หัวข้อ : Rebirth of Eutopia Chapter 10(จบช่วงที่ 1) ข้อความ : ณ ปราสาท เฮลบีท เจ้าหญิงไอรินะนั่งอยู่ข้าง ๆ ราชาและราชินีแห่งเฮลบีทที่ห้องประชุม ราชาวอลสกายและสังฆราชเบลดนั่งอยู่ทางฝั่งตรงข้าม ทั้งหมดกำลังถกเถียงถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในพิธีแต่งงานของไปรท์กับโซเรียน่า "ตกลงว่า ชายคนนั้นคือเซรอสลูกท่านจริง ๆ หรือเปล่า? ท่านเบลด" ราชาเฮลบีทหันไปถามสังฆราชเบลดถึงเรื่องดังกล่าว สังฆราชเบลดนิ่งเงียบไปก่อนจะเอ่ยขึ้นมา "กระหม่อมก็ไม่อาจทราบได้พะยะค่ะ เพราะคนที่อยู่ในเหตการณ์ที่บอกว่าเซรอสยอมเสียสละนั้นก็มีแต่องค์ชายไปรท์เท่านั้น ถ้าอย่างไรก็คงต้องรอสอบถามตอนองค์ชายไปรท์กลับมาแหละพะยะค่ะ" "แต่เราว่าเขาไม่น่าจะใช่เซรอสลูกท่านหรอกนะ เพราะว่าตามที่บาทหลวงซิดบอกว่าจับคลื่นพลังปีศาจได้ ซึ่งท่านก็ไม่ใช่ปีศาจแล้วลูกท่านจะเป็นปีศาจได้อย่างไร?" ราชินีเฮลบีทเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ สังฆราชเบลดนิ่งไปสักพักหนึ่ง ก่อนที่ภายนอกปราสาทเฮลบีทจะเกิดการระเบิดขึ้น!!!! ทั้งห้าต่างตกใจและเดินออกไปเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ ๆ ประตูห้องประชุมก็ระเบิดออกและปรากฎร่างของชายผู้หนึ่งเดินเข้ามา ในมือซ้ายของเขาถือของทหารคนหนึ่งเอาไว้ ย้ำ!!! เฉพาะหัว!!! ตามร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือดจำนวนมากเปราะเปื้อนไปหมด "อ้อ มาหลบกันอยู่ที่นี่เองหรอกเหรอ" ชายคนนั้นพูดพลางโยนหัวของทหารกลิ้งขลุก ๆ เข้ามาข้างใน "กรี๊ดดดดดด!!!!" เจ้าหญิงไอรินะและราชินีเฮลบีทตกใจจนสิ้นสติไป ราชาวอลสกายและสังฆราชเบลดตกตะลึงอย่างมาก "เซรอส!!!" ราชาวอลสกายตะโกนเรียกชื่อชายผู้นั้น เซรอสยิ้มพร้อมกับแสดงความเคารพ "สวัสดี ท่านพ่อตา" "ใครเป็นพ่อตาเจ้ากัน หา!!!!" ราชาวอลสกายด่าด้วยความโมโห เซรอสไม่พูดอะไรเดินเข้าไปหาราชาวอลสกาย "โซเรียน่าเป็นภรรยาข้า ท่านก็ต้องเป็นพ่อตาข้า มันผิดตรงไหนกัน?" "เซรอส ลูก...." สังฆราชเบลดเรียกชื่อลูกชายตัวเอง เซรอสหันมาทางพ่อของเขาแล้วแสดงความเคารพ "สวัสดีครับ ท่านพ่อเบลด ขอโทษที่หายไปนานหลายเดือน บัดนี้ผมกลับมาแล้ว" "ทหารมาจับมันไปเร็วเข้า!!!!" ราชาเฮลบีทเพิ่งนึกออกร้องเรียกทหารเข้ามาจับกุมตัวเซรอสแต่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น "หึ ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ท่านไม่ต้องร้องเรียกไปหรอก ราชาเฮลบีท ทหารทั้งหมดของท่านน่ะ ข้าฆ่าพวกมันตายหมดแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ!!!!!" เซรอสหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดวงตาบ่งบอกถึงความสะใจเป็นอย่างมาก "แก!!!! แล้วไปรท์กับกองทหารที่ยกไปจัดการแกล่ะ!!!!" ราชาเฮลบีทเริ่มเรียกเซรอสว่าแก และถามหาไปรท์ "หึ ๆ ๆ ข้ามาอยู่ตรงนี้ได้คิดว่าทหารพวกนั้นจะยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ?!!!!" "เซรอส.....แล้วลูกมาที่นี่ทำไมกัน? แล้วองค์หญิงโซเรียน่าล่ะ?" สังฆราชเบลดเอ่ยปากถาม ราชาวอลสกายสำทับตาม "แกเอาโซเรียน่าไปไว้ไหน หา?!!!!!" เซรอสเศร้าสร้อยลงไปในทันทีก่อนจะเอ่ยปากบอกราชาวอลสกาย "โซเรียน่าตายไปแล้ว......โซเรียน่าตายไปแล้ว!!!!! ได้ยินไหม?!!!!! เธอตายไปแล้ว!!!!! ไปรท์ฟันเธอด้วยดาบเฮลบีท ไม่แค่นั้นยังไม่ยอมปล่อยให้ซิดมารักษาเธออีก!!!!" เซรอสยิงเวทย์ทำลายโต๊ะประชุมระเบิดเป็นชิ้น ๆ "ไม่จริง....ทำไม?....." ราชาวอลสกายทรุดลงไปนั่งกับพื้น "ไปรท์ชิงสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผมไป......เพราะฉะนั้น......เพราะฉะนั้น!!!! ผมต้องชิงทุกสิ่งในชีวิตของไปรท์ให้หมด!!!! ให้เขาได้รู้ซึ้งว่าคนเราเมื่อไม่มีอะไรในชีวิตเหลืออีกแล้วจะเป็นยังไง?!!!! เพราะฉะนั้น ราชาเฮลบีทมอบชีวิตท่านให้ข้าซะ!!!!" เซรอสพูดแล้วพุ่งตัวเข้าใส่ราชาเฮลบีททันที "เจ้าคิดว่าจะฆ่าข้าได้ง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ?!!!!" ราชาเฮลบีทพูดพลางเรียกดาบเฮลบีทของตนออกมา .................................................................... "โรเจอร์!!! รีบ ๆ เปิดประตูมิติซะทีสิ!!!!!" ไปรท์เร่งโรเจอร์ยิก ๆ โรเจอร์ส่ายหน้าแล้วบอกไปรท์ว่า "องค์ชายไปรท์ครับ ผมน่ะเพิ่งหายจากที่โดนอัดมานะครับ มันเลยต้องใช้สมาธิมากหน่อย รอหน่อยสิครับ" "องค์ชายไปรท์ครับ ถึงตอนนี้เราจะเร่งยังไงก็คงไปไม่ทันเซรอสหรอก วิธีที่เร็วที่สุดคือให้โรเจอร์เปิดประตูมิติไปที่ปราสาทเฮลบีทเท่านั้น" ซิดเข้ามาพูดให้ไปรท์คลายกังวล "ทำไมนายถึงมั่นใจนักว่ามันคือเซรอสน่ะ?" ไปรท์หันมาถามซิด ".......ไม่รู้สิครับแต่.......แววตานั่น.....คล้ายกับเซรอสมากทีเดียว" "เอาล่ะ ได้ล่ะ!!!!" เสียงโรเจอร์ดังขึ้น ไปรท์กับซิดหันไปดูก็พบประตูมิติเปิดอยู่ตรงหน้าโรเจอร์ ไปรท์รีบเดินผ่านประตูมิติไปด้วยความเป็นห่วงทุกคนที่อาณาจักรเฮลบีท "นายว่า......หมอนั่นใช่เซรอสจริง ๆ หรือเปล่า?" โรเจอร์หันมาถามซิด "เราไม่รู้......ดวงตาเหมือนจะใช่เซรอสแต่สิ่งที่ทำให้เราไม่มั่นใจคือพลังปีศาจที่เรารู้สึกนั่นแหละ" ซิดพูดแล้วเดินผ่านประตูไป โรเจอร์ยืนนึ่งอยู่ครู่หนึ่งเพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกถึงพลังอย่างนั้นแต่เขามั่นใจว่า.......แววตาแบบนั้นใช่แววตาของเซรอสแน่แต่ว่า.....เกิดอะไรขึ้นกับเซรอส? ถึงทำให้เขาเป็นแบบนี้ โรเจอร์สะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป ทางเดียวที่จะรู้ได้คือต้องไปคุยกับเซรอสอีกครั้งหนึ่ง เมื่อคิดได้เช่นนั้นโรเจอร์ก็เดินผ่านประตูมิติเข้าไป แต่ก็ต้องชนกับด้านหลังของซิดอย่างจัง "มายืนขวางประตูทำไมฟะซิด?" "ไม่จริง.....นี่มันไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์แล้วนะเนี่ย....." ซิดรำพึงออกมาด้วยสีหน้าซีดเผือด โรเจอร์ชะโงกหน้าออกมาดูแล้วก็ต้องตกใจกับภาพที่ปรากฎตรงหน้า บ้านเรือนในอาณาจักรเฮลบีทถูกทำลายจนสิ้นซาก ซากศพชาวเมืองนอนเกลื่อนกลาดตลอดทาง บ้างแขนขาด บ้างขาขาด บ้างหัวหาย เป็นที่น่าอนาถยิ่งนัก ไม่เว้นแม้แต่เด็ก ผู้หญิง หรือคนแก่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว ไปรท์รีบวิ่งเข้าไปในปราสาททันที ซิดกับโรเจอร์จึงวิ่งตามไป เขาทั้งสามวิ่งสำรวจระหว่างทางเพื่อหาผู้ที่ยังไม่ชีวิตรอด......แต่ทั้งสามก็ต้องพบกับความผิดหวัง เพราะตลอดทางก็มีเพียงแค่ซากศพ และ ซากศพ ซิดและโรเจอร์มองภาพเหล่านั้นแล้วให้สงสารคนเหล่านี้ยิ่งนัก ทั้งสามวิ่งตรงไปสำรวจทั่วปราสาทจนถึงห้องประชุมก็ต้องตกตะลึงเพราะทั้งห้องพินาศไม่มีชิ้นดี "มากันแล้วเหรอ? ชั้นอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ ตามมาเลย ไปรท์" ไปรท์หันไปมองรอบ ๆ และก็พบนกเวทย์ที่เซรอสเสกเอาไว้ ไปรท์โกรธจัดฟันนกตัวนั้นขาดครึ่งแล้วรีบวิ่งไปที่ห้องโถงใหญ่ เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นเซรอสนั่งอยู่บนบัลลังก์อย่างสบายอารมณ์ ข้าง ๆ เซรอสมีร่างของคนทั้งห้าถูกตรึงอยู่กับไม้กางเขน ร่างของราชาเฮลบีทมีดาบเฮลบีทปักอยู่ที่ไหล่ขวา ทั่วทั้งร่างอาบไปด้วยเลือด ส่วนองค์ราชินีแม่ของไปรท์และเจ้าหญิงไอรินะก็ถูกมัดด้วยกุหลาบหนามทั่วตัว ส่วนราชาวอลสกายและสังฆราชเบลดถูกตรึงอยู่กับไม้กางเขนธรรมดา "โชว์เลือด เริ่มได้!!!!" เซรอสลุกขึ้นยืนแล้วดีดนิ้ว แท่งน้ำแข็งจำนวนมากปรากฎขึ้นตรงหน้าราชาเฮลบีทแล้วพุ่งเข้าเสียบทั่วร่างกายของราชาเฮลบีท "อ้ากกกกก!!!!!" ราชาเฮลบีทร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ไปรท์โกรธจัดหยิบดาบจากซากศพของทหารแล้วพุ่งเข้าหาเซรอส เซรอสหันมาแสยะยิ้ม "เป็นคนดูก็ทำหน้าที่ของคนดูให้ดีหน่อยสิ ไปรท์" เซรอสดีดนิ้วและรากไม้จำนวนมากก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินขึ้นมารัดไปรท์ โรเจอร์และซิดไว้แน่น "ไปรท์ ไหนเธอบอกว่ากำจัดเซรอสได้แล้วไง?!!!!!!" ราชาวอลสกายตะโกนถามไปรท์ โรเจอร์และซิดตกตะลึงเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น "หึ ๆ ในที่สุดก็พูดออกมาแล้วสินะท่านพ่อตา" เซรอสแสยะยิ้มสะใจ "มา!!! ชั้นจะเล่าเรื่องทุกอย่างในวันนั้นที่ดินแดนต้องห้ามให้ฟังเอง!!!!" เซรอสโดดลงมายังพื้นด้านล่างแล้วเริ่มเล่าเรื่อง ------------------------------------------------ "เซรอส ระวัง!!!!" ไปรท์จับดาบเฮลบีทแล้วพุ่งเข้าตัดแขนเทียมัทขาดแล้วโดดขึ้นเหยียบหัวเทียมัทพร้อมกับเรียกปืนเฮลบีทออกมา "ถ้าอย่างนี้ยังไม่ตายอีกก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วนะ" ไปรท์ลั่นไกยิงลำแสงใส่หัวของเทียมัทเต็มที่ หัวของเทียมัทหายไปในนัดเดียว ไปรท์โดดลงมาข้างล่างมาหาเซรอส "ไม่เป็นไรใช่ไหม?" ไปรท์พยุงตัวเซรอสลุกขึ้น "ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ" เซรอสกล่าวขอบคุณไปรท์แต่ทั้งสองคนก็ต้องผงะเมื่อรู้สึกถึงคลื่นพลังกดดันที่น่ากลัวแผ่ออกมาจากซากศพของเทียมัททั้งคู่หันไปดูและเห็นคลื่นพลังแห่งความมืดและความชั่วร้ายจำนวนมหาศาลกำลังสะสมตัวเข้าสู่ร่างของเทียมัท เซรอสรู้สึกว่าเลือดภายในร่างกายของเขากำลังสูบฉีดอย่างรวดเร็ว "หรือว่า!!!! นี่มันคื่อผลึกโลกปีศาจ!!!!" ไปรท์อุทานออกมาอย่างตกใจ เซรอสก็ตกตะลึงเช่นกัน "องค์ชายไปรท์ครับ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ผมว่าเรามาร่วมมือกันอีกครั้งเถอะครับ หากรวมพลังเวทย์ที่เหลือของผมกับองค์ชายไปรท์เข้าด้วยกันล่ะก็ ผมว่าคงพอจะทำอะไรได้บ้าง?!!!" เซรอสเสนอความคิดเห็น "อืม เป็นความคิดที่ไม่เลว" ไปรท์ตอบหลังจากที่ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซรอสจึงหันไปตั้งสมาธิรวบรวมพลังเวทย์เพื่อผนึกผลึกโลกปีศาจ "ซวบ!!!!" ดาบเฮลบีทเสียบผ่านร่างของเซรอส เซรอสตกตะลึงหันมามองอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง "อะ...องค์ชายไปรท์....ทะ...ทำไม?" เซรอสทรุดลงกองกับพื้นขณะที่ไปรท์ดึงดาบออกมาจากร่างของเซรอส "นายคิดว่าทุกเรื่องเป็นความจริงอย่างนั้นเหรอ?" ไปรท์พูดขณะสะบัดดาบให้เลือดของเซรอสกระเด็นออกไปจากดาบเฮลบีท "ระ...เรื่องอะไรกันครับ? แค่ก ๆ ๆ!!!!" เซรอสกระอักเลือดออกมาไปรท์มองเซรอสด้วยสายตาเย็นชา "ก็เรื่องนี้น่ะสิ" ไปรท์หยิบผนึกสีเขียวออกมาโยนขึ้นฟ้าแล้วฟันจนแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เซรอสนอนตะลึงอยู่กับพื้น "เรื่องที่ท่านอาวอลสกายจะอนุญาตให้โซเรียน่าแต่งงานกับนายได้ถ้านายชนะเราได้น่ะ ทุกอย่างมันเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้นแหละ หินนี่ก็เป็นหินธรรมดาที่ขุดขึ้นมาด้วยความบังเอิญ ทุกอย่างเป็นแผนที่เรากับราชาวอลสกายวางขึ้นมาเพื่อกำจัดนายทิ้งไปซะ" เซรอสตกตะลึงเมื่อได้ยินเรื่องดังกล่าว "มะ....ไม่จริง แค่ไม่ต้องการให้โซเรียน่าแต่งงานกับผมแค่นี้ต้องถึงกับวางแผนฆ่าผมเลยเหรอเนี่ย.....ไม่น่าเชื่อ" "อะไรกัน? นายยังไม่รู้อีกเหรอ? อ้อ สงสัยจะเป็นอย่างที่ท่านอาวอลสกายบอกจริง ๆ ด้วยว่าความทรงจำของนายถูกผนึกเอาไว้" เซรอสทำสีหน้างงงวย "ความทรงจำ...ความทรงจำอะไรกันครับ? อั่ก!!!" เซรอสร้องเพราะโดนไปรท์เตะเข้าที่ท้อง "หึ ๆ นายน่ะมันไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาน่ะสิ นายเป็นลูกครึ่งมนุษย์ปีศาจน่ะสิ!!!!" เซรอสตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้นและรีบแย้งทันที "เป็นไปไม่ได้!!! ผมน่ะเป็นลูกของสังฆราชเบลดต่างหาก!!!" "หึ ๆนายคิดว่านายเป็นลูกสังฆราชเบลดจริง ๆ สินะ ฮ่า ๆ ๆ น่าขำนัก นายน่ะเป็นเด็กที่ฆ่าล้างหมู่บ้าน บูเรฮอบ ที่เป็นเมืองภายในการปกครองของไซรินนาร์ดด้วยตัวคนเดียวน่ะสิ!!!" "มะ....ไม่จริง!!!!!" เซรอสพยายามใช้เวทย์รักษาตัวเองแต่ไปรท์เหยียบมือเซรอสเอาไว้แล้วเอาดาบเฮลบีทเสียบมือเซรอส "จริงงงงงงงง" ไปรท์ตอบพลางใช้เท้าบดขยี้มือเซรอส "อ้ากกกก!!" เซรอสร้องด้วยความเจ็บปวด "นายคิดเหรอไงว่าท่านอาวอลสกายจะยอมให้ลูกปีศาจแต่งงานกับลูกสาวของท่านน่ะ คิดผิดไปหน่อยมั้ง" "แต่ว่า......ฟีโอน่า นักทำนายหญิงคนนั้นล่ะ? เธอเป็นนักทำนายมือแม่นไม่ใช่เหรอครับ?!!!" "หึ ๆ นายเชื่อคำทำนายไร้สาระอย่างนั้นด้วยเหรอ? บอกแล้วไงว่าทุกอย่างเราสร้างขึ้นเอง ไม่ว่าจะเป็นแผนที่ ผนึกเลือดเนื้อจอมมารนอร์ม หรืออะไรก็ตามแต่ อนาคตน่ะมันสร้างด้วยมือเราต่างหาก!!!"ไปรท์พูดพลางกระฉากเพจเจอร์เวทย์มนต์ของเซรอสออกมา "แต่สิ่งที่นอกเหนือความคาดหมายก็คงจะเป็นเทียมัทนั่นแหละ ตอนแรกคิดว่าจะฆ่านายสบาย ๆ แล้วเชียวกลับต้องมาเสียแรงไปเปล่า ๆ แต่ก็ดี อย่างนี้ค่อยมีข้ออ้างว่าทำไมนายถึงตายได้ดีเชียว หึ ๆ ๆ ฮ่าๆ ๆ" ไปรท์หัวเราะดังลั่นขณะกดเพจเจอร์เพื่อให้ดึงตัวกลับ "เอาล่ะ ไว้เจอกันใหม่ชาติหน้านะเซรอส ไม่สิ อย่าได้เจอะได้เจอกันอีกเลยจะดีกว่า" ไปรท์พูดไปยิ้มไป "แล้วท่านจะทำยังไงกับโซเรียน่า?" เซรอสถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ "ไม่ต้องห่วง เราจะดูแลโซเรียน่าเป็นอย่างดี เธอจะต้องเป็นราชินีที่เชิดหน้าชูตาได้แน่ ๆ แต่......เราก็ทิ้งบรรดาเจ้าหญิงเมืองอื่นไม่ได้หรอก กลัวพวกเธอเสียใจกันน่ะ" "แก!!!! ไปรท์!!!! ชั้นจะฆ่าแก!!!!!" เซรอสลุกขึ้นด้วยแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อที่จะยิงเวทย์ใส่ไปรท์ แต่ไปรท์หมุนตัวใช้ดาบเสียบเข้าที่หน้าอกของเซรอส "หมดเวลาของนายแล้ว...." ไปรท์พูดพร้อมกับดึงดาบองค์ชายตัวเซรอส และร่างของไปรท์ก็ถูกแสงสีน้ำเงินดูดหายไป "แก!!!!ไปรท์....ไปรท์!!!!!! ชั้นจะฆ่าแกให้ด้ายยยยยย!!!!!!!!!!!!!! ว้ากกกก!!!!!" พลันเบื้องหน้าของเซรอสปรากฎผลึกสีแดงสดดั่งเลือดขึ้นแล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา "หึ ๆ ๆ ในที่สุด ข้าก็พบจนได้ มนุษย์ผู้มีพลังแห่งความมืด ความชั่วร้าย และความเกลียดชังสูงสุด" "ใครกัน!!! แกเป็นใคร?!!!!" เซรอสตะโกนถามต่อหน้าผลึกนั่น "หึ ๆ เราคือจอมมารแห่งสหัสวรรษ Norm The Millennium Evil เจ้าปลุกข้าขึ้นมาด้วยพลังแห่งความเกลียดชัง...." เสียงนอร์มเงียบไปพักหนึ่ง "......เจ้า" เสียงนอร์มดังขึ้นอีกครั้ง "เจ้ามีสายเลือดปีศาจนี่ แต่รู้สึกจะถูกใครบางคนผนึกเอาไว้ หึ ๆ แต่ผนึกแค่นั้นไม่ครนามือข้าหรอก" ผลึกยิงลำแสงผ่านเข้าหัวเซรอส ความทรงจำต่าง ๆ เริ่มหลั่งไหลออกมา "ไม่!!!! ไม่จริง!!!!!!" เซรอสตะโกนร้องเสียงดังลั่น "เอาล่ะ ทีนี้เจ้ายิ่งเหมาะที่จะติดตามข้าแล้วเพราะเรามีชะตากรรมที่โดดเดี่ยวคล้ายกัน จงหาร่างของข้าให้พบ แล้วเราจะกวาดล้างมนุษย์ผู้โง่เขลาทั้งหมดกันอีกครั้ง" "ไม่!!!! ชั้นไม่คล้ายแก!!!! ชั้นยังมีหญิงอันเป็นที่รักและก็เพื่อนที่แสนดี!!!! ชั้นไม่โดดเดี่ยว!!!" เซรอสฝืนพลังยิงเวทย์ใส่ผลึกนั่นแต่เหมือนมีเกราะที่มองไม่เห็นคุ้มกันอยู่ "งั้นเรามาพนันกัน ถ้าหากว่าเพื่อน ๆ และนางอันเป็นที่รักของเจ้ายังคงเชื่อใจเจ้าเมื่อพบกันอีกครั้งหนึ่ง ข้ายอมให้เจ้านำผลึกวิญญาณของข้าไปทำอะไรก็ได้......แต่ถ้าวันใดที่เจ้าหมดซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างเพราะความสกปรกของมนุษย์.....ข้าเชื่อว่าเราจะต้องร่วมมือกันอย่างแน่นอนโดยที่ข้าไม่ต้องบังคับ " "ใคร....จะ...ไป...ยอมกัน" เซรอสหมดสติเพราะพิษบาดแผลสิ่งที่เขาได้ยินและได้เห็นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหมดสติคือ "แต่ข้าคงต้องอาศัยอยู่ในร่างของเจ้าซักพัก......จนกว่าวันที่ร่างของข้าจะกลับมา" แล้วผลึกสีแดงก็มีสิ่งที่คล้าย ๆ งอกออกมาแล้วพุ่งเข้าปักที่ศรีษะของเซรอส ------------------------------------------------- "แล้วเรื่องทุกอย่างก็เอวังด้วยประการฉะนี้ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามชม" เซรอสโค้งคำนับทุกคน แต่ตอนนี้ไม่มีใครโค้งตอบเลย "แล้วใครเป็นใครผนึกพลังของเซรอสไว้ล่ะ?" ซิดถามขึ้นมา "ข้าเป็นคนผนึกไว้เอง" สังฆราชเบลดเอ่ยขึ้นมา "เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน ท่านวอลสกายได้รับข่าวประหลาดเกี่ยวกับเหตุการณ์ประหลาดที่หมู่บ้านบูเรฮอป พวกเราจึงยกกำลังไปตรวจสอบแล้วก็พบเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่บนกองซากศพของคนในหมู่บ้าน ท่าทางบ้าคลั่ง พวกเราที่เหลือรอดคือท่านวอลสกาย ข้า และพ่อของเจ้าทั้งสองคน โรเจอร์ ซิด ได้ทำการปราบเซรอสลงได้แต่กองทหารทั้งหมดที่ยกไปตอนนั้นตายหมดทุกคน" "เราบอกเจ้าแล้วไงว่าให้ฆ่ามันไปก็สิ้นเรื่อง ไม่งั้นเรื่องร้าย ๆ ก็ไม่เกิดขึ้นอย่างนี้หรอก!!!!" ราชาวอลสกายตะโกนด่าสังฆราชเบลด "เราไม่ต้องการให้ฆ่าชีวิตเพียงชีวิตหนึ่งเพียงเพราะเขาเป็นปีศาจเราจึงได้ทำการผนึกความทรงจำและพลังของเขาเอาไว้.......แต่ไม่นึกว่า......จะเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้น" น้ำตาเอ่อคลอเบ้าของสังฆราชเบลด "ท่านพ่อเบลด ผมขอขอบคุณมากจริง ๆ ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าผมเป็นลูกครึ่งปีศาจ แต่ท่านก็ยังรักและเลี้ยงดูผมดุจดั่งลูกแท้ ๆ ขอบคุณจริง ๆ ครับ" น้ำตาไหลนองหน้าเซรอสเช่นกัน "ถ้างั้นเจ้าก็ปล่อยทุกคนเถิด แล้วพ่อจะผนึกพลังเจ้าไว้อีกครั้งหนึ่ง แล้วพ่อเชื่อว่าทุก ๆ คนในที่นี้จะไม่เปิดเผยเรื่องราวที่เกิดขึ้นแน่นอน" เซรอสนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะตอบว่า "ไม่ได้หรอกครับ ผมไม่เชื่อหรอกว่าทุกคนจะยกโทษให้ผมในเรื่องนี้.......ท่านนอร์มเคยบอกไว้แล้วว่า วันใดที่ผมสูญสิ้นทุกอย่าง วันนั้นผมจะร่วมมือกับท่านแน่ ๆ ตอนนี้ชีวิตผมไม่เหลืออะไรแล้ว โซเรียน่าก็ตายไปแล้ว เพื่อนรักของผมทั้งสองคนก็ยังไม่เชื่อใจในตัวผม เพราะฉะนั้น!!!!! ท่านจงลืมคนที่ชื่อเซรอสไปซะ!!!! ตั้งแต่นี้ไปจะไม่มีคนที่ชื่อเซรอสลูกของสังฆราชเบลดอีกต่อไปแล้ว!!! จะคงมีเพียงแค่ เซรอสจอมเวทย์ปีศาจผู้ภักดีต่อท่านนอร์มเท่านั้น!!!!!!! ย้ากกกกกก!!!!!" เซรอสระเบิดพลังแห่งความมืดออกมาทำลายทุกสิ่งที่อยู่ใกล้ ๆ "แต่ไปรท์!!!!! ชั้นจะต้องทำให้แกพบชะตากรรมเดียวกับชั้นก่อน!!!! เนฟาโคเร่!!!!!!" รอบ ๆ ตัวเซรอสเกิดลมพายุหมุนอย่างรวดเร็ว ลมนั้นคมกริบดุจดังใบมีดแล้วพุ่งเข้าเชือดเฉือนราชาและราชินีเฮลบีทรวมทั้งไอรินะเป็นชิ้น ๆ "ม่ายยยยยย!!!!!" ไปรท์กระชากรากไม้ทั้งหมดขาดกระจุยแล้วพุ่งเข้าหาเซรอส "แกกกกกก!!!!!!ตายยยยยยยย!!!!!" เซรอสเอี้ยวตัวหลบแล้วสร้างแท่งน้ำแข็งหลายแท่งแทงผ่านร่างของไปรท์ "อ่อกกกก!!!" ไปรท์ทรุดลงกับไหล่ของเซรอส "ชาตินี้อย่าได้เจอะได้เจอกันอีกเลยนะ.....ไปรท์" เซรอสปล่อยแท่งน้ำแข็งทะลุผ่านร่างของไปรท์ไปแล้วผลักร่างของไปรท์ลงไปกองกับพื้นแล้วหันหลังเดินจากไป "เซรอส!!!!!" ซิดตะโกนเรียกเซรอส เซรอสหยุดนิ่งอยู่กับที่ "นายพูดได้ยังไงว่าเรากับโรเจอร์ไม่เชื่อใจนายหา!!!!" "เราเชื่อว่านายคือเซรอสนะ!!!!!! นายยังมีพวกเราอยู่!!!!" โรเจอร์ตะโกนเสริมขึ้นมา เซรอสนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพูดโดยไม่หันมามอง "เมื่อนายรู้ความจริงทุกอย่างนายเชื่อ.......แต่ว่า.......ตอนที่เราต้องการให้พวกนายเชื่อมากที่สุด....พวกนายกลับไม่เชื่อ" เซรอสพูดพลางชูมือขึ้นแล้วปล่อยพลังเวทย์ทำลายเพดานแล้วพุ่งหายลับไป สิ่งที่หลงเหลืออยู่ก็มีเพียงแค่ซากของอาณาจักรเฮลบีท ไม่ว่าจะเป็นผู้คนหรือสิ่งก่อสร้าง.......รวมทั้ง........ละอองน้ำเล็ก ๆ ที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าเท่านั้น....... ----------------------------------------- อืม จบช่วงแรกสมใจอยากซะทีหลังจากยืดเยื้อมานาน....ตอนแรกผมกะว่าจะแต่งช่วงแรกแค่สามตอนแต่ไหงมันยืดมาจนถึงสิบได้ก็ไม่รู้ ^_^;;; ก้อ......หลังจากนี้คงจะหยุดพัก.....คิดว่ายาวพอสมควรน่ะครับ คือกะเอาประมาณว่าหลังจากได้โปรไฟล์ที่ผมโพสต์ใหม่ที่ http://board.dserver.org/P/PocketFic/00000430.html เรียบร้อยแล้วก็จะทำการคัดหาพระเอกกันต่อไป แล้วสักพักก็คงจะได้โพสต์ต่อ ก็ต้องขออภัยทุกท่านมา ณ ที่นี้ด้วยที่อาจจะล่าช้าไปนานพอ ๆ กับระยะตอนแปดกับตอน 9 เผลอ ๆ จะนานกว่าด้วยมั้งเนี่ย ^_^;;;; แต่ผมคิดว่าคงอ่านกันจนจุกอ่ะนะเพราะตอนก่อน ๆ ที่แต่งอย่างมากก็แค่ 11 K แต่สองตอนล่าสุดล่อไป 14 กับ 15 K ไม่รู้ฮึดอีท่าไหนแต่งมาได้ซะขนาดนี้ คงเพราะงานเริ่มร่อยหรอเลยเอาเวลางานมาแต่งฟิกตั้งครึ่งวันแน่ะ ^_^;;; ก้อ.....คงพอแค่นี้ก่อนแล้วกันแล้วหวังว่าทุกท่านจะให้การติดตามชมอย่างเนืองแน่นเช่นเคยครับ ขอบคุณ ^_^ จาก : xelloss - 01/12/2000 17:28

ข้อความ : Prite ชั่วร้ายดีจังหว่า อิอิอิอิ จาก : Johnny - 01/12/2000 18:02

ข้อความ : .....ง่า....โหดดีจังเลย.....ตายหมดไม่เหลือซักคน /me ไม่ได้ๆ บทรีเบิรท์ชักจะเด่นกว่าแล้ว ดึงเข้าเนื้อเรื่องจริงๆมั่งดีกว่า >o< -_-oO[งือ..พูดจริงๆแล้วบทนี้ผมเคยคิดว่าจะใช้ในช่วงท้ายของDSแล้วนา......ชิ.....เปลี่ยนๆๆๆๆ] จาก : ์ำNext - 01/12/2000 19:56

ข้อความ : สนุกมากเลยครับ ท่าน จาก : naru - 02/12/2000 00:18

ข้อความ : : อืม เก็บรายละเอียดได้ดีแฮะ หายเหนื่อยแล้วรีบลงตอนต่อไปเร็วๆนะ จาก : Mitsuki - - [email protected] - 02/12/2000 00:37

ข้อความ : อา.. อ่านแล้วน่าสงสารเซรอสคุง.. T-T จาก : A little lamb who passes by - 02/12/2000 02:51

ข้อความ : Agree with little lamb. Anyway, I like this one "จอมมารแห่งสหัสวรรษ Gnorm The Millennium Evil " ^-^ จาก : MrT - 02/12/2000 03:04

ข้อความ : ไม่น่าเลย...... ในที่สุดเซรอสคุงก็ลงเอยแบบนี้จนได้ น่าสงสารชาวเมืองที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยเลยที่ต้องมาตาย..... ลาก่อนน่ะค่ะคุณเซรอส....... (ลาจากบทพระเอกนะ) จาก : Alicia - 02/12/2000 08:26

ข้อความ : ฟิคกึ่งตลกกลายเป็นมหาโหด จาก : kumagift - 02/12/2000 08:35

ข้อความ : ฟิคกึ่งตลกกลายเป็นมหาโหด <== nan' di... and sad duay T_T จาก : Choco - 02/12/2000 09:06

ข้อความ : ....อา..เซรอส...ต่อไปนี้เราคงต้องเดินบนหนทางที่ไม่สามารถมาบรรจบกันได้อีก...แต่ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง...ขอให้นายโชคดี....เพื่อนรัก... โอ้..แต่งได้ทั้งโหด ทั้งเศร้าเลยนะ..เยี่ยมๆๆ ตอนนี้ออกเร็วด้วย..แจ๋วมากเซรอส...รายละเอียดเรื่องอารมณ์ตัวละครก็ยอดเลย พยายามต่อไปนะ ^ ^ ป.ล. ผมว่าตอนนี้เซรอสทำเกินไปนะ แต่ว่าถ้าได้รู้เรื่องราวทั้งหมดในอดีตของเซรอสก็สมควรล่ะ อุๆๆๆ จาก : บาทหลวงCid - 02/12/2000 10:39

ข้อความ : เฮ้อ ว่าแล้วเชียว เอาเถอะ โหดดีน่ะ อา...ซิดอย่าพูดอะไรแบบนี้สิมันทำให้เราคิดมากน่ะ จาก : double - 02/12/2000 21:55

ข้อความ : อืม....... จาก : Prite -The Hell Beat- - 03/12/2000 01:52

ข้อความ : โหดขนาดนี้เลยหรือพี่..... จาก : Kindani - 05/12/2000 22:38