หัวข้อ : เมื่อToki2เกิดตรงข้าม ตอน นักเรียนใหม่!? ข้อความ : วันพุธที่5เมษายน ปี2000 เป็นวันเปิดเทอม วันปฐมมิเทศ วันที่ผมได้ขึ้นมาอยู่ ม.ปลายปี2นั่นเอง ผมเดินย่างเข้ามาโรงเรียนแต่เช้าอย่างสบายใจ แต่ลึกในใจนั้นก็ตื่นเต้นเหมือนกันว่าใครจะย้ายมาอยู่ห้องผม อ๊าา~~~___จัง เสียงมิยูกิเรียกผมลากยาวมาแต่ไกล เธอวิ่งเข้ามาหาผม ชวนผมเดินเป็นเพื่อนไปห้องประชุมด้วยกัน ขณะนั้นพวกเราก็เหลือบไปเฮลิคอปเตอร์ มันกำลังบินมาทางพวกเรา2คน "ว้าว~~เฮลิคอปเตอร์แหละ ___จัง กำลังมาทางเราด้วย เท่จังเลย" ดูท่าทางมิยูกิสนใจใหญ่เลย เอ...แต่เฮลิคอปเตอร์มัน บินแปลกๆอยู่นา ต่ำลงๆ ที่สำคัญ... มันมาทางนี้ด้วย..... !?เฮ้ย! ทางนี้เหรอ!? วิ้ววววว เสียงตกแหลงทรมานแก้วหู ทะยานต่ำลงมาเรื่อยๆ ตูม!!! คอปเตอร์ลำนั้นกระแทกพื้นอย่างจัง หนนี้หนีไม่ทัน แต่ก็ยังดีออกตัวก่อน เลยห่างจากคอปเตอร์ไม่กี่เซนต์ ไม่งั้นจมดินแน่(น่าจะเละมากกว่า) เหงื่อผมแตกพลั่ก ...มิยูกิเหรอ ก็เป็นลมข้างๆผมเนี่ยแหละ... ครู่หนึ่งประตูเฮลิคอปเตอร์ก็เปิดออกมาพร้อมเสียงบ่น"แค่กๆขับยังไงเนี่ย" จริงแล้วผมน่าจะเป็นคนบ่นซะอีกแต่เอาเถอะ ไม่มีใครเป็นอะไรก็ดีแล้ว แล้วเจ้าของเสียงก็กระโดดข้ามผู้ชายคนขับที่สลบอยู่นั้น ลงมาจากเฮลิคอปเตอร์นั้น เป็นแค่ผู้หญิงสูงแค่149เอง ผมสีเหลือง ท่าทางลูกคุณหนู "ขอโทษด้วยนะคะ พอดีรีบมาเลยเกิดเอ็กซิเดนนิดหน่อย" เธอกล่าวขอโทษพวกเรา เอ...คุ้นว่าเคยเจอเธอที่ไหนนะ "ไม่เป็นไรหรอกๆ...อา เราเคยเจอกันรึปล่าวเนี่ย" "อืม หนูก็ว่าเหมือนคุ้นๆนะ อ๋อใช่ลืมแนะนำไปหนูชื่อเมย์ค่ะ" "อ๋อ พี่ชื่อ___นะ ...เอ...เมย์เหรอ! จำได้แล้ว!ที่ออกมาตอนแรกกับโฮมูระไง(ตอนนั้นแก้ตัวแทบแย่กับเรื่องนี้)" "ฮ้า ใช่แล้วๆ จำได้แล้วล่ะ ที่เจอพี่ตอนหลังเล่นเนตใช่ไหมล่ะ" "แล้วมาเรียนที่นี่เหรอ" "ใช่ค่ะ" กิ๊งก่อง ระฆังดังแล้วถึงเวลาต้องไปประชุมแล้วล่ะ มิยูกิ(ฟืนแล้ว)ฆ้อนผม บอกให้รีบไป "งั้นเดี๋ยวเจอกันนะ" "ค่ะ หลังเลิกประชุมเจอกันนะคะ" ผมลาเธอไป แปลกไม่เห็นมิฮาระ บอดี้การ์ดเธอเลย แต่ก็คงเดาได้ว่าผู้ชายคนขับที่นอนกองใน ฮ. ตอนลงกระแทกพื้นั้นคงไม่ใช่ใครซะล่ะ ช่างเถอะสายแล้ว ณ.ห้องประชุม "ไง___" ทาคุมิทักผม "เออ"ผมก็ตอบกลับไปห้วนๆ ไม่รู้เป็นอะไรกับหมอนี่เหมือนไม่ถูกโฉลกยังไงก็ไม่รู้ "นี่! รู้รึยังว่าใครย้ายมาเรียนห้องเราน่ะ" โฮคาริทักผมบ้าง "ยังๆ ใครเหรอ?" "คนที่สนิทกับนายที่สุดไง"ทาคุมิ ยิ้มเจ้าเล่ห์ ผมรู้สึกระแวง เพราะไอ้หมอนี่มันไม่เคยบอกอะไรดีๆกับผมเล้ย วันๆมีแต่จะระแวงขึ้นทุกทีๆ "สวัสดีค่ะ" นั่นไงมีเสียงหวานๆมาทักทายผมข้างหลังสงสัยเป็นนักเรียนใหม่ ....................!?ผมหันไปดูตาค้าง มิโฮะ!!! "อ่า ผิดห้องรึปล่าวมิโฮะ ห้องเธออยู่ถัดไปไม่ใช่เหรอ..." ผมเริ่มเหงื่อตก "ไม่ผิดหรอกจ๊ะ เธออยู่ห้องนี้ใช่ไหมล่ะ___คุง" "ชะใช่" "นั่นแหละ ฉันถึงมาห้องนี้ไง" "ทะ ทำไม..." เธอยกนิ้วชี้หน้าผม ทำให้ผมชงักไปครู่ แล้วเธอก็พูดต่อ "พักหลังนี้ ฉันรู้สึกว่าจะโดนนายลอบโจมตีบ่อยมาก" ผมยังคงอึ้งอยู่ "ตั้งแต่ตอนแรกของฟิกยันตอนนี้ก็โดนชนมานับไม่ถ้วนครั้ง ...และ...มักจะหนีได้" เหงื่อผมเริ่มออกมากขึ้น แล้วเธอก็ทำตาโต ขึ้นเสียงดัง "ล่าสุดก็กระป๋องบิน แสบมากหัวโนไปหลายวัน" ผม........;;;; ตายแน่ตู เธอเอาจริง "คราวนี้ หมดสิทธิ์ลอยนวลแน่ อยากรู้นักจะหนียังไงพ้นอีกถ้าเราต้องมาเจอกันทุกวันเช้าจบเย็น เหอ เหอ เหอ" กึ๋ย เธอเล่นดักทางผมงี้เลย "ฮะฮะ ขอให้มีความสุขกับเพื่อนใหม่นะ___คุง" ทาคุมิเย้ยผม เจ็บใจนัก แก ทีใครทีมัน หลังเลิกประชุมผมเดินออกมาจากห้องประชุม "พี่___ ทางนี้ค่ะ" เมย์เรียกทางม้านั่ง"นั่งคุยกันก่อนสิคะ" ผมเดินเข้าไปหาพลางถาม"อ้าวคุณมิฮาระไปไหนแล้วล่ะ" "ตอนนี้ก็ไปซ่อมพร้อม ฮ. แล้วล่ะค่ะ ช่วยไม่ได้ขับไม่ดีเอง" "แล้วใครยุให้ขับล่ะ เขาขับเป็นเหรอ" "ไม่นี่ ก็คนขับเขาบอกมีธุระเลยขอให้หนูไปคนเดียวไปก่อน" "หา! เธอก็เลยให้คุณมิฮาระขับเลยเหนอ" "ช่วยไม่ได้นี่ก็เขาขอนี่นา" "........."ผมนิ่งพูดไม่ออก "ช่างเถอะน่าพี่ อุตสาห์ว่างทั้งที คุยเรื่องสนุกๆหน่อยสิคะ" เธอเริ่มชวนผมเปลี่ยนเรื่อง "เออ ใช่เห็นคราวก่อนเล่นเนตอยู่ตอนนี้เก่งรึยังล่ะ" "แฮะๆ ยังเลยค่ะพี่ว่าจะมาฝึกที่นี่ซะหน่อย" "อ้า งั้นก็เสียใจด้วยนะ เพราะที่นี่ไม่มีชมรมคอมพิวเตอร์นะมีแต่วิทยศาสตร์ที่แสนจะน่าเบื่อ" "หา ไม่มีเหรอคะแย่จัง" เธอออกอาการผิดหวัง "จริงๆ ก็น่ามีนะเอามาแทนชมรมวิทยาศาสตร์เนี่ย" ผมออกความเห็น "หา...! พี่อยากให้มีชมรมคอมพิวเตอร์เหรอคะ" "ถ้ามีได้ก็ดีนะ อยากเล่นเนตเหมือนกันแหละ" "โอเคค่ะ" กิ๊งก่อง ระฆังเข้าเรียนดังขึ้น แล้วเธอก็ลุกจากที่นั่ง เดินเข้าตึกเรียนไป ท่าทางจริงจัง เราก็ไปมั่งดีกว่าเดี๋ยวเข้าห้องสายจะโดนอาจารย์บ่นแย่ เย็นวันนั้นผมว่าจะชวนเมย์กลับด้วยกันซะหน่อยแต่ก็ไม่เจอเธอ...แปลก! ที่แปลกอีกอย่างคือห้องวิทยาศาสตร์ก็เปิดไฟไว้เหมือนมีคนทำงานอยู่ เช้าวันต่อมา ผมมาโรงเรียนตามปกติ ผมเดินเข้ามาในโรงเรียน และแล้วความสงสัยเมื่อวานนี้ก็กระจ่าง เมื่อผมเห็นห้องชมรมวิทยาศาสตร์ถูกเปลี่ยนให้เป็นห้องคอมพิวเตอร์ไปแล้ว หน้าห้องก็มีประธานชมรมวิทยาศาสตร์กับสมาชิกในชมรมยืนมองสมาชิกคอมที่พึ่งตั้งใหม่และแย่งสถานที่ไป ด้วยสายตาโมโห อาจคิดว่า"มาแย่งที่ตูทำไมฟะ" ตายโผง เมย์ทำจริงรึเนี่ย เส้นเธอก็ใหญ่อยู่ด้วย เมย์ที่อยู่ในห้องคอมก็ทำหน้าไม่รู้ร้อนอะไร เฮ้ย เธอกำลังมองมาทางนี้รีบหนีก่อนดีกว่า ขืนสมาชิกเก่าชมรมวิทยาศาสตร์รู้ว่าเมย์ทำตามคำขอผม ผมมีแต่แบนกับแบนเท่านั้นแล ไปล่ะไม่อยู่แล้ว ปั๊ก! ผมกระเด็นกลับ ว้อยยย! คนกำลังรีบใครมายืนขวางทางฟะ (น่าจะรู้ว่าชนใคร ^_^) และแล้วคำบ่นที่บ่นไปก็ร่วงตกลงพื้นหมดแล้วเปลี่ยนเป็นคำขอโทษทันที เมื่อคนที่ผมชนใส่นั้นคือ... "กึ๋ย...มะมิโฮะ ขอขอโทษทีเถอะ ฉันกำลังรีบ"ผมยกมือขึ้นทำท่าขอโทษ เธอลุกขึ้นปัดฝุ่นที่กระโปรง ไม่สนใจท่าทีผม "จะรีบไปไหนรึคะ" แล้วเธอก็มองหน้าผมแสยะยิ้ม "วันแรกของห้องเดียวกันก็ชนแล้วรึคะ" ไม่สิ้นเสียงเธอผมก็วิ่งหนีแล้ว ไม่อยู่ให้โดนอัดหรอก "นายหนีฉันไม่พ้นหรอก" เธอชี้ผม แต่ช่างเถอะยังไงผมก็กะโดดอยู่แล้วล่ะ วันแรกไม่มีอะไรมากหรอก อย่างมากก็แค่จดจุดประสงค์เท่านั้นเอง และแล้วผมหนีไปที่ร้านเกมส์ซะ กลางวันวันนั้นคาบพักรับประทานอาหาร มิโฮะเดินออกมาจากห้องและบ่นขึ้นมา ไอ้เจ้า___มันกล้าหนีเราจนลงทุนโดดเรียนเลยรึเนี่ย แล้วเธอก็นึกได้กับคำพูดของผมในตอนเช้าว่ากำลังรีบความเป็นนักสืบเธอเริ่มทำงาน เป็นจังหวะที่เหมาะมากเมื่อเมย์เดินมาพอดี เธอจึงเข้าไปคุยด้วย และรู้ความจริง "อ๋อ มันเป็นอย่างงี้นี่เอง" มิโฮะเอ่ยขึ้นมาเบาๆดังเช่นนักสืบ "เมย์เดี๋ยวพี่ขออะไรเธออย่างได้ไหม" "ยินดีค่ะพี่"เธอตอบแบบไม่ปฎิเสธเลย แล้วมิโฮะก็กระซิบบอกเธอไป "ได้ค่ะไม่มีปัญหา จะจัดการให้ค่ะ"แล้วเธอก็หยิบมือถือขึ้นมา โทรสั่งใครบางคนอยู่ ตัดกลับมาที่ร้านเกมส์ ตูม! เปรี้ยง! เสียงเกมส์ยานดังไปทั่วร้าน ผมกำลังกดอย่างเมามันส์ อย่างว่ายังเป็นช่วงเวลาเรียนอยู่ จึงไม่ค่อยมีนักเรียนพลุกพล่าน ผมจึงเล่นได้อย่างสนุกโดยไม่มีคนมามุง เนื่องจากผมเล่นเก่ง(แต่คนแต่งไม่เก่งนะ) ปรี้งงง! Stage Clear! Yesผ่านอีกด่านแล้ว ขณะที่ผมกำลังเล่นอยู่นั้น ก็มีชายคนหนึ่งมายืนดูผมข้างหลัง(นั่นไงบอกแล้วผมเล่นเก่ง มีคนสนใจในฝีมือด้วยเห็นป่าว) แต่ความรู้สึกผมกลับบ่งบอกว่าเขาไม่ได้มองไปที่เกมส์แต่เขามองมาทางผม... ผมจึงหันหลังไปมอง "อ้าว...คุณมิฮาระนี่เอง หายดีแล้วเหรอครับ แล้ววันนี้ไม่อยู่กับเมย์หรือครับ" ชายคนนั้นไม่ตอบ และหยิบกระบองขึ้นมา แล้วพูดขึ้นมา "เป็นคำสั่งของคุณหนูเมย์ กรุณามาด้วยกันด้วย" โป๊ก! (ผมยังไม่ได้ตอบอะไรเลยยยยยยยย) เสียงเกมส์กลบเกลื่อนเสียงนี้ไปหมด และผมก็โดนลากออกมาโดยที่คนในร้านไม่ทันได้สังเกต และแล้วก็ตัดกลับมาที่โรงเรียน ช่วงเย็น ผมถูก หิ้วปีกมาโดยมิฮาระ และบอดี้การ์ดอีกคน(ไม่บอกก็คงรู้อีกแหละว่าเป็นเจ๊ไมกะ) พลั่ก! เขาปล่อยผมลงตรงที่ลานว่างหลังตึกเรียน แล้วก็พูดขึ้น"ขอบคุณ ที่มาแต่โดยดีโดยไม่ขัดขืน" แล้วเขาก็จากไป ไม่ขัดขืนบ้าบออะไรเล่าไม่มีโอกาสตั้งตัวเลยล่ะไม่ว่า "หายไปแต่เช้าเลยนะคะ" กึ๋ยเสียงนี้คุ้นๆ สันชาตญาณตอบสนองความเจ็บปวดผมมันฟ้อง ว่าเจ้าของเสียงคือ.... มิโฮะเดินออกมาจากหลังตึกเรียน แล้วก็พูดต่อ "ลงทุน โดดเรียนหนีฉันไปเลยน้า" "ธะเธอรู้ได้ไง อีกอย่าง แล้วมิฮาระนี่ยังไงกันแน่"ผมถามพลางเอามือจับหัวที่โนอยู่ "ขอร้องเมย์ไง ของ่ายดีนะ แค่บอกว่า___ไปไหนไม่รู้ มีธุระอยากคุยด้วยเท่านั้นเองเค้าก็ตามให้เลย" "อะไรนะ! เล่นใช้วิธีนี้เองเรอะเนี่ย"ไม่น่าเชื่อเมย์เป็นคนขอร้องง่ายขนาดนี้เชียงเรอะเนี่ย เรื่องเมื่อวานก็ทีนึงแล้ว "มะ มาเข้าเรื่องธุระกันเถอะ"เธอพูดพลางแสยะยิ้มอีกรอบ "อ้อ ใช่เกือบลืมไปมีคนจะมาขอเคลียร์ธุระด้วยนะ" แล้วสมาชิกชมรมวิทยาศาสตร์ก็เดินออกมาจากตึก แล้วประธานชมรมก็เป็นคนนำคำถามผม"นายใช่ไหม ที่ทำให้ชมรมเราต้องยุบ" ผมทำท่าทีเลิกลั่กมองไปทางมิโฮะ"นะนี่มันอะไรกัน" "ฉันรู้ความจริงจากเมย์หมดแล้วล่ะ เห็นพวกสมาชิกเขาบ่นว่าใครเป็นตัวการฉันก็เลยบอกไป เท่านั้นเอง" "หา! เออ...ใช่แล้วเมย์"ผมถามหาทางรอดสุดท้าย "เมย์ก็บอกว่านายขอไง"ประธานชมรมเป็นคนตอบแทน "เดี๋ยวผมไม่รู้จริงนะ แค่พูดเล่นๆไป"ผมแก้ตัวโดยด่วน "อ๋อ เหรอแล้วใครน้าที่พูด *งั้นก็เสียใจด้วยนะ เพราะที่นี่ไม่มีชมรมคอมพิวเตอร์นะมีแต่วิทยศาสตร์ที่แสนจะน่าเบื่อ* น้า" มิโฮะ ตัดข้อแก้ตัวผมได้สนิทเลย แล้วสมาชิกทั้งหลายก็ล้อมเข้ามาและพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า"รับผิดชอบเรื่องนี้มาซะ" "เหลือไว้ให้ฉันบ้างนะ" มิโฮะทิ้งท้างคำพูดจากนอกวง ว้ากกกก อย่าาาาาา โธ่.....มีนักเรียนใหม่น่าปวดหัวมาตั้ง2คน คนหนึ่งหัวแข็ง อีกคนหัวอ่อ่นใครขอก็ให้หมด แล้วอีก2ปีขอผมจะเป็นไงเนี่ยยยยยยยยย K.W.E.-เฮ้อ จบได้ซะที เดี๋ยวนี่อาจจะออกไม่ค่อยเร็วแล้วนะครับ เนื่องด้วยธุระหลายอย่างที่เริ่มประดัง(ที่สำคัญคือต้องคิดมุขนี่แหละ^_^แหะๆ) แต่ไม่ดองน้า ปล.ตอนนี้กำลังเตรียมฟิกเรื่องใหม่อยู่ครับ จะฉีกไปจากแนวฟิกนี้ไปเลย ไว้จะบอกอีกทีละกันครับ ตอนนี้ไปก่อนครับ จาก : K.W.E. - - [email protected] - 05/12/2000 00:35

ข้อความ : na so-sarn cha-ta-kom ti san hod lie kon ___ jing jing. ^^;;; จาก : MrT - 05/12/2000 02:29

ข้อความ : โห.. ขมวดจบง่ายอย่างนี้เลยเรอะ... จาก : ioroid - 05/12/2000 07:13

ข้อความ : อยากดูตอนแรกๆน่ะ.......ช่วยลงให้หน่อยสิครับ จาก : phoenix - 06/12/2000 23:10