หัวข้อ : Banish from Eden : เม็ดเงินที่เริ่มเคลื่อนไหว ข้อความ : ...................................... ในอวกาศที่ไม่ไกลจากดาวอังคารเท่าใดนัก โคโลนีมากมายเรียงรายอยู่โดยรอบปะปนอยู่กับดาวเคราะห์น้อยมากมายที่ลอยเคว้งคว้างท่ามกลางอวกาศอันไร้ที่สิ้นสุด โคโลนีเหล่านี้ต่างเป็นตัวแทนการเอาชนะแรงดึงดูดของแอมเมอริคทั้งสิ้น ในสนามฝึกยิงปืนแห่งหนึ่งในโคโลนีนั่นเอง แรงดึงดูดเทียมที่เสมือนจริงทำให้ผู้คนมีทางเลือกที่ให้สนุกสนานมากกว่าเดิม สนามยิงปืนแห่งนี้จึงถูกทิ้งร้างมานานแล้ว แม้อย่างนั้นแล้วกลิ่นไอของดินปืนก็ยังคงคุกรุ่นอยู่ในสถานที่แห่งนี้อยู่เอง ที่ช่องริมสุดของสนามฝึก ถ้ามีคนสังเกตุเสียงปืนที่ดังจากช่องนี้ละก็ คงจะแปลกใจอยู่ไม่น้อบที่เสียงปืนดังทุกๆวินาทีอย่างแม่นยำราวกับว่าเป็นเสียงของเข็มวินาทีที่ดังขึ้นตลอดเวลา ชายที่สวมเครื่องป้องกันหูยังคงมองตรงไปข้างหน้า กระสุนทุกนัดค่อยๆเล็มกระดาษที่ใช้เป็นเป้าไปเรื่อยๆจนกระทั่งตอนนี้เป้าเหลือแต่ขอบด้านนอกกว้างไม่กี่นิ้วแล้ว... อยู่ๆการลั่นไกก็หยุดนิ่ง การยิงต่อเนื่องของเขาถูกรบกวนด้วยเส้นเลเซอร์สีแดงที่หยุดอยู่ตรงกลางเป้าของเขา ปากกระบอกปืนถูกหันหลังกลับไปที่ต้นกำเนิดของแสงสีแดงทันที “ ใจเย็นน่า ที ... ชั้นแค่มาทักทายเท่านั้นเอง ” “ นายมาทำไมที่นี่อีก ปืนสมัยใหม่ของนายไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องใช้ที่นี่ ” ปืนไรเฟิลลดปากกระบอกลงมาจากเป้าหมาย อีกฝ่ายก็เก็บปืนเช่นกัน “ โรติ แจ้งหมายกำหนดการมาแล้ว อีกสองวันรวมพล ” แสงจากประตูทำให้ทีมองอีกฝ่ายไม่ชัดเจน แต่ด้วยความคุ้นเคยก็ทำให้ทีจำเซโร่ได้ไม่ยากนัก ทีกระแทกลำกล้องให้ส่งปลอกกระสุนที่ตกค้างอยู่ออกมา ควันจางลอยมาจากปากกระบอกปืนที่ถูกใช้งานอย่างหนัก “ ทัพใหญ่หรือหน่วยลอบสังหาร ” ทีเอ่ยเรียบๆ “ ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง คำสั่งเหมือนคราวที่แล้ว นายต้องจัดการกับคารอนให้ได้ก่อนที่กองทัพของเราจะเริ่มลงมือ ความเสียหายจากคราวที่แล้วทำให้เราต้องระวังเรื่องนี้ให้มาก “ “ แล้วนายล่ะ ” “ ภารกิจที่เป็นของชั้น นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก บอกได้แค่ว่าคราวนี้เราไม่ได้ร่วมงานกันแล้วล่ะ ” เซโร่กวนประสาทอีกฝ่ายแต่ไม่ได้ผล “ ก็น่าเสียดายอยู่หรอกนะ ที่น้องของนายไม่ได้มาเห็นพี่ชายที่กำลังก้าวหน้าขนาดนี้ ” เซโร่ลองอีกที คราวนี้ได้ผลเกินคาด เสียงดินปืนระเบิดขึ้นทันทีสามนัดซ้อน รูกระสุนเรียงแถวอยู่เหนือหัวของเซโร่เฉียดแนวผมไปไม่ถึงนิ้วดี “ อย่าเอ่ยถึงเรื่องนั้นอีก งานเป็นงาน... ” ทียังคงประทับเล็งอยู่ ลำกล้องไรเฟิลในมือของทีนิ่งสนิท เสียงของทีเจือความเคียดแค้นไว้เต็มเปี่ยม “ ทำซีเรียสไปได้ ชั้นก็แค่พูดความจริงเท่านั้นเอง ” “ ในสนามรบชั้นอาจจะสู้นายไม่ได้ แต่ถ้านายเจอกับชั้นที่นี่.. ตอนนี้.. ชั้นคงใช้เวลากับหัวของนายไม่นานนักหรอก ” ท่าทางของทีคุกคามเซโร่อย่างยิ่ง ฝ่ายเซโร่ก็รู้ตัวอยู่เหมือนกันว่าผิดพลาดไปซะแล้วจึงเดินขึ้นมาจากห้องซ้อมยิงปืนอย่างรวดเร็ว “ เฮอะ... แกทำเก่งได้ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ ” เสียงของเซโร่ลอดผ่านประตูมาเบาๆ แต่ทีก็ไม่ได้สนใจอีก มือซ้ายที่ไม่ได้ถือปืนยกขึ้นมากุมล็อคเก็ตไว้แน่น ราวกับว่าต้องการรีดเค้นบางอย่างจากล็อคเก็ตที่แขวนอยู่สร้อยคอโลหะด้วยมืออันสั่นเทา.. .......................................... “ หมายความว่ายังไง.. เรายังต้องอยู่ที่นี่อีกเรอะ “ เสียงตะโกนของฮาโมคิดังลงไปถึงตรอกด้านล่าง ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็หันมามองที่หน้าต่างห้องด้วยความแปลกใจ “ ถูกต้อง ถ้าเราฉวยโอกาศตอนที่แอมเมอริคบุก คารอนจะต้องออกมาสั่งการกองทัพแน่นอน แล้วตอนนั้นแหละที่เราจะเริ่มงานกัน... ” โค ราเซ็นที่ทำหน้าที่เป็นสายข่าวไปในตัวเล่าแผนการต่างๆให้อีกสองคนที่ตกค้างอยู่ในเมืองของยูรอคฟัง “ เวรแท้ๆ... แล้วไอ้หมอนี่หละ ” ฮาโมคิชี้นิ้วไปที่โป่วเกียฮุ้นที่กำลังนอนกลิ้งไปมาอย่างสบายอารมณ์ ราเซ็นพยักหน้าช้าๆ เมื่อได้ยินฮาโมคิก็เงยหน้าขึ้นฟ้าราวกับจะขออะไรบางอย่างจากเบื้องบน ปากที่ขมุบขมิบไปมาก็กำลังชื่นชมบรรพบุรุษของหนุ่มเชื้อสายจีนผู้นี้อยู่ไม่ขาดปาก ..................................... ไกลออกไปที่อวกาศด้านนอก ห่างออกไปจากระบบสุริยะที่เป็นต้นกำเนิดของมนุษยชาติ ยานขนาดใหญ่มากมายต่างก็อยู่ในเส้นทางเดินของตนเองโดยมีสัมภาระเป็นวัตถุดิบสำหรับขบวนการปรับสภาพแวดล้อมเพียบแปล้เต็มระวางบรรทุก จำเป็นอยู่เองที่ยานขนส่งขนาดใหญ่พวกนี้ต้องมีการป้องกันที่เข้มแข็ง ภายในสะพานเดินเรือของยาน “ หัวหน้าครับ พบยานไม่ทราบสัญชาติที่ 12 – 45 – 7 ครับ ” เจ้าหน้าที่เรดาห์ร้องบอกกัปตัน “ ส่งสัญญาณเตือนออกไป ถ้ามันยังเข้าใกล้มาอีก รอจนเคาน์ท 60 ก็ยิงได้ทันที “ หลังจากนั้นกัปตันก็สั่งการให้ลูกเรือทั้งหมดเข้าประจำที่ “ มันยังพุ่งเข้ามาหาเราครับ เร่งความเข้ามาด้วยครับ ” เจ้าหน้าที่เรดาห์ร้องด้วยความตกใจ กัปตันรออยู่ครู่หนึ่ง ภาพบนจอหลักของยานแสดงให้เห็นตัวเลขความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว “ ยิง... ” แสงเลเซอร์กระทบเป้าหมายเข้าอย่างจัง แทนที่จะมีการระเบิด กลุ่มควันจำนวนมากแผ่พลุ่งออกมาจากยานที่ถูกยิง จากนั้นมอนิเตอร์ของยานขนส่งก็ค่อยๆดับไปทีละตัวสองตัว “ ดัมมี่ครับ ตอนนี้สนามแม่เหล็กของยานกลายสภาพเป็นกลางแล้วครับ มอนิเตอร์หลักเสียหายทั้งหมด ” เจ้าหน้าที่ต่างก็รายงานสถานการณ์ขึ้นมาเป็นระยะๆ ความโกลาหลเกิดขึ้นในสะพานเดินเรืออย่างปัจจุบันทันด่วน ตูม... โครรรรมมมมมมม......... ยานขนส่งสั่นสะเทือนทั้งลำ ลูกเรือล้มกันระเนระนาดจากแรงกระแทกที่เข้ามาด้านข้างอย่างจัง ไฟฟ้าสำรองทำงานแทนที่กระแสไฟหลักที่ถูกตัดไป แสงสีแดงปกคลุมยานทั้งลำ “ ข้าศึกครับกัปตัน ” เสียงสุดท้ายจากวิทยุดังสนั่นก่อนที่สายสื่อสารจะถูกตัดไป ไฟสำรองก็ดับลงกระทันหัน ความมืดทำให้ทุกคนต่างก็สับสนหาทางเอาตัวรอด ผู้คนที่อยู่บนสะพานเดินเรือต่างก็กรูกันออกไปที่ทางออกหวังจะเอาชีวิตไว้ก่อน อึดใจต่อมาทั้งสะพานเดินเรือของยานก็ว่างเปล่า... “ เฮอะ.. ใจเสาะกันจิงๆ ” ช่องลมใต้แผงคอนโทรลถูกงัดเปิดออก เงาของคนหลุดออกมาจากช่อง “ เอ้า.. เคโร ยานสินค้าที่แกต้องการพอดีเลย “ “ เอาน่าเฮียแจม.. เรามากวาดของไม่ใช่เรอะ ทำงานดีกว่าน่าเฮีย.. ” เสียงเด็กกว่าพูดขณะที่มือก็ถือแชลงเงื้อขึ้น.. ก่อนที่จะงัดแผงควบคุมกระจุยกระจาย สายไฟถูกรื้อออกแล้วเด็กคนนั้นก็งัดแผงวงจรออกมาในมือ.. ดวงตาลุกวาวเมื่อคำนวนเงินที่ได้มาจากวัสดุชิ้นนี้ “ เฮ้ยๆ ไม่ต้องตะกละขนาดนั้นก็ได้ ยังไงกว่ามันจะกลับมาก็มีเวลาอีกตั้งเยอะ อุตส่าห์เอายานเข้าชนเพื่อแงะแผงควบคุมระบบนำวิถีแล้วนี่..” พูดแล้ว เฮียแจม หรือ แจมมาสเตอร์ก็ออกสำรวจยานตามลำพัง ด้วยสายตาที่เชี่ยวชาญด้านเครื่องจักร แจมมาสเตอร์ก็แยกแยะยานสินค้าที่ดัดแปลงมาลำนี้ได้หมดสิ้น บนเพดานที่ถูกบดบังด้วยสายไฟระโยงระยางมีตราของยูรอคซ่อนอยู่แต่ไม่มิดชิดนัก... นิ้วของแจมมาสเตอร์เกร็งแน่นเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่ติดแน่นอยู่ในความทรงจำของเขา ภาพในอดีตที่เลือนลางทำให้แจมมาสเตอร์ปวดหัวหนึบขึ้นมาทันที นอกจากเหรียญแปลกๆอันหนึ่งแล้วอดีตของเขาก็พร่าเลือนเหลือเกิน เคโรที่กำลังออกหาของมีค่าที่พอจะเหลืออยู่ผ่านมาเห็นเข้าก็ร้องเรียกลูกพี่ “ เอ้า.. เฮียแจม พวกนั้นมันเริ่มรู้ตัวกันแล้ว กลับกันดีกว่า... “ เคโรที่หอบของมาพะรุงพะรัง สายไฟของอุปกรณ์อิเล็คโทรนิคซับซ้อนห้อยตกมาข้างตัว แจมมาสเตอร์หลับตาลงก่อนที่จะเดินออกมา “ เรียบร้อยแล้วนะเคโร แวะครั้งที่ 5 นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ ” “ เหะๆ.. เห็นแล้วมันอดไม่ได้น่ะเฮีย.. ของมันก็มีออร์เดอร์แถมเป็นรายการที่ราคาดีอีกตะหาก ” “ นั่นแหละๆ รีปไปได้แล้ว ” ทั้งคู่เดินกึ่งวิ่งออกมาจากตามทางเดินของยาน.. หลังจากเดินมาได้ระยะหนึ่ง รูที่เกิดจากการกระแทกขนาดใหญ่ก็ขวางหน้าพวกเขาไว้ ตรงกลางของรูปรากฏประตูอัดอากาศขนาดย่อม แจมมาสเตอร์กดปุ่มตัวเลขข้างๆครู่เดียวประตูก็เปิดออก... ยานสีเงินที่ถอนตัวออกจากยานสินค้าที่เป็นรูโหว่ แจมมาสเตอร์และเคโรนั่งอยู่บนส่วนควบคุมของยานสีเงินที่กำลังเร่งความเร็วเหนือแสงเพื่อการเดินทางไกล “ แล้วตกลงเฮียแจมเอาจริงงั้นสิ.. ” เคโรที่เหงื่อท่วมถามหลังจากวางของที่หยิบติดมือมา “ นี่เคโร.. เราเป็นอะไร ” “ พ่อค้าอาวุธ โจรสลัด ฑูตสวรรค์ มาร แล้วแต่สถานการณ์ครับ ” “ ฮ่าๆๆ งั้นพ่อค้าอาวุธจะปล่อยให้สงครามผ่านไปโดยไม่ทำอะไรเลยเรอะ ” รอยยิ้มของลูกพี่ทำให้เคโรดีใจไปด้วย ดวงตาของแจมมาสเตอร์มองออกไปในความเวิ้งว้างนอกหน้าต่างของยานอวกาศ ดวงดาวมากมายพุ่งด้วยความเร็วสูงจนกลายเป็นเส้นแสงระยิบระยับ ก่อนที่ยานสีเงินจะเข้าสู่การวาร์ปอย่างรวดเร็ว *********************** เหะๅ เนื่องจากเป็นช่วงปลายปี ทั้งงานและการบ้านมากมายก็ประดังประเดกันเข้ามากองท่วมหัวผมไปหมด ฟิคอาจจะช้าลงบ้างแต่จะพยายามลงน่อ จาก : ioroid - 09/12/2000 21:25

ข้อความ : ดีแล้วน่อ เรื่องเรียนต้องมาก่อน จาก : kumagift - 09/12/2000 21:44

ข้อความ : ผมก็ว่าจะทำหลังสอบเสร็จ ดัมมี่ครับ ตอนนี้สนามแม่เหล็กของยานกลายสภาพเป็นกลางแล้วครับ <-- ชอบจังครับ (ผมมันบ้า Eva ) จาก : Angel k - 09/12/2000 21:54

ข้อความ : ออกโรงแล้วเรา จาก : Jammaster X - 09/12/2000 23:03

ข้อความ : โอวว มันส์ดีๆ หุๆๆๆ จาก : Cid - 10/12/2000 01:32

ข้อความ : อืม...สนุกดีครับ จาก : naru - 10/12/2000 10:38

ข้อความ : เมื่อไดที่เห็นว่าเรื่องมันทะแม่ง ๆ ให้หันมามองผมนี่ ^ ^;; ( ล้อเล่นน่ะ ) จาก : max manster - - [email protected] - 10/12/2000 11:27 โฮมเพจ : http://www.geocities.com/max_manster/unmaximum.html

ข้อความ : ใช่ เฮีย เรื่องเรียน ต้องมาก่อนนะครับผม /me ยัดเงิน จาก : Johnny - - [email protected] - 10/12/2000 11:33

ข้อความ : อืมมม พวกพ่อค้าเริ่มลงมือแล้วรึ จาก : เอนะ - 10/12/2000 18:27

ข้อความ : โอ......มันส์ดีแฮะ ตอนนี้ จาก : Kindani - 11/12/2000 00:39

ข้อความ : Yea, dai speak leaw. ^^;;; จาก : MrT - 12/12/2000 01:24