หัวข้อ : ROAR!!! Chapter 1 - Howling in the blue moon - (ลงใหม่ยกชุดอีกรอบตามคำขอ) ข้อความ : เรื่องช่วงแรกๆ ของ ROAR ตำนานแห่งเสียงคำรนของสัตว์ร้ายนี้ พวกท่าไม้ตายอาจดูแปลกๆ ไม่เหมือนในปัจจุบันนี้นะครับ ก็อาจทำให้งงบ้างนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร --------------------------------------------------------------------------------- ดวงจันทร์สีน้ำเงินลอยเด่นอยู่เหนือท้องฟ้าท่ามกลางหมู่เมฆ จ้องมองลงมาบนโลกมนุษย์อย่างเงียบสงบ ซึ่งในขณะนั้น บนผืนแผ่นดิน กำลังเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น เสียงร้องไห้ที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความหวาดกลัวดังระคนไปกลับเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของเหล่าโจรร้ายที่ยกพวกเข้า ปล้นหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง เหล่าโจรนั่งอยู่บนมาควบไปทั่วทั้งหมู่บ้าน สังหารชีวิตชาวหมู่บ้านทุกคนที่อยู่ในรัศมีคมดาบของมัน พวกเด็กสาวแรกรุ่น จะถูกต้อนมารวมกันเป็นกลุ่ม และจากนั้นก็จะถูกพาไปยังรังของเหล่าโจรเพื่อทำหน้าที่บำบัดความใคร่ชองพวกมัน บางทีก็จัดการปฏิบัติกิจเสียตรงนั้นเลย " เฮ้ย พวกแกที่อยู่ตรงนั้นน่ะ คุมนังเด็กพวกนี้ให้ดีๆ นะเว้ย ถ้าหนีไปได้ซักคนละ พวกแกได้เป็นของแกล้มเหล้าข้าแน่ " เจ้าคนหนึ่ง ท่าทางจะเป็นหัวหน้าร้องสั่งสมุนโจรที่ยืนคุมเด็กสาวที่ถูกจับมาอยู่ " ส่วนพวกแก ไปค้นให้ทั่วหมู่บ้าน ดูว่ามีอะไรอีกมั้ย รึมีใครรอดหรือเปล่า ถ้ามีคนรอดฆ่าให้เรียบยกเว้นผู้หญิงห้ามฆ่า จับกลับมา " มันหันไปสั่งลูกน้องอีกกลุ่ม พวกนั้นรับคำแล้ววิ่งหายไป " ชิ หมู่บ้านนี้มีแค่เนี้ยเองเรอะ " เจ้าโจรตัวหัวหน้าบ่นออกมา " ช่างเหอะ หมู่บ้านเล็กๆ จนๆ อย่างนี้จะไปหวังอะไร คราวหน้าไปหาหมู่บ้านใหญ่กว่านี้สิ " เจ้าโจรอีกคนท่าทางเป็นพี่เจ้าตัวหัวหน้า บอก เจ้าตัวหัวหน้าชักจะรำคาญพี่มันขึ้นมานิดๆ จึงพูดตัดบทเอาดื้อๆ " เออน่ะ เสร็จงานนี้ค่อยว่ากัน " เด็กสาวแรกรุ่นคนหนึ่งหลบอยู่ในไหใบหนึ่งที่ตั้งอยู่ในห้องใต้ดิน แม้ว่าไหใบนี้จะไม่ใหญ่เท่าไรนัก แต่ก็พอที่เด็กสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่ง จะลงไปนั่งขดอยู่ได้สบาย ร่างของเด็กสาวสั่นพั่บๆ ด้วยความกลัวและความสับสนในใจ เธอกับคนในหมู่บ้านนี้ทำบาปกรรมอะไรไว้หรือ ถึงต้อง เผชิญกับชะตากรรมอันโหดร้ายเช่นนี้ เด็กสาวคิด แต่ในเวลานั้น เด็กสาวก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง เป็นเสียงของคนเดินเข้ามากับเสียงคนคุยกันประมาณ 3 - 4 คนได้ เด็กสาวพยายามเงี่ยหูฟังว่าคนเหล่านั้นเป็นใคร บางทีอาจเป็นกองทหาร ที่มาช่วยหมู่บ้านนี้ก็ได้ คิดได้ดังนี้ ในใจของเด็กสาวก็เกิดความรู้สึกดีใจเป็นที่สุด แต่แล้วความดีใจนั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นความผิดหวังและความกลัวไป เพราะเสียงที่คนพวกนั้นคุยกันนั้นมันฟ้องว่า ไม่ใช่พวกทหาร " ไหนลองค้นให้ทั่วหน่อยซิ มีใครรึเปล่า " " บ้านนี้ไม่มีอะไรแล้วล่ะ แล้วก็ไม่มีใครแล้วด้วย รีบกลับไปหาหัวหน้าก่อนเหอะ " " เดี๋ยวก่อน มีห้องใต้ดินตรงนี้ด้วย ลองลงไปดูหน่อยซิ " เด็กสาวใจหายวูบ อย่าให้พวกนั้นหาเธอจนเจอเลย ดูๆ แล้วรีบไปเสียเถอะ เด็กสาวนึกในใจ ไหใบนี้มีฝาปิดอยู่ ดูเผินๆจะคิดว่าเป็นแค่ ไหธรรมดา แต่ถ้าพวกนั้นเกิดสงสัยว่า ข้างในอาจมีใครหรืออะไรซักอย่างอยู่ล่ะ จะทำยังไง มีเสียงเอี๊ยดๆ ของประตูห้องใต้ดินที่เปิดออก กับเสียงคนเดินลงมา เด็กสาวรู้ดีว่า หากถูกพบตัวแล้ว ยากที่จะรอดไปได้จากการเป็น นางบำเรอของพวกโจร ซึ่งจะเป็นความอับอายไปตลอดชีวิต เธอค่อยๆ หยิบเอามีดเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่งออกมาจากถุงใส่ของที่ผูกไว้กับกระโปรง กำมันไว้แน่นพร้อมกับนึกอยู่ในใจ ถ้าพวกมันเจอตัวละก็ ขอสู้ตาย พวกมันเดินวนอยู่ในห้องใต้ดินอยู่ครู่หนึ่ง หนึ่งในพวกโจรก็พูดขึ้นมา " ห้องใต้ดินเหม็นอับอย่างนี้ไม่มีอะไรหรอก รีบๆ ขึ้นไปหาหัวหน้าเถอะ จะได้กลับรังไปกอดสาวๆ ซะที " " เออๆ กลับก็กลับวะ ไป กลับโว้ย " เด็กสาวแอบถอนใจเบาๆ อย่างโล่งอก ในที่สุดก็ไปซะที เธอได้ยินเสียงพวกมันเดินกลับขึ้นไปตามบันไดห้องใต้ดิน คนแรกกลับขึ้นไปแล้ว คนที่สองก็ขึ้นไปแล้ว คนที่สามกำลังเดินขึ้นไปตาม บันได ดีแล้ว ไปเลยซี่ ไปให้ไกลๆ แล้วอย่ามาอีก ในใจของเธอคิด " แต่ก่อนอื่น ลองค้นไหพวกนั้นดูก่อนซิ " เด็กสาวแทบช็อค พวกมันจะค้นไห แบบนี้ยังไงก็ต้องถูกพวกมันเจอแน่ๆ ไม่มีทางหนีแล้ว เธอคิดพร้อมกับกำมีดในมือไว้แน่น ถ้ามัน เปิดไหแล้วเจอเราละก็ เราจะใช้มันเล่นงานคนที่เปิดซะ เพล้ง !!! ไหข้างตัวเธอแตกไปแล้วใบหนึ่ง มีเสียงสบถด้วยความผิดหวัง โชคดีที่มันเปิดไหผิด แต่ถ้าหากมันเปิดไหของเธอเมื่อไร เธอเสร็จแน่ !!! เสียงเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าไหที่เธอซ่อนตัวอยู่ พวกมันมาแล้ว เด็กสาวคิด เข้ามาซี่เจ้าโจรชั่ว ชั้นไม่กลัวแกหรอก วันนี้ขอสู้ตายกับแก มีเสียงฝาไหเหนือหัวของเธอถูกเลื่อนออก แล้วโยนออกไปกระแทกผนัง พริบตานั้นเด็กสาวรีบออกมาจากไหทันทีพร้อมกับแทงมีดเข้าใส่โจรคนที่เปิดไห แต่พลาด เจ้าโจรหลบได้ เมื่อเห็นว่าพลาด เด็กสาว ก็พยายามวิ่งไปให้ถึงบันไดห้องใต้ดิน แต่ก็ถูกโจรคนหนึ่งรวบตัวไว้ได้เด็กสาวพยายามดิ้นขัดขืนเต็มที่ แต่ก็แพ้แรงของมัน ด้วยอารามตกใจ เธอใช้มีดที่ถืออยู่ในมือแทงเข้าที่ขาขวาของมันจนมิดด้าม มันร้องเสียงหลง ปล่อยมือที่จับตัวเด็กสาวออกลงไปนอนกุมขาขวาของตัวเอง เด็กสาวได้โอกาสพยายามวิ่งไปหาบันไดอีก แต่ก็ไม่พ้นถูกพวกโจรคนอื่นจับตัวไว้ได้ พวกโจรลากตัวเด็กสาวขึ้นมาจากห้องใต้ดิน เด็กสาวส่งเสียงร้องตะโกนพร้อมกับดิ้นขัดขืน โจรคนหนึ่งชักรำคาญเลยชกเธอที่ท้องน้อย แต่เด็กสาวยังไม่ยอมหมดฤทธิ์ง่ายๆ เจ้าโจรคนนั้นจึงชกไปที่ท้องน้อยเธออีกครั้ง ได้ผล เด็กสาวสลบทันที " เฮ้ย ไปช่วยมันหน่อยซิ " โจรคนหนึ่งบอก อีกสองคนลงไปในห้องใต้ดินช่วยประคองโจรคนที่ถูกแทงขึ้นมา " อูย เจ็บชะมัดเลย นังบ้านี่ !!!!! " เจ้าคนโดนแทงคำรามพร้อมกับชักดาบออกมาจะฆ่าเด็กสาว แต่ถูกเพื่อนมันห้ามไว้ " เฮ้ย อย่านะ ขืนหัวหน้ารู้เข้าละก็ ได้กลายเป็นของแกล้มเหล้าของหัวหน้ากันหมดนี่แน่ " ในระหว่างนั้น เจ้าโจรคนหนึ่งมองไปยังร่างที่สลบไสลของเด็กสาวที่นอนอยู่บนพื้นด้วยประกายตาแปลกๆ พร้อมกับพูดว่า " เฮ้ย ไหนๆ ก็จะส่งนังนี่ไปให้หัวหน้าแล้ว ก่อนส่งให้ พวกเราจัดการซะก่อนเลยเป็นไง " โจรอีก 3 คนมองหน้ากัน แล้วพูด " โอเคซิกาแร็ต " " เฮ้ย ขอข้าก่อน นังนี่มันเล่นข้าซะเดี้ยง ขอถอนทุนคืนหน่อยเหอะวะ " เจ้าโจรขาเดี้ยงพูด คนอื่นพยักหน้าเป็นเชิงรับ มันจับร่างของเด็กสาวพลิกหงายขึ้นมา พร้อมกับใช้มือจับไปที่เสื้อของเด็กสาวหมายใจจะกระชากเสื้อของเธอให้ขาด ใบหน้าน่ารักกับ ผิวขาวผ่องและรูปร่างอวบอัดของเด็กสาวยิ่งเพิ่มอารมณ์ใคร่ของมันให้รุนแรงขึ้น มันกระชากเสื้อของเธอขาดทันที แต่ก่อนที่มันจะล่วงเกินกับร่างของเธอมากไปกว่านี้ มีมือของใครคนหนึ่งคว้าคอเสื้อมันจากด้านหลังแล้วกระชากอย่างรุนแรง ร่างของมัน ลอยละลิ่วตามแรงกระชากอันมหาศาลนั้น กระเด็นออกทางประตูไปเสียบกับเศษรั้วบ้านที่หักเอียงลงมาทำมุม 45 องศา ตายทันที ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าตัวเองอย่างไม่คาดฝันเช่นนี้ ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกมันรู้เพียงผลที่เกิดขึ้น คือ พรรคพวก ของพวกมันคนหนึ่งถูกจัดการไปแล้ว และเด็กสาวรอดพ้นจากการถูกคนชั่วถึง 4 คนทำลายพรหมจรรย์เพราะ 'ใครก็ไม่รู้' ทะลึ่งพรวดเข้ามาจาก ทางไหนไม่รู้อีกเหมือนกัน เล่นเจ้าคนชั่วคนหนึ่งซะดับดิ้นในชั่วพริบตาเดียว " ไอ้พวกโจรระยำเอ๊ย หมู่บ้านอื่นมีไม่ปล้น มาปล้นหมู่บ้านที่ชั้นพักอยู่ " 'ใครก็ไม่รู้' คำรามลั่น ฝ่ายพวกโจรเมื่อหายตะลึงแล้วจึงค่อยได้มีโอกาสพิจารณาร่างของผู้ที่เล่นงานพวกของมันคนหนึ่งไปแล้ว เป็นเพียง เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ดูจากหน้าตาคาดว่าอายุประมาณ 17 - 18 ปี ผมยาวระบ่าสีน้ำตาลอ่อน สวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังกับกางเกงขายาวสีดำและหมวกแก็ป ใบหน้า คมสัน รูปร่างไม่ใหญ่และดูบอบบางจนไม่อยากเชื่อว่าจะมีกำลังขนาดกระชากคนจนกระเด็นลอยไปไกลขนาดนั้น แม้ในใจจะมีความหวั่นเกรงอยู่บ้าง แต่พวกตนเป็นถึงกลุ่มโจรมหา***ม นอกจากนี้อีกฝ่ายยังมีคนเดียวแถมเป็นเพียงเด็กหนุ่มหน้าละอ่อน อีกด้วย หากยอมแพ้แล้ววิ่งหนีก็เสียศักดิ์ศรีกลุ่มโจร แถมยังจะถูกหัวหน้าฆ่าเอาอีก พวกมัดคิดได้ดังนี้ ก็ชักอาวุธออกมาและพุ่งเข้าใส่เด็กหนุ่มพร้อมกัน " ไอ้พวกไม่รู้จักสำนึก " เด็กหนุ่มพูดแค่นั้น แล้วหมุนตัวหลบดาบของโจรคนแรกที่ฟันมาถึง แล้วใช้กำปั้นซ้ายซัดเปรี้ยงเข้าที่ขมับขวาของมัน ร่างของมันกระเด็นไป กระแทกผนัง กะโหลกแตกมันสมองกระจายเต็มผนัง ตายทันที อีกคนพุ่งเข้ามาพร้อมหอกยาวในมือ เด็กหนุ่มหลบไปด้านข้างพร้อมกับคว้าด้ามหอก ส่วนที่เป็นไม้ไว้ได้ โจรอีกคนพุ่งเข้ามาทางด้านซ้ายพร้อมกับดาบที่เงื้อขึ้นเตรียมจะฟัน แต่เด็กหนุ่มยกหอกที่จับไว้พลิกกลับมาป้องกันดาบที่ฟันลงมา ไว้ได้ พร้อมกับใช้เท้าถีบร่างของมันกระเด็นไป จากนั้น เด็กหนุ่มก็หันกลับมาใช้เท้าเตะใส่ด้ามหอกจนหักในทีเดียว แล้วกระโดดขึ้นกลางอากาศ ตวัดหอกส่วนที่ตัวเองหักติดมือมาให้ด้านคมฟันถูกที่กลางกบาลของมันจนแบะเป็นสองซีก ฝ่ายเจ้าโจรที่ถูกถีบกระเด็นไปกองกับพื้น เมื่อเห็นพวกตัวเองโดนเล่นจนราบในพริบตาเดียวเท่านั้นก็เกิดกลัวจนขี้ขึ้นสมอง คิดจะวิ่งหนี แต่พอเหลือบตาไปเห็นร่างของเด็กสาวที่กำหลังฟื้นขึ้นมาเท่านั้น มันก็นึกแผนขึ้นมาได้ทันที มันตรงเข้าคว้าร่างของเด็กสาวมาแล้วใช้ดาบจ่อที่คอเธอไว้แล้วตะโกน " อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นนังเด็กนี่ตาย !!!!! " มันพูดได้ถึงตรงนี้ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรซักอย่างยัดเข้ามาในปากของตัวเอง เป็นปลายหอกที่เด็กหนุ่มหักมาถือไว้นั่นเองที่จ่อปากของมัน ไว้ " ยังใช้วิธีเชยๆ แบบนั้นอีกเรอะ " เด็กหนุ่มพูดขึ้น " ก็ลองดูสิ ดูซิว่าใครจะเร็วกว่ากัน " เจ้านั่นตัวแข็งทื่อด้วยความกลัวสุดขีด มือที่กำดาบไว้หลุดไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วพริบตานั้นปลายหอกก็หันด้านคมขึ้นบนแล้วตวัดขึ้น ผ่ากะโหลกมันอีกคน เด็กหนุ่มโยนหอกที่หักนั้นทิ้งไป พร้อมกับหันไปมองเด็กสาวที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา ทีท่าของเธอยังไม่หายตื่นตระหนกกับเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ " เฮ้ย เคนนี่ อยู่นั่นใช่มั้ย ทำอะไรอยู่วะ " เสียงเสียงหนึ่งดังมาจากนอกบ้าน เด็กหนุ่มผู้ถูกเรียกว่า เคนนี่ ละสายตาจากเด็กสาวหันกลับไปยังทางที่เสียงดังมาทันที ที่หน้าประตูบ้าน ซึ่งพังยับนั้น มีร่างของเด็กหนุ่มอีกคนยืนอยู่ อายุ รูปร่าง และส่วนสูงก็พอๆ กับเคนนี่ หากแต่เด็กหนุ่มคนนี้มีผมเป็นสีเงินยวงและชี้เหมือนเม่นทั้งหัว และสวมเสื้อไหมพรมกับกางเกงสีขาว ดวงตาคมเป็นสีดำสนิท หน้าตาจัดว่าดีใช้ได้ทีเดียว " แอรอนเรอะ " เคนนี่เรียกพร้อมกับเดินออกไปนอกบ้าน " แกหายไปไหนมาวะ พอออกจากโรงแรมมาก็ไม่เห็นแกเลย ไปเล่นซ่อนหา เรอะไง " " ไม่รู้ว่ะ พอไอ้พวกโจรมันบุกมา ชั้นก็ตกใจตื่นมาพร้อมกับแกนั่นแหละ พอออกมานอกโรงแรมไอ้พวกโจรมันก็ควบม้าเข้ามาเล่นชั้น ก็เลยแนะนำการออกกำลังกายให้พวกมันนิดหน่อย พอหันมาอีกที แกก็หายไปแล้ว " แอรอนอธิบาย " ชั้นก็เหมือนกัน พอออกมาจากโรงแรม อยู่ดีๆ ก็โดนไอ้พวกนี้เล่นเอาเฉยเลย ชั้นเลยหลบไปตั้งหลักตรงอื่น แล้วส่งพวกมันไปกราบ ยมบาลซะเลย " " ไอ้ที่ว่า 'หลบไปตั้งหลัก' น่ะ มันตรงไหนเหรอ " แอรอนถาม " ก็....ไม่ไกลนักหรอก " เคนนี่ตอบตะกุกตะกัก " แค่แถวบ้านผู้ใหญ่บ้านน่ะ " " จะบ้าเรอะ บ้านผู้ใหญ่บ้านกับโรงแรมน่ะมันอยู่กันคนละฟากของหมู่บ้านเชียวนะ นี่เรอะที่แกบอกว่าไม่ไกลน่ะ ดีนะที่เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ถ้าเป็นเมืองใหญ่ๆ ละก็ชั้นไม่ต้องวิ่งพล่านหาแกจนถึงเช้าเรอะ " แอรอนโวยวายยกใหญ่ ส่วนเคนนี่ยืนนิ่งไม่ตอบอะไรเพราะรู้ว่าหนนี้ตัวเองผิด " เอ้อ.....ขอโทษค่ะ " เคนนี่กับแอรอนหันขวับไปตามเสียงแทบจะพร้อมกัน เป็นเสียงของเด็กสาวที่เคนนี่ช่วยไว้ตะกี้นั่นเอง เธอมองทั้งคู่ด้วยทีท่ากล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะพูดว่า " เพื่อนๆ ของชั้นถูกพวกโจรจับตัวไปน่ะค่ะ ชั้นรู้ว่าบางทีชั้นอาจจะขอมากเกินไป แต่ เอ่อ..... กรุณาไปช่วยเพื่อนๆ ของชั้นกับชาวบ้านคนอื่นๆ ได้มั้ยคะ " เคนนี่กับแอรอนมองหน้ากัน ก่อนที่แอรอนจะพูดขึ้นมา " ไม่ใช่แค่ 'อาจจะมากเกินไป' หรอก 'มากไป'เลยละ " ได้ยินดังนี้เด็กสาวก็มีสีหน้าสลดลงทันที แต่ก็กลับมาดีขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของเคนนี่ " แต่......ก็ไม่เลวหรอกนะ " ทั้งคู่มองหน้ากัน ใบหน้าของทั้งคู่ปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย แล้ววิ่งจากไปอย่างรวดเร็วทันที โดยทิ้งร่างของเด็กสาวไว้เบื้องหลัง ในเวลานั้น กลุ่มโจรทั้งหมดกำลังจัดการกับ 'เหยื่อ' ที่หามาได้ ที่เป็นเด็กสาวแรกรุ่นบางคนก็จะถูกพวกมันรุมข่มขืนจนยับ แล้วจากนั้นก็จะถูกฆ่า อย่างทารุณ เด็กๆ อายุเพียง 4 - 5 ขวบ ถูกพวกมันจับมัดกับม้าแล้วพาวิ่งพล่านไปรอบเมือง ไม่ทันครบรอบเด็กที่ถูกผูกติดอยู่กับม้าก็ตายเสียแล้ว ชาวบ้านบางคน ถูกจับมัดไว้กับเสา แล้วตัดอวัยวะทีละส่วนๆ จนกว่าคนถูกทรมานจะทนไม่ไหวตายไปเอง บางคนถูกเอาหอกยาวสวนทวารจนไปทะลุปาก ตายอย่างน่าสยดสยอง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและเสียงร่ำไห้ยิ่งกระตุ้นให้เหล่าโจรร้ายบ้าคลั่งและทรมานเหยื่อของพวกมันอย่างโหด***มอำมหิตยิ่งขึ้น " แย่จริงๆ เลยแฮะ หมู่บ้านนี้ได้ไม่ค่อยคุ้มกับที่มาเลย " เจ้าโจรตัวหัวหน้าซึ่งนั่งดูการทรมานอยู่บนแท่นบ่น " แต่อย่างน้อยก็มีอะไรดีๆ ให้ดูไม่ใช่เรอะไง " พี่ชายของหัวหน้าโจรซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ บอก " แต่แบบนี้มันน่าเบื่อว่ะ ดูแต่ของซ้ำๆ กันอย่างนี้ ไม่มีอะไรที่มันแปลกใหม่กว่านี้บ้างรึไง " ในขณะที่หัวหน้าโจรกับพี่ของมันกำลังคุยกันอยู่นั้น การทรมานและการเล่นสนุกกับ 'เหยื่อ' ของกองโจรก็ยังคงดำเนินต่อไป เด็กสาวคนหนึ่งเสื้อผ้า ถูกฉีกจนลุ่ยเกือบหมดทั้งตัว พยายามจะวิ่งหนีออกจากกลุ่มของพวกโจรที่กำลังข่มขืนเด็กสาวอยู่ โดยมีโจรอีกโขลงใหญ่ไล่ตามเธอมาติดๆ เด็กสาวพยายามวิ่ง สุดชีวิต แต่ยังช้ากว่าพวกโจรที่ไล่ตามมา เจ้าโจรคนที่อยู่หน้าสุดกำลังจะคว้าได้ตัวของเด็กสาวอยู่แล้ว แต่ในพริบตาก่อนที่มันจะคว้าตัวเธอ ก็มีก้อนอะไรซักอย่าง พุ่งมาจากทิศที่เด็กสาวมุ่งหน้าไป กระแทกเอากลางหน้าแงของมันเข้าอย่างจัง ร่างของมันกระเด็นถอยหลังตามแรงที่พุ่งเข้ามาปะทะใบหน้าของมัน ไปกองอยู่ บนพื้นห่างจากจุดที่มันยืนอยู่ทีแรกถึง 3 เมตร ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โจรทุกคนหยุดการทรมานเหยื่อแล้วลุกออกมาตั้งท่าระวังภัย มี 2 - 3 คนวิ่งเข้าไปดูเจ้าคนที่ถูก 'อะไรก็ไม่รู้' วิ่งมาชนเอาเต็มหน้า ก็พบว่าไอ้หมอนั่นตายแล้ว กะโหลกส่วนที่ถูกกระแทกนั้นแตกยุบลงไปเป็นรอยบุ๋ม และมีรอยแตกเลือดปนสมองไหลเยิ้ม ที่น่าตกใจคือ ของที่ใช้ซัดขว้างมาเล่นเจ้าหมอนี่ซะกะโหลกยุบนั้น ไม่ใช่ก้อนหิน แผ่นเหล็ก หรืออะไรแข็งๆ ที่คิดว่าน่าจะใช้ขว้างมาได้เลย หากแต่เป็นศีรษะมนุษย์ !!! ใช่ !! ศีรษะของมนุษย์ที่ถูกตัดจากร่างกายแล้วเอามาใช้ซัดขว้างแทนอาวุธระยะไกลนั่นแหละ " เฮ้ย !!! อะไรวะ ใครซัดมาวะ เปรี้ยงเดียวจอดเลย " โจรคนหนึ่งที่วิ่งไปดูศพเพื่อนมันร้องออกมาด้วยทีท่าตกใจในขณะที่มองกลับไปกลับมา ระหว่างหัวของเพื่อนมันกับหัวที่ถูกใครบางคนซัดมา แต่ยังไม่ทันที่มันจะคิดหาข้อสรุปอะไรในหัว ก้อนอะไรอีกก้อนก็พุ่งเข้ามากระแทกทะลุขมับขอมันล้มลง ตายไปทันทีโดยไม่ทันรู้สึกด้วยซ้ำว่าโดยอะไรเข้าไป คราวนี้เป็นก้อนหิน แค่หินธรรมดาเท่านั้น เป็นหินก้อนเล็กๆ ที่อย่างเก่งก็แค่ปาหัวคนแตก แต่นี่กลับสามารถพุ่งทะลุหัวคนได้ ซึ่งแสดงให้เห็นถึง กำลังอันแข็งแกร่งของผู้ที่ขว้างมา กลุ่มโจรทั้งหมดเริ่มระส่ำระสายทันทีจากการกระทำของมือมืดไร้ตัวตนที่ใช้เพียงหินก้อนเล็กๆ กับหัวคนซึ่งดูยังไงก็ไม่น่าใช้ฆ่าคนได้ขว้างมา จัดการกับพวกมันตายไป 2 คน แถมยังไม่เห็นตัวคนขว้างอีกด้วยว่าอยู่ที่ไหน " เฮ้ย อย่าแตกตื่น ยิ่งแตกตื่นมันจะยิ่งได้ใจขว้างมาอีก " หัวหน้าโจรร้องตะโกนปลุกขวัญลูกน้องของมัน เมื่อเห็นว่าลูกน้องเริ่มหายตื่นตระหนกแล้วจึงตะโกนออกไปทันที " เฮ้ย แน่จริงอย่าดีแต่ซัดหินซัดกรวดลอบกัดสิวะ ออกมาเจอกันตรงนี้เลย " สิ้นเสียงตะโกนไปครู่หนึ่ง ก็มีร่าง 2 ร่างปรากฎตัวออกมาจากเงามืด ตรงมายังทิศที่พวกโจรอยู่ ไม่ต้องสงสัยว่าใคร เคนนี่กับแอรอนนั่นเอง หัวหน้าโจรเมื่อทีแรกนั้นเห็นลูกน้องถูกเล่นงานตายไป 2 คน ก็รู้สึกเกรงๆ อยู่ในใจบ้างว่าที่มาจะเป็นยอดฝีมือจากที่ไหน มาซิ ยิ่งเก่งยิ่งดี ไม่ได้ออกแรงมานาน แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มรูปร่างไม่ใหญ่และดูท่าทางบอบบางเพียง 2 คนเท่านั้นก็เริ่มรู้สึกผิดหวังไปบ้าง พวกโจรชั้นลูกจ๊อที่ตื่นตระหนกอยู่เมื่อครู่ เมื่อได้เห็นว่าคนที่ซัดซะเพื่อนมันตายไป 2 คนคือเด็กหนุ่มที่มีลักษณะอย่างที่กล่าวไว้ข้างต้นก็รู้สึกโกรธแค้น ที่โดนเด็กอายุเพียงสิบกว่าปีเช่นนี้หยามน้ำหน้าเอาได้ มีโจรคนหนึ่งท่าทางซ่ากว่าเพื่อนถือดาบเล่มโตพุ่งเข้าใส่ทั้ง 2 คนอย่างรวดเร็วโดยตั้งใจจะฟันร่างของเด็กหนุ่ม จนขาดเป็น 2 ท่อนพร้อมๆ กันทั้ง 2 คนในดาบเดียว แต่ยังไม่ทันที่ดาบจะมาถึงตัวของทั้ง 2 คน ร่างของมันก็ถูกตัดจนขาดเป็น 2 ท่อนกระเด็นไปข้างละท่อน " ช้าไปว่ะ " แอรอนกล่าวขึ้นอย่างเย็นชาพร้อมกับจ้องด้วยสายตาที่น่ากลัวราวกับสัตว์ป่า พวกโจรคนอื่นเห็นเพื่อนของมันถูกฆ่าตายในพริบตาก็รู้สึกตระหนก แต่เมื่อนึกได้ว่าตัวเองมีพวกมากกว่าก็พยายามข่มความกลัว ต่างคนต่างจับอาวุธ ของตนพุ่งเข้าหาเด็กหนุ่มทั้ง 2 คนทันที เคนนี่และแอรอนพุ่งแยกกันไปคนละฝั่งของพวกโจรที่กรูเข้ามาอย่างรวดเร็ว เคนนี่รวบฝ่ามือทั้งสองข้างเป็นกำหมัดพุ่งเข้าวาดทั้งเพลงหมัดและเพลงเตะ ที่รวดเร็วราวกับหมาป่าเข้าใส่โจรที่เข้ามาใกล้ตัว ส่วนแอรอนนั้นกางฝ่ามือทั้งสองข้างเป็นรูปคล้ายกับกรงเล็บสัตว์ป่าแล้วตบออกไปอย่างรวดเร็วทั้งซ้ายขวา เหมือนเสือตะปบเหยื่อ เพียง 10 นาทีเท่านั้นพวกโจรที่รุมเข้ามากว่าร้อยคนเหลืออยู่เพียงไม่ถึง 50 คน พวกโจรเห็นฝีมืออันร้ายกาจราวกับปีศาจของเด็กหนุ่มทั้ง 2 คนแล้ว จากความรู้สึกโกรธแค้นและเสียหน้าที่พวกเดียวกันโดนเล่นงานกลับเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวจนขี้ขึ้นสมอง กองโจรเริ่มระส่ำระสาย หลายคนทิ้งอาวุธในมือวิ่งหนี ในขณะที่อีกหลายคนกลัวจนลนลานขาดสติ แต่ยังคงพุ่งเข้าหาเด็กหนุ่มทั้งสองคนอย่างบ้าคลั่ง หวังจะใช้พวกมากเข้าบดขยี้ โดยนึกในใจว่ายังไงพวกนี้ก็เป็นคน มารำมวยอยู่ท่ามกลางคู่ต่อสู้จำนวนมากอย่างรุนแรงและรวดเร็วเช่นนี้ ไม่ช้าก็ต้องหมดแรง และเมื่อนั้นก็เป็นโอกาสของพวกตนที่จะพลิกกลับมาเอาชัยได้ ทว่าไร้ผล เคนนี่และแอรอนไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนแรงลงแม้แต่น้อย ตรงข้ามยิ่งพวกตนกรูเข้าไปมากเท่าไหร่ ทั้งคู่ก็จะโต้กลับมาอย่างรุนแรงและรวดเร็ว เท่านั้น เห็นเช่นนี้พวกโจรที่เหลืออยู่นั้นมีความกลัวอยู่ในใจแต่ทีแรกที่เข้าประจัญบานกับ " ปีศาจ " ทั้ง 2 ตนนี้อยู่แล้วก็ระงับความกลัวไว้ไม่อยู่ ทิ้งอาวุธ เหยียบคลัตช์เข้าเกียร์หมาวิ่งป่าราบกันเป็นแถบๆ แต่แอรอนไม่ปล่อยให้พวกมันหนีพ้น เขาเงื้อมือขวาไปทางด้านหลังจนสุดแล้วหวดมาข้างหน้าเต็มแรง ความรุนแรงจากการตวัดกรงเล็บนี้ได้แผ่รัศมี ไปในอากาศ เกิดเป็นใบมีดสุญญากาศขนาดยักษ์พุ่งเข้าใส่สมุนโจรนับสิบคนที่กำลังวิ่งหนี ตัดร่างพวกมันออกเป็นท่อนๆ พร้อมกันในพริบตา พวกโจรที่รอด จากใบมีดสุญญากาศไปได้ พยายามวิ่งหนีไปพร้อมกับนึกดีใจที่หนีพ้นมาได้ แต่แค่นึกเท่านั้น ร่างของพวกมันก็ถูกฟันจนขาดเป็นท่อนๆ ด้วยขวานด้ามยาว ขนาดยักษ์อาวุธของหัวหน้าโจร บัดนี้ ทั้งเคนนี่และแอรอนได้ยืนประจัญหน้าอยู่กับหัวหน้าโจรกับพี่ของหัวหน้าโจร หัวหน้าโจรนั้นรูปร่างใหญ่โต ถือขวานด้ามยาวขนาดยักษ์เป็นอาวุธ ในขณะที่พี่ของมันนั้นรูปร่างค่อนข้างเล็กเมื่อเทียบกับน้องชาย ถือลูกตุ้มด้ามยาวเป็นอาวุธ ทั้งพี่ทั้งน้องหน้าตาบูดบึ้งพอกัน " เหลือแต่แกแล้วว่ะ ไอ้หน้าหลักบูชายัญ " เคนนี่พูดขึ้น " พวกที่ล่นงานกองโจรของข้า มีแค่พวกแกสองคนเรอะ " หัวหน้าโจรถามขึ้น " เออว่ะ " แอรอนตอบ " ก็แค่ไอ้เด็กเชี่ยตัวเท่าเล็นล่ะสิท่า " พี่ชายหัวหน้าโจรเหน็บแนม " ก็แค่ไอ้หน้าเสาหลักตัวเท่าหมายังงั้นใช่เปล่า " เคนนี่ตอกกลับไปพร้อมกับยิ้มกวนตีนนิดๆ พริบตานั้น เจ้าหัวหน้าโจรและพี่ชายก็พุ่งพรวดเข้ามาพร้อมๆ กัน พวกมันหวดอาวุธเข้าโจมตีใส่ทั้งสองทันที ทั้งคู่หมุนครึ่งวงกลมหลบออกไปคนละทางพร้อมกับ จู่โจมกลับไปอย่างช่ำชอง แต่เจ้าหัวหน้าโจรกับพี่ชายเองก็ไม่ใช่ขี้ๆ พวกมันหลบการจู่โจมของเคนนี่และแอรอนได้อย่างรวดเร็วผิดกับรูปร่างแล้วหวดอาวุธหนักในมือ เข้าใส่ตรงๆ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเสียหลักจากการ โดยมั่นใจว่าทั้งคู่ไม่มีทางหลบพ้นแน่ ถ้าฝืนรับด้วยรูปร่างที่บอบบางของเด็กหนุ่มจะต้องได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสเลยทีเดียว แต่ผิดคาด ทั้งเคนนี่และแอรอนต่างใช้มือรับอาวุธของพวกมันที่หวดเข้าใส่เต็มแรงได้ ร่างของทั้งคู่สั่นไหวเล็กน้อยจากพลังอันรุนแรงที่แฝงมากับการจู่โจม แต่เด็กหนุ่มก็ไม่ได้แสดงทีท่าว่าบาดเจ็บจากการรับการจู่โจมที่น่ากลัวเข้าตรงๆ แม้แต่นิดเดียว หัวหน้าโจรกับพี่ของมันถึงกับตะลึงงันกับสิ่งที่เกิดขึ้น " การลงมือครั้งแรกมักจะเป็นการลงมือที่เจ๋งสุดขีดเสมอ " เคนนี่พูดพร้อมกับยิ้มหยันๆ ตรงมุมปาก " แต่ความเจ๋งของพวกแกนี่โหลยโท่ยชิบหายเลยว่ะ " แอรอนต่อท้ายและทำกิริยาอย่างเดียวกัน พวกมันได้ยินดังนั้นก็โกรธแทบคลั่ง สะบัดอาวุธให้หลุดจากการเกาะกุมของเคนนี่และแอรอน ทำให้ทั้งคู่ต้องกระโดดถอยไปตั้งหลัก " พวกข้าจะโชว์ความเจ๋งให้ดู !!! " หัวหน้าโจรคำราม " พวกแกต้องเสียใจที่มาท้าพวกข้า พี่ !!! กลายร่าง !!! ให้พวกมันเห็นว่าเราเจ๋งแค่ไหน !!! " เกิดการเปลี่ยนแปลงกับร่างของหัวหน้าโจรและพี่ชาย กล้ามเนื้อขยายใหญ่ขึ้น ขาสองข้างเปลี่ยนจากรูปเท้าคนเป็นรูปเท้าสัตว์กีบ ส่วนหัวเริ่มเปลี่ยนแปลงไป จากหัวคนก็ค่อยๆ ยื่นออกมาเป็นลักษณะของหัวควาย และเขาก็งอกออกมาพร้อมกับขนสีเทาขึ้นทั่วตัว พวกมันคำรามก้องพร้อมกับหวดอาวุธออกมาพร้อมกัน เคนนี่กับแอรอนกระโดดหลบ ทั้งปลายขวานและลูกตุ้มเหล็กจึงฟาดไปถูกดินระเบิดออกมาเป็น หลุมขนาดใหญ่ " ฮ่า ๆ ๆ เป็นไง ซีดไปเลยล่ะสิ นี่ละโว้ยความเจ๋งของมนุษย์สมิงอย่างพวกข้าละ " หัวหน้าโจรตะโกนก้อง พร้อมกับควงอาวุธไปในอากาศ " ด้วยร่างที่ พระเจ้าประทานมาให้นี้จะทุบพวกมนุษย์อ่อนแออย่างพวกแกให้แหลกเละจมดินได้ในพริบตา " เคนนี่กับแอรอนไม่มีทีท่าตระหนกแม้สักนิด ทั้งคู่มองหน้ากันและหัวเราะออกมาดังลั่น " พวกข้าก็มีอะไรจะให้แกดูเหมือนกัน " ทั้งคู่ประกาศก้อง สิ้นเสียง ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงกับร่างกายของทั้งคู่อย่างที่เกิดกับหัวหน้าโจรกับพี่มัน ร่างของเคนนี่เปลี่ยนไปโดยเริ่มจากกล้ามเนื้อขยายใหญ่ ขนสีน้ำเงิน ขึ้นทั่วตัว มือทั้ง 2 ข้างเปลี่ยนไปเป็นลักษณะของกรงเล็บสัตว์ เท้าทั้งสองข้างก็เปลี่ยนรูปไปเป็นลักษณะของเท้าสัตว์ป่ากินเนื้อ หางยาวเป็นพวงและส่วนหัวก็ยื่นออกมา เป็นรูปหัวหมาป่า !!!! การเปลี่ยนแปลงของแอรอนนั้นไม่ต่างอะไรกับเคนนี่เท่าไหร่ ต่างกันที่ขนที่งอกทั่วร่างเป็นสีดำปลอด หางยาวเป็นเส้นตรงแบบหางเสือ และส่วนหัวที่เปลี่ยน ไปเป็นรูปหัวเสือดำ !!!! หัวหน้าโจรกับพี่ของมันถึงกับตะลึงงันด้วยไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มรูปร่างเล็กที่แท้จะเป็นมนุษย์สมิง ในขณะที่พวกมันยืนตะลึงมองอยู่นั้นเสียงพูดอย่างเย้ยหยัน ของเคนนี่ดังมา " ตกใจอะไรกัน นี่แค่กลายร่างเฉยๆ ยังไม่ได้เริ่มสู้เลยนะ " พวกมันได้ยินดังนั้นก็โกรธพุ่งเข้าหาทั้งคู่อย่างรวดเร็วด้วยกระบวนท่าเดียวกับที่ใช้ตอนประมือกันทีแรก ทว่ารวดเร็วกว่า รุนแรงกว่าทีแรกนับสิบเท่า เคนนี่ กับแอรอนไม่หลบ ทั้งคู่ตวัดกรงเล็บมือเข้าไปปะทะกับอาวุธของโจรสองพี่น้องที่ฟาดมา ทันใดนั้น ก็เกิดเสียงดังราวกับฟ้าผ่าขึ้น เกิดจากอาวุธที่โจรสองพี่น้องปะทะ กับกรงเล็บของเคนนี่กับแอรอนแล้วหักสะบั้นนั่นเอง เศษของปลายอาวุธที่หักกระเด็นไปปักจมลงไปในพื้นดินแทบจะทั้งดุ้น " ว่าไง " เคนนี่ถามออกไปพร้อมกับยิ้มกวนๆ " เพิ่งเคยตาแหกเรอะพวก " แอรอนต่อท้าย โจรสองพี่น้องโกรธจนหน้าสีน้ำเงินเปลี่ยนเป็นสีแดง " อย่าดูถูกกันมากนัก !!!! ไอ้หนู !!!! " พวกมันคำรามก้องพร้อมกับพุ่งเข้ามาพร้อมกับหันเขาโค้งคม ขาววับบนหัวพุ่งเข้าหาเด็กหนุ่มทั้งสอง คราวนี้ทั้งคู่ไม่เข้าปะทะตรงๆ เพียงหลบไปหลบมาให้พ้นจากคมเขาของโจรสองพี่น้องเท่านั้น ส่วนโจรสองพี่น้องเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่เข้าปะทะพลังกับพวกมัน ตรงๆ เอาแต่หลบไปมาดังนั้นก็เกิดฮึกเหิมพุ่งเข้าขวิดทั้งคู่อย่างบ้าคลั่งมากขึ้น มีครั้งหนึ่งที่เจ้าคนพี่พุ่งเข้าขวิดถูกบ้านหลังเล็กหลังหนึ่ง บ้านทั้งหลังถึงกับถล่มลงมาทันที ในการขวิดครั้งเดียว " เป็นไง !!! ไม่กล้าเข้าปะทะพลังอย่างตะกี้อีกรึวะ " เจ้าหัวหน้าโจรเย้ยหยันเข้าให้บ้าง แต่ทั้งคู่ก็ไม่ตอบโต้อะไร โจรสองพี่น้องต้อนเคนนี่กับแอรอนเข้ามาจนเข้าไปถึงทางตันแห่งหนึ่ง เป็นทางกว้างขนาดให้พวกโจรสองพี่น้องเข้าไปยืนได้พอดี พวกมันเห็นอีกฝั่งที่ทั้งคู่ ยืนอยู่เป็นทางตันก็นึกกระหยิ่มอยู่ในใจ เสร็จกูละมึง หนีมาทางไหนไม่หนี หนีมาเจอทางตัน วันนี้เป็นวันตายของพวกมึงแน่ละ คิดได้ดังนั้น พวกโจรสองพี่น้องก็ยืนในท่าพร้อมวิ่ง ตั้งเขาคมขาววับไปข้างหน้า แล้วพุ่งเข้าหาเคนนี่กับแอรอนอย่างรวดเร็วทันที แต่ทั้งคู่ยังคงยืนนิ่ง อยู่ ไม่ขยับแม้แต่น้อย จนกระทั่งพวกมันเข้ามาในระยะเกือบจะถึงตัวอยู่แล้ว พริบตานั้น ทั้งเคนนี่และแอรอนก็กระโดดหมุนตัวขึ้นพร้อมๆ กัน ข้ามหัวของโจรสองพี่น้องที่พุ่งเข้ามาไปได้ โจรทั้งสองตกตะลึง พยายามจะหยุดวิ่ง แต่ไม่สามารถหยุดได้ในทันที ร่างของพวกมันเซถลาไปชนกับทางตันข้างหน้าอย่างรุนแรงจนกำแพงพังลงมา ส่วนเคนนี่กับแอรอน หลังจากที่กระโดดหมุนตัวข้ามหัวไปแล้ว เท้าของทั้งคู่แตะกับพื้นดินแล้วจู่ๆ ทั้งคู่ก็บิดตัวกลับมาแล้วกระโจนเข้าหาโจรสองพี่น้อง อย่างรวดเร็วแบบเดียวกับเสือหรือหมาป่ากระโจนเข้าขย้ำเหยื่อ เกาะบนหลังของพวกมัน โดยเคนนี่เกาะคนน้อง แอรอนเกาะคนพี่ โจรสองพี่น้องพยายามยื่นมือ มาข้างหลังเพื่อจับทั้งคู่ออก แต่กรงเล็บมือของทั้งคู่นั้นจิกลงบนจุดชาบนไหล่ที่ส่งผลเข้าไปถึงการทำงานของกล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างทำให้พวกมันขยับแขนไม่ได้ ทั้งเคนนี่และแอรอนแสยะปากสีแดงสดออก เผยให้เห็นฟันคมขาววับซึ่งแต่ละซี่โตเท่านิ้วมือคน แล้วขย้ำลงบนคอของโจรทั้งสองทันที ทั้งโจรคนพี่และคนน้องร้องไม่มีเสียง เพราะหลอดลมถูกกัดจนขาด เลือดสดๆ ทะลักออกจากลำคอที่ถูกกัดจนเป็นแผลเหวอะหวะ เคนนี่กับแอรอนกระโดด ลงจากหลังของพวกมัน ลงมายืนอยู่ข้างหน้าพวกมันทันที โจรสองพี่น้องพยายามส่งเสียงร้องขอความเมตตา แต่ทำไม่ได้ด้วยหลอดลมถูกกัดจนขาด " หือ แกอยากจะพูดอะไรเรอะ " แอรอนกล่างขึ้นอย่างเย็นชาพร้อมกับจ้องพวกมันด้วยแววตา***มเกรียม " ไม่ได้ยินว่ะ พูดให้มันชัดๆ หน่อยสิวะ " ร่างของโจรสองพี่น้องค่อยๆ ทรุดลงกับพื้นล้มลงไปหายใจรวยรินอยู่ครุ่หนึ่งก็กระตุกเฮือกแล้วสิ้นใจ " ให้ตายสิวะ แค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับไอ้พวกชาติควายนี่จริงๆ นะ จริงๆ แล้วชั้นกะจะฉีกพวกมันเล่นทั้งเป็นๆ จนกว่าจะตายซะหน่อย " แอรอนบ่นออกมา " เอาเหอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทำยังงี้แล้วนะ ดูสิ พวกชาวบ้านที่รอดตายมากันโน่นแล้ว " เคนนี่พูดพร้อมกับชี้มือไปยังทิศที่ชาวบ้านเดินมา " ทางที่ดีเราควรจะ เผ่นออกจากหมู่บ้านนี้โดยเร็วที่สุด " " ชั้นก็ว่างั้น " ทั้งคู่กระโดดขึ้นไปบนหลังคาบ้านใกล้ๆ กระโจนไปตามหลังคาบ้านต่างๆ อย่างรวดเร็วแล้ววิ่งหายไปในพริบตา ทั้งคู่วิ่งมาจนถึงลำธารเล็กแห่งหนึ่งห่างจากหมู่บ้านตะกี้พอสมควร ทั้งคู่จัดการล้างเลือดของโจรสองพี่น้องที่เปื้อนติดปาก เล็บและตามลำตัวจนหมด แล้วคืน กลับมาเป็นร่างมนุษย์ตามเดิม " กลายร่างแต่ละทีเสียดายเสื้อกับกางเกงชะมัดเลยแฮะ " เคนนี่บ่นออกมาเบาๆ " ถึงจะใช้พลังออร่าสร้างเป็นรูปเสื้อผ้าปิดส่วนที่ขาดไว้ได้ก็เหอะ ยังไงก็ต้อง เสียเงินตัดเสื้อใหม่อยู่ดี " " หึ ไม่เป็นไรน่า ยังไงกลับไปก็มีคนออกตังค์ค่าตัดเสื้อให้ไม่ใช่เรอะไง " แอรอนพูดล้อเล่น " ท่านกราเซียน่ะ " " แต่ก็ไม่อยากรบกวนเงินของท่านเท่าไหร่เลยว่ะ จริงสิ กำหนดประชุมผู้นำแคว้นต่างๆ ของรัฐอวาเลียน่ะ มันวันไหนเรอะ " " ประมาณวันที่ 14 - 15 ที่จะถึงนี่แหละ " " เอ๊ะ เดี๋ยว มันอีกแค่ 2 วันเองไม่ใช่เรอะเนี่ย ทำไมมันเร็วนักวะ " " ก็พวกเรามัวแต่ไปเล่นกับพวกโจรพวกคนชั่วระหว่างทางอยู่ซะหลายวันนี่นา มันก็ต้องช้าน่ะสิ " " ตายล่ะ ท่านกราเซียสั่งให้มาให้ตรงกำหนดซะด้วย แล้วทำไมแกถึงไม่ ..... " ยังไม่ทันที่เคนนี่จะพูดจบ แอรอนก็แทรกขึ้นมา " ไม่ต้องพูดเลย คนต้นคิดไปลุยกับพวกนั้นน่ะ แกไม่ใช่เรอะ " " แล้วแกล่ะ สมัยที่เป็นนักฆ่าแกก็ลุยอย่างนี้มาตลอดไม่ใช่เรอะ หรือแกจะปฏิเสธว่า ไม่ชอบ ล่ะ หา " " ปฏิเสธ " แอรอนเว้นระยะนิดหนึ่งก่อนจะพูด " ได้ยังไงเล่า " ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างร่าเริง แล้วเคนนี่ก็พูดขึ้นมา " นอนพักซัก 2 - 3 ชม. เถอะ เดี๋ยวต้องรีบเดินทางต่อ เมืองมิวส์ยังอยู่อีกไกลนะ " ทั้งเคนนี่และแอรอนเอนตัวลงนอนพิงกับต้นไม้ล้อมรอบกองไฟที่จุดขึ้นเพื่อไล่ยุงและสัตว์ป่า เป็นเวรของเคนนี่ที่จะต้องคอยเฝ้าไว้ไม่ให้กองไฟมอด เคนนี่ทอดสายตา มองไปรอบๆ ตัวที่มืดมิด แล้วมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ซึ่งขณะนั้น ดวงจันทร์เพ็ญสีน้ำเงินดวงโตลอยเด่นอยุ่ค่อนมาทางซีกขวาของท้องฟ้าบ้างแล้ว เขามองจันทร์สีน้ำเงินด้วยแววตาสงบราวกับปล่อยจิตใจให้ลอยไปยังที่ใดที่หนึ่งแล้วเอื้อนเอ่ยบทเพลงขึ้นมา ฝ่าอวลไอหนาวในยามค่ำได้ ด้วยแรงใจลุกโชนถวิลหา พร้อมประมือถือมีดคมเป็นศาสตรา ดั่งหมาป่าเดียวดายในราตรี ด้วยสายตาจองหองจ้องมองโลก ไร้ทุกข์โศกในใจไร้ความเหงา นามที่มีก็เป็นดังเช่นเงา ทาบทอ..... ทบเทา .... บนจันทรา กระจกร้าวส่องเงาประกายล้าน เสียงสะท้อนจากวันวานค่อยเลือนหาย แต่ว่าเราก็ยังหาคำตอบได้ แล้วสุดท้าย.... เราจะไป.... สุดโลกา..... @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ แนะนำตัวละคร เคนนี่ เบลซ ลอร์ดแมน (Kenny Blaze Lordman ) อายุ : 17 ปี สูง : 171 ซม. หนัก : 60 กก. Beast Form : หมาป่า (Wolf) อาชีพ : คนพเนจร (Vagabond) แอรอน บลิทซ์ ควิกซิลเวอร์ (Aaron Blitz Quicksilver) อายุ : 17 ปี สูง : 173 ซม. หนัก : 55 กก. Beast Form : เสือดำ (Black Panther) อาชีพ : นักฆ่า (Assassin) จาก : Dark Master - 03/12/2000 10:20

ข้อความ : สะใจดีขอรับ จาก : angel k - 03/12/2000 22:08