หัวข้อ : เรื่องสั้นคั่นเวลา : flood Heart ข้อความ : ..................................... “ ไอย์คะ จะทานข้าวเช้ารึเปล่า... ” เสียงคุ้นหูเรียกผมที่กำลังวุ่นอยู่กับการแต่งตัว “ เตรียมไว้เลยวิล.. เดี๋ยวผมลงไป ” หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านไปง่ายกว่าที่คิด ผมต้องชมระบบติดตั้งด้วยตัวเองของ P.A. จริงๆ ชีวิตประจำวันของผมง่ายขึ้นกว่าเดิมตั้งเยอะ นึกถึงสมัยก่อนแล้วให้แค้นนัก มันเป็นความโง่ของผมเองที่งมโข่งอยู่กับแอนดรอยด์ราคาถูกที่ไม่ได้เรื่องอย่างนั้น “ เป็นไงบ้างคะ วิลคิดว่ามันคงจะดีขึ้นนะ ” เธอถามถึงรสชาติอาหาร “ ก็ดีนี่ ถ้าจะพูดก็ยังดีกว่าร้านอาหารบางที่อีกนะ ” ผมหยอดลูกชมเข้าให้ ใบหน้าของเธอมีสีแดงระเรื่อขึ้นทันที เกรทไบโอเทคโนโลยีแท้ๆ... “ ขอบคุณค่ะ... “ น้ำเสียงที่แสดงความเขินอายไว้ด้วย ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆเหมือนกัน วิลตักข้าวมาน้อยนิดตามเตย ระบบสันดาปพลังงานอย่างนี้ทำให้วิลแทบจะไม่ต่างไปจากมนุษย์หน้าไหนเลย ตอนเด็กๆผมเคยอ่านนิยายวิทยาศาสตร์มาก็มาก หลายเล่มที่เค้าเขียนตรงกันว่าจะไม่มีวิทยาศาสตร์สาขาใดที่สร้างมนุษย์ขึ้นมาได้สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ผมทดสอบคำพูดนี้ด้วยตัวเองในสองวันแรกแล้ว ทุกอย่างเท่าที่ผมจะนึกได้แต่ว่าวิลก็ผ่านการทดสอบทั้งหมด เอ่อ.. เหะๆๆ อันที่จริงก็เหลือการทดสอบร่างกายนิดหน่อยแหละ แต่ว่าผมยังไม่กล้าพอเท่านั้นเอง... “ ไอย์เป็นคนตั้งชื่อให้วิลรึเปล่าคะ.. ” เม็ดข้าวไหลลื่นลงไปอยู่ในหลอดลมของผมด้วยความตกใจ วิลรีบยกน้ำมาให้ผมทันที หลังจากน้ำหลายอึกถูกส่งผ่านเข้าไปในลำคอแล้ว อาการของผมก็ดีขึ้น “ วิลขอโทษ.. วิลถามอะไรแปลกๆรึเปล่าคะ ” ใบหน้าของวิลหมองลงไป “ ไม่.. ไม่หรอก ผมแค่สำลักนิดหน่อยเท่านั้น ก็ออกจะกินเร็วอย่างนั้นนี่ ” ผมเช็ดปากเช็ดคอซักพัก ในใจผมรู้สึกไม่ค่อยดีเอาซะเลย ผมไม่ชอบความอยากรู้อยากเห็นอย่างนี้เลยแฮะ “ วิล... มันหมายถึง ”พร” น่ะ มันเป็นคำขอของผมมานานแล้วล่ะ ที่อยากมีคนมาอยู่เป็นเพื่อนที่บ้านอย่างนี้ ” วิลหันไปทางอื่นด้วยความเขิน หึๆๆ อย่างน้อยผมก็รอดตัวไปล่ะนะตอนนี้ “ อิ่มแล้วล่ะ เดี๋ยวผมออกไปข้างนอกซักพักนะ ” ผมวางช้อนส้อมลง แล้วลุกขึ้นไปหยิบแจ็คเก็ตตัวเก่งติดมือขึ้นมา วิลที่ เอ่อ.. กินเสร็จพอดีเข้ามาเก็บจานของผมไปด้วย ท่าทางเธอยังคงอายกับคำพูดสุดแสนลิเกของผมอยู่เลย.. อาาาา หลังจากนั่งรถไฟฟ้ามาสองชั่วโมง ไฮเวย์แม่เหล็กอีกครึ่งชั่วโมง ขาสองข้างของผมย่ำอยู่ในย่านชานเมืองตะวันตก วิลถูกส่งมาจากที่นั่น ผมต้องการรู้เรื่องของวิลมากกว่านี้อีกหน่อย แม้ว่าหลายวันที่ผ่านมาวิลจะเป็นปรกติมากก็ตาม แต่สังหรณ์บางอย่างในตัวผมร้องเตือนอยู่เรื่อยๆ ความอยากรู้อยากเห็นไม่ควรมีในหุ่นยนต์.. ที่วิลพูดในตอนเช้ายืนยันความสงสัยของผมได้เต็มที่ วิลมีความอยากรู้อยากเห็น ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆล่ะก็.. ผลเสียที่จะตามมีมากมายมหาศาลทีเดียว คำเตือนขณะติดตั้งวิลในตอนแรกยังคงก้องอยู่ในหูของผม วิลไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นหุ่นยนต์ ถ้ามีอะไรที่ไปทำลายความคิดพื้นฐานนี้เข้าล่ะก็... “ มีใครอยู่มั้ยคร้าาาบบบ ” ผมตะโกนเข้าไปที่ลำโพงอินเตอคอมหน้าบริษัท P.A. ............เงียบ ผมถอยออกไปแหงนดูป้ายชื่อบริษัท ข้างบนนั้นเขียนไว้ว่า P.A. robotic ตัวเบ้อเร่อชัดเจน ความมั่นใจของผมกลับมาอีกครั้ง “ มีใครอยู่มั้ยคร้าาาบบ... ” ผมลองตะโกนอีกครั้ง คราวนี้ได้ผล มีชายคนหนึ่งวิ่งลงมาจากบันไดด้วยความรีบร้อน แต่เมื่อลงมาเห็นผมท่าทีก็เปลี่ยนไป ความแปลกใจโผล่ขึ้นมาแทนอารมณ์รีบร้อนในตอนต้น “ มาเก็บค่าไฟเรอะ มันตัดไปแล้วนี่.. ” “ เอ่อ.. ไม่ใช่หรอกครับ ผมจะมาสอบถามอะไรนิดหน่อยน่ะ.. ” ความประหลาดใจแสดงออกมาทางสีหน้าของอีกฝ่าย แต่เขาก็ยังหาเก้าอี้มาจากด้านในวางไว้ให้ผม ด้านในตึกที่ผมเห็นก็แปลกอยู่ ถ้าเค้าทำหุ่นอย่างวิลได้.. มันก็ควรจะเป็นบริษัทที่วุ่นวายถึงจะถูกสิ “ เอ้า.. อุตส่าห์ถ่อมาถึงนี่ จะถามอะไรล่ะ ” ชายคนนั้นนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว “ แต่ก่อนที่นี่เคยเป็นบริษัทใช่มั้ยครับ ” “ อืม.. บริษัทมันล้มละลายตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้วล่ะ ที่ผมมาที่นี่ก็เพราะจะมาดูว่ามันมีอะไรพอจะเป็นประโยชน์ให้ผมได้เท่านั้นเอง ” อีกฝ่ายพูดขึ้น แต่ดูท่าคงจะไม่ได้อะไรติดมือกลับไป “ อ้าว.. ถ้าบริษัทมันล้มละลายแล้วใครส่งหุ่นตัวนั้นไปที่บ้านผมล่ะ ” ชายคนนั้นมองหน้าผมแปลกๆ “ หือ.. ถ้าคุณจะมาติดต่อขอคืนล่ะก็ คงจะผิดหวังแล้วล่ะ ” “ ไม่ใช่ครับๆ ผมแค่อยากรู้ว่าจะหาอะไหล่ของหุ่น AI3513-9 ได้ที่ไหนน่ะครับ เผอิญผมมีปัญหานิดหน่อย คุณพอจะรู้บ้างรึเปล่า ” คำโกหกของผมทำให้อีกฝ่ายมีท่าทีเป็นมิตรมากขึ้นเล็กน้อย เค้าคงเห็นผมเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมมั้ง ชายคนนั้นลุกขึ้นไปค้นตู้ด้านหลัง กองเอกสารถูกรื้อกระจุยกระจายโดยที่ไม่ได้สนใจอะไรนัก อีกพักหนึ่งเค้าก็กลับมานั่งพร้อมกับยื่นแฟ้มให้ผม “ เอ้า.. ถ้าจะเกี่ยวกับหุ่นรุ่นสุดท้ายนั่นก็อยู่ในนี้แหละ คุณยังมีโชคอยู่บ้างนะ ถ้ามาช้ากว่านี้อีกซักสองวันละก็ ที่นี่ก็จะถูกรื้อแล้ว ” “ เอ่อ.. ” ผมได้แต่อ้าปากค้าง แฟ้มขนาดใหญ่ถูกพลิกไปมาอยู่ในมือของผม “ ผมหมดหน้าที่แล้ว ขอตัวกลับก่อนล่ะ ” อีกฝ่ายลุกขึ้นพร้อมกับกระชับเสื้อเชิ้ตที่มอมแมมให้เข้าที่ เฮ้ย... นอกจากแฟ้มนี่ผมก็ยังไม่รู้อะไรเลยนี่หว่า “ เดี๋ยวสิ ผมยังถามไม่หมดเลย ” ผมพยายามหน่วงเค้าไว้อีกหน่อย “ อ้าว.. ผมก็ไม่ใช่พนักงานเหมือนกันนะคุณ จะเอาอะไรกับผมอีก... ” เค้าพูดเบื่อๆ “ แล้วผมจะทำยังไงกับหุ่นตัวนั้นล่ะเนี่ย ” “ หุ่นของคุณนี่... มันก็เป็นปัญหาของคุณแล้วล่ะ “ เพียงเท่านี้ชายที่ผมยังไม่ทันได้ถามชื่อก็ลุกขึ้น ประตูที่เปิดค้างอยู่ถูกผลักออกไปโดยแรง ท่าทางเค้าคงอารมณ์เสียที่ไม่ได้ของอะไรกลับไป ผมได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ในมือถือแฟ้มที่เค้าพึ่งจะยื่นให้ มันหนักรึเปล่าผมก็ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ความหวาดวิตกต่างๆนานาประดังเข้ามาในหัวจนตาสองข้างของผมพร่ามัว .................................... “ เป็นอะไรรึเปล่าคะไอย์ วิลว่าหน้าไอย์ซีดมากเลยนะ ” วิลทักผม อืมมม... สภาพห้องก็เรียบร้อยเหมือนเคย เก้าอี้ที่วางเป็นระเบียบ ดอกไม้ปักอยู่ในแจกัน สมัยก่อนที่ผมอยู่คนเดียวที่นี่มันมีสภาพเหมือนรังนอนมากกว่า ข้าวของที่ผมใช้จะกองเอาไว้เป็นส่วนๆ ผมใช้ชีวิตสิ้นเปลืองขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งวิลเข้ามาอยู่ด้วย เสื้อเชิ้ตที่ผมไม่ได้ใส่มานานก็ถูกรีดจนเรียบแล้วเรียงเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าอย่างเป็นระเบียบ ผมไม่ยอมให้มันจบลงทั้งๆอย่างนี้แน่... จาก : ioroid - 05/12/2000 06:59

ข้อความ : โอวว~~ กำลังสนุกเลย อันที่จริงก็เหลือการทดสอบร่างกายนิดหน่อยแหละ<---- เหอ เหอ เหอ... ทดสอบอารายเหรอ... จาก : A little lamb who passes by - 05/12/2000 08:53

ข้อความ : โอ้วเย่!!! ขอบคุณที่ตัดสินใจแต่งต่อ!!! ^_^ จาก : xelloss - 05/12/2000 09:56

ข้อความ : โอ้ แต่งแต่แล้วรึ จาก : เอนะ - 05/12/2000 21:32

ข้อความ : Ja lun eer yan kai nia. ^^ จาก : MrT - 06/12/2000 00:45