หัวข้อ : ROAR!!! Chapter 11 - The Wolf Parted From The Pack (หมาป่าแยกจากฝูง) - ข้อความ : ฝ่ายกราเซียเมื่อเห็นว่าทหารข้าศึกจากไปแล้ว ก็โยนน้ำแข็งในมือทิ้งเดินกลับไปหากลุ่มผู้อพยพที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ ปลดตาข่ายเก้าสุริยันลง พร้อมกับถามทหารคนหนึ่งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน " ท่านแอนนาเบลอยู่ที่ไหน ชั้นต้องการพบท่านแอนนาเบล " ทหารคนนั้นมีสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด กราเซียท่าทีของทหารคนนั้นจึงใช้มือแตะแขนขวาหมอนั่นเบาๆ อยู่ครู่หนึ่งจึงถามออกมา " ท่านแอนนาเบลบาดเจ็บใช่มั้ย " ทหารคนนั้นถึงกับตะลึง ขยับปากจะถามว่าทำไมถึงได้รู้ แต่กราเซียก็ไม่รอให้ถาม หันไปสั่งกาโดที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที " กาโด เอากระเป๋าเครื่องมือชั้นมา พารัซเซลล์มาอีกคนด้วย เร็วเข้า " กาโดรับคำพร้อมกับวิ่งไปคว้ากระเป๋าเครื่องมือที่ติดอยู่กับม้าของกราเซียพร้อมกับร้องเรียกรัซเซลล์ให้มาด้วยอีกคน รัซเซลล์ได้ยินคำสั่ง ก็รีบกระโจนลงจากหลังม้าวิ่งตามกาโดไปทันที ฝ่ายกราเซียเมื่อเห็นทั้งคู่วิ่งมาถึงแล้ว ก็หันไปบอกให้ทหารคนนั้นนำทางไปหาแอนนาเบลทันที ไม่นานนัก ทหารคนนั้นนำกราเซีย กาโดและรัซเซลล์มาถึงที่ที่แอนนาเบลอยู่ ทั่วบริเวณนั้นมีทหารหลายสิบคนตีวงล้อมรอบบริเวณนั้นไว้เต็มไปหมด กราเซียร้องสั่งให้กาโดกับรัซเซลล์แยกกลุ่มทหารออกไปเพื่อให้อากาศถ่ายเท จากนั้นตัวเองจึงเดินเข้าไปตามช่องที่กาโดกับรัซเซลล์เปิดทางให้ทันที บนพื้นที่ปูผ้าใบอยู่นั้น ร่างของแอนนาเบลนอนแผ่อยู่บนนั้นด้วยสีหน้าอิดโรยโดยมีเลขาเจสกับคนคนหนึ่งท่าทางเป็นหมอดูแลอยู่ใกล้ๆ ใบหน้ามีเหงื่อเม็ดโป้งๆ ผุดออกมาไม่ขาดสาย มีอาการหายใจหอบถี่มาก ที่อกใกล้บริเวณไหล่ด้านซ้ายของเธอนั้นมีผ้าพันแผลที่เริ่มเปื้อนเลือดจากบาดแผล ตรงผ้าพันแผลบริเวณปากแผลนั้นมี รอยเผยอออกให้เห็นเศษส่วนหนึ่งของลูกธนูหักที่ปักติดอยู่ กราเซียทรุดตัวนั่งลงกับพื้น พยักหน้ากับหมอคนที่ดูแลแอนนาเบลอยู่เป็นเชิงบอกให้ถอยออกมา หมอคนนั้นเหมือนจะเข้าใจดีจึงเดินถอยออกมายืนใกล้ๆ ฝ่ายกราเซียเมื่อหมอคนนั้นเดินออกไป ก็เข้าไปหาแอนนาเบลพร้อมกับเอามือแกะผ้าพันแผลออกช้าๆ เพื่อดูบาดแผล ในขณะนั้น สายตาของเขาก็ประสานตากับเจสที่ จ้องมาอย่างโกรธแค้นเหมือนจะบอกว่า ถ้าแอนนาเบลเป็นอะไรไป จะไม่มีวันอภัยให้กราเซียไปตลอดชีวิตกระนั้น กราเซียถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดกับเจสอย่างนุ่มนวล " ไม่เป็นไรหรอก เจส " ท่าทีของเจสจึงค่อยอ่อนลงไปเล็กน้อยก่อนที่จะถอยออกมายืนอยู่ใกล้ๆ กราเซียจึงแกะผ้าพันแผลออกจนหมด พร้อมกับตรวจดูบาดแผลทันที บาดแผลนั้นลึกประมาณ 2 นิ้ว เลือดไหลเป็นทางยาว มีลูกธนูปักคาบาดแผลอีกด้วย ต้องเอาหัวลูกธนูออกก่อน กราเซียคิดพร้อมกับเกร็งพลังออร่าจี้ตรงบาดแผล เพื่อให้กล้ามเนื้อบริเวณแผลคลายตัว จากนั้น จึงค่อยๆ ดึงลูกธนูอย่างช้าๆ ร่างของแอนนาเบลสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมกับลืมตาขึ้นมามอง กราเซียเห็นดังนั้นจึงยื่นมือของตัวเองไปจับมือของแอนนาเบลเอาไว้ พร้อมๆกับที่ดวงตา สีฟ้าน้ำทะเลที่เต็มไปด้วยแววอ่อนโยนของกราเซียประสานกับดวงตาที่เต็มไปด้วยแววอิดโรยของแอนนาเบล ในตอนนั้น แววตาอิดโรยของแอนนาเบลพลันชุ่มชื้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มบางๆ พร้อมกับที่อาการหายใจหอบก็หยุดลง ดวงตาทั้งสองข้าง ก็ค่อยๆ ปิดลงอย่างสงบ ใบหน้าของกราเซียปรากฏรอยยิ้มอย่างอ่อนโยนพร้อมกับค่อยๆ ถอนเอาหัวลูกธนูออกอย่างช้าๆ จนหมด จากนั้นจึงใช้พลังออร่าปิดจุดเส้นเลือดที่ ใกล้ๆ กับแผลเพื่อห้ามเลือด จากนั้นจึงใช้พลังรักษาช่วยเชื่อมแผลเข้าด้วยกันจนสนิท แล้วจึงหันไปบอกเจส " แผลไม่ร้ายแรงอะไรมากนัก แค่มีอาการไข้เท่านั้น เดี๋ยวชั้นจะจัดยาให้ " พร้อมกับหันไปบอกให้กาโดส่งกระเป๋าเครื่องมือของเขามา กาโดรับคำเบาๆ พร้อมกับยื่นกระเป๋าไปให้กราเซีย กราเซียรับมาเปิดค้นอยู่พักหนึ่งก็หยิบยาประมาณ 3 - 4 อย่าง ส่งให้กับเจสพร้อมกับสั่งขนาดและเวลากินเอาไว้กับเจสอย่างละเอียด ก่อนจะเดินไปหาทหารคนที่พาเขามาหาแอนนาเบลแล้วบอกให้พาไปหาคนเจ็บคนอื่น ซึ่งทหารคนนั้นก็รับปากอย่างดีที่จะเป็นคนนำทางไป กราเซียเดินตรวจผู้บาดเจ็บทั้งทหารและประชาชนอยู่เกือบชั่วโมงจึงเลิก เขากลับมานั่งบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ที่งอกอยู่บนเนินดินสูงๆ ไม่ห่างไปจาก จุดที่ผู้อพยพตั้งค่ายพักชั่วคราวนัก รัซเซลล์ผู้เหนื่อยมาทั้งวันทั้งคืนนั้นนอนหลับไปแล้ว คงเหลือแต่กาโดเท่านั้นที่ยังตื่นอยู่เป็นเพื่อนกับกราเซีย " ท่านกราเซียครับ พักผ่อนซะหน่อยเถอะครับ วันนี้ท่านเหนื่อยมากแล้วนะครับ "กาโดพูดด้วยทีท่าเป็นห่วง " ไม่เป็นไร ชั้นจะอยู่ต่ออีกซักพัก เดี๋ยวก็นอนแล้วละ นายไปนอนก่อนก็ได้ " กราเซียตอบไปพร้อมกับมองออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย กาโดจ้องมองท่าทีของกราเซียอยู่พักหนึ่งจึงถามขึ้น " เป็นห่วงสินะครับ " กราเซียหันมามองหน้ากาโดอย่างงงๆ นิดหน่อย ก่อนจะถาม " อะไร? " " ก็เจ้าสองคนนั่นไงครับ ตอนที่ท่านส่งสัญญาณถอยทัพ แล้วพวกมันไม่โผล่มา ท่านก็เริ่มกังวลตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ยิ่งตอนนี้ผ่านมาเกือบสองชั่วโมง พวกมันก็ยังไม่โผล่หัวมา ไม่แปลกหรอกครับที่ท่านจะรู้สึกกังวลมาก " กาโดเว้นระยะนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ " แต่ขอให้เชื่อใน 'สัญชาตญาณในการเอาตัวรอด' ของทั้งสองคนเถอะครับ ในอดีตไม่ว่าจะเป็นตอนที่ยังไม่ร่วมมือกัน ต่างฝ่ายต่างอยู่หรือตอนที่จับมือ กันอาละวาดไปทั่ว จนใครๆ ให้ฉายาว่า *'ปีศาจลมดำกับปีศาจลมขาว' นั้น หลายครั้งที่พวกมันต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่เหนือกว่าตัวเอง แต่พวกมันก็ยังรอดมาได้ เพราะพวกมันมี 'สัญชาตญาณในการเอาตัวรอด' ที่รุนแรงกว่าคนธรรมดามาก คำว่า 'สัญชาตญาณในการเอาตัวรอด' นี้ไม่ได้หมายความว่าฝีมือดีแล้วต้องมีสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่ดีเสมอไปบางครั้งยอดฝีมือที่ไม่มีสัญชาตญาณในการเอาตัวรอด ก็อาจพ่ายแพ้ถึงตายได้ แม้ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นแค่เด็กอ่อนแอคนนึงก็ตาม " กาโดเอามือขวาเกาหัวเบาๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยทีท่าขัดเขินนิดๆ " มันอาจจะฟังดูไร้เหตุผลไปซักนิด แต่นี่คือสิ่งที่ผมพอจะพูดได้ เท่านั้นละครับ " กราเซียยิ้มเศร้าๆ ก่อนจะพูดออกมา " ขอบใจนะ กาโด " กาโดเพียแต่ผงกศีรษะนิดๆ เป็นเชิงรับคำชมนั้น พร้อมกับตั้งท่าจะลุกออกไป แต่ก่อนที่กาโดจะลุกขึ้นไปนั้น กราเซียก็เรียกตัวเอาไว้พร้อมกับถาม " เห็นอะไรนั่นมั้ย " ถามจบชี้มือไปทางตะวันออกอันเป็นที่ตั้งของเมืองมิวส์ กาโดลองมองไปตามทางที่กราเซียชี้ดู เขาก็เห็นสิ่งที่กราเซียเห็นตะกี้ นั่นคือ ฝุ่นจำนวนมากที่ตลบขึ้นมาจากขอบฟ้าอีกด้านหนึ่ง มองเห็นชัดพอสมควร เพราะตอนนี้เป็รเวลารุ่งสาง อะไรๆ ก็เริ่มเห็นชัดขึ้นมาบ้าง ถ้าเป็นตอนกลางคืน ฝุ่นดินที่ตลบขึ้นมานั้นคงยากที่จะมองเห็นได้ ฝุ่นดินนั้นค่อยๆ เข้ามาใกล้เรื่อยๆ จากที่อยู่จนสุดขอบฟ้า ตอนนี้กลับอยู่ในระยะไม่เกิน 500 เมตรด้วยซ้ำ กาโดขยับจะไปเรียกทหารแต่กราเซียยกมือ ขึ้นเป็นเชิงปราม จากนั้นจึงหันไปดูฝุ่นดินที่กำลังใกล้เข้ามาทุกทีจากขอบฟ้านั้น เมื่อฝุ่นดินนั้นเข้ามาในระยะที่คนด้วยกันเห็นหน้ากันได้ถนัด กราเซียก็สังเกตเห็นว่า ที่ตรงกลางฝุ่นดินนั้น มีคนอยู่ คนคนนั้นมีผมสีเงินชี้ตั้งชันออกรอบหัว เหมือนเม่น สวมชุดขาวทั้งชุด กำลังอยู่ในท่าวิ่งชนิดตาลีตาเหลือก " แอรอน !!!! " ทั้งกราเซียและกาโดร้องเรียกชื่อของหมอนั่นออกมาอย่างตกใจ ถูกต้อง หมอนี่คือแอรอนนั่นเอง หลังจากที่เคนนี่ยอมไปกับเดธมาคส์ เพื่อให้แอรอนหนีไป ได้นั้น แอรอนก็เผ่นพรวดออกจากเมืองแล้วคืนกลับเป้นร่างเดิม จากนั้นจึงห้อมาชนิดเต็มเหยียด พยายามไล่ให้ทันกองทัพของกราเซีย เพื่อแจ้งข่าวเรื่องของเคนนี่ให้ กราเซียรู้ ไม่ถึงสองนาที แอรอนก็วิ่งมาหยุดยืนหอบอยู่หน้ากราเซียกับกาโด กาโดเมื่อเห็นคนที่ตัวเองกำลังพูดถึงตะกี้จู่ๆ ก็วิ่งเข้ามา ก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย รัซเซลล์ที่หลับอยู่ก็ตกใจตื่นขึ้นมาจากเสียงของกราเซียกับกาโด พอลุกขึ้นนั่งได้ก็มองซ้ายขวาเลิ่กลั่กเพราะนึกว่าศัตรูบุก แต่พอเห็นเจ้าแอรอนที่กำลังเป็นห่วงอยู่ กำลังยืนหอบอยู่ข้างหน้ากราเซีย ก็แทบโดดออกจากที่นอน วิ่งเข้าไปจับไหล่ทั้งสองข้าของแอรอนไว้พร้อมกับมองเหมือนจะสำรวจว่ายังอยู่ครบทุกส่วนหรือเปล่า " เฮ้ย แอรอน เกิดอะไรขึ้นวะ เห็นสัญญาณแล้วทำไมไม่ถอย แล้วทำไมมาคนเดียว ไอ้เคนนี่หายไปไหน ว่าไง ถามทำไมไม่พูด " รัซเซลล์เล่นถามรัวจนลิ้นแทบพันกันจนแอรอนตอบไม่ทันเลย ร้อนถึงกาโดต้องจัดการดึงตัวออกมาแล้วให้กราเซียเป็นคนตั้งคำถามซะ " แอรอน ไหนเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังหน่อยซิ " แอรอนหลังจากหายเหนื่อยแล้วก็เล่าเรื่องที่ตัวเองกับเคนนี่โดนไอร่า สมิงผู้มีสองบุคลิก เล่นงานเอาในขณะที่กำลังเหนื่อยถึงที่สุด และเรื่องที่ เคนนี่ได้เจอกับเดธมาคส์และยอมเอาตัวเองแลกกับแอรอน เพื่อให้แอรอนมาแจ้งข่าวกับกราเซีย " บ้าเอ๊ย !!!! " รัซเซลล์ตะโกนลั่น " แล้วทำไมแกไม่ขวางไว้วะ นั่นเพื่อนแกทั้งคนนะโว้ย แกทิ้งเพื่อนได้เรอะ " " ขวางได้ไงเล่า แกไม่เห็นตอนมันใช้มือเปล่าหยุดแฟนธอมแฟงค์ของเจ้าเคนนี่ก็พูดได้สิวะ ไอ้นั่นมันปีศาจชัดๆ แล้วที่สำคัญ ถึงอยากขวางก็ขวางไม่ได้ว่ะ ไอ้เคนนี่มันขอร้องชั้นแล้วว่าให้มาที่นี่ให้ได้ เห็นท่าทางตอนมันขอร้องแล้ว ชั้นปฏิเสธไม่ลงว่ะ " " ไอ้.... " " พอเถอะ รัซเซลล์ " กราเซียพูดพร้อมกับเอามือจับไหล่รัซเซลล์ไว้ " แอรอนทำเท่าที่เขาจะทำได้ในตอนนั้นแล้ว แล้วเคนนี่ก็ทำถูกแล้วเหมือนกัน ในสถานการณ์แบบนั้น ถ้าเป้นชั้น ชั้นก็จะแลกตัวเองกับเพื่อนเพื่อให้ไปแจ้งข่าวเหมือนกัน " รัซเซลล์จำนนต่อเหตุผลของกราเซีย จำต้องหุบปากเสีย " แล้วอีกอย่าง ชั้นเชื่อนะว่าเดธมาคส์คงไม่ทำอะไรเคนนี่หรอก " " เอ๋ ? ทำไมเหรอครับ ? " ทั้งแอรอนและรัซเซลล์ถามมาด้วยทีท่าแปลกใจ กราเซียหันไปมองหน้ากาโดนิดหนึ่งก่อนจะพูดกับรัซเซลล์ " ชั้นคงพูดอะไรไม่ได้ตอนนี้ แต่เชื่อเถอะว่าเคนนี่อยู่ในนั้นจะต้องปลอดภัยแน่ ตอนนี้ที่เราต้องห่วงคือ ประชาชนที่อพยพมานี่แหละ ถ้าไปทาง ตะวันตกเรื่อยๆ อีกประมาณไม่เกินชั่วโมงก็จะถึงเมืองคาคอนซิส เจ้าเมืองที่นั่นเป็นสหายของชั้นเอง เค้าคงยอมรับผู้อพยพไว้ในเมืองแน่นอน เราเองก็จะปักหลัก รอกำลังเสริมอยู่ที่นั่นเหมือนกัน " พูดจบ กราเซียก็สั่งให้รัซเซลล์กับกาโดพาแอรอนไปพักผ่อนก่อน แล้วตัวเองก็เดินไปนั่งบนก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง ห่างจากต้นไม้ที่นั่งพักอยู่ตะกี้ประมาณ 5 เมตร กราเซียทอดสายตามองไปยังขอบฟ้าซึ่งตอนนี้ แสงตะวันเริ่มจับขอบฟ้าเห็นเป็นสีทองอยู่ไกลๆ นั่นเอง พร้อมๆ กับพูดเหมือนพึมพำกับตัวเอง " เคนนี่ อย่าเสียตัวเองไปนะ " เมืองมิวส์ เวลา 6.14 นาฬิกา ภายในเมืองบัดนี้เต็มไปด้วยทหารสมิงของวอร์เรนเซียภายใต้การนำของเดธมาคส์เฝ้าประจำอยู่ตามจุดต่างๆ เต็มไปหมด บ้างยืนเรียงแถวอย่างสงบ เป็นระเบียบ บ้างไปอาละวาดทำฤทธิ์เอากับฝูงสัตว์เลี้ยงที่ชาวเมืองไม่สามารถเอาไปด้วยได้ซะจนอุจจาระปัสสาวะราดด้วยความกลัว ที่ปราสาทเมืองมิวส์ ทางเดินผ่านระหว่างปราสาทฝั่งตะวันตกและฝั่งตะวันออก เคนนี่ผู้ถูกสมิงฝ่ายวอร์เรนเซียควบคุมตัวเอาไว้นั้นกำลังเดินผ่านทางนั้น เคนนี่ไม่ได้ถูกจองจำเอาไว้ด้วยเครื่องพันธนาการอย่างเช่น โซ่เหล็ก แม้แต่น้อย แต่มีสมิง (ที่อยู่ในร่างมนุษย์) หุ่นบึ้กเหมือนนักมวยปล้ำขนาดหนักของโลกถึง 4 คน ประกบตัวไว้ทั้งหน้าหลัง ข้างหน้านั้นมีเดธมาคส์เดินนำทางอยู่อีกคนหนึ่ง " เฮ้ ชื่อเดธมาคส์ใช่มั้ย " เคนนี่พูดทำลายความเงียบขึ้น " ขอถามคำถามงี่เง่าซักคำถามได้มั้ย " " อะไรรึ " เดธมาคส์ถามกลับพร้อมกับหันหน้ามาหาเคนนี่ เลิกคิ้วขวาขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงสงสัย แต่ดูเหมือนแกล้งทำเสียมากกว่า " ชั้นคิดนะว่าความจริงแล้ว คนที่สมควรจะได้รับเกียรติให้มาเป็นแขกของแม่ทัพใหญ่อย่างแกน่ะ น่าจะเป็นท่านแอนนาเบลเจ้าเมืองมิวส์ ไม่ก็ท่านกราเซีย เจ้าเมืองเอลแลนเจ้านายของชั้นมากกว่าจะเป็นชั้น เคนนี่ เบลซ ลอร์ดแมน ไอ้คนพเนจรไร้ที่ซุกหัวนอน ประเภทค่ำไหนนอนนั่น จะมีดีก็แค่ชอบไล่กระทืบพวกโจร พวกคนชั่วไปตามรายทางเล่นซะบ่อยๆ ก็แค่นั้น " " นายอยากจะถามชั้นว่า 'ทำไมถึงจับนายมา' ใช่มั้ยล่ะ " " ปิ๊งป่อง " เคนนี่พูดพร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้น " ชั้นละไม่เข้าใจเลยจริงๆ เหตุผลที่นายเอาตัวชั้นมาเนี่ย นายต้องการอะไรกันแน่ " ใบหน้าของเดธมาคส์ปรากฏรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยพิลึก ก่อนจะตอบคำถามของเคนนี่ " ชั้นบอกแล้วว่านายยังไม่จำเป็นต้องรู้ในตอนนี้ ถึงเวลาเมื่อไหร่ ชั้นจะค่อยๆ อธิบายเรื่องทุกอย่างให้นายเข้าใจเอง รับรองได้ว่าพอนายได้ฟังเรื่องทั้งหมดแล้ว นายก็จะเข้าใจว่า ทุกอย่างที่ชั้นทำน่ะเป็นประโยชน์ต่อตัวนายทั้งนั้น " เคนนี่นั้นโกรธแทบคลั่ง ในใจนั้นนึกอยากจะตะโกนออกไปว่า แกฆ่าพี่สาวชั้น ฆ่าทุกคนที่ดีต่อชั้นจนหมด รึจะบอกว่านี่แกทำเพื่อประโยชน์ของชั้นเหมือนกัน เฮอะ พูดมาได้ไม่อายปาก แต่เคนนี่ก็ได้แต่คำรามอยู่ในใจเท่านั้น ไม่พูดออกมาให้เดธมาคส์ได้ยิน เคนนี่เดินผ่านห้องประชุมที่ครั้งหนึ่งกราเซียกับเจ้าเมืองคนอื่นๆ เคยมาร่วงประชุมหาทางรับมือกับทัพของวอร์เรนเซีย แล้วก็เดินผ่านระเบียงชั้นหนึ่งซึ่งติดกับ สวนที่เขา แอรอน และรัซเซลล์ถูกกาโดไล่ให้มาอยู่ที่นี่เพราะกลัวว่าจะทำเรื่องในที่ประชุม เคนนี่มองไล่ไปตามจุดต่างๆ ในสวน สนามหญ้าที่รัซเซลล์เคยยืนตีลังกา หกหน้าหกหลังอยู่ สวนหินที่แอรอนเคยนั่งเล่น แต่เมื่อสายตาของเคนนี่วาดไปมองที่ต้นไม้ใหญ่ที่เขาเคยขึ้นไปนอนเล่นบนคาคบของมันนั้น ก็ต้องตะลึง เด็กสาวคนหนึ่ง ดูจากหน้าตาแล้วเหมือนคนอายุ 17 - 18 ปี สวมชุดคล้ายชุดกิโมโนบวกกับชุดกี่เพ้าสีฟ้าอ่อน ผมสีขาวยาวสยายเคลียไหล่ กำลังนั่งพับเพียบ อยู่ใต้ต้นไม้ต้นนั้น รอบตัวเธอมีนกเล็กๆ หลากสีประมาณสอบตัวกำลังล้อมรอบตัวเธออยู่ สองตัวเกาะไหล่ขวากับซ้ายข้างละตัวมีสองสามตัวที่เกาะแขนขวา ของเธอ อีกตัวหนึ่งนั้นเกาะอยู่ที่ปลายนิ้วชี้ ซึ่งเธอก็ยกนิ้วที่นกเกาะอยู่นั้นขึ้นมาที่หน้าช้าๆ ให้นกใช้ปากไซ้ไปมาที่แก้มของเธอ เธอคือ ไอร่านั่นเอง ใบหน้าของเธอในยามหัวเราะอย่างร่าเริงนั้น ดูน่ารักมีชีวิตชีวายิ่งนัก ผิดกับการยิ้มแสยะของมาอิที่ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว ดวงตาสีแดงเพลิงทอประกายอ่อนโยนผิดกับประกายตาของมาอิที่เต็มไปด้วยแววโหด***มไร้ความปราณี แทบไม่อยากเชื่อว่าเด็กสาวผู้แสนอ่อนโยนคนนี้ กับนางมารผู้โหดร้ายราวกับแม่มดคนนั้นจะเป็นคนคนเดียวกัน บางขณะ เคนนี่สังเกตเห็นแววเศร้าสร้อยอยู่ในดวงตาอันอ่อนโยนของมาอิ ซึ่แสดงให้เห็นว่า ไอร่าเองคงไม่ชอบใจเท่าไหร่นักที่ต้องเกิดมาเป็นคน สองบุคลิกที่อีกบุคลิกนั้นชั่วร้ายเช่นนี้ เคนนี่ยืนนิ่งจ้องไอร่าที่กำลังเล่นกับนกตาไม่กระพริบอย่างตะลึงเหมือนอยู่ในภวังค์ด้วยความคิดแบบเดียวกับที่บรรยายไปข้างบนนั่นแหละ และดูเหมือนเดธมาคส์เองก็ สังเกตเห็นอาการของเคนนี่ ดังนั้นจึงเดินเข้าไปหาเคนนี่พร้อมกับถาม " ตกใจรึที่เห็นไอร่าเล่นกับนก " เมื่อนั้นเคนนี่จึงค่อยตื่นจากภวังค์ หันมามองเดธมาคส์ พูดอะไรไม่ออก ได้แต่อ้ำอึ้งออกมาไม่เป็นภาษาเท่านั้น " กำลังคิดอยู่ใช่มั้ยว่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าเด็กสาวที่อ่อนโยนกับนางมารร้ายฆ่าคนตายเป็นเบือจะเป็นคนคนเดียวกัน " " ก็... นิดหน่อย " เดธมาคส์หัวเราะหึหึในลำคอพร้อมกับพูด " ในโลกนี้มักมีเรื่องที่ไม่น่าเชื่อเกิดขึ้นเสมอนั่นแหละ " พูดตอนสุดท้ายเดธมาคส์หันมายักคิ้วให้เคนนี่นิดหน่อยก่อนจะหันตัวกลับแล้วเดินนำออกไปอีกครั้ง เจ้าบึ้ก 4 คนที่ยืนขนาบเคนนี่เอาไว้ก็ออกเดินทันทีที่เห็นลูกพี่ออกเดิน เคนนี่ก็เลยต้องจำใจเดินไปโดยที่สายตายังไม่ละไปจากร่างของไอร่าที่กำลังเล่นกับนกอย่างร่าเริง ราวกับจะจดจำเอาไว้ตลอดไป เดธมาคส์นำกราเซียมายังห้องพักที่ค่อนข้างใหญ่และหรูหราห้องหนึ่ง เคนนี่จำได้ดี เพราะเป็นห้องที่กราเซียเคยพักมาก่อนสมัยที่มาเข้าร่วมประชุม ซึ่งห้องแบบนี้เคนนี่ไม่มีทางจะได้พักอยู่อย่างแน่นอน แต่นี่เดธมาคส์กลับให้ตัวเองพัก (น่าจะเรียกว่ากักตัวมากกว่าแฮะ) ห้องแบบนี้ สร้างความตะลึงให้กับเคนนี่ยิ่งกว่า ที่เจอกับไอร่าเมื่อกี้เสียอีก " นี่แกเล่นตลกอะไรอีกวะ " เคนนี่หันไปถามเดธมาคส์เสียงขุ่นๆ " ยังไง " เดธมาคส์ถามกลับมาพร้อมกับเลิกคิ้วนิดๆ " ไม่ต้องมายังไงเลยโว้ย !!! ไอ้บ้า !!!!! " เคนนี่ชักโมโห ตะโกนใส่หน้าเดธมาคส์ดังลั่น " ชั้นจำได้โว้ย ห้องนี้เป็นห้องที่ท่านกราเซียเคยพักอยู่ เป็นห้องสำหรับ แขกชั้นสูงระดับเจ้าเมืองเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ได้พัก แล้วนี่แกเอามาให้ชั้นพักนี่ เค้าไม่เรียกว่าเล่นตลกรึวะ " " ใจเย็นๆ น่า " เดธมาคส์พูดพร้อมยกมือเป็นเชิงปราม " วันนี้หลังจากส่งนายแล้ว ชั้นต้องกลับไปที่ค่ายทหารเพื่อเข้าเฝ้าองค์ชายอีก คงไม่กลับมาเมืองมิวส์ซักพัก คงไม่มีเวลาจะอธิบายเรื่องราวอะไรมาก แต่ขอให้นายรู้ไว้อย่างนึงว่า นายน่ะมีเกียรติสูงกว่านี้ด้วยซ้ำไป " เคนนี่ถึงกับยืนตะลึงกับคำพูดของเดธมาคส์ เดธมาคส์นั้นยืนยิ้มแปลกๆ ให้กับเคนนี่อยู่พักหนึ่งจึงพูดตัดบทเอาดื้อๆ " ชั้นต้องไปก่อนแล้ว มีอะไรไว้พูดกันทีหลังแล้วกัน " พูดจบหมอนั่นก็เดินจากไปโดยไม่สนเสียงเรียกให้หยุดของเคนนี่แม้แต่น้อย ฝ่ายเคนนี่เมื่อเห็นว่ายังไงก็ไม่มีทางได้เรื่องอะไรจากปากของเดธมาคส์ จึงได้แต่เดินเข้าห้อง (ขัง) ที่เดธมาคส์เตรียมไว้ให้โดยสดุดี " เอาก็เอาวะ " เคนนี่นึกอยู่ในใจ " เอากะมันซักหน่อยก็ได้ แต่อย่าคิดว่าชั้นจะอยู่ที่นี่ตลอดนะเว้ย ชั้นต้องหาทางเผ่นออกจากที่นี่ให้ได้ " คิดจบ เคนนี่ก็เดินเข้าไปในห้อง แต่พอเดินเข้าไปเท่านั้น ก็รู้สึกง่วงจัดจนยืนไม่ไหว ล้มลงไปบนที่นอนปังใหญ่ " แต่ก่อนอื่น ชั้นว่าควรพักให้พลังกลับคืนมาเต็มถังซะก่อนจะดีกว่าละมั้ง " เคนนี่คิดในใจพร้อมทำหน้าแหยเป็นปูเลี่ยน ไม่แปลกหรอกนะที่จะเพลียขนาดนี้ ก็เฮียแกเล่นรบติดต่อกันมาทั้งวันทั้งคืนชนิดไม่หยุดพักเลย แบบนี้ พลังในร่างก็ต้องเสียไปมากทีเดียว ยิ่งตอนนี้ดันล้มลงมาบนเตียงด้วยแล้ว ไม่นาน เคนนี่ก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลียอย่างที่สุด @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ * เกี่ยวกับฉายาของเคนนี่กับแอรอนเล็กน้อย ฉายา The Ghost กับ The Darkness นั้น ความจริงเป้นฉายาที่ทั้งสองได้รับตอนที่ยังไม่จับมือกัน โดย Ghost คือ แอรอน Darkness คือเคนนี่ ตอนหลังเมื่อมาจับมือกัน จึงได้ฉายาร่วมกันว่า ปีศาจลมดำและปีศาจลมขาว ในตอนที่ 2 นั้น รัซเซลล์แกล้งล้อทั้งสองคนเล่นโดยการนำฉายาเดิมของทั้งสองมาบวกกันเป็น The Ghost and The Darkness ครับ (ที่จริงคือ เพิ่งมาคิดฉายาที่ฟังดูเท่ห์กว่าได้น่ะ เลยเอามายังให้ ว่าเข้าให้นั่น) แนะนำตัวละคร ไอร่า / มาอิ (Aira / Mai) สูง : 162 ซม. หนัก : ความลับของผู้หญิง อายุ : 25 ปี (หน้าตาเหมือนอายุ 18 เท่านั้นเอง) Beast Form : วิหคสายฟ้า (Thunder Bird) ไอร่า สาวสวยผู้อ่อนโยน มีเมตตา กับมาอิ นางมารร้ายผู้โหด***ม ไร้ความปราณี ที่จะมาสร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้กับเคนนี่ในตอนต่อไป ในอดีตเคยมีความกระทบกระเทือนใจบางอย่าง ทำให้เธอต้องกลายเป็น คนสองบุคลิก เคนนี่จะสามารถช่วยเหลือเธอได้หรือไม่ น่าติดตามครับ ที่มาของชื่อ มาอิ (Mai) มาอิ ถ้ามาจากภาษาญี่ปุ่นจะแปลว่า การร่ายรำ ซึ่งเป็นความหมายดีงาม แต่ในที่นี้ผมเอามาจากภาษาพื้นเมืองของชนพื้นเมืองแอฟริกันเผ่าวากัมบา แปลว่า ซาตาน วิญญาณชั่วร้าย ผีร้าย ซึ่งผมเห็นว่าตรงกับบุคลิกของมาอิ ก็เลยเอามาใช้ซะเลย จาก : Dark Master - 06/12/2000 09:11