หัวข้อ : เมื่อToki2เกิดตรงข้าม ตอน ยอดหมอดู ข้อความ : คืนวันเสาร์ที่13เดือน5ปี2000 Tellllllllllll~~~~~~~~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นยาวในเวลาช่วงประมาณสองทุ่มซึ่งเป็นช่วงที่ผมกำลังว่างพอดี ผมจึวเดินเข้าไปรับอย่างสบายใจ กริ้ก! "ฮัลโหล___รับสายครับ"ผมรับโทรศัพท์ในลักษณะที่กำลังนอนอ่านการ์ตูนอยู่ "ฮัลโหล___เหรอ นี่โฮคารินะ" "อ้าว โฮคาริ ทำไมเหรอโทรมาซะดึกเชียว" "เอ้อ อาทิตย์นี้ไปเที่ยวด้วยกันสิ ชวนสาวไป ไปด้วยกัน2คู่ไง" "อํอ W-Day ใช่ไหมล่ะ นึกออกแล้ว แล้วนายไปกับใครล่ะ"ผมลุกขึ้นมานั่งคุยด้วยความสนใจจนมือวางการ์ตูนไปโดยไม่รู้ตัว "มิโฮะ!" "ฟู้ดดด! อึก! มิโฮะเหรอ!..."ผมถึงกับสำลักเมื่อได้ยินชื่อนี้ จริงด้วยมันเป็นEVENTบังคับของโฮคาริ ดูแล้วเจ้าตัวเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก งั้นเราก็โทรไปหาฮิคาริตามEVENTเราบ้างล่ะกัน "โอเค โฮคาริ เดี๋ยวฉันจะลองโทรไปชวนฮิคาริละกัน แล้วยังไงจะโทรกลับละกัน" "โอเค" ปิ๊ด~~~ อืมเบอร์ฮิคาริเหรอ สาม! สาม! สี่! โอ! สาม! เอ็กส์! เอ็กส์! ปิ้ดดด!ตรู้ดดดดดด ตรู้ดดดดดด กริ๊ก...ฮ้ารับสายแล้ว "ฮัลโหล ฮิโนโมโตะ ฮิคาริค่ะ" "ฮ้า ฮิคาริเหรอ นี่ฉัน___นะ" "อ้าว___จังเองเหรอ มีอะไรจ๊ะ" "อื้อ พรุ่วนี้ว่างป่าวล่ะ จะชวนไปเที่ยวที่สวนสนุกกันน่ะ โฮคาริกับมิโฮะก็ว่าจะไปด้วยน่ะ" "พรุ่งนี้เหรอ ว่างสิ! ว่าง ไปนะกี่โมงล่ะ" "อา เอาเป็น10โมงละกัน" "โอเค จ๊ะ แล้วเจอกันนะ" โอเคเลยตอบกลับโฮคาริ เบอร์อะไรไม่รู้แฮะ ให้ต่อจากสมุดเองละกัน(จริงๆผมก็ไม่ค่อยได้กดโทรหามันนักหรอก) ตรู้ดดดดดดดดด! กริ๊ก (แสดงว่ามันรออยู่แหงเลย) "ฮัลโหล___ตกลงว่าไง"น้ำเสียงตื่นเต้น แม้แต่ผมยังรู้เลย "เออ! พรุ่งนี้10โมงนะ" "โอเค! เลย ไปให้ได้นะ ฉันคนเดียวประหม่าแย่" อํอ ยังงี้นี่เอง ต้องมีเพื่อนไปด้วย "อือ งั้นแค่นี้นะ" กริ๊ก เป็นอันเข้าทาง รีบนอนดีกว่าพรุ่งนี้ต้องไปแต่สาย วันอาทิตย์ตอน10โมงที่สวนสนุกผมเดินมากับฮิคาริ(รับมาแต่เช้าแล้วล่ะ) อ้านั่นไงโฮคาริมาแล้วเดินคู่มิโฮะมาเชียว แล้วพวกเขาก็ตะโกนทักเรา "โอยย___รอนานไหม โทษทีสายไปนิด"โฮคาริเป็นคนทัก มิโฮะเงียบผิดวิสัยเธอ "ไม่นานหรอกเมื้อกี้นี่เอง วันนี้คนเยอะรีบไปกันเถอะ"ผมเร่ง เพราะไม่งั้นพลัดกันแน่ ยิ่งวันนี้เป็นวันหยุดด้วย คนเลยเยอะเป็นพิเศษ แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เพราะเมื่อพวกเราซื้อตั๋ว กันเสร็จคนที่ต่อคิวก็เบียดเข้ามาชนกันสะเปะสะปะไปหมด ผมก็พยายามเบียดออกมา มือผมก็จับมือฮิคาริไว้ และแล้วก็หลุดออกมาจนได้ "นี่...พ้นกลุ่มคนแล้วก็ปล่อยซะทีสิ เจ็บนะ"เสียงบ่นดังขึ้น ผมหันหลังไปพลางขอโทษและแล้วก็ชงักไป"ขอโทษที ฮิคา.....กึ๋ย! มิโฮะ....ตอนไหนเนี่ย" "แหมทำเป็นจำไม่ได้ ก็ตอนคนเบียดกันไงคะ ___ซังก็คว้ามือมั่วมาเลย"เธอพูดอ่อนหวาน จนผมผวาลึกๆ เอ ไม่แน่บางทีเธออาจเป็นมาโฮะก็ได้ ผมจึงพูดลองเชิงไป "อ้าว มาโฮะเองเหรอฉันก็นึกว่ามิโฮะซะอีก เฮ้อออ น่าตาเหมือนกันอย่างกับแกะ" "ก็มาโฮะสิคะ เห็นเป็นพี่ฉันไปได้ กว่าจะหนีพี่มาได้ก็แทบแย่" "งั้นตอนที่โฮคาริโทรไปหาเธอเป็นคนรับสายเหรอ" "ค่ะ เป็นพี่รับแล้วฉันจะได้มาเรอะ พี่ฉันนี่แย่จะตายไปเอาแต่ใจ แล้วยังขี้บ่นอีก"เธอเริ่มนินทาพี่เธอต่อหน้าผม เขาคงรู้ว่าผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน "ใช่เนอะ แถมยังชอบใช้กำลัง บ้าอำนาจอีกต่างหาก ฉันละไม่ชอบนิสัยนี่เลย"ผมก็เอากับเธอด้วย "งั้นก็ขอโทษด้วยนะคะที่เป็นคนชอบใช้กำลังบ้าอำนาจ"เธอทำท่าจริงจังตาอ่อนหวานเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นเขม็งผมแทน "หา!...อะไรกัน นะนี่!...."ตายโผงโดนย้อนศรเต็มๆเลยเธอแกล้งทำตัวเป็นมาโฮะดูใจผม "รู้ความจริงจากใจจริงนายแล้ว หนอยคิดจะอำฉันเรอะ"เธอกำหมัดทำท่าเหมือนจะมะเหงกผม "หวา! อย่านะ โทษจ้าาาา" แล้วเธอก็ไม่ทำผม เธอลดมือลง แล้วพูดขึ้น "เอาเถอะ วันนี้มาเที่ยวนะ ไม่อยากมีเรื่องจะหมดสนุกซะเปล่าไปเที่ยวกันเถอะ" แล้วเธอก็หันหลังไปมองเครื่องเล่นต่างๆ "อ้า งั้นเดี๋ยวฉันไปตามโฮคาริให้นะ"ตอนนี้ผมว่าไปเดทกัยฮิคาริคงปลอดภัยกว่าน้าา "ไปด้วยกันก็ได้นี่ ป่านนี้โฮคาริคงเที่ยวกับฮิคาริไปแล้วล่ะ"เธอคะยั้ยคะยอจะไปกับผมให้ได้ "ปล่าวๆเพียงแต่ไปกับเธอแล้วเดี๋ยวโฮคาริจะว่าเอานะ แล้วก็เอ่อ...."ผมถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นมิโฮะหันกลับมาทำหน้าตาเศร้าเหมือนจะร้องไห้ "ไปกับฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ"แล้วเธอก็หันหลังไปเหมือนจะวิ่งหนีกลับไป "ไม่นะ"ผมรีบจับข้อมือเธอ"เราเที่ยวกัน2คนเถอะ"ผมตอบไปอย่างจริงจัง "ขอบใจนะ ฮ่ะฮ่ะ หลงกลฉัน2หนแล้วนะ"เธอหันกลับมายิ้มท่าทีที่เหมือนจะร้องให้นั้นหายไปหมด "อะไร หรอกกันนี่นา" ผมปรับตัวไม่ทันเลยเจอไม้นี้เข้าไป "ไม่งั้นนายจะยอมไปกับฉันเหรอ เอาน่าไปเถอะๆ ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำนะ" "จ้า จ้า"ยอมให้เธอเลย แต่ผมยังคาใจเรื่องหนึ่งคือ อาการที่เธอทำเมื่อกี้นี้ ถึงผมจะเป็นมือสมัครเล่นเรื่องการแสดงก็เถอะ แต่ผมรู้สึกว่า ท่าทางที่เธอเหมือนจะร้องไห้ตอนที่ผมพูดปฎิเสธเธอไปนั้น เป็นความจริง เป็นอันว่าสุดท้ายผมก็ไปเล่นกับเธออย่างสนุกสนาน เธอชอบไปหมดไม่ว่ารถไฟเหาะ บ้านผีสิง กระเช้าลอย ซึ่งผมก็ต้องยอมรับว่ามากับเธอก็สนุกจริงๆด้วย เราเล่นกันไปมากจนเริ่มเหนื่อยผมจึงชวนเธอพัก "เฮ้อ พักหน่อยไหมมิโฮะเล่มมาแต่สายยันบ่ายแล้ว" "พัก หน่อยก็ดีนะ คอแห้งแล้วด้วย" "งั้นไปนั่งที่ม้าหินอ่อนข้างๆ ร้านขายน้ำกันเถอะร่มดีด้วย"ผมชี้ให้เธอดูเลยร้านขายไอศกรีมไปหน่อย "โอเค" ระหว่างที่เดินไปผมก็เกิดเอะใจขึ้นมา"เออใช่มิโฮะ เคยได้ยินว่าเธอดูไพ่เก่งไม่ใช่เหรอ ทำไมช่วงหลังนี้ไม่ค่อยเห็นเธอดูเลยล่ะ" "ก็ เบื่อน่ะ เอาเป็นว่ามันเป็นเหตุผมส่วนตัวน่ะ" "ว้า ว่าจะให้เธอดูให้หน่อย ดูๆแล้วฉันว่าฉันมีดวงแปลกๆไงก็ไม่รู้น่ะ" "หึหึ เสียใจด้วยนะ จ๊ะ" ขณะที่เราเดินผ่านร้านไอศกรีมเพื่อไปร้านขายน้ำป้ายโฆษณาก็เกิดหลุดลงมา ทางเรา2คน แย่แล้วมิโฮะเองก็ดูท่าทีหลบไม่ทันแล้ว ช่วยไม่ได้ โป้ก! โอยยยย ผมใช้ตั้งแต่หัวยันหลังบังป้ายโฆษณานั้นให้เธอเอง นี่...มาดพระเอก(ไม่ใช่หรอกผมเองก็หลบไม่ทันเหมือนกันแหละ ^_^ยอมรับๆ) "ตายแล้ว! ___เป็นอะไรมากไหม"เธอทำท่าลนลาน "ไม่เป็นไรๆ"ผมพูดให้เธอหายเป็นห่วง จะไม่เป็นได้ไงหัวปูดเป็นลูกมะนาวงี้ มันเป็นอะไรกับป้ายนี้หนักหนาวะตั้งแต่มาเที่ยวเมื่อคริสมาสต์ปลายปีที่แล้วก็โดนไปทีแล้วนาว้อย(ก็ไอ้ป้ายนี่อีกนั่นแหละ) "โห หัวโนเลย เอางี้ไปทำแผลที่บ้านฉันละกัน" "อือ ก็ดีเหมือนกัน"ผมก็มึนๆเหมือนกันแหละ ไปๆก่อนที่จะมาวูบแถวนี้ ตัดมาที่บ้านมิโฮะ (มาโฮะไม่อยู่)(ไม่งั้นกระเจิง) "เป็นไงบ้าง" เธอทายาพันแผลให้ผมซะเรียบร้อย "ไม่เป็นไรแล้วล่ะขอบคุณมากนะ" "ไม่หรอกน่าจะเป็นทางฉันมากกว่าที่เป็นฝ่ายขอบคุณ ถ้าไม่มีเธอป่านนี้ฉันคง..." ไม่น่าเชื่อว่าจะได้ยินคำนี้ตรงๆจากเธอ "ไหนๆก็มาแล้วฉันจะดูไพ่ให้เอาไหมล่ะ เป็นการขอบคุณละกัน"เธอเสนอคำที่ผมต้องการได้ยินมานานแล้วล่ะ เพราะผมก็อยากรู้ว่าเธอแม่นสักเท่าไรกัน แล้วเธอก็เตรียมไพ่ จัดบรรยากาศห้องใหม่ปิดไฟ จุดเทียนไข วางลูกแก้วไว้หน้าเธอ หน้าตาเธอจริงจังน่ากลัวด้วยความลึกลับ ซึ่งเป็นคนละแบบกับตวามน่ากลัวปกติของเธอ "พร้อมนะคะ"เธอเหลือบตามาที่หน้าผม ผมผงกหน้าตอบ "เลือกด้วยมือข้างที่ไม่ถนัดนะคะ แล้วก็...กรุณาจริงจังด้วยนะคะ ไพ่มีพลังลึกลับที่คาดไม่ถึวมากมาย ทำเป็นเล่นไปไม่ได้เด็ดขาด" ผมถึงกลับกลืนน้ำลายดังเอื้อก เมื่อเห็นท่าทีที่เงียบขรึมของเธอเข้า หลังการเลือกไพ่ เธอหยิบไพ่ทั้งหมดมาดูแล้วหลับตาลง แล้วพูดขึ้นมา "___นายเป็นคนที่มีดวงวิงวอน เมตตา ชอบช่วยเหลือคน ปฎิเสธใครไม่ค่อยเป็น มักมีคนมาขอความช่วยเหลือและ.... มันจะทำให้นายลำบากเสมอ" ผมนิ่งเงียบพูดไม่ออกเพราะมันเป็นความจริงโดยแท้ "ช่วงนี้จงระวังเรื่องพวกนี้ไว้ เพราะนายอาจซวย กับ Y2K และ H2 ซึ่งจะเกี่ยวข้องและชักพันกัน" ผมงงกับคำบอกของเธอยังไงกันY2K กับH2จะทำให้ผมซวยอีท่าไหนกัน "นี่มิโฮะ...หมายความว่ายังไงเนี่ยที่พูดมาน่ะ" "ฉันก็ไม่รู้ รู้แค่ความรู้สึกมันบอกน่ะนะ นายต้องไปเดาเอาเอง" โอเค รู้ก็ยังดีกว่าไม่รู้น่า ฟังเอาไว้เสียหลายน่า แล้วผมก็ช่วยเธอเก็บอุปกรณ์ เหลือบมองนาฬิกา 5 โมงเย็นแล้วได้เวลากลับแล้วล่ะ แล้วเธอก็มาส่งผมหน้าบ้าน ผมลาเธอ เธอก็โบกมือบ้ายบายให้ผม ไม่น่าเชื่อ เธอยิ้มให้ผม ไม่ว่าจะแกล้งหรือทำจริงยังไง ผมก็ดีใจนะ ตัดมาวันจันทร์คาบเที่ยง ผมยังคาราคาซังกับเรื่องนี้ จึงเดินไปถามห้องโคโตโกะเกี่ยวกับเรื่องนี้เพราะเธอเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนผม "อืม ฉันก็ไม่รู้นะ แต่ที่รู้แน่ๆคือคำทายเธอแม่นมาก" "เอ...แล้วความเมตตาฉันมันเกี่ยวอะไรกับY2K กับH2 ล่ะอันหนึ่งปํญหาคอมอีกอันก็การ์ตูน" "ยังไงก็ระวังไว้เถอะ"โคโตโกะเตือนผม ขนาดที่ผมกำลังครุ่นคิดนั้นฮิคาริก็เข้ามาในห้องทำหน้างอนๆ "อ๊ะ___จังอยู่นี่เอง เมื่อวานหายไปเฉยๆเลยนะ แย่ชมัด" ไม่สิ้นเสียงเธอ โคโตโกะก็เคาน์เตอร์แซวฮิคาริทันที "ฮะ ฮะ เขาเบือเธอล่ะสิ เลยหนี เป็นชั้นก็หนีแหละ ฮะฮะฮะ" "หล่อนมายุ่งอะไรด้วยยะ" "แล้วจะทำไม" แล้วทั้งคู่ก็ร่ายรำใส่กัน ผมจึงเข้าไปห้ามศึก ไม่ทันที่จะเข้าถึงตัวกล่องดินสอของโคโตโกะก็บินมาทางผม โป๊ก! อูยปูดอีกแล้ว ถอยก่อนดีกว่าอยู่ไปก็ห้ามอะไรไม่ได้ ผมย่องออกมาจากห้อง "เดี๋ยว"ต้นเสียงคือโฮคาริ "อะอะไรเหรอ"หน้าตามันจริงจังแฮะชักหน้าเป็นห่วง "เมื่อวานหนีไปกับมิโฮะเลยนะ ทิ้งให้ฉันอยู่กับฮิคาริ2คนซะได้ แกคิดยังไงกันนะ โธ่ไอ้..............................." มันบ่นใส่ผมจนผมมึนไปหมด(จริงๆก็มึนจากกล่องดินสอแต่แรกแล้วแหละ) ออดเรียนดังขึ้นช่วยให้ผมรอดพ้นไปได้ จนกระทั่งเลิกเรียนผมแอบหนีฮิคาริกับโฮคาริมาทางหลังโรงเรียน "หลบอะไร!___ซัง"ผมสดุ้งเฮือกเสียงใครซะดังเชียว "อ้าว คาเอเดโกะ น่ะเอง" ผมโล่งใจหน่อยที่ไม่ใช่สองคนนั้นไม่งั้นผมเป็นอันหูชาอีกแน่ "นี่ ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม___ซัง"เธอขอความช่วยเหลือจากผม แต่มิโฮะก็เตือนผมเรื่องนี้เหมือนกัน แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับคำใบ้ยังไง "ท ทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ" ผมเองก็ต้องระวังเรื่องการให้ความช่วยเหลือแบบไม่ระวังเหมือนกัน "ก็ ก็มีแต่ผู้ชายเท่านั้นนี่น่ถึงจะเหมาะสมกับเรื่องแบบนี้"เธอพูดหลบตาผม เอาน่าไหนๆเธอก็อุตส่าห์มาขอให้ผมช่วยทั้งที่เพื่อนคนอื่นมีตั้วเยอะ"อ่ะ ก็ได้ธุระอะไรล่ะ"ในที่สุดผมก็ใจอ่อน "ว้าว ขอบใจมากนะ ตามมาละกัน" แล้วเธอก็เดินนำผมไป มันเป็นทางไปที่ง่าวริมแม่น้ำ ระหว่างทางที่ไปก็ไม่ค่อยมีใครสวนทางมา บรรยากาศเงียบทำให้ผมได้คิด Y2K เหรอ H2 เหรอ จะว่าไปวันนี้ก็ซวยกับ โคโตโกะ ฮิคาริ โฮคาริ ถ้าเทียบเป็นภาษาอังกฤษก็ Hikari Hokari ก็เป็นH2 และ2คนนี้ก็เป็นต้นเหตุจากเมื่อวาน งั้นY2Kล่ะถ้าKแรกคือKotoko แล้วคนที่นำผมเป็นคาเอเดโกะKaedekoก็ตัวK เป็น2K ผมเริ่มเสียวสันหลัง เมื่อคิดได้ว่าYอีกตัวคืออะไร และเดินตามคาเอเดโกะใกล้ที่ว่างริมแน่น้ำเข้าไปทุกที เปรี้ยง! กร้อบ! เสียงลูกชู้ตที่สามารถหักไม้2ท่อนดังมาแว่วๆ ความรู้สึกผมจำได้ดีแม้มันจะนานตั้งแต่ตอนที่2แล้ว แล้วคนที่กำลังเตะอยู่ก็หันมาทักผม "อ้าว___ซัง มาแล้วเหรอ มา มาเลยเปลี่ยนเสื้อมาเป็นผู้รักษาประตูให้หน่อยนะ พอดีอากาเนะไม่ว่างมาน่ะ อ้อขอบใจมากนะซากุระจัง" "ไม่เป็นไรจ๊ะ ก็___ซังใจดีอยู่แล้ว หุ่นก็ล่ำใช้ได้เป็นผู้รักษาประตูสบาย ขอให้ช่วยก็ไม่มีปฎิเสธด้วย น่ารักจัง" "ลงมาเลย___ซัง วอร์มรออยู่แล้วล่ะ ใกล้แข่งแล้วด้วยต้องซ้อมให้หนัก" ยะ ยาเอะซัง Yae ถึงตอนนี้ผมเข้าใจความหมายของY2K กับ H2 แล้วล่ะ เข้าใจแล้วทำไมเธอถึงเตือนเรื่องความใจดีของผม เข้าใจแล้วว่าที่เธอไม่อยากดูให้ใครเพราะมันแม่นเกินไปจนเธอกลัวอย่างนี้นี่เอง และเธอรู้ว่าผมจะมาเป็นคู่ซ้อมบอล(กระสอบทราย) เธอเป็นยอดหมดดูจริง --------------------------------------------- K.W.E.-ม่ะ ต่อจากคราวก่อน อ้อบอกก่อนนะฮะที่ผมบอกว่าจะแต่งฟิกใหม่น่ะ แต่เรื่องนี้ยังอยู่ครับจะยังอยู่ไปจนเนื้อเรื่องจบตอนตัวเอกจบม.ปลายปี3นั่นคือเดือน4ปี2002นั่นเอง อีกนานเลยฮะ ขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิดด้วยนะครับ ฟิกใหม่ที่กำลังวางแปลนไว้ มันจะเป็นแนวเดียวกับBioน่ะฮะ แต่การดำเนินเรื่องคนละอย่างไปเลยนะ เพราะผมจะแต่งเรื่องใหม่สไตล์ผมเองเลย กะให้ชื่อเรื่องว่า The Abnormal Mutation น่ะครับ(ยังแต่งเรื่องไม่เสร็จดีเลยครับ) ปล.แล้วพรุ่งนี้(ถ้าทัน)ผมจะรวมเรื่องที่แต่งตอนแรกๆมาลงให้นะครับ เดี๋ยวขอไปรวบรวมก่อนนะครับ จาก : K.W.E. - - [email protected] - 09/12/2000 00:49

ข้อความ : Y2K, H2 kit dai kai nia. ^^;;; จาก : MrT - 09/12/2000 02:27

ข้อความ : หนุกๆ...... (เรื่องใหม่น่าจะรับสมัครตัวละครด้วยนาครับ) จาก : Phoenix - 09/12/2000 18:16

ข้อความ : เนื้อเรื่องเบาสมอง อ่านสบายๆดีค่ะ ^-^ จาก : Alicia - 10/12/2000 09:59

ข้อความ : สำหรับtoki2ที่เล็งไว้ว่าจะรับสมัครก็น่าจะเป็นอีกหลายตอนข้างหน้าน่ะครับ แต่ฟิกที่กำลังแต่งใหม่นี้รับสมัครแน่นอนครับรอคอยหน่อยละกันครับ จาก : K.W.E. - 10/12/2000 21:07