หัวข้อ : เมื่อToki2เกิดตรงข้าม ตอนเก่าเอามาเรียบเรียงใหม่ ตอน1-4 ข้อความ : เมื่อToki2เกิดตรงข้าม ตอน1 Intro Opposite เรื่องมันเกิดขึ้นในวันหนึ่ง ณ.ร.ร.ฮิบิกิโน สายๆวันนั้มผมกำลังคุยกับทาคุมิ ทาคุมิ-นี่เธอผู้ชายห้อง4/X น่ะหล่อระเบิด(นิสัยตรงข้ามน่ะ) ผม-เออ... ทาคุมิ-นี่นะฉันได้เมลล์ของเขามาแหละว่าจะส่งสักหน่อย ผม-อืม... ทาคุมิ-นี่ตั้งใจฟังหน่อย ไม่อยากได้ข้อมูลของฮิคาริรึ ผม-(อึ๊ก!มันถือไพ่เหนือกว่า)อยากสิครับ(อะไรว้าเป็นกระเทยยังอุตสาห์มีข้อมูลหญิงอีก) พอดีกับจังหวะที่จุนอิจิโร่มาพอดี จุนอิจิโร-...(แทนตัวผมน่ะ)ซัง ทาคุมิซัง ไปกินข้าวเถอะ ผมก็เลยตกลงไป จังหวะพอดีกันผมเกิดไปชนกับผู้หญิงคนหนึ่ง ปั๊ก! เธอหันมา โอ เธอช่างดูอ่อนหวานเหลือเกิน ผมสิชมพูสูงพอประมาณ(คงรู้นะว่าใคร)เธอยิ้มให้ผมแล้วกระชากคอเสื้อขึ้นพร้อมพูดว่า มิโฮะ-เดินยังไงของแกเนี่ย! ผม-เอื้อก!... มิโฮะ-ระวังบ้างเดะยังงี้ ต้องสั่งสอน เธอกระชากคอเสื้อผมพร้อมยกขึ้น แปลกจริง? ด้วยร่างกายที่สูงแค่156 ซม.กลับยกผมซึ่งสูงกว่า175ซม.ขึ้นได้ แต่ด้วยศักดิ์ศรีของผม ผมจึงยกมือขึ้นกำหมัดแน่นทั้งสองข้างพลางคิดว่า "เดี๋ยวเถอะ!เล่นกับใครอยู่รู้รึป่าว" ผมจึงตัดสินใจยกมือทั้งสองเหวี่ยงไป...เป็นท่าพนมมือ...พร้อมกันกับพูดว่า ขอโทษครับ...(โธ่ก็นึกว่าจะมีเรื่องซะอีก)เธอจึงปล่อยผมลงทาคุมิจึงเข้ามาช่วยผมต่อ ทาคุมิ-ขอโทษแทนเขาด้วยนะตัวเอง มิโฮะ-คราวหลังระวังด้วยนะพวกแก แล้วเราก็ปลีกตัวออกมาเฮ้อเกือบตาย....เมื่อทานข้าวเสร็จผมจึงปลีกตังออกมาเดินเล่น เห็นคนรู้จักเข้าจึงเดินไปทัก ผม-ไง โฮมูระ เมย์ไปไหนกัน (สนิทกันได้ยังไงเนี่ย) โฮมูระ-ไปห้องสมุดจ๊ะการบ้านยากชมัด (โอ ไม่น่าเชื่อ) เมย์-เล่นเนตน่ะกำลังฝึกเลยพอดีได้เวปดีๆมาน่ะ ผม-เวปอะไรเหรอ เมย์-Http://welcome.to/priteน่ะ (นี่โฆษณาให้เลย) ผม-อืมเวปนี้ดีนะ(ตามน้ำไปเลย) ขอให้สนุกล่ะ แล้วผมก็แยกออกมาเรียนคาบบ่ายพอเย็นวันนั้นตอนเลิกเรียนผมกำลังจะเดินกลับ แน่นอนระดับผมไม่มีกลับคนเดียวแน่ มีคนเดินมาทักผมชวนกลับด้วย รอเดี๋ยว...จัง ผม-หือ? อ้าวมิยูกิเหรอ มิยูกิ-กลับด้วยกันไหม...จัง ผม-ได้สิ ระหว่างทางเรากำลังคุยกันอยู่ด้วยความสนุกสนานทันใดนั้นรถยนต์คันหนึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วสูง แต่ด้วยReflex actionที่สุดยอดของผมจึงคว้าตัวมิยูกิหลบมาได้ แต่ทว่าเรื่องมันไม่จบแค่นั้นขึ้นเมื่อรถบรรทุกขนาด18ล้อวิ่งมาอีกทางที่เราพึ่งหลบมา มิยูกิหวีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพอันน่าสพึงกลัวนี้ ระวังงงงงงงงง~~แต่หามีประโยชน์ต่อรถที่เร่งมาเร็วระยะใกล้ไม่รถเบรคอย่างแรง เอี้ยด~~~~~~~~~~~~~~~~ เปรี้ยง!!!!! รอยเบรกในแนวตรงยาวนี้บ่งบอกถึงความเร็วความรุนแรงที่ทวีคูณด้วยความเร่งคูณน้ำหนักรถตามหลักของนิวตัน...... ครู่ใหญ่ต่อมา ผมกับจึงทักมิยูกิชวนกลับ ผม-ไปกันเถอะมิยูกิ จะอยู่บนเกาะกลางถนนอีกนานไหมเนี่ย มิยูกิ-แหมก็ตกใจนิดหน่อยนะ ผม-นั่นสิช่วยไม่ได้นี่เราอุตส่าห์ตะโกนข้ามเลนด้วยความหวังดีแล้วนี่ (คือไม่มีอะไรหรอกผมหลบมาเกาะกลางถนนแล้วเห็นรถบรรทุก ไม่รู้เธอตกใจอะไรนักหนา) ดันขับมาเร็วเองช่วยไม่ได้น้า มิยูกิ-อื้อ แต่โดนตะปูเจาะเข้ายางเต็มๆเลยนะดังเปรี้ยง!เลย ผม-นั่นสิช่างเขาเถอะ เออนี่เสาร์นี้เธอว่างไม๊ว่าจะชวนไปเที่ยวที่สวนพฤกชาติหน่อย มิยูกิ-ว่างๆๆ ไปสิ แล้วจะรอนะ แล้วผมก็แยกกลับมิยูกิเดินย้อนเข้าบ้านไป แต่ผมนึกว่าเรื่องเครียดๆจะจบไป จะได้เที่ยวกับมิยูกิต่อ เรื่องเครียดก็กลับมาอีกเมื่อ โคโตโกะ โทรมา ผม-ฮัลโหล โคโตโกะ-นี่ฉันโคโตโกะนะ ผม-มีอะไรเหรอ? โคโตโกะ-นี่เสาร์ที่จะถึงพรุ่งนี้น่ะไปงานคอนเสิรต์กับฉันนะ ผม-แต่ผมไม่ว่างนา อีกย่างเธอว่าจะไปงานนิทรรศการเครื่องแก้วกับฮิคาริไม่ใช่เหรอ? โคโตโกะ-ฮิคารงฮิคาริอะไรยัยนั่นเป็นคู่ปรับฉัน ฉันเกลียดมันนะ) ยังไงก็ช่างเถอะพรุ่งนี้ต้องไปนะจ๊ะ ผม-เอ่อ ถ้าผมไปไม่ได้ล่ะ... โคโตโกะ-ไม่ไปตาย! โครม!!! ผม-(!!! อารมณ์ไหนของหล่อนกันแน่เนี่ย)เดี๋ยวสิพรุ่งนี้น่ะผม.... ตู๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ~~~~~~~~~ ผมจึงคิดอย่างหนักคิดไปคิดมาก็หลับไปจวบจนเช้าวันใหม่ย่างเข้ามา ผมตื่นขึ้นมา อาบน้ำ แต่งตัวโดยมีแผนว่าจะไปกับมิยูกิก่อนหลังจากนั้นรีบไปหาโคโตโกะตอนบ่าย3 น่าจะทันนะ แต่เมื่อผมเปิดประตูออกไป !!! ผมถึงกับตะลึงเมื่อพบ... ฮิคาริ-ไง...จัง จะไปไหนแต่เช้า ผม-คือ...เอ่อ... ผมอึ้งพลางคิด บอกไปตูตายแน่เลย2คนนี้ยิ่งไม่ถูกกันอยู่ด้วย ฮิคาริเห็นผมเงียบไปจึงตัดบท ฮิคาริ-ช่างเถอะแต่งหล่อมาก็ดีแล้ว นี่ว่าจะชวนไปสวนสาธารณะพอดีเลย อากาศกำลังดีเลย ไปนะไม่ไปโกรธถึงขั้นNookลงแน่ ผม-.... >_< ....(จะทำไงดีเนี่ย ฮือๆๆรถไฟ3ขบวน) *จากช่วงนี้ไปจนจบตอนนี้เป็นบทแต่งของคุณมาโกะ ขอบคุณมากครับ* อา ผมตัดสินใจไปกะฮิคาริก่อนดีกว่า ผมเดินไปกะฮิคาริเรื่อยจนถึงสวนฯ "นี่ๆ ไปดูน้ำพุกันเถอะ'ฮิคาริจูงมือผมไปดูน้ำพุ อา นี่ถ้ายังอยู่กับอาเจ๊ต่อไปล่ะก็ ไปหามิยูกิไม่ทันแหงมๆ ผมเดินดูอะไรๆกับฮิคาริไปเรื่อย จนกระทั่งถึงเวลาที่นัดกับมิยูกิเอาไว้ "ฮิ..ฮิคาริ ฉัน ฉันลืมไปว่ามีธุระน่ะ ขอตัวกลับก่อนนะ" "หืม.................ก็ได้ งั้นบายนะ"ฮิคาริมองอย่างผมท่าทางเจ้าเล่ห์ แต่ผมไม่สนใจวิ่งตรงไปที่สวนพฤกษาฯทันทีตอนนี้ผมอยู่หน้าสวนพฤกษาฯแล้ว ผมเริ่มมองหามิยูกิ อา เจอแล้วนั่นไง "อ๊าาาาาาาาาาาาาาาา ...............คูงงงงงงงงงง ทางนี้"มิยูกิโบกมือเรียกผมแล้วรีบวิ่งมาหาผม ท่าทางเธอรีบมากเธอวิ่งชนกับเด็กคนหนึ่งเข้า เด็กคนนั้นลอยกระเด็นเลยทีเดียว จากนั้นป้ายที่แขวนอยู่ตามร้านก็หล่นลงมาตรงที่เด็กคนนั้นยืนอยู่ตะกี้พอดี "ข..ขอบคุญครับพี่สาว" "หืม? ชั้นทำอะไรให้เหรอ"ดูท่าทางมิยูกิจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย ผมเลยลากเธอเข้ามาในสวนทันที "โห ดอกไม้นี่สวยจังเลย"เธอมองไปที่ดอกไม้ต่างๆนานาพันธ์ในสวนพฤกษาชาติ แล้ววิ่งเล่นเหมือนเด็กๆ ทั้งที่ตัวเองก็อายุมากกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน(ดูจากวันเกิด) "อ่า มิยูกิ อย่าวิ่งเล่นสิ เดี๋ยวเขาว่าเอาหรอก" "ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอกน่า ว้าย!!"มิยูกิเดินสะดุดหกล้มกระแทกกับชายคนหนึ่งเข้า ชายคนนั้นล้มลง ของในกระเป๋ากระจัดกระจาย หัวโขกหิน สลบทันที ผมมองไปรอบๆชายคนนั้น อ๊ะ!! มีปืนด้วยนี่นา สงสัยเป็นขโมยแหงๆ<จะขโมยอะไรที่สวนพฤกษาฯหว่า.......> มิยูกิได้รางวัลที่จับขโมยได้และได้เงินตอบแทนอีกตะหาก ผมถือโอกาสนี้ลาเธอซะเลย เพราะนี่มันจะบ่ายสามแล้ว ผมมุ่งตรงไปยังที่จัดคอนเสิร์ตต่อ เอ โคโตโกะอยู่ไหนหว่า... อํา เจอแล้ว "ดีจ้ะ .......คุง" "ดีครับ โคโตโกะ เอาล่ะจะเข้าไปกันรึยัง ฟังเพลงญี่ปุ่นคลาสสิคไหม" "ไม่เอาอ่ะ น่าเบี่ยยยมากกกกกก ชั้นฟังนี่ดีก่า"พูดเสร็จเธอก็ชี้ไปที่ป้ายของ เอกชัย ศรีวิชัย "หา!!!เอกชัยศรีวิชัย" ผมเอ่ยด้วยอาการงง "ใช่สิ เพลงเขาออกจะ เพราะ อู๊ยยยย โขวโบกๆ ข้อยล่ะช้อบชอบเด้อ โขวโบกๆ" "โคโตโกะ........" "ทำไมเหรอ ชั้นพูดอะไรไม่ดีออกไปเหรอ....ช่างเหอะดูเสร็จแล้ว ไปทานอาหารฝรั่งเศสกับส้มตำกันดีกว่าไหม แวะบ้านชั้นด้วยสิเดี๋ยวชั้นจะชงกาแฟให้ทาน.." ว่าแล้วโคโตโกะก็จูงมือผมเข้าไปดูเอกชัยศรีวิชัย...... "กรี๊ดดดดดดดดดดด เอกชัยยยยยยยยยย กรี๊ดดดดดด วู้ยยยยยยยยย มันสะแด่วแห้ว แซ่บอีหลีเด้อออออออ"โคโตโกะตะโกะแล้วก็ลุกขึ้นดิ้นพราดๆ ทันทีที่เอกชัยร้องเพลงมันๆขึ้นมาให้รำวงกัน ผมได้แต่มองเธอตาปริบๆ พลางคิดถึงอิทธิพลของดารา.........ทำได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ....... ในที่สุดคอนเสิร์ตก็จบ................ ----------------------------------------------------------------------- เมื่อToki2เกิดตรงกันข้าม ตอน2 ตามง้อ หลังจากเดทกับโคโตโกะแล้วผมก็รี่กลับบ้านทันทีที่ถึงผมลงไปนอนแผ่หลาด้วยความเพลียอย่างหนักและล้ากำลังอย่างถึงที่สุด เนื่องที่ว่าต้องลุย3คนใน1วัน(แค่เที่ยวนะอย่าคิดลึก) ผมก็ว่าจะหลับเต็มที่สักวันโดยกะจะตื่นให้สายๆเลย พรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์นี่ แล้วผมก็หลับไป.................... -กริ๊ง- ๆ ๆ เสียงกระดิ่งที่บ้านผมเกิดดังขึ้น3ครั้ง ผมจึงลุกขึ้นพลางบ่น"ใครมันมาตอน8โมงว้าเช้าๆอย่างงี้คนจะหลับ เว้อ!" เป็นไอ้เจ้าทาคุมิแหงเลย ไอ้นี่มันมาแวะมาเที่ยวหาเราเวลานี้บ่อยๆ คอยดูเปิดไปจะว้ากซะ ผมคิด ด้วยความงัวเงียรวมกับความหงุดหงิดทำให้ผมลืมตัวไปชั่วขณะ เมื่อถึงประตูผมเปิดประตูอย่างแรงพลางตวาดไปว่า "มาทำบ้าอะไรแต่เช้าวะ" หลังสิ้นเสียงตวาด ผมมองออกไปไม่ใช่เจ้าทาคุมิ อึ๊ก ฮฮโฮมุระ ตุ๊บ! เธอปล่อยสมุดอยู่ที่ถือมาคงกะจะมาทำการบ้านที่นี่ ยังไม่ทันที่จะกล่าวขอโทษเธอก็ร้องไห้แล้ววิ่งหนีไป(นึกภาพไม่ออกเลยแฮะ) ไม่ได้การต้องรีบไปง้อเธอไม่งั้นมองหน้าไม่ติดแน่ เราเป็นฝ่ายผิดจริงๆนี่ ผมรีบออกตัวอย่างเร็วตามไปเห็นเธอวิ่งเลี้ยวไปที่ซอยข้างหน้า ผมก็รีบเลี้ยวทันที "ปั๊ก! " ผมล้มลงพลางนึก เสียงนี้อีกแล้วเหรอวะเนี่ย? ชักสังหรณ์ใจตะหงิดๆ พอมองไปข้างหน้าเหงื่อผมเริ่มปริ...!!!... ปรากฎว่าข้างหน้าผมเป็นผู้หญิงผมสีชมพูคนหนึ่ง เธอกำลังเก็บตุ๊กตาเคโระจังและจะลุกขึ้น เฮือก~~ อะอีกแล้วเหรอวะเนี่ยผมรีบกุลีกุจอขอโทษโดยเตรียมหนีไว้ด้วย ผม-ขอขอโทษนะผมผมกำลังรีบน่ะครับ มิโฮะ-นายอีกแล้วเรอะ ฮึ่ม! 2 รอบแล้วนะ ไม่มีเวลามาวุ่นที่นี่อีกแล้วหนีดีกว่า ผมรีบสปิดตัวผ่านเธอไป "พ้น" ยังไม่ทันจะห่างเธอเท่าไรก็มีเสียงนึงดังมาจากข้างหลัง " โด-รา-กอน-คิก--- (ดราก้อนคิกน่ะแหละครับผมเขียนตามในเกมส์ว่าน่ะครับ) " เฮ้ย!นี่มันท่าของโฮมูระนี่ พลั้ก! ผมลงไปกองบนพื้น ด้วยสัญชาตญาณอันชาญฉลาดที่ผุดขึ้นในหัวมันบ่งบอกขึ้น เราจะยอมไม่ได้ ดังนั้นทันทีที่เธอเดินเข้ามา หมายจะกล่อมเราให้อยู่หมัด ผมจึงอาศัยความเร็วชิงลงมือก่อน! ด้วยการ! ด้วยการ!....แกล้งแพ้โดยทำเป็นลุกไม่ขึ้นตามแบบซิโมเนกับเบคแคมเป๊ะ ! ได้ผล เธอไม่ซ้ำ จากนั้นเธอจึงเดินไปโดยทิ้งคำพูดว่า "ระวังหน่อยเด้ คราวหน้าหนักกว่านี้แน่" แล้วเธอก็จากไป ผมเลยลุกขึ้นพลางบอกออกไปด้วยความโมโหว่า "กระจอกน่ะแค่นี้ " แล้วผมก็เตรียมไปต่อด้วยความรู้สึกแปลกๆผมจึงหันไปปรากฎว่า ผม-!...ว้าก! อะไรฟะเนี่ยยังได้ยินอยู่เหรอเนี่ย!เดินไปตั้งไกลแล้วนะ มิโฮะ-หยุดนะแกนินทาลับหลังเรอะ เธอวิ่งตามหลังมาด้วยความเร็ว แต่ด้วยความอึดที่เหนือชั้นกว่าผมจึงสลัดเธอพ้นพลางคิด โธ่เด็กๆ(ดูมันๆยังไม่เข็ดแหนะ) ขณะที่ผมกำลังหาโฮมูระอยู่นั้นผมได้เดินผ่านบ้านโคโตโกะ โดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นเธอก็วิ่งออกมาพรางถามว่า โคโตโกะ-ไง...จังมาหาฉันเหรอ ผม-อ๋อแวะมาเคลียร์ธุระนิดหน่อยน่ะ(ขืนบอกมาง้อโฮมูระล่ะก็ได้เรื่องแน่) โคโตโคะ-มา...ไหนๆก็ผ่านมาแล้วแวะกินชากันหน่อย แล้วเธอก็ลากผมไปโดยที่ผมไม่มีสิทธิ์ปฎิเสธ เมื่อผมเข้ามาถึงห้องเธอก็ขอตัวไปชงชา ผมก็เลยถือโอกาสชมห้อง มองไปที่ชั้นcd เพลงปุ๊ป โอ้โห เพลงเพียบไม่ว่า X-Japan Gloy Speech เบิร์ด ดัง มนสิทธ์ ไชยา ไวพจน์ ยอดรัก ขุนสมาน (โว้ สไตล์ไหนกันวะเนี่ย) ครู่ใหญ่เธอก็เดินเข้ามาถือชาอุ่นๆมาด้วย น่าดื่มดีเหมือนกันแฮะ ว่าแล้วผมดื่มชาเข้าไปเต็มที่เนี่องที่ว่าคอแห้งจากการหนีมิโฮะมา ครู่ใหญ่ต่อมา ผมก็รู้สึกถึงความผิดปรกติในร่างกาย ผม-อึ้ก อะ อะ อะไรเนี่ยทำไมชาไปทั่วตัวเลย ทันใดนั้นโคโตโกะก็เดินเข้ามาโดยมองหาผมด้วยสายตาแบบมีเลศนั ผมเองก็เหมือนกระต่ายน้อยที่ไร้ทางหนีจากเงื้อมือผู้ล่า.... (เอ่อ ไอ้ตอนตั้งแต่ทันใดนั้นมาผมแต่งเล่นน่ะอย่าสนใจเลย เดี๋ยวเรื่องจะป่วนไป) โคโตโกะเธอทำท่างงแล้ววิ่งไปข้างล่าง กรู่ใหญ่ก็ได้ยินเสียงเธออุทานอย่างดัง โคโตโกะ-ตายแล้ว! นี่มันชาพิษสำหรับลิมิตเบรคตอนสู้นักเลงนี่นา !! หา!นี่เธอหยิบชาผิดซองมาชงให้ฉันเหรอเนี่ย ผมมองออกไปที่หน้าต่าง เริ่มเย็นแล้ว(ไวเหมือนโกหก)ผมคิดได้ " ไม่ได้การแล้วขืนอยู่ต่อยาวแน่"เลยรีบแอบหนีโคโตโกะออกมา ช่วงนั้นผมเดินกะเผลกตามหา อาการชายังไม่ฟื้นตัวนัก พอดีทาคุมิมาพอดีเห็นผมเข้าจึงทัก ทาคุมิ-อ้าว...จัง เป็นอะไรไปน่ะหล่อน ผม-อะ มะ ไม่มีอะไรหรอก อั่ก...(เพราะแกน่ะแหละ ผมคิด) ว่าแต่นายเห็นโฮมูระป่าวเนี่ย? ทาคุมิ-อ๋อที่ริมแม่น้ำแน่ะทำไมเหรอ ผม-เปล่า ขอบใจ แล้วผมก็แยกกับทาคุมิไป เมื่อใกล้ถึงริมแม่น้ำผมมองหา เห็นยาเอะ คาโอริกำลังเตะบอลกับกลุ่มเพื่อนอยู่(เป็นไปได้ยังไง) มองไปอีก อ๊ะ!เจอแล้วโฮมูระ ผมวิ่งลงไปโดยไม่ทันระวังตัว ยาเอะ เตะบอลมาทางผม อาจเป็นเพราะ Dragon kick กับชาพิษกระมังทำให้Reflex Action ของผมด้อยสมรรถภาพลงไป... ผมหลบไม่ทัน... ผั๊ว! ผมกระเด็นไปนึกในใจ " อ๊า~อะไรว้า ตัวแค่นี้เตะ kick 9 แบบBatistutaได้ด้วยเหรอเนี่ย" สักครู่ ยาเอะก็มาเก็บอลพลางพูด คาโอริ- ซูโก บูมๆๆๆๆ โอว~เวนนน(เลียนแบบWinning)...ซัง นายนี่เยี่ยมจริงๆรับลูกเตะฉันได้ ผม-อิ๋ง...(รับบ้าอะไรเล่าหลบไม่ได้ต่างหาก) ผมคิด บ้าชมัดทั้งที่โฮมูระอยู่แค่นี้แต่ผมกลับลุกไม่ขึ้น ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา โฮมูระ-เป็นไรมากรึเปล่าคะ เธอเอ่ยมาด้วยอาการที่เป็นห่วงพร้อมทั้งยื่นมือมาดึงผมขึ้น ผม-ไม่เป็นไรมากหรอกครับ(จริงๆน่ะเป็นหนักเลยล่ะ ทำไงได้เก๊กไว้ก่อนล่ะ) โฮมูระ-บ้าจริง ไม่ระวังเลย ทำไมอยู่ๆวิ่งพรวดมาแบบนี้ล่ะ ผม-มาขอโทษเธอเรื่องตอนเช้าน่ะสิ ขอโทษนะ ยกโทษให้ฉันได้ไหม โฮมูระ-โถเรื่องแค่นี้ต้องลำบากเพื่อฉันขนาดนี้เลยเหรอ ได้สิฉันไม่ถือสาอะไรมากหรอกแต่ต้องเลี้ยงเบอร์เกอร์ฉันนะ ผม-ได้สิ ดีจัง... โฮมูระ-ดีใจจังเลย ฮึ่ม จะกินให้หนำใจเลย ผม-..!?... (อะไรเนี่ย ความตะกละไม่ตรงข้ามเหรอเนี่ย แต่งแกล้งกันนี่นา) แล้วผมก็เดินส่งเธอกลับบ้าน ทันทีที่ถึงบ้านผมเซลงไปนอนบนเตียงโดยบ่นเล็กว่า "อะไรเนี่ยว่าจะพักกลับเหนี่อยกว่าเมื่อวานอีก" คงไม่ต้องบอกนะครับว่า...เอ่อ... ครับใช่ครับค่าพารามิเตอร์พลังผมลดฮวบความเครียดขึ้นกระฉูด อ๋อยขนาดวันหยุดพักผ่อนนะเนี่ยคร่อก (หมายเหตุ-ช่วงตอนแรกๆยังใช้"..."แทนชื่อตัวเอกอยู่ พึ่งเปลี่ยนเป็นมาใช้"___"แทนในช่วงตอนหลังๆในบอร์ดที่อ่านกันอยู่น่ะครับ จึงเรียนบอกไว้ก่อน เดี๋ยวสับสนน่ะฮะ ----------------------------------------------------------------- เมื่อToki2เกิตรงกันข้าม ตอน 3 คู่ซ้อม( จริงๆ) เช้าวันใหม่มาถึงแล้วผมตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นทำกิจวัตรส่วนตัวพร้อมไปร.ร. วันนี้ออกบ้านเช้าหน่อย ผมเดินไปอ่านหนังสือพิมพ์กีฬาไป ปากก็บ่นไป Holland มันไปแพ้ได้ยังไงว้า(คือผมเชียร์น่ะ ฮือๆๆ เดอร์ บัว เอ้ยมันพลาดได้ไงตั้ง2ลูก) โดยไม่ทันดูทางว่าตัวเองเดินไปอยู่กลางถนนแล้ว ผมหันหลังไปดู โอ้โหใครเนี่ยปั่นจักรยานขึ้นเนินอย่างเร็ว ประดุจหนึ่งว่าเขาสวมวิญญาณเทรุสิงห์นักปั่นมาเชียว (คงรู้จักกันนะครับเรื่องนี้ เก่าไปหน่อยแต่ผมยังไม่แก่นะ) แต่นี่เฮ้ยมาทางเรานี่หว่า ใครปั่นมาวะเนี่ย เฮ้ย ๆ ๆ ผมตกใจแบบทำอะไรแทบไม่ทัน ผม-อ้าว! อ.คาซุมิ นี่หยา จ๊าก อย่าปั่นมาทางนี้ ผมตัดสินใจทิ้งกระเป๋ากระโดดหลับไปทางซ้ายมือซึ่งเป็นทางที่นร.หญิงคนหนึ่งกำลังเดินอยู่ โดยคิดว่าปลอดภัยกว่า ผมกระโดดไปข้างหน้าหล่อนพอดี โดยคิดว่า อ.คงปั่นไปทางขวา แต่แล้วเรื่องก็ไม่เป็นดังที่คิดเมื่อ จักรยานที่อ.คาซุมิปั่นเกิดสดุดกระเป๋าที่ผมทำตกตอนกระโดดหนี รถเลยพุ่งมาทางผมอีก ผลหลับตาพร้อมร้องออกไปโดยไม่รู้ตัว ผม-จ๊าก อย่า! โครม !!! รถจักรยานชนเข้าอย่างจัง ผม-.......??? เอะทำไมไม่เจ็บ เมื่อผมลืมตาขึ้น อ้าว! รถไปชนใส่ผู้หญิงที่อยู่หลังผม ( ก็คงรู้แล้วนะครับว่าใคร) มิยูกิ-ฮะย่า~~~ เกิดอะไรเนี่ย โชคร้ายอีกแล้ว ( แต่วันนี้โชคดีนะที่เป็นแค่จักรยาน ทุกทีรถยนต์ตลอด ) อ.คาซุมิ-อูย~~~~~ ผมเห็นยังงี้ ผมเลยรีบกางหนังสือพิมพ์แล้วเอาไปคลุมทั้งสองคนทันที ฮื้ย!! ไม่ใช่ ! ผมเลยรีบเข้าไปช่วยโดยผมช่วย...ก่อน(ฮา...คิดเอาเองนะว่าผมจะช่วนใครก่อน) เป็นที่แน่นอนผมโดนอ.คาซุมิ สวดซะยับเลยเรื่องที่เดินอ่านหนังสือพิมพ์กลางถนนน่ะ แล้วผมก็จะพามิยูกิไปทำแผลที่ห้องพยาบาล ขณะที่กำลังจะเดินเข้าตึกผมได้ยินเสียงจากชั้น2 "เฮ้! ข้างล่าง2คนนั่นระวัง" ปุ๊!!! ยังไม่ทันจะหันไปมองเลยมันก็ล่วงลงมาใส่หัวผมเต็ม มิยูกิ-นี่นี่ แปรงลบกระดานนี่นา? ผม-เออ...ใครทำร่วงลงมาฟะ ผมบ่นแล้วมองขึ้นไปข้างบนทันที อึ๊ก! คู่กรณีผมอีกแล้ว เธอมองออกจากหน้าต่าง เมื่อเห็นว่าเป็นผมเธอจึงทำท่าโล่งอกพลางพูดขึ้นว่า มิโฮะ-อ้าว...นี่เอง เออๆดีแล้วที่เป็นนาย มันหลุดมือตอนตบทำความสะอาดน่ะนะ เดี๋ยวขึ้นมาหยิบมาด้วยล่ะ แล้วเธอก็หันกลับเข้าไปในห้อง ผมด้วยความที่เสียอารมณ์จึงชี้ไปทางห้องเรียนของเธอต่อหน้ามิยูกิพร้อมตะโกนขึ้นมาว่า ผม-นี่! ทำผิดน่ะหัดขอโทษบ้างสิ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ..........ไม่มีเสียงมิโฮะตอบกลับ ผม-ฉันจะให้โอกาสสุดท้าย อย่าให้นับ1-3นะ! ..............................ไม่มีเสียงมิโฮะตอบกลับอีก แล้วผมก็เริ่มนับ ผม-1!-2!-3! ผม-...........(เงียบ)........... มิยูกิ-นับแล้วยังไงต่อล่ะ...จัง(ตื่นเต้นๆ) ผม-ปล่าว ไม่มีอะไรหรอกนับเฉยๆน่ะ มิยูกิ- ------พรืด(เธฮสดุ้งรับมุขน่ะ)------ อึ๊ก แล้วนับทำไมเนี่ย? ผม-นับทำเชิงไปงั้นแหละเข้าข้างในกันเถอะ แล้วผมก็พามิยูกิไปทำแผลที่ห้องพยาบาล เสร็จแล้วผมก็แยกกับเธอเข้าห้อง ก่อนที่ผมจะเข้าห้อง ยาเอะ ก็เรียกผม คาโอริ-เดี๋ยว...จัง เย็นนี้ว่างรึปล่าวน่ะ ผม-ว่างสิ ทำไมเหรอ? คาโอริ-เดี๋ยวช่วยไปเป็นคู่ซ้อมให้หน่อยได้รึปล่าว ผม-ได้ซิ เป็นอันว่าผมได้ตอบตกลงเธฮโดยไม่ทันได้ถามว่าซ้อมอะไรเลย นั่นแหละคือบ่อเกิดแห่งความชอกช้ำของผม แล้วตอนเย็นก็มาถึง กิ๊งก่อง~~~ เมื่อออกเลิกเรียนดังขึ้น พอผมออกจากห้องไปก็เห็นคาโอริรออยู่หน้าโรงเรียน ผม-อ้าวคาโอริ รอผมอยู่เหรอ รอนานรึยังเนี่ย? คาโอริ-ไม่นานหรอก ไปกันเถอะ...จัง แล้วผมก็เดินกลับกับคาโอริ แล้วผมก็ถามขึ้น ผม-ไปไหนกันล่ะ คาโอริ-อ๋อ ต้องไปที่ห้องฉันก่อนนะ ผม-ที่ห้องเหรอ ทำไมล่ะ? คาโอริ-เอาน่า เดี๋ยวก็รู้ อ๊ะ! เดี๋ยวๆๆ แวะร้านนี้ก่อน แล้วเธอก็เข้าไปในร้าน ผมก็มองขึ้นดูป้าย ผม- เห ร้านขายปลาเหรอ? ผมรอเธอสักครู่หนึ่งเธอก็ออกมา คาโอริ-เสร็จแล้ว รอนานไหม...จัง ผม-ไม่หรอก ว่าแต่เธอซื้อปลามาเลี้ยงเหรอ? คาโอริ-ใช่เลย ผม-แล้วซื้อบ่อยไหมเนี่ย คาโอริ-ก็บ่อยอยู่นะ ผม-อืมเยี่ยมเลบ ป่านนี้ปลาคงเต็มตู้แล้วสินะ คาโอริ-ก็ไม่เชิงหรอกนะ ผม-อ้าว ปลาที่เลี้ยงตายเหรอ? ถึงซื้อมาเพิ่มน่ะ คาโอริ-ก็ทำนองนั้นแหละ แฮะๆ ผม-แล้วเลี้ยงยังไงล่ะถึงตายหมดน่ะ คาโอริ-อ๋อ ไม่ได้เลี้ยงหรอกเอาไปเป็นอาหารแมว น่ะ ผม-อ๋อ...หา! อาหารแมว ซื้อปลามาเลี้ยงไว้เป็นอาหารแมวเหรอ (ก็สงสัยแต่แรกแล้วล่ะ ว่าเป็นไปได้ยังไง กับคนที่ ชอบปลาแต่รักแมวน่ะ เฮ้อ) แล้วผมก็มาถึงคอนโดของเธอ แล้วเธอก็ชวนผมไปที่ห้องแล้วบอกให้ผมรอสักครู่ แล้วเธอก็มัวจัดอะไรสักครู่นึง ผมก็นั่งดูปลาที่เธอพึ่งซื้อมาฆ่าเวลาไปพลางๆ ใจก็คิดอยู่ว่า"ชวนมาซ้อมอะไรน้า "ช่างเถอะ ผมเลยมองไปที่โต๊ะ เอ๋? นี่รูปอะไรน่ะผมเหลือบไปหยิบมาดู อืม...รูปทีมบอลเหรอ..To..Tokimekifc เหรอ(คุ้นๆรึปล่าว)(เอรึว่า Tokimemofc หว่าจำไม่ได้แฮะเคยเข้าไปดูที ซักชื่อน่ะแหละ) เอ? แต่ก่อนเธอเป็นคนมีปัญหานี่นาเดี๋ยวนี้คนละคนไปเลยเกิดอะไรขึ้นนะ อืมช่างเถอะ สักพักคาโอริก็เรียกผม คาโอริ-ป่ะ! พร้อมแล้วไปกันเถอะ ผม-ไปไหนล่ะ เอ๊ะ ถุงอะไรน่ะเบ้อเร่มเลย คาโอริ-อุปกรณ์นิดหน่อยน่ะไปเถอะ แล้วเธอก็เดินนำผมมา ระหว่างทางที่เดินผมรู้สึกแปลกๆไป เมื่อเห็นสถานที่แล้วผมนึกได้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นได้ไม่นานซึ่งผุดขึ้นมาจากสมองส่วนเซริบรัม มันทำให้ผมเกิดนึกเรื่องวันก่อนตอนที่ผมมาง้อโฮมูระได้ วันนั้นผมโดน.... ผมรู้สึกร้อนๆหนาวๆเหงื่อผมเริ่มปริจากการสั่งการของต่อมไฮโปธาลามัส ใช่แล้วที่นี่คือสวนสาธารณะริมน้ำที่ๆผมเจอลูกเตะสลาตันนั่นเธอคงคิดที่จะ..... แล้วคาโอริก็เรียกผม คาโอริ-...จัง ลงไปรอข้างล่างแป๊บนะ ผม-ขะข้างล่างเหรอ (เอาน่าคงไม่มีอะไรหรอก เธออาจให้เราเป็นคนเตะก็ได้นี่ ผมคิดปลอบใจ) ผมก็ลงไป อ้าวมีเสาโกลด้วยแฮะ อืม ผมเดินเข้าไปใกล้พลางคิด" ใครนะเอาไม้มาปักเป็นเสาโกล " บริเวณที่เสาโกลอยู่นี้มีสิ่งผิดปกติหลายอย่าง เช่น มีกองไม้หัก2ท่อน ลวดด้านหลังโกล(ที่กั้นไว้ระหว่างแม่น้ำกับฝั่งน่ะ จะได้ไม่ต้องเก็บบอลไกลเวลาเตะเข้าไง) มีสภาพแปลกๆเช่นรูปทรงผิดไปบ้าง ขาดบ้าง ขนาดที่ผมกำลังสำรวจอยู่ดีๆนั้น ก็มีวัตถุทรงกลมลูกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูงผ่านผมไป เปรี้ยง!!!~ กร๊อบ!!!! บอลพุ่งเฉี่ยวผมไป กระแทกไม้หักแล้วพุ่งต่อไปกระแทกค้างกับลวดที่ผมกำลังสงสัยอยู่ ผม-อึ๋ย บะ บอลนี่นา เตะทีไม้หัก2ท่อนเลยเหรอ เอื๊อก ! คาโอริ-แหมโทษที พลาดไปหน่อย วานเป็นคู่ซ้อมให้หน่อยนะ วันนี้กลุ่มฉันเขาติดธุระกันน่ะ ผม-ดะ เดี๋ยว ฉันเป็นโกลเหรอ แต่ฉันว่าเธอดูเหมาะกว่านะ(ก็เสี่ยงต่อการตายนี่) คาโอริ-ไม่ล่ะ โกล เป็นบ่อยแล้ว เนี่ยว่าจะฝึกเป็นกองหน้า จะได้หนีตำแหน่งกองหลังซะที ผม-หา....? ยังไม่ทันที่ผมจะบอกปฏิเสธ เธอก็นำถุงใบใหญ่นั่นเทลง หยา บอลเพียบเลย แล้วเธอก็เริ่มเตะ ผม-ดะเดี๋ยว ปั๊ก! โอ้ย ฟังฉันแป๊บ ผั๊ว!อ๊า! เธอเตะอย่างเมามันมาก สักพักสีหน้าเธอก็เปลี่ยนไป ดูเธอทำหน้าจริงจังมาก พลางบ่นเวลาเตะไปด้วย คาโอริ- นายไปรท์(คงต้องรบกวนเอามาเอี่ยวด้วยนะครับก็เป็นผู้จัดการทีมนี่นา) ทำไมฉันต้องมาเล่นหลังด้วย เปรี้ยง! ผม- หา อะ อะไร เฟี้ยว! บึ้ก! อุ้บ! คาโอริ-ขอเล่นเป็นกองหน้าก็ไม่ให้ ตาบ้าเอ้ย เปรี้ยง! ผม-เดี๋ยง เฟี้ยว! บั้ก! อ๊อก! แล้วเธอก็บ่นไปเรื่อยๆตามเรื่องของเธอ คาโอริ-ยัย....มาหาว่าฉันเป็นขโมยเหรอ เปรี้ยง! ผม-เฟี้ยว! ป้าบ! จ๊าก! ใจเย็นๆ โอ้ย! คาโอริ-ใส่ร้ายกันแบบนี้ได้ยังไง เปรี้ยง! ผม-ฟังกันบ้างสิ เฟี้ยว! ปั๊ก! อึ๊ก! คาโอริ-ฉันไปทำอะไรให้ เปรี้ยง! ผม-นี่มันเรื่องอะไรกัน เฟี้ยว! พล่อก! อ๊อก! ครู่ใหญ่ต่อมา คาโอริ-แฮ่กๆๆๆ ขอบใจมากนะ...จังที่มาเป็นคู่ซ้อมให้ หายเครียดไปเลย ฮะๆๆ ผม-อ๊อย~~~~~ (รู้แล้วทำไมคุณไปร์ทถึงจับเธอเป็นกองหลัง ไม่งั้นกองหลังกับโกลตายหมดแน่ แรงเตะอย่างกับ ฮิวงะ ในเรื่องซึบาสะ โอ้โฮ แล้วแต่ละลูกที่ยิงมานี่ไม่มีหลุดกรอบสักลูก ข้าจุดตายหมด โอย~~) แล้วเธอก็เก็บบอลใส่ถุงพลางเดินกลับอย่างสบายใจ ส่วนผมหลังจากที่คาโอริช่วยพยุงลุกขึ้นแล้ว ผมก็เกาะกำแพงช่วยพยุงตัวเองกลับ อย่างคนกระดูกเปราะ ผมรู้แล้วทำไมเธอถึงกลับมาร่าเริงได้ โอย~~~ เธอเล่นฟุตบอลระบายความเครียดนี่เอง มิน่าถึงชอนผมมาเป็นคู่ซ้อม(ซ้อมจริงๆ) -------------------------------------------------------- เมื่อToki2เกิดตรงกันข้าม ตอนพิเศษ เมื่อToki2เกิดตรงข้ามเมื่อ"ผม"กระทู้เจ้า K.W.E. คนแต่งเรื่อง เมื่อToki2เกิดตรงข้าม ผม-สวัสดีครับผมตัวเอกในฟิกฯเมื่อToki2เกิดตรงข้ามครับ K.W.E.-ครับผมK.W.E.ผู้แต่งครับ ผม-นี่ ฉันยังไม่ได้บอกอย่าเกินหน้าเกินตา ตอนนี้ฉันเป็นพิธิกรอยู่นะ K.W.E.-ขออภัยครับ ผม-เอาเถอะแนะนำตัวซะ มีหลายเรื่องที่ต้องกระทู้ K.W.E.-ครับผมK.W.E.ครับ เอ่อชื่อที่ใช้นี้เป็นนามแฝงน่ะครับ ชื่อนี้ผมได้มาจากการนำเอาอักษรตัวแรกของชื่อ นามสกุลและชื่อเล่นภาษาอังกฤษมารวมกันน่ะครับ ผม-เออ แปลกดี ว่าแต่นายเรียนที่ไหน?ชั้นอะไร?เกรดเท่าไร?เป็นคนอย่างไรน่ะ?บอกมาให้หมดล่ะ K.W.E.-เฮ้!นี่แกฉันมากระทู้ไม่ใช่สอบปากคำนะเฟ้ยถามให้มันดีๆหน่อย ผม-คร้าบ...... K.W.E.-อ้ามาต่อกันดีกว่าครับ ตอนนี้ผมเรียนที่ ม.ในเชียงรายครับ ปี1 เกรดตอนม.ปลายนั้นไม่บอกละกัน มันน้อยมากน่ะครับ(โชคดีที่เอ็นท์ติด ไม่งั้นซวยกว่าเคทาโรแน่) ผมเป็นคนชอบเล่นเกมส์ครับโดยเฉพาะการ์ตูนนี้สุดๆเลย ผมมักเข้าเมืองอย่างน้อยอาทิตย์ละครั้งครับไปซื้อการ์ตูน เมืองน่ะห่างที่ๆผมอยู่16กิโลน่ะ ผมก็ขี่มอเตอร์ไซด์ไป เพื่อนผมยังหาว่าบ้าเลย ไปยังไงบ่อยๆ (ก็คนชอบการ์ตูนนี่) ผม-(ถ้าจะบ้าจริงๆแฮะ) K.W.E.-หา? ผม-ปะปล่าวครับว่าแต่คิดยังไงถึงมาแต่งฟิกฯล่ะ K.W.E.-ก็เห็นคนอื่นเขาแต่งกันน่ะครับ แต่งเก่งกันทุกคนเลย สนุกด้วยผมก็เลยคิดจะลองบ้างครับ พอแต่งไปได้ตอนหนึ่งก็เริ่มสนุกมือน่ะครับเลยมีตอนต่อมาน่ะ ผม-แล้วพี่ว่างเหรอถึงมาแต่งเนี่ยไม่เสียการเรียนเหรอ? K.W.E.-ไม่หรอก ผมหาเวลาว่างเอาน่ะ มักเป็นช่วงหลังเลิกเรียน หรือวันที่ม.หยุดน่ะ คือที่ม.เล่นฟรีน่ะ ที่จะเสียคงเป็นที่ผมติดเกมส์มากกว่าน่ะฮะ ฮ่ะ ฮ่ะ ผม-แล้วคิดยังไงมาแต่งเรื่องนี้ล่ะ K.W.E.-คือผมชอบเล่นเกมส์นี้น่ะ(บ้าคลั่งอย่างหนัก) เห็นอะไรดีๆตลกหลายอย่างเลยจับมาแต่งซะเลย แต่ถ้าเอาเรื่องมาแต่งเลยมันก็จะซ้ำไปไม่น่าติดตามน่ะครับเลยประยุกต์ให้มีนิสัยเปลี่ยนไป แต่บางคนจะให้นิสัยคงเดิมเพราะนิสัยบางคนนั้นเด่นจนหน้าจับมาแซวครับ ผม-แล้วสไตล์การแต่งล่ะครับ K.W.E.-ก็แต่งตามสไตล์ของผมน่ะแหละครับง่ายๆแต่ผมจะได้รับอิทธิพลจาหนังสือที่สรจักรแต่งเป็นส่วนใหญ่(คงรู้จักเนาะ) บางทีผมก็ใส่มุขตลก(บ้างไม่ตลกบ้าง)แหละครับ ผม-แล้วคิดจะทำยังไงต่อกับเรื่องนี้ล่ะ K.W.E.-ตอนแรกผมคิดจะทำให้เรื่องตรงข้ามทั้งหมดน่ะครับแต่คิดไปคิดมาคงต้องให้บางคนเป็นอย่างเดิมเพื่อจะได้มีมุขตลกเพิ่มขึ้น(ใครมี ผม-แล้วทำไมผมไม่มีชื่ออ่ะเห็นทีไรก็เป็น...<--- ยังงี้ตลอด K.W.E.-ก็สมมติให้นายเป็นคนอ่านไง ผม-อืม....เออ! ใช่ ทำไมมิโฮะต้องเป็นคู่กัดผมด้วยล่ะ อัดอั้นสงสัยมานานแล้ว เจอยัยนั่นทีไรเจ็บตัวตลอด ปึด~ K.W.E.-เห เสียงอะไรน่ะ จะได้มีคู่ปรับไงเรื่องจะได้ไม่กร่อยไง ผม-กับยัยเถื่อนนั่นนะเรอะ โคตรตรงข้ามเลยนะคนนี้น่ะ ปึด~~ K.W.E.-...ก็คล้ายกับอุชิโอะกับโทร่า(ล่าอสุรกาย)ไงชอบทะเลาะกันบ่อยๆแต่ไม่ค่อยสู้ยอมเค้าตลอด ผม- โธ่ยังงี้ผมก็ซวยกับยัยนั่นตลอดน่ะสิ ปึด~~~ K.W.E.-น่าคนเนี้ยตัวละครแรกเลยนะที่ผมคิดคาแรกเตอร์ได้น่ะ ผม-เฮ้อช่างเถอะว่าแต่เรื่องนี้กำหนดตอนออกรึเปล่าเนี่ย K.W.E.-ไม่แน่นอนครับมีมุขเมื่อไรมาเมื่อนั้น ฮะๆๆ ผม-นี่ๆ ผมจับผิดได้นะ ตอนแรกเลย ที่ฮิบิกิโนมันโรงเรียนม.ปลายนะ ทำไมเมย์มาอยู่ได้น่ะ ถ้าโฮมูระ ม.4 เมย์น่าจะม.3นา K.W.E.-อึ๋ย''' ...คือ... เอ่อ''' เมย์มาเที่ยวตามคำชวนของโฮมูระไง(โดดเรียนมามั้ง) ผม-เฮอะแก้ตัวไปจนได้นะ แล้วเรื่องนี้ทำไมตัวละครทุกคนถึงชอบผมได้เลยล่ะ K.W.E.-การแต่งที่ไร้ขอบเขตครับ นายใช้ Action Replay ไง ผม-โกงกันจริงๆ แล้วมิโฮะไม่ชอบผมเหรอถึงอัดเอาๆเลยน่ะ คนอะไรก็ไม่รู้ดุชมัด... ปึด~~~~ K.W.E.-ไม่บอกอันนี้นายต้องดูเอาเอง ผม-ธ่อ ...แล้วนี่คิดจะจบยังไงล่ะ K.W.E.-อันนี้ผมยังไม่ชัวร์ครับแต่ที่แน่ๆคิดไว้แล้วว่าจะจบกับใครเอ้อ คนนั้นก็แน่นอนเป็นตัวละครที่ผมชอบที่สุดในเกมส์นี้ด้วยนา ผม-คงไม่ใช่ยัยเถื่อนนั่นนา ปึด~~~~~ K.W.E.- ฮ่าๆไม่บอก แต่ก็ไม่แน่นา ผม-เอาเถอะครับยังไงก็ฝากผลงานไว้ด้วยนะครับ K.W.E.-ครับผมฝากผลงานด้วยนะครับ อะไรที่แต่งไปแล้วไม่ตรงใจท่านก็ขอโทษด้วยนะครับ ผม+K.W.E.-ไปนะคร้าบ เดี๋ยว! ปัง ! ผม-หยา มิ มิโฮะ มายังไงเนี่ยกำลังออกอากาศอยู่นะ มิโฮะ-ด่าฉันไว้มากเลยนะนาย ผม-K.K.W.E.ช่วยผมที K.W.E.-ผะผมไม่รู้เธอมาเอง ก็นายแอบด่าเค้าไว้มากเองนี่ ผม-ว้าก อย่า โอ้ย !!! K.W.E.-เฮ้ๆๆ ผมไม่เกี่ยวนะ อ๊า~~~ K.W.E.- ท้ายสุดนี้ก็ขอฝากผลงานไว้อีกทีละกันนะครับ สวัสดีครับ K.W.E.-เฮ้รอฉันด้วยอย่าหนีไปคนเดียวสิ โอ้ย~~~ ------------------------------------------------------- เมื่อToki2เกิดตรงกันข้าม ตอน 4 เมื่อผมถูกชวนไป..... เย็นวันหนึ่งหลังเลิกเรียน ผมยืนอยู่ในสภาพที่พิงติดกำแพงอยู่ สายตาของผมจ้องมองทางข้างหน้าอย่างวิตก พลางคิดในใจว่า "เรื่องนี้จะบอกใครไม่ได้เด็ดขาด" เรื่องเกิดขึ้นเมื่อกลางวันนี้เอง ขณะที่ผมกำลังเดินออกมาจากโรงอาหาร มิยูกิก็วิ่งเข้ามาหาผม มิยูกิ-นี่ๆ...จัง รอเดี๋ยว! ผม-มีอะไรเหรอ? เธอมองซ้ายขวาจนแน่ใจว่าไม่มีใครแล้ว เธอก็กระซิบผม มิยูกิ-คืองี้ตอนนี้มิยูกิกำลังสนใจ............อยู่น่ะ...จังช่วยสอนหน่อยสิ ทาคุมิบอกมาว่า...จัง เก่งมากเลยในเรื่องประเภทนี้ ผม-...(ไอ้เจ้าทาคุมิ...แก...เอาเรื่องนี้ไปบอกคนนอกได้ไง) มิยูกิ-โอเคนะ? โอเคนะ? ผม-อา...ก็ได้นะเมื่อไรดีละ มิยูกิ-เย็นนี้เลยนะ ถ้าติดพันจริงจะเอาต่อยันเช้าก็ได้นะ ผม-เย็นนี้เลยเหรอ แต่ผมยังไม่ฟิตเลยนะ เนี่ยเอวยังปวดๆอยู่เลย เดี๋ยว!มิยูกิ เดี๋ยว! แล้วเธอก็วิ่งไปโดยไม่ทันได้ทันฟังเสียงผม นี่เป็นต้นเหตุให้ผมต้องคอยระแวงตอนกลับ เพราะถ้ามีใครมาถามเข้าผมแย่แน่ ไม่ทันที่จะคิดจบก็มีสัมผัสหนึ่งเข้ามากระทบหลังผม ปั้บ! ผม-เฮือก... ฮิคาริ-อ้าวไง...จังจะไปไหนล่ะ กลับด้วยกันไหม? ผม-คะคือ เอ่อ วันนี้ไม่ว่างน่ะมีธุระนิดหน่อยต้องรีบกลับ ผมรีบตอบแบบลุกลี้ลุกลน ฮิคาริ-เห...ธุระเหรอ? เธอทำหน้าสงสัย ก็ไม่แปลก ผมออกอาการลนลานอย่างเห็นได้ชัด ผม-ก ก็นิดหน่อยน่ะ ไปก่อนนะ แล้วผมก็รีบวิ่งหนีออกมา แล้วตรงไปที่บ้านมิยูกิตามที่นัดทันที ที่บ้านมิยูกิ ผม-แฮ่กๆๆๆๆ มิยูกิ-อ้าว!มาแล้วเหรอ วิ่งหนีหมาที่ไหนมาเนี่ย เธออกมารับผมแล้วก็เชิญผมเข้าไปข้างใน อ๊า~ช่างเถอะเข้ามาข้างในก่อนสิ ฉันชักอยากจนทนแทบไม่ไหวแล้วนะ ผม-อืม แฮ่กๆ แล้วผมก็เดินตามเธอไปที่ห้องนั่งเล่น ผม-เอาที่นี่น่ะเหรอ มิยูกิ คนอื่นเขามาเห็นอายเขาตายเลย ย้ายไปที่ห้องเธอดีกว่ามั้ง มิยูกิ-ไม่เป็นไรน่า ที่นี่แหละสะดวกดี แล้วเธอก็จัดแจงเตรียมความพร้อมอย่างเร็ว อาจเป็นเพราะชอบเรื่องนี้มากด้วย แล้วเธอก็เอื้อมมือไปปิดไฟ แกร็ก! ผม-ต้องปิดไฟด้วยเหรอ !? มิยูกิ-ปิดดิ ได้อารมณืดีออก เริ่มเลยเถอะ แล้วผมก็เป็นคนนำเธอ ฝื่บ ผั่บ ฉืบ ซุบ มีเสียงดังอย่างนี้สลับกันไปเหงื่อเริ่มไหลออกมาทีละนิด ร่างกายก็ร้อนรุ่มเป็นช่วงๆ ผมออกสเตปลีลาสุดยอดมากโดยทีมิยูกิไม่ทันตั้งตัว มิยูกิ-อ๊า...จังเก่งเรื่องนี้จริงๆด้วย เอาอีก ต่อๆ กำลังมันเลย คราวนี้รอก่อนนะอย่ารีบสิ ดูสิฉันเสร็จก่อนเลย ผม-แฮ่กๆ เริ่มเหนื่อยแล้วนะ ผมไม่ค่อยฟิตเท่าไรเลย เต้นอีกแป๊บค่อยพอละกันนะ เองปวดหนักขึ้นมาอีกหน่อยแล้วล่ะ เมื่อวานเล่นบอลหนักไปหน่อยวันนี้ไม่มีแรงเลย มิยูกิ-ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็ยังเก่งออก ผม-แฮ่กๆ ร้อนชมัด ขอถอดเสื้อนอกออกนะ ผ่านไปประมาณ10 นาที มิยูกิ-นี่...จัง...มาตลอดเลยนะ เหนื่อยแย่ งี้เปลี่ยนกันดีกว่า มาๆ ถอยมาเลย มิยูกิจัดการเอง...จังอยู่เฉยๆ แล้วเธอก็สานต่อผม มิยูกิ-แฮ่กๆทำไมมันเหนื่อยง่ายอย่างนี้ ไม่เจอเองไม่รู้เลยแฮะ ผม-เอองี้ พร้อมกันเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเหนื่อยคนละครึ่งเป็นไง มิยูกิ-พร้อมกันเลยเหรอ ได้ แฮ่ก ๆ ๆ ๆ ไม่ถึง5นาทีต่อมา มิยูกิ-โอ้ย! เจ็บ หยุดๆก่อน...จัง เอาแบบช้าๆหน่อยดิ รัวอย่างงี้...ทนไม่ไหวแล้วล่ะ ผม-อ้าวทำไมล่ะใกล้จบแล้วนะ มิยูกิ-ไม่ไหวแล้วง่า เจ็บ ผม-ได้ ๆ (ไอ้เราก็เหนื่อยเหมือนกัน) มิยูกิ-วันนี้แค่นี้ก่อนละกัน ไว้พรุ่งนี้ เอาอีก ผม-เอาอีกเหรอ! .....ได้ พรุ่งนี้ว่างพอดี มาอีกก็ได้ มิยูกิ-อ้อ แล้วเรื่องนี้ห้ามบอกใครนะ ผม-อืม ไม่หรอก แล้วผมก็ลามิยูกิแล้วเดินออกมา ยังไม่ทันที่จะหายเหนื่อย ผมก็ต้องสดุ้งเป็นรอบที่2เมื่อผมเห็นฮิคาริยืนอยู่หน้าบ้านมิยูกิ ฮิคาริ-นึกแล้วว่าต้องมีอะไรแปลก มาทำอะไรที่บ้านเพื่อนสนิทฉันล่ะ ผม-ปะปล่าวนี่ ฮิคาริ-บอกมา! ผม-ไม่มีอะไรจริงๆ ผมพยายามแก้ต่าง ฮิคาริ-จะบอกดีๆหรือจะบอกด้วยน้ำตา หา! สารภาพมาซะดีๆเมื่อกี้ได้ยินเสียงแปลกๆออกมาจากห้องนั่งเล่น ผม-อื๋ย (คราวนี้วิ่งหนีไม่ได้แน่เพราะเธอกำลังวิ่งจ๊อกกิ้งอยู่หนีปุ๊บเธอตามทันปั๊บแน่) ผม-บ บอกก็ได้ คือ.................... ฮิคาริ-หา! แล้วเธอก็มาตามคำชวนเลยเหรอ ผม-ทำไงได้ล่ะ ก็เรื่องแบบนี้ฉันชอบนี่ ฮิคาริ-ได้ ชอบเหรอ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาแจมด้วย ไปล่ะ ผม-หา!ดะเดี๋ยว...... วันต่อมาหลังเลิกเรียน ผมเดินไปบ้ามมิยูกิ คราวนี้พอผมเปิดประตูเข้าไป มิยูกิ-ไง...จัง ฮิคาริ-ไง...จังฉันมาขอร่วมด้วยเรื่องสนุกยังงี้ทำไมต้องหลบด้วย ถ้าเป็นเรื่องของมิยูกิล่ะก็ฉันรู้มานานแล้ว ผม-อ้าวจริงเหรอ แล้วก็ไม่บอกนะมิยูกิ มิยูกิเธอทำหน้าอายแล้วรีบตัดบท มิยูกิ-เอาล่ะมาพร้อมแล้วก็เริ่มกันเถอะ ผมก็เริ่มใช้ลีลาเดิมออกนำพวกเธอไปก่อนโดยเริ่มที่คู่มิยูกิ ตุบๆ ฟื่บๆ ฉุบๆ ตามท่าถนัดเหมือนเดิมโดยมีฮิคาริคอยมองดูอย่างจดจ่อ ฌะอคงชอบเรื่องอย่างที่ว่านี่จริงๆ สักพักฮิคาริก็เริ่มท้วง ฮิคาริ-นี่มิยูกิเปลี่ยนคู่กันเถอะดูท่าเธอไม่ไหวเลยนะ ไม่มีแรงเอาซะเลยอย่างนี้...จังก็เหนื่อยแย่สิ ช่วงหลังนี้เล่นปล่อยให้เขาจัดการอยู่คนเดียวตลอดเลย มิยูกิ-อื้อ เอางั้นก็ได้เจ็บจากเมื่อวานด้วยพักก่อนก็ดี จากนั้นผมก็เปลี่ยนไปคู่ฮิคาริ มาเลยเจอฉันสักทีแล้วเธอจะพูดไม่ออก ผมคิด 10 นาทีผ่านไป ผมเริ่มออก อาการเหนื่อย ส่วนฮิคาริหมดแรงนั่งเหนื่อยอยู่ที่โซฟาไปแล้ว สุดท้ายก็เหลือผมคนเดียว แต่ผมจะหยุดไม่ได้ไม่งั้นอารมณ์ค้างแน่ ผมก็ดำเนินเรื่องต่อไปเรื่อยๆ ฉุบ ฉุบ ทั้งร่างกายร้อนรุ่มจริงๆเครื่องติดแล้วดับไม่ได้ง่ายๆจริงๆ ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว ทั้ง2สาวก็ช่วยลุ้นผมด้วยแม้ว่าเธอไม่มีแรงพอมาช่วยผมได้ สปิดผมเริ่มตกแล้วผมเริ่มล้าแต่ยังจบไม่ได้ในตอนนี้ และ2สาวนั้นยังไม่อยากให้จบด้วยเลยช่วยเชียร์ผมยกใหญ่ ฮิคาริ-ใกล้แล้ว ทนอีกนิด ไม่เคยเห็นใครเท่านี้มาก่อนเลยพยายามเข้า มิยูกิ-ใช่ๆพยายามเข้า ผมเริ่มนับถอยหลังตามที่เคยทำทุกครั้ง ผม-10 9 8 มิยูกิกับฮิคาริก็ลุ้นช่วยนับต่อ ฮิคาริ-7 6 5 มิยูกิ-4 3 2 1... ผม-0 จบแล้ว เฮ !!!!! เห็นไหมฮิคาริสกอร์เยอะไหมล่ะไม่เคยเห็นใช่ไหมล่ะ ผมอวดใหญ่ แล้วมิยูกิก็เอื้อมมือไปเปิดไฟ เราทั้ง3อยู่ในสภาพที่เหนื่อ และ เหงื่อท่วมตัว ใช่ครับ! เราเล่นเกมส์เต้นกัน มิยูกิ-นี่...จังเก่ง DDR3 จังเลยล่ะเพลงเร็วๆทั้งนั้นเลย แฮ่กๆ ฮิคาริ- แฮ่ก ใช่เต้น Speedway ของ Non stop ได้ด้วย แฮ่ก ผม-แฮ่กๆๆ นิดหน่อยน่า ผมเต้นบ่อยจนชินแล้ว มิยูกิ-นี่ถ้ามิยูกิไม่เป็นตะคริวที่ขาตั้งแต่เมื่อวานนะ ป่านนี้เต้นคู่...จังแล้ว ฮิคาริ-แต่มิยูกิ เธอเต้นยังไม่ค่อยเก่งเลยนะ ขนาดยังต้องปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับเลย คิดจะไปเต้นที่Game Center แล้วเหรอ มิยูกิ-อืม ไม่เป็นไรหรอก ก็ไปกับ...จังิ ถ้าไม่ดีก็ให้...จังเต้นต่อแก้หน้าแทนได้ไง ผม-เอางั้นเลยเหรอ ต่อหน้าคนเยอะผมก็เต้นไม่ค่อยออกเหมือนกันนา มิยูกิ-อืม ไม่เป็นไรหรอก ผม-อ้า งั้นถ้าจะไปก็บอกก่อนล่วงหน้าละกัน จะได้เตรียมความฟิตให้พร้อม แล้วผมกับฮิคาริก็ลามิยูกิแยกกันกลับ K.W.E.-ตอนนี้ออกจะแปลกๆไปหน่อยเป็นFicสไตล์หักมุขให้คิดน่ะครับ ฮ่ะๆ ลองแต่งดูครับ ตอนหน้ากลับไปเป็นปกติแล้วครับ ----------------------------------------------------------- จาก : K.W.E. - 10/12/2000 21:24

ข้อความ : ถึงอ่านไปแล้วรู้ว่ามันเป็นแบบหักมุม dark force ยังมาเลยอ่ะ จาก : Avenger - 11/12/2000 01:44

ข้อความ : อ๋อ ถ้าเป็นตอน4 ล่ะก็นะฮะ คือสมัยBoardก่อนจะล่มสไตล์นี้ระบาดมากครับ ผมเลยลองแต่งดูบ้างเท่านั้นเอง แต่ก็ไม่คิดแต่งแบบนี้อีกแล้วล่ะครับ ประสบการณ์ไม่พอ แล้วไม่เหมาะกับเรื่องด้วยฮะ จาก : K.W.E. - 12/12/2000 16:57

ข้อความ : 5555555555555555555555555555555555555555 โคตรขำเลยวะ เข้าใจเอานิสัยของตัวละครมากลับกันให้กลายเป็นเรื่องตลก กึ๋นโดยแท้ จาก : Fic T. - - [email protected] - 13/12/2000 16:03

ข้อความ : .........ดันคิดซะลึกเลยแฮะเรา.........หึๆๆๆ จาก : Phoenix - 15/12/2000 17:05