก โรมาริโอจะมาเป็นคนเตะเอง กำแพงตั้งถึง5คน ปรี้ด! โรมาริโออกวิ่งช้าๆ สปีดขึ้น! ซัดไปแล้ว! อา...ลูกพุ่งข้ามหัวกำแพงอย่างสวยงามมาก มุดลงแล้ว! สวบ! โกลลลลลลลลลล!!!!!!! เข้าไปแล้วครับ บอสนิชหมดสิทธ์เลยครับลูกนี้วาสโกนำห่างไปเป็น2-0แล้วครับ ผม-เฮ!!!!!!!(คราวนี้เก็บอาการอย่างดีแล้ว) ขณะที่ผมดีใจนั้นผมก็ได้เหลือบไปดูคาเอเดโกะว่าเป็นไงบ้างแล้วเห็นเงียบไปเลยตั้งแต่แมนยูเสียประตูที่1แล้ว ผม-นี่ซากุระซัง หยึ๋ย! (อะไรกันเธอทำหน้าเครียดชมัด หยา...น่ากลัวจริงเชียร์บอลของเราต่อดีกว่า) เกมส์ของแมนยูทำท่าจะเสียอีกแล้วเมื่อวาสโกได้จุดโทษในเขตจากการที่เอ็ดมุนโดถูกบอสนิชรวบขา คราวนี้เอ็ดมุนโดเป็นคนยิงเองครับ เอ็ดมุนโดออกวิ่งแล้ว! ซัดเข้าไปแล้ว! สวบ! โกลลลลลลล!ลูกเข้าไปเสียบทางซ้ายชนิดที่ว่าบอสนิชพุ่งไปไม่ถึงเลยครับ! วาสโกนำไปเป็น 3-0 ในนาทีที่40แล้วครับ ผม-เยสใช่เลย(เก็บอาการอีกเช่นเคย) เอ๋...ทำไมรู้สึกร้อนๆข้างๆ ผมเลยหันไปมอง เฮ้ย! ซากุระซังเป็นอะไรไปหน้าแดงเชียว ทันใดนั้นซากุระก็ลุกขึ้นตะโกนไปในสนามอย่างดังชนิดที่ผมอายแทนเลย คาเอเดโกะ-เล่นยังงี้ได้ยังไงเล่าแมนยูตั่งใจหน่อยเซ่ ผม-นี่ นี่.... ซากุระซัง....(กระซิบบอกเธอเบาๆ) คาเอเดโกะ-...ซังเงียบไปก่อนเลย กองหลังน่ะอย่าดันสูงนักสิรู้ตัวหน่อยว่าแก่ๆกันแล้วลงวิ่งไม่ทันน่ะ! ผม-........ซากุร้า........(ผมอายจริงๆนะ) คาเอเดโกะ-อย่าพึ่งยุ่งสิ!...ซัง กองกลางก็เหมือนกันลงมาช่วยไล่หน่อย! ไอ้กองหน้าก็ตัวดี หาตำแหน่งหน่อยสิโดยโซนเพลสอยู่ไม่รู้ตัวรึไง! ว่าเสร็จเธอก็ลงมานั่งที่เดิม...... แหง็ก....ทั้งสนามเงียบหมด กระทั่งท่านเซอร์เฟอร์กี้ยังอึ้งเลย กรรมการเห็นยังงี้เลยตัดบทเป่านกหวีดแข่งต่อ ไม่น่าเชื่อเกมส์ของแมนยูพลิกครับจากรับมาเป็นรุกเฉยเลยชนิดที่วาสโกโดยขึงเลยครับนาทีที่45นาทีสุดท้ายของเกมส์ รอยคีนตัดลูกจากกองกลางของวาสโกได้ แล้วรีบส่งต่อไปยังเบคแคม เบคแคมโยน! ปั้ก! ตึง! โกลลลลลลลลล ดไวท์ ยอร์ค หลุดจากการมาร์คตัวของกองหลังโหม่งให้แมนยูไล่มาตีตื้นได้ครับในนาทีที่45เป็น 3-1 ครับ แล้วกรรมการก็เป่านกหวีดหมดเวลาครึ่งแรก ผม-เฮ้อ!~~~~~ มันจริงๆ อ้าวซากุระซังกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วเหรอ คาเอเดโกะ-อื้อ ได้ระบายแล้วหายอึดอัดไปเยอะเลยล่ะ ผม-เหรอ(ระบายได้น่ากลัวจริงๆเข้าใจแล้วทำไมเธอถึงจองตั๋วด้านสเตเดียมฝั่งแมนยู) แล้วกรรมการก็มาเป่านกหวีดเริ่มครึ่งหลัง เกมส์ครึ่งหลังนี้ไม่มีอะไรมากวาสโกเริ่มผ่อนแล้ว ด้านแมนยูก็ไม่กล้าดันมากนัก เกมส์เลยอยู่ที่แดนกลางเป็นส่วนใหญ่ ผม-ดึงเกมส์เข้าไปอีก20นาทีก็หมดแล้ว(เริ่มเบื่อ ว่าแล้วก็ชำเลืองไปมองซากุระอีกครั้ง เฮ้ย!เอาอีกแล้วเหรอ) ซากุระลุกขึ้นอีกแล้ว ผมมองไปข้างๆเห็นกองเชียร์แมนยูมองไปทางเธออย่างมีความหวัง ชนิดที่ว่าถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้เธอไปผู้ช่วยท่านเซอร์ไปแล้ว แล้วเธอก็ตะโกนชิงสั่งอีกครั้งตัดหน้าท่านเซอร์อเล็กไปแบบฉิวเฉียด ซากุระ-จะไปกลัวอะไรหนักหนาเล่า! ดันไป ดันขึ้นไป! เกมส์ฝั่งโน้นเริ่มผ่อนแล้วไงจะกลัวอะไรอีก ไม่ได้ก็ขอลูกคอร์นเนอร์ไว้เซ่ กองหลังตัวสูงๆก็มีเยอะแยะก็แบ่งสักตัวขึ้นมาโอเวอร์แลปซะซี่! อย่าปล่อยให้ว่างงานเด้! ว่าเสร็จแล้วเธอก็ลงไปนั่งเหมือนตอนแรก แล้วก็เป็นอย่างที่คาเอเดโกะสั่งเลยกองกลางเริ่มเร่งอย่างหนัก คีนเห็นทางเหมาะส่องไกลนอกเขตโทษทันที เปรี้ยง! โอว! ผู้รักษาประตูของวาสโกกระโดดเซฟได้อย่างหวาดเสียว เป็นลูกคอร์นเนอร์ของแมนยู คราวนี้สตัมป์ขึ้นมาด้วย เบคแคมโยน! โคลเทคตัวขึ้น! โดนกองหลังวาสโกเช็ดซะก่อน แต่ลูกยังไม่ตายลอยไปทางสตัมป์ สตัมป์ยืนโล่งๆขึ้นไปแล้ว โขก! ซวบ!โกลลลลลลลลลลล สตัมป์ได้ลูกส้มหล่นครับโหม่งโล่งๆให้แนมยูใกล้วาสโกเข้าไปอีกเป็น3-2แล้วครับ ช่วงเวลาที่เหลือแมนยูได้เร่งทำประตูอย่างหนักจนกระทั่งเวลาเหลือแค่ไม่ถึง5นาทีกองกลางวาสโกก็ตัดลูกขึ้นมาได้ลากขึ้นมาหน้าเขตโทษ แต่แล้วก็โดนเบิร์กสอยจากข้างหลัง ปรี้ด! เป็นใบเหลืองครับที่สำคัญ ลูกนี้ก็เป็นลูกฟรีคิกระยะอันตรายซะด้วย โอว โรมาริโอจะมาเป็นคนยิงเองถ้าลูกนี้เข้าก็เป็นแฮทริกของเขาล่ะครับและวาสโกก็จะตอกฝาโลงทันที กำแพงตั้ง5คนเช่นเดิม โรมาริโอวิ่งออกไป! ยิง! ทันใดนั้นเองก็มีเสียงมาจากสเตเดี้ยมด้านแมนยู ระวัง!ประตูทางซ้าย(คงรู้นะว่า...ใคร) ว่าแล้วบอสนิชก็โชว์ปฎิกิริยาตอบสนองฉับพลันพุ่งไปทางซ้ายทันที ไม่น่าเชื่อเขารับลูกฟรีคิกลูกนี้ได้ แล้วบอสนิชก็รีบสาดยาวขึ้นมาทันที แต่...กรรมการก็เป่านกหวีดหมดเวลาซะก่อนเป็นอันว่าวาสโกเดอกามาชนะแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดไปด้วยสกอร์ 3-2 ในศึก World Club Cup(น่าเสียดายด้วยนะครับนักอ่านฟิกที่เชียร์แมนยู อิอิ เอ แต่ของจริงแมนยูชนะ1-0นี่เนอะ) แล้วเราก็พากันเดินออกมาจากสเตเดี้ยมแล้วคาเอเดโกะก็คุยกับผม คาเอเดโกะ-ว้าน่าเสียดายจังอุตสาห์เชียร์เต็มที่ ผม-นั่นสิ(เชียร์บ้าอะไรเล่าเธอเล่นเป็นโค้ชชัดๆ เอาเราอายแทนไปเลย) คาเอเดโกะ-เอาล่ะตามสัญญานะเดี๋ยวพาไปเลี้ยงข้าว ว่าแล้วเธอก็พาไปที่ร้านข้าวต้มซะเลย คาเอเดโกะ-สั่งเลย...ซังไม่ต้องเกรงใจ ผม-งั้นเอาผัดผักบุ้ง ไข่เค็ม หมูกรอบละกัน คาเอเดโกะ-งั้น ฉันสั่งมั่งดีกว่า ขอ งูสิงผัดเผ็ดกับหนอนไม้ไผ่ทอดด้วยค่ะ ไมกะ-(สรุปแล้วเราเป็นเจ้าของร้านไหนกันแน่หว่า?)ได้ค่ารอสักครู่นะคะ ผม-พรืด!(จึ๋ยมีด้วยหรือเนี่ยงูสิงผัดเผ็ดกับหนอนไม้ไผ่ทอด)อ้าวซากุระซังไหนว่าไม่ชอบพวกสัตว์เลื้อยคลานไง คาเอเดโกะ-อืมใช่! เป็นๆน่ะไม่ชอบ แต่ถ้าเอามาทำอาหารน่ะชอบอร่อยจริงๆนะ ผม-เหรอ...(เป็นงั้นไปซะอีก)... และแล้วอาหารก็มา เราทั้ง2จึงละเลงเต็มที่(ยกเว้นที่เธอสั่งมานะ ผมกินไม่ลงง่ะ) ครู่ต่อมา.... คาเอเดโกะ-คิดเงินด้วยค่า ไมกะ-ค่า ทั้งหมด300บาทค่า คาเอเดโกะ-อ่า...จังออก290บาทนะ ฉันออก10บาทให้เอง ผม-ฟืด! อะไรนะ? ผมต้องออกด้วยเหรอ อ้าวไหนบอกจะเลี้ยงข้าวไง คาเอเดโกะ-ก็นี่ไงจะจ่ายค่าข้าวให้ ส่วนค่ากับ...ซังจ่ายไง ผม-โดนเข้าซะแล้วเรา(หารับประทานกันอย่างงี้ซะแล้วเฮ้อคุณผู้จัดการ) ................................................................ เมื่อToki2เกิดตงข้าม ตอน 8 เธอคือชิรายูคิ อ่า...แล้วก็มาถึงช่วงเดือน11ปี99(ข้ามมาเดือนแฮะ) ผม-ฮ้า! สบายใจดีจริงๆช่วง1เดือนที่ผ่านมานี้ได้ใช้ชีวิตไปวันๆนี่ช่างมีความสุขจัง เอ?ชักสังหรณ์ขึ้นมาว่าวันนี้ต้องมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆเลย " และแล้วลางสังหรณ์ผมก็ถูกต้องจนได้ครับ " .....ตอนเที่ยงของวันนี้เอง..... ผม-ไง! ทาคุมิ โฮคาริ อ่านหนังสือเตรียมสอบรึยังเนี่ย? ธันวานี่ก็จะสอบแล้วเน้อ ทาคุมิ-ง่า ยังเลยอ่ะมัวทำบัญชีรายชื่อสาวๆอยู่เลยเนี่ย...ง่วงชมัด ผม-นายนี่น้า จะสอบแล้วยังมามัวจีบสาวอีก โฮคาริ-ใช่ เพราะนายมัวแต่ใช้วิธีอ้อมค้อมแบบนี้แหละ ไม่ทันกินแล้ว โฮคาริเสริม(แล้วก็เริ่มอวดตามนิสัย) ทาคุมิ-ทำเป็นพูดไป แล้วทางนายเป็นไงบ้างล่ะมาพูดยังงี้น่ะ โฮคาริ-นี่! เห็นยังงี้นะสาวติดตรึม ไม่เชื่อไปถามสาวๆห้อง4/x ได้เลยทั้งนั้นแหละ ผม-โอ้โห ไม่น่าเชื่อ โฮคาริ-หึหึหึ ทาคุมิ-ใช่ติดแน่ แต่ติดเงินนะ แหมให้เขายืมแล้วยังไม่กล้าทวงนี่น้า ทำเป็นคุย คราวก่อนก็แฟน2ยังหน้าแตกไม่พออีกเร้อ โฮคาริจางงงงงง โฮคาริ-เพล้ง! อะอะอะ เปรี๊ย! เปรี๊ย! หยึย รู้สึกว่าออร่าจากรังสีอำมหิตข้างตัวผมรุนแรงมากกำลังจะระเบิดแฮะ ผม-นี่ นี่ ทาคุมิ ทาคุมิ-อะไร? ผม-คราวก่อนนายโดนเตะเรื่องแบบนี้คราวนี้ยังไม่เข็ดเหมือนกันเหรอ ทาคุมิ-อุ๊บ! ตายล่ะลืมตัวไป ก็อยากโม้เองนี่ ...ซังเอาเป็นว่าฉันขอวาร์ปไปก่อนนะ จ้าก! โฮคาริ-หยุดเดี๋ยวนี้!นะแกจะหนีไปไหน!มาให้ฉันเตะซะดีๆ หนอยแก หลอนฉันมา2ตอนแล้วนะ ทาคุมิ-ว้าก! โทษทีคนมันลืมตัว จ้าก! อย่าตามมาน้าาาาาา แล้วทั้ง2คนก็วิ่งไล่กันลงไปข้างล่าง ผม-เฮ้อ! เข้าไปนั่งรอในห้องดีกว่า ทันใดนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งเรียกผม " เดี๋ยว! " ผมจึงหันไปมอง โอว...เธอเป็นผู้หญิงน่าตาอ่อนหวานผมสีชมพู แต่เดี๋ยวรูปร่างแบบนี้ถ้างั้นเธอก็! ผม-เฮ้ย! ชิชิรายูคิซัง (ตายล่ะตูเรื่องคราวก่อนก็ยังไม่เคลียร์เลยหนีมาซะก่อน) มิโฮะ-จะรีบไปไหน! คุยกันก่อนมีธุระจะขอให้ช่วยหน่อย ผม-หา...ธุระเหรอ ผมจะช่วยอะไรได้ล่ะ ผมขอ ขอ ตัวก่อนนะครับอาจารย์จะเข้าแล้ว(รีบหนีก่อนจะมีเรื่องดีกว่าเรา คู่กรณีตลอดกาลเฮ้อ!) ขณะที่ผมกำลังจะหนีกลับเข้าไปในห้องเองนั้น หมับ! เธอก็กระชากเลื้อผมจากข้างหลังด้วยความไวที่เหนือกว่าการออกหมัดของออสกา เดอร์ลาโฮยาย เสียอีก มิโฮะ-จะรีบไปไหนเล่า หืม? ฟังก่อนไม่ได้เหรอ? ผม-ง่า ฟังก็ได้ครับ จะให้ผมช่วยอะไรเหรอ? มิโฮะ-ดี! คือสอบที่ผ่านมานายได้คะแนนภาษาเกือบเต็มใช่ไหม ผม-ก็ ใช่ครับ (หึหึ คนมันเล่นเก่งนี่ น้าน! ว่าเข้าไปนั่น) มิโฮะ-นั่นแหละเดี๋ยวหลังเลิกเรียนปุ๊บไปติวให้ฉันที่บ้านทีนะ ผม-หลังเลิกเรียนเลยเหรอ! ขอผมกลับไปเปลี่ยนเสื้อที่บ้านก่อนไม่ได้เหรอ ผมขอเลื่อนเวลา ทันใดนั้นเองเธอก็ลืมตาโตขึ้นเงยหน้าจ้องผมพร้อมกับพูดเสียงแข็งว่า มิโฮะ-จะไปดีๆหรือจะไปด้วยน้ำตาล่ะคะ! ผม-หยึย ไป ไปดีๆครับ (ง่า น่ากลัวจังนี่เธอเอาจริงหรือแสดงหลอกวะเนี่ย) มิโฮะ-โอเคนะ เลิกเรียนแล้วรีบไปเลยนะ เพราะถ้าน้องฉันกลับมาจะวุ่นวายเปล่าๆ เธอพูดด้วยหน้าตาที่จริงจังขึ้นมา ผม-น้องเหรอ? มิโฮะ-เออ! ช่างเถอะเฉยไว้ดีเอง ถ้าไปเจอน้องฉันแล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะ! แล้วผมก็แยกกับมิโฮะออกมาพลางคิด น้องเธอทำไมเหรอ? ถึงได้เตือนเรายังงั้น และแล้วหลังเลิกเรียนผมก็รีบตรงไปยังบ้านมิโฮะตามคำขอ(คำสั่งชัดๆ) ตอนนี้ผมก็มาถึงบ้านมิโฮะแล้วล่ะ ผมก็เอื้อมมือไปกดกริ่ง ออดดดดดด เธอก็ออกมารับผมทันที มิโฮะ-อ้าว...มาเร็วดีจังนะ อืม อืม เข้ามาเลย! ผม-อ้าว!อยู่คนเดียวเหรอเนี่ย ชิรายูคิซัง... มิโฮะ-อือ รีบติวเถอะจะได้รีบกลับ ผม-ทำไมล่ะ?ติวเดี๋ยวเดียวจะจำได้เหรอ? มิโฮะ-เถอะน่า! แล้วเธอก็พาผมไปห้องของเธอ เอ...แปลกจังแฮะห้องของเธอช่างเรียบร้อยจริงๆห้องจดเป็นระเบียบตุ๊กตาเคโระเรียงบนหัวเตียงน่ารักซะจริง ผิดกับนิสัยเธอที่โรงเรียนเลย มิโฮะ-คิดอะไรอยู่ยะ! ผม-กึ๋ย ปะปล่าวครับ (ไซโครเมทรี ได้รึไงฟะ) มิโฮะ-รอแป๊บนะ เดี๋ยวขอไปชงชาให้นะรอเดี๋ยว ผม-อโอ้ย! ไม่ต้องก็ได้เกรงใจ มิโฮะ-ไม่เป็นไรหรอกไม่ต้องเกรงใจ เพราะว่าฉันกำลังหัดทำชาอยู่เลย นายช่วยลองชิมทีนะถ้าท้องไม่เสียแสดงว่า O.K. แหละ แล้วเธอก็เดินลงไป อะไรกัน!เอาเรามาเป็นหนูลองชา มิน่าใจดีผิดปกติ สักครู่ใหญ่มิโฮะก็ตะโกนขึ้นมาบอกผมอย่างดัง มิโฮะ-เฮ้...จังชาหมดน่ะ! ผม-เหรอ...(เฮ้อ สบายใจนึกว่าจะต้องเป็นหนูลองชาซะแล้ว) มิโฮะ-ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันออกไปซื้อให้นั่งรอแป๊บละกัน ผม-หา! ไม่ต้องก็ได้ชิรายูคิซัง นี่เดี๋ยว! ตึก ตึก ตึก ไม่ทันแล้วล่ะเธอวิ่งออกไปแล้วเฮ้อ! ทำไมไม่ให้น้องเธอลองเล่ากันเองกว่าอีก ว่าแล้วขณะที่ผมกำลังนั่งว่างๆอยู่ผมก็สังเกตเห็นอัลบัมรูปที่ตู้ข้างห้อง อิอิอิ ขอเสียมารยาทหน่อยนะ ว่าแล้วผมก็เปิดอัลบัมดู หยา! ไม่น่าเชื่อเลยตอนเด็กๆน่ารักชมัด มิน่าโตมาเลยยิ่งก็น่ารัก(แต่เถื่อนไปนิด) ขณะที่ผมกำลังเพลินกับการดูภาพเก่าๆนั้น ผมได้สงสัยว่า เอ? ได้ยินว่าเธอก็มีน้องนี่นา ไหงไม่เห็นมีเลยสักภาพ มีแต่ภาพมิโฮะ แปลกแฮะทำไมมีรูปมิโฮะใส่ชุดของโรงเรียนคิราเมคิด้วย? หรือว่าเธอลองแต่งแบบคอสทูม? อืมช่างเถอะดูต่อดีกว่า ขณะที่ผมกำลังดูเพลินๆอยู่นั้นก็มีเสียงดังขึ้นข้างหลังผม ชิรายูคิ-ทำอะไรอยู่จ๊ะ... ผม-เฮื้อก! ปะปล่าวครับ ผมเอาอัลบัมเก็บทันทีตายแน่มิโฮะอัดตูแหงๆเลย~~~~~~~~ ว่าแล้วผมก็หลับตาทำใจ อึ๋ย! ชิรายูคิ-ฮะฮะ เป็นอะไรไป...ซัง แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกแต่คราวหลังอย่าทำอีกนะ ผม-เอ๋...อ๋าเอ้อ ครับ (เฮ้ ทำไมเธอมาแปลกๆจะมีลูกเล่นอะไรมาหลอนเราอีกรึปล่าววะเนี่ย) ขณะที่ผมกำลังอึ้งอยู่นั้นเธอก็มองไปที่สมุดหนังสือบนโตะที่ผมเอามา ว่าจะติวให้เธอด้วย แล้วเธอก็เอ่ยถามผม ชิรายูคิ-ติววิทยาศาสตร์ยังจะดีกว่าอีก ภาษาง่ายออก ผม-เอ๋...ไหนตอนกลางวันเธอบอกให้ฉันมาติวภาษาไม่ใช่เหรอ ผมถามอย่างสงสัย เพราะวันนี้เธอแปลกๆไปเหมือนคน2บุคลิก แล้วเธอก็ตอบผม ชิรายูคิ-ภาษาเหรอ เด็กๆ เอามานี่การบ้านแค่นี้เดี๋ยวก็เสร็จ เฮ้ย! เป็นไปได้ไงเนี่ยไม่ถึงนาทีการบ้านเสร็จเรียบร้อย ผมเลยหยีบการบ้านที่เธอทำมาดูอย่างตะลึง ผม-อะไร...กัน...เนี่ย โอ้โห! เสร็จหมดเลยเก่งชมัด!เป็นไปได้ยังไงคราวก่อนคะแนนภาษาของเธอยังแค่ 36 เองนี่ ยังงี้มัน 100 คะแนนเต็มแล้ว ชิรายูคิ-ฮะ ฮะ เด็กๆจ๊ะ เออใช่เดี๋ยวฉันเอาเค้กมาเลี้ยงนะตอนกลางวันนี้มีวิชาทำอาหารล่ะ ผม-อื้ม! ขอบใจนะ แล้วเธอก็เดินลงไป แต่เอ๊! เมื่อกี๊เธอไปซื้อใบชานี่หว่า แล้ววันนี้เรามีชั่วโมงทำอาหารด้วยเหรอ? แล้วยังเรียกผมแบบมีซังด้วย จะมาไม้ไหนหว่า? ผมนั่งงงอยู่ชั่วครู่เธอก็เรียกผมขึ้นมา ชิรายูคิ-อ้าว!ได้แล้วจ้าลองชิมดูเลย...ซัง ผม-หวาว น่าทานจัง...งั้นลองกินล่ะนะ ชิรายูคิ-เป็นไงบ้าง อุ้บ! อะไรจะ...!that's terribleเช่นนี้ รสชาติแปลกๆชมัด ที่ว่าลองทำครั้งแรกท่าจะจริงแฮะ ไม่ได้เราจะแสดงออกไม่ได้เดี๋ยวเธอจะเสียใจ(ไม่งั้นเราโดนอัด) ผมจึงเสแสร้งพูดออกไป ผม-อ่า..ก็ใช้ได้นะอร่อยดี....(แหวะ) ชิรายูคิ-อร่อยเหรอดีจัง! ถ้างั้นก็กินให้หมดเลยนะ ทำมาซะเยอะเลย! ผม-!!!!!!! หมดเลยเลยเหรอ? คือผมไม่ค่อยหิวน่ะ ผมพยายามปฎิเสธ ไม่งั้นคืนนี้ได้ซัดเซโรงังแหงๆล่ะ แต่ผมก็ต้องชงักเมื่อชิรายูคิซังเธอยิ้มกลับแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วยะเยือก ชิรายูคิ-ไม่ได้นะคะ! ต้องหมด! เดี๋ยวนี้! "สั้นๆแต่ได้ใจความ" แม้เธอจะไม่แสดงท่าทางดุดันแต่ท่าทางที่สงบมากๆของก็น่ากลัวไม่ใช่เล่นเหมือนกัน สุดท้ายผมก็ยอมศิโรราบเช่นเดิม... สุดท้ายก็กินจนหมดจนได้ผม(แหงะ) ชิรายูคิ-นี่ๆเราไปเล่นเกมส์กันเถอะ ผม-อ้าว? แล้วไม่เรียนเหรอ? ผมอุตส่าห์มาทั้งที ชิรายูคิ-ช่างมันๆ เรื่องเรียนก็ไว้ที่โรงเรียนสิ เล่นเกมส์เถอะ DDR3 เลย จะไปจับคู่มิยูกิหน้าร้อนนี้(นั่น ทันสมัยอีก เกมส์ยังไม่ออกเลย) ผม-งั้นผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยว รอแป๊บล่ะ จากนั้นผมก็แยกออกมาเข้าห้องน้ำ หลังเข้าห้องน้ำ ไม่ไหวแล้วกว่าจะแยกออกมาจากเธอได้ ห้องครัวอยู่ที่ไหนเนี่ยต้องขอตัวกินชาแก้เลี่ยนหน่อยล่ะ เมื่อผมเข้าไปในห้องครัวผมก็ต้องชงัก เมื่อผมเห็นชิรายูคิกำลังชงชาอยู่ ผม-เฮ้ย! ชิรายูคิซัง เมื่อกี้ยังอยู่บนห้องอยู่เลยนี่ แล้ว แล้ว ยังไงกันเนี่ย? ชิรายูคิ-พูดเรื่อยเปื่อยอะไรของนายเนี่ย มาก็ดีแล้ว มาชาเสร็จแล้ว ลองดื่มดูซิ ผม-ได้สิ กำลังเลื่ยนพอดีเลย ชิรายูคิ-เลี่ยน? เลี่ยนอะไร? ผม-อ๋อ เปล่า เปล่า ดื่มล่ะนะ อึ้กๆ ผม-!!!! (แหวะ แย่พอๆกับเค้กเลย) ชิรายูคิ-เป็นไง รสชาติดีป่าว? ผม-ดีครับดี(แหงะ) ชิรายูคิ-ดี งั้นก็ดื่มให้หมดนะ ผม-หา อีกแล้วเหรอ ชิรายูคิ-มีปัญหารึไง จะดื่มไม่ดื่ม ผม-ดื่มๆครับ (เอ แต่แปลกแฮะ วิธิบังคับเปลี่ยนไปแฮะ) ....ครู่ต่อมา.... ผม-แฮ่กๆ หมดแล้ว ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ชิรายูคิ-อือ เดี๋ยวขึ้นไปรอบนห้องก่อนนะเดี๋ยวฉันขอตัวเก็บของก่อน ผม-จ้า~~~ หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จ(คงรู้นะว่าไปทำอะไร)ผมก็ขึ้นไปรอบนห้อง และแล้วผมก็ตกใจอีกจนได้ ผม-เฮ้ย! ชิรายูคิซัง ทำไม มาตอนไหนเนี่ย? เร็วชมัด ชิรายูคิ-พูดอะไรของเธอเนี่ย ฉันก็อยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้วนี่ ผม-????? ชิรายูคิ-งงอะไรอยู่มาเต้นกันเถอะ ผม-????? ชิรายูคิ-นี่! ผม-ฮะ!!!(กลับเข้าสู่สภาพเดิมซะที) แล้วผมก็ไปเต้นคู่กับชิรายูคิซังต่อ โฮ้โหเธอเต้นเก่งจริงๆ ขณที่กำลังเต้นอยู่เพลินๆผมก็ตกใจอีกรอบ(ตกใจบ่อยจริงๆเลยเรา) เมื่อคนที่เปิดก็เป็นชิรายูคิอีกคน ผม-!?! เฮ้ย!!! ชิ ชิรายูคิมี2คน ยังไงเนี่ย! ก็ ก็ ยังไงเนี่ย!~ ขณะที่ผมกำลังตกใจอยู่ชิรายูคิที่อยู่ข้างนอกก็ชิงพูดก่อน มิโฮะ-มาโฮะ! มาตอนไหนเข้ามาในห้องฉันทำไม! ชิรายูคิที่กำลังเต้นกับผมก็ตอบกลับ มาโฮะ-ก็วันนี้หนูเลิกไวอ่ะ อีกอย่างพี่ก็ไม่อยู่เห็น...ซังกำลังว่างๆอยู่เลยชวนมาเล่นเกมส์กัน ผม-????? มิโฮะ-ช่างเถอะ! เธอน่ะออกไปได้แล้ว มาโฮะ-ไม่เอาหรอก หนูจะเล่นต่อ มิโฮะ-นี่ไม่เชื่อฟังฉันเรอะ แล้วทั้งสองก็ทะเลาะกันใหญ่ ผมเองก็กลับเข้าสู่สภาพเดิมได้ซะทีหลังจากที่งงอยู่นาน ผมจึงตัดบทพูดถาม ผม-นี่! นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย! ชิรายูคิทั้งสองที่กำลังทะเลาะกันก็หยุดแล้วมิโฮะก็ตอบผม มิโฮะ-ก็ยัยน้องคนนี้น่ะ เป็นน้องสาวฝาแฝดฉัน ชื่อยัยมาโฮะ มาโฮะ-ชื่อมาโฮะ ย่ะ ไม่ใช่ยัยมาโฮะ ผม-งั้นก็หมายความว่า... มิโฮะ-ใช่!ช่วงที่ฉันออกไปข้างนอกมาโฮะก็สวมรอยแทนฉัน ผม-แล้วมาโฮะรู้จักผมตอนไหนเนี่ย มาโฮะ-แหม ทำไมจะไม่รู้ล่ะจ๊ะ ก็บางวันฉันก็สลับตัวกับพี่ไปโรงเรียนกันเลย ผม-!? โหย ไม่รู้เรื่องเลยนะเนี่ย แล้วมิโฮะก็พูดกับผม มิโฮะ-เฮ้อ ห้องเละเทะหมดเลย นี่...กลับไปก่อนแล้วกันนะ ไว้วันหลังค่อยหาโอกาสมาติวอีกละกัน ผม-อื้อ (เฮ้อรอดซะที) มาโฮะ-แล้วมาเต้นด้วยกันใหม่นะ...ซัง แหมเต้นเก่งจัง ผม-แฮะ แฮะ (หยึย) เฮ้อ! เหมือนกันยังกับแกะพี่น้องคู่นี้ ทีนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมมิโฮะถึงเตือนผมยังงี้ เฮ้อกลับไปกินเซโลงังดีกว่าเรา(แหวะ)... ................................................ จาก : K.W.E. - 10/12/2000 21:31