หัวข้อ : Banish from Eden : บทบู๊.. ข้อความ : ภายในห้องสีขาวที่ใหญ่โต มีธงลายทางแดงน้ำเงินพร้อมกับดาวเกือบสี่สิบดวง แขวนอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานขนาดมหึมา ชายวัยกลางคนในชุดสูทกำลังง่วนกับเอกสารในแฟ้มกองโตที่สุมอยู่บนโต็ะขนาดใหญ่นั่น นอกจากตัวของเขาเองแล้ว ภายในห้องยังมีชายอีกคนในชุดทหารพรานสีเขียวเข้มยืนอยู่ตรงข้ามกับโต๊ะตัวนั้น ในระยะที่ห่างพอสมควร “ ข่าวดีใช่มั้ย ” เสียงของชายวัยกลางคนเอ่ยโดยไม่สงสัยอะไร “ ภารกิจเรียบร้อยครับท่านประธานาธิบดี แต่ผมคิดว่าเราคงจะแก้ตัวกับยูรอคได้ยากครับ ” ทหารพรานคนนั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงเข้มแข็ง ส้นรองเท้าถูกชิดเข้าหากันในท่าวันทยาหัตถ์ “ เราไม่พบคารอนในห้องประชุมครับ ขณะที่ผมกำลังสืบหาที่อยู่ของเป้าหมาย ทีก็ยิงเสมียนในห้องนั้น จากนั้นแอสสินอตก็ก่อความวุ่นวายในห้องประชุมจนเราหลบออกมาได้ ” “ ฟังดูก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ ” ประธานาธิบดียังไม่สนใจเท่าไร “ แต่มันจะทำให้เราลำบากมากขึ้นน่ะสิครับ หลังจากเหตุการณ์คราวนั้นทำให้ยูรอคเข้มงวดเรื่องการตรวจตามชายแดนเป็นอย่างมาก ถ้าฝ่ายโน้นคิดจะตรวจหาที่มาของกระสุนไรเฟิลละก็ ผมว่าเราจะลำบากนะครับ ” ชายที่ได้ชื่อว่าประธานาธิบดีวางมือจากงานที่ทำอยู่ บุหรี่ถูกจุดโดยไม่รีบร้อน ควันสีขาวของมันลอยเอื่อยๆออกมาไม่มาก แต่ก็ยังถูกดูดหายไปในช่องเพดาน สีหน้าเหนื่อยหน่ายของประธานาธิบดีทำให้อีกฝ่ายไม่พูดอะไร “ ผมจะพูดอะไรบางอย่างนะ ซีโร่ ” “ ถ้าหากว่า ที ทำงานผิดพลาดล่ะก็ ผมจะเป็นคนที่จัดการเขาเอง คุณยังไม่ต้องช่วยผมหรอก การที่เขาเป็นมือดีที่สุดของเราทำให้ผมต้องไว้ใจเขามากเป็นพิเศษ ผมไม่อยากเสียทรัพยากรบุคคลที่มีน้อยอย่างเขาไป แล้วที่คุณทำนอกเหนือหน้าที่ละ คนเฝ้าเรดาห์สามคนนั่นไม่ได้อยู่ในแผนของเราเลยไม่ใช่หรือ ” ห้องสีขาวบัดนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึม ซีโร่ที่ตอนนี้เป็นฝ่ายรับฟังก็ได้แต่ยืนนิ่ง “ ผมทราบดีครับ ” “ งั้นก็ดีแล้วล่ะ เวลาสิบนาทีของคุณหมดแล้ว ผมยังมีคนที่ต้องพบอีกมากนะ เชิญ.... ” รองเท้าบูททหารขยับเดินออกมาจากในห้อง ประตูสีขาวเช่นเดียวกับผนังถูกเปิดออกแล้วปิดอย่างเงียบกริบ ซีโร่ที่กำหมัดแน่นเดินออกมาข้างนอกโดยมีท่าทีเป็นศัตรูอย่างเห็นได้ชัด ฟันของซีโร่ขบกันแน่น มีเพียงเสียงเรียกชื่อเท่านั้นที่หลุดรอดออกมา “ ที... ” ............................................ เท้าของฮาโมคิยกขึ้นก่อนที่จะยันหน้าอกของโป่วเกียฮุ้นที่นอนอยู่จนกระเด็นตกเตียงไป... แรงถีบส่งให้ตู้เสื้อผ้าราคาถูกที่อยู่ในรัศมีทำลายบุบเสียหายพร้อมกับเสียงเอี้ยดดังลั่น โป่วเกียฮุ้นที่แม้จะมีวิชาดีแค่ไหนก็ตื่นด้วยการปลุกอันโหด***มนี้ “ อุ.. อ่อก ” โป่วเกียฮุ้นสำลักลมหายใจของตัวเอง น้ำลายที่อยู่ในปากหลุดเข้าไปในหลอดลมทำให้เขาต้องเดินลมปราณไล่มันออกมาทั้งที่ยังสลึมสลือ “ ตื่นได้แล้วโว้ย... วันนี้แกต้องออกไปเดินในเมืองไม่ใช่เรอะ ” เท้าของฮาโมคิกระตุกอยู่ยึกๆ “ อา... อืมมมม ” “ เวรของแกต้องออกไปสืบข่าวในเมืองไม่ใช่เรอะ ” “ อือออ ..... ” “ นี่แกฟังชั้นอยู่... ” ฮาโมคิจ้องตาของโป่วเกียฮุ้นที่ลืมอยู่ครึ่งหนึ่ง “ ....... ” เสียงกรนของโป่วเกียฮุ้นลออดออกมาเบาๆ ตาดำของโป่วเกียฮุ้นลอยขึ้นไปหลบอยู่ใต้หนังตาที่กระตึกอยู่เล็กน้อย แคร้ง...... ดาบยาวที่พิงอยู่ข้างหน้าต่างถูกเตะลอยขึ้นมาตรงหน้าของฮาโมคิ ฝักดาบถูกกระแทกพุ่งไปหาหน้าอกของโป่วเกียฮุ้นที่นอนพิงซากตู้เสื้อผ้าอยู่ ปลายดาบยาวก็พุ่งตามไปด้วยแรงโมโหของฮาโมคิโดยมีเป้าหมายจับอยู่ที่คอหอยของชายที่กำลังครึ่งหลับครึ่งตื่น... “ เฮ้ย.... เมฆาบังสุริยัน... ” ผ้าคลุมเตียงที่อยู่ใกล้มือของโป่วเกียฮุ้นถูกกระชากออก ดาบที่พุ่งมาเสียบถูกผ้าคลุมเตียงจังเบ้อเร่อ ฮาโมคิสบัดดาบเพียงวูบเดียว ผ้าถูกฉีกออกจากกันด้วยแรงปะทะของดาบยาวที่คมกริบ โป่วเกียฮุ้นที่หน้าซีดเผือดหลบไปยืนที่ด้านหลังตรงข้ามประตูในอาการที่ไม่ค่อยดีนัก ใบหน้าซีดเผือด ปากก็ละล่ำละลักพูดด้วยเสียงที่ยังไม่เต็มเท่าไหร่ “ จ.. ใจเย็นๆก็ได้.. ผมแค่ล้อเล่นน่ะ จริงสิ... วันนี้เวรของผมต้องเข้าเมืองนี่นา งั้นเดี๋ยวขอเวลาผมเปลี่ยนเสื้อซัก10 นาที.. เอ่อ.. 5 นาทีก็ได้ ” ฮาโมคิย่างสามขุมเข้าหาโดยที่ดาบในมือยังคงสั่นระริกด้วยแรงโทสะ “ โอเคๆ.. งั้นเดี๋ยวผมไปล้างหน้าแป็บเดียว แล้วผมจะลงไปเลย... ” ฮาโมคิวาดดาบไปด้านหลัง คมดาบหันออกนอกตัวพร้อมด้วยรังสีอมหิตรุนแรง.. “ กระบวนดาบตัดฟ้า.... อสูรลม “ เสียงของคมดาบกรีดอากาศเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ในสายตาของโป่วเกียฮุ้น รังสีดาบคมกริบกำลังพุ่งมาหาแล้ว.... “ แว้ก... ” เสียงกรีดร้องของโป่วเกียฮุ้นดึงสมาธิของฮาโมคิไปวูบหนึ่ง รังสีดาบผ่านอากาศไปกระทบกับผนังเป็นรอยบากลึก โป่วเกียฮุ้น ก้มตัวลงหลบอย่างฉิวเฉียด แขนเสื้อที่เขาใส่อยู่ห้อยตกลงมาข้างตัว เมื่อเห็นสถานการณ์วิกฤติขนาดหนัก โป่วเกียฮุ้นอาศัยจังหวะที่ฮาโมคิกลับกระบวนท่าเตรียมลงดาบอยู่พุ่งออกไปที่ประตู บานประตูปิดไล่หลังโป่วเกียฮุ้นพร้อมด้วยรอยดาบที่บากลงบนประตูหลายสิบรอย “ ชิ... ” ฮาโมคิควงดาบกระแทกลงฝักอย่างไม่สบอารมณ์นัก ขณะที่ห้องในโรงแรมของทั้งคู่กำลังสั่นสะเทือนอยู่นั่นเอง ด้านนอกหน้าต่างก็ปรากฎร่างของชายคนหนึ่งในชุดดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดภายใต้หน้ากากกันแก๊ซ มือทั้งสองข้างถือขวดแก้วที่บรรจุของเหลวสีฟ้าเงื้อขึ้นไปด้านหลังหมายจะขว้างเข้าไปในห้อง.... .............................................. กลางเมืองของยูรอคยังคงความเป็นเมืองในสมัยศตวรรษที่ 20 ไว้อย่างเหนียวแน่น สิ่งก่อสร้างที่แน่นหนาพร้อมกับสายสัญญาณสื่อสารที่โยงไปมา พาหนะสัญจรที่ยังคงแน่นขนัดอยู่บนถนนไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปแม้ว่าถนนนั้นจะไม่ได้อยู่บนโลกแล้วก็ตาม โป่วเกียฮุ้นตกเป็นเป้าสายตาของหลายๆคนเนื่องจากเครื่องแต่งกายที่ประหลาดเอาการอยู่ ชุดไสตล์จีนในดาวของยูรอคเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยได้พบซักเท่าไหร่ การมาเดินในเมืองในชุดแบบนี้จึงไม่เป็นที่พอใจของโป่วเกียฮุ้นเท่าใดนัก “ เฮ้... ไอ้ลิงเหลือง ” โป่วเกียฮุ้นหันไปหาต้นเสียง ชายรูปร่างใหญ่ก็พุ่งเข้ามาหาเขา โป่วเกียฮุ้นล้มลงก่อนที่จะได้ทันตั้งตัวด้วยแรงปะทะมหาศาล โป่วเกียฮุ้นสังเกตุเห็นความผิดปกติบางอย่างที่มือของอีกฝ่าย ชายคนนั้นกำหมัดโดยที่นิ้วโป้งชี้มาหาเขา แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่โป่วเกียฮุ้นก็เกร็งกำลังเตรียมรับมือ “ ตายยย.... ” หมัดที่ทิ่มลงมามีปลายแหลมพุ่งเข้ามาหาหน้าผากของเป้าหมาย แม้ว่าโป่วเกียฮุ้นเบี่ยงหน้าหลบออกไปได้แต่สร้อยข้อมือที่อีกฝ่ายสวมอยู่ก็เรียกแผลถลอกได้เล็กน้อย มือของโป่วเกียฮุ้นเกร็งลมปราณกระแทกใส่ท้องอีกฝ่ายที่กำลังนั่งทับอยู่บนตัว “ เมฆาล่องลอย... ” ฝ่ามือของโป่วเกียฮุ้นอัดเข้าที่ท้องอีกฝ่ายเต็มแรง ด้วยความรุนแรงในกระบวนท่าทำให้ผู้ที่มาทำร้ายลอยออกไปได้ไม่ยาก เสื้อบริเวณท้องถูกอัดหายไป เผยให้เห็นเสื้อเกราะเซรามิคที่สวมอยู่ “ เล่นเครื่องทุ่นแรงเรอะ ” โป่วเกียฮุ้นสปริงตัวลุกขึ้นยืนในกระบวนท่าพร้อมสู้ “ กับแกไม่จำเป็นต้องแฟร์ ทหารอย่างแกต้องชดใช้.. ” โป่วเกียฮุ้นยังงงไม่หายแต่ก็อัดพลังลงในแขนพร้อมรับมือกับศัตรูที่พุ่งเข้ามา มือทั้งสองข้างหมุนเป็นวงกลมพร้อมกับกลุ่มควันสีจาง.. ............................................. “ อ่าว... ทำไมนายพลเอนาสผู้ยิ่งใหญ่ถึงทำหน้าบูดอย่างนั้นล่ะ ” เสียงยียวนของซิดเรียกเอนาสที่กำลังเครียดกับจานข้าวตรงหน้า แก้วกาแฟควันฉุยของซิดวางลงบนโต็ะตรงข้ามกับเก้าอี้ของเอนาส “ นี่นายไม่รู้เรื่องอะไรเลยรึไง ” “ ไม่รู้... ” ซิดแกล้งอมคำตอบไว้ “ ระหว่างที่นายไปอยู่ที่โฟบอส เพียงแค่สามชั่วโมงที่ชั้นไม่อยู่ในห้องประชุม ไอ้พวกแอสสินอตมันเกิดตื่นเสียงปืนไล่ฟันคนของเราตายเกลื่อนเลย “ เอนาสวางอุปกรณ์ชำแหละมื้อเที่ยงของเขาลงกับจานเสียงดังลั่น แม้ว่าซิดจะไม่อยากรู้แต่ก็เห็นอาการหัวเสียของเอนาสชัดเจน “ ถ้าเรื่องนั้นผมรู้แล้วล่ะ คนที่ชื่อแมคไบรวาร์ดไปเรียกผมให้มาที่นี่เอง ” ชื่อของแม็คไบรวาร์ดทำให้เอนาสชะงักไปครู่หนึ่ง “ เมื่อกี้นายว่ายังไงนะ “ “ ทำไมหรือ ผมพูดถึง แม็คไบรวาร์ด น่ะ ” ซิดเน้นเสียงของชื่อที่สร้างความสงสัยให้เขา “ ถ้าอย่างนั้นที่นายกลับมาที่นี่ก็ถูกแล้วล่ะ ดีเหมือนกัน... คนเจ็บใกล้ตายจำนวนมากที่นี่คงจะขนไปให้นายถึงโฟบอสไม่ไหวแน่ ” “ โธ่.. ผมไม่ได้เป็นหมอคนเดียวของที่นี่ซักหน่อย ” “ ถ้ามันเป็นปัญหาระดับนั้น ชั้นก็ไม่อยากยุ่งกับนายซักเท่าไหร่หรอก คนเจ็บที่ว่านี่มันต้องพึ่งนายอย่างเดียวแล้ว... ” เสียงของเอนาสซ่อนความหมายลึกๆเอาไว้ ซิดเองก็รับรู้มันด้วยเหมือนกัน “ ทำไมถึงไม่พูดให้มันรู้เรื่องไปเลยนะ กะอีแค่ให้ผมมาทำการทดลองต่อแค่เนี้ย ” “ เฮ่ย.. อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ ที่นี่ไม่ใช่ห้องแลบของนายและชั้นก็ยังต้องรักษาความมั่นใจของคนเจ็บพวกนั้นไว้ด้วยนะว้อย ” เอนาสปรามซิดที่เริ่มจะเสียงดังขึ้นทุกที “ เอาน่า... ใช่ว่าจะมีคนตายซะเมื่อไหร่ “ “ ไว้แกดูสภาพคนไข้ก่อนเถอะ... มีแบบที่ถูกกระสุนเจาะหัวด้วย “ “ กระสุน.. กระสุนปืนที่ใช้ดินปืนจุดชนวนเนี่ยนะ ” ซิดร้องด้วยความตื่นเต้น “ นั่นแหละ.. ไซเลนท์เดดมันมายุ่งกับงานนี้ด้วยเลยมีหัวกระสุนมาให้นายตื่นเต้น ” การพูดคุยดำเนินต่อไปโดยไม่ได้มีเนื้อหาสำคัญอะไรมากอีก ทั้งคู่คุยกันถึงเรื่องจิปาฐะต่างๆ จนเอนาสจัดการกับอาหารของตัวเองหมด กาแฟในแก้วของซิดเองก็พร่องลงไปมากเช่นกัน “ แต่ผมว่าก็น่าแปลกอยู่นา ทำไมคนไข้ที่ถูกยิงเจอะกระโหลกแล้วถึงยังมีชีวิตอยู่ได้อีกล่ะ ” ซิดยังคงสงสัยกับอาการของหนูทดลองคนใหม่ของเขา “ อ้าว.. ก็หมอที่นี่ไม่ได้มีแต่นายนี่นา คงจะมีคนเก่งกว่ามาเกิดแล้วมั้ง ” “ ไม่มีหรอกน่า.... คนที่ชำนาญเทคนิคฟื้นฟูสมองขนาดใช้งานจริงได้ในยูรอคนอกจากเพื่อนผมก็ไม่น่าจะมีแล้ว มันไม่ได้เรียนกันง่ายๆขนาดนั้นหรอกนะ ” “ ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่หว่า ยังไงแกก็คงไม่เอาความทรงจำเดิมของเค้าไว้อยู่แล้วนี่ “ เมื่อซิดได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะขึ้นเบาๆ เสียงหัวเราะของซิดดังเสียดแทงเข้าไปในจิตของเอนาสยิ่งนัก แม้ว่าจะอันตรายยังไง แต่เอนาสก็ตัดสินใจให้คนเจ็บทั้งหมดอยู่ในความควบคุมของซิด ดีกว่าที่จะปล่อยให้ตายโดยที่เค้าไม่ได้ทำอะไรเลย.... การตัดสินใจของเขาถูกต้องแล้ว เพื่อยูรอค.. จาก : ioroid - 29/11/2000 07:11

ข้อความ : ต่อแล้วรึ กำลังรออยู่เลย จาก : kumagift - 29/11/2000 07:41

ข้อความ : ฮาโมคิคุงโหดจังเลย >_< ฟิคชั่นบู๊ของพวกผู้ชายมีแต่คาแร็คเตอร์โหดๆกันทั้งนั้นเลย แต่เนื้อเรื่องจัดทำดีน่าติดตามค่ะ ^-^ จาก : Alicia - 29/11/2000 08:28

ข้อความ : ....................................................................................................................I have name appear in the story but I didn't ever get single speech leaw heh. T-T จาก : MrT - 29/11/2000 11:10

ข้อความ : เย้!!!! ได้โผล่แล้ว ^O^ ว่าแต่....ฮาโมคิเป็นอะไรไปน่ะอารมณ์เสียชะมัด..... สงสัยทีกับผมจะ....ไม่ถูกกันแฮะ.... จาก : xelloss - 29/11/2000 13:39

ข้อความ : ...... จะว่าไป ..... เอาแบบ มหาสงครามเลยซี่เฮียไอโอ ..... /me ยัดเงินใต้โต๊ะ จาก : Johnny - 29/11/2000 14:39

ข้อความ : อือ......เมื่อไหร่พวกอิสระจะได้ออกเนี่ย... -_-oO[ฃักเข้าใจความรู้สึกของคนที่สมัครแล้วยังไม่ได้ออกแล้วแฮะ...] จาก : Next - 29/11/2000 15:59

ข้อความ : คนยังไม่ออกใจเย็นๆหน่อยน่อ.. ^^;; ช่วงนี้ปล่อยให้คนแรกๆเล่นไปก่อน จะได้มีเนื้อเรื่องของทุกคนไง... จาก : ioroid - 29/11/2000 20:25

ข้อความ : คารอน นี่เป็นชื่อที่ผมลงไว้ อย่าเข้าใจว่าเป็นพี่นางิสะนะครับ คนนี้ผมเอามาจากอีกเรื่อง ว่าแต่ผมเป็น "- เหยื่อ- " ไปซะแล้ว ออกตอนละชื่อหึ หึ... ปั่นต่อโลดครับ สู้ๆ จะคอยครับ ^^ จาก : angel k - 29/11/2000 20:26

ข้อความ : อืมมม บรรยากาศมาคุอีกแล้วคับท่าน..... จาก : Kindani - 29/11/2000 20:32

ข้อความ : เรายังไม่ลุยจริงๆจังๆอีกหรือนี่ หึหึ จาก : เอนะ - 29/11/2000 21:51

ข้อความ : อืม...สนุกดีครับ จาก : naru - 29/11/2000 23:15

ข้อความ : อา...อันตราย..อันตรายจริงๆ...หึหึหึหึหึ...ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!... จาก : Dr.Cid - 30/11/2000 13:14

ข้อความ : hmm จาก : Cecil - 01/12/2000 16:21