la Muriagoro de Quest - ก่อนจะเป็นตำนาน 0:2 ช่วงหลัง

หัวข้อ : la Muriagoro de Quest - ก่อนจะเป็นตำนาน 0:2 ช่วงหลัง
ข้อความ : ผลึก (ต่อ)

2 เดือนต่อมา

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสอบเอนทรานซ์ โมกตื่นเช้าตามปกติ อาบน้ำ แต่งตัว พ่อ แม่ พี่ชาย ก็ให้กำลังใจกันยกใหญ่ "ตั้งใจทำนะ ทำให้เต็มที่สุดความสามารถ" จากพ่อ "พยายามเข้านะจ๊ะ ค่อยๆทำ ไม่ต้องรีบนะลูก อย่าลืมตรวจทานด้วยล่ะ" จากแม่ "แล้วอย่าลืมเขียนชื่อกับรหัสตัวเองล่ะ เดี๋ยววืดจะสมน้ำหน้าให้" เฮ้อ สมเป็นกำลังใจจากพี่ชาย โมกยิ้ม กำลังจะตอกกลับ แต่แล้ว "โอ๊ย!" ความเจ็บปวดแล่นจี๊ดที่หน้าผาก ทั้งบ้านพากันตกใจ "อะไร โมกเป็นอะไร" แม่ร้องราวกับเป็นคนเจ็บเสียเอง สักพัก ความเจ็บนั้นก็หายไป โมกยืนตามปกติ "ไม่รู้สิคะแม่ จู่ๆมันก็เจ็บจี๊ดที่หน้าผาก" เอามือคลำดู พอไม่เป็นไรแล้วก็บอกแม่ "ไม่เป็นไรแล้วค่ะ โมกไปสอบก่อนนะคะ" เธอออกจากบ้านไปแล้ว แต่แม่ก็ยังมองตามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

ที่สนามสอบคณะสถาปัตย์ฯ ม.Jลงกรณ์ เต็มไปด้วยนักเรียนจากสถาบันต่างๆ บ้างก็จับกลุ่มติว บ้างก็ท่องโน้ต แต่บ้างก็ปลงกับชีวิตแล้วจับกลุ่มคุย โมกนั่งท่องตำราอยู่คนเดียว ไม่ทันสังเกตว่ามีใครคนหนึ่งเข้ามาอยู่ข้างหลัง "จ๊ะเอ๋" "ว้าย" โมกสะดุ้งสุดตัว เจ้าของเสียงจ๊ะเอ๋ก็ออกมาปรากฏตัว "ทำไมนั่งคนเดียวล่ะครับ แล้วน้องหญิงล่ะ" พี่ไก่นั่นเอง "หญิงยังไม่มาค่ะ" "เหรอครับ" โมกไม่พูดอะไร สังเกตที่คอพี่ไก่ วันนี้ไม่ยักใส่ทองแฮะ มีแค่สร้อยเงินธรรมดาซ่อนหัวจี้ไว้ในเสื้อ แต่ไม่สนใจอะไรมาก ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ พี่ไก่เข้ามานั่งข้างๆ ถาม "ทำไมนั่งตัวงอจัง เหมือนขดอยู่ในเปลือกหอยเลย" 'มันหนักศีรษะบิดาใครไม่ทราบ' โมกคิด รู้สึกรำคาญที่เข้ามาทำลายสมาธิ แต่ก็ตอบกลับไปอย่างสุภาพ "ผู้หญิงตัวสูงไม่ดีค่ะ" พี่ไก่ทำสีหน้าครุ่นคิด พยักหน้าตาม "อืม ลำบากแย่เลยนะครับ" โอ๊ย เธออยากจะลุกไปให้พ้นผู้ชายคนนี้ซะจริง จะเอาอะไรกับเธอนักหนา โชคดีที่เขานั่งอยู่ไม่นานก็ลุกไปเฉยๆ 'เฮ้อ ไปซะได้ก็ดี'

ผู้ชายกลุ่มหนึ่งยืนสูบบุหรี่โขมงที่พุ่มไม้ คนหนึ่งเห็นเพื่อนเดินมาเลยกวักมือเรียกหยอยๆ "เฮ้ย ทางนี้เว้ย ไอ้ไก่" ไก่เดินไปหา รับบุหรี่จากเพื่อนมาจุดสูบบ้าง "ไงวะ เด็กใหม่มึง กูไม่ยักเห็น" "ยังไม่มาเลยว่ะ กูนั่งอยู่ตั้งนาน เฮ้อ คิดจะมาหาซะหน่อย แม่ง" ไก่อัดบุหรี่เต็มแรง อารมณ์ไม่จอย "แล้วที่มึงไปนั่งคุยด้วย ใครวะ" "อ๋อ นั่นเหรอ เพื่อนเด็กกู แม่งหยิ่งฉิบหาย ชวนคุยก็ไม่ค่อยคุย นึกว่าสวยตายล่ะ" เพื่อนหัวเราะเยาะ "หึ หึ เอาวะ ไอ้ไก่ ไปซดเหล้าแก้เซ็งกันดีกว่า เดี๋ยวกูเลี้ยงปลอบใจมึงเอง แล้วมึงเป็นคนจ่าย" "ไอ้HERE" ไก่เอาตีนยันตูดเพื่อนคนต้นคิด "เอาวะ มึงเลี้ยง กูจ่ายก็ได้" เมื่อมีเจ้ามือ ใครจะปฏิเสธ ทุกคนทิ้งบุหรี่ลงถังขยะ แล้วแห่ไปขึ้นรถเบนซ์คันงาม มีไก่เป็นคนขับ บึ่งออกจากตัวมหาวิทยาลัยด้วยความเร็วเกือบร้อย

ทั่วทั้งบริเวณนั้นเงียบกริบ ไม่มีเสียงทบทวนตำรา เสียงติว เสียงหัวเราะต่อกระซิกใดๆ ต่างจากไม่กี่นาทีที่แล้ว เด็กนักเรียนทุกคน บัดนี้อยู่ในสนามสอบที่ต้องพิสูจน์ตนเองเพื่อไปให้ถึงจุดหมายที่ตั้งเอาไว้

ข้อสอบไม่ยากอย่างที่คิด หรืออาจเพราะเตรียมตัวมาดี ทำให้โมกสามารถส่งข้อสอบได้ก่อนหมดเวลาครึ่งชั่วโมง เธอเดินมารอหญิงอยู่ข้างล่าง เห็นบางคนก็ออกมารอเพื่อนเหมือนกัน… ทันใดนั้น

"โอ๊ย!" ความเจ็บจี๊ดแบบเมื่อเช้าแล่นขึ้นที่หน้าผากแต่หนักกว่า โมกกุมหน้าผาก ปวดร้าวไปทั่วกะโหลก เหงื่อกาฬไหลท่วมตัวจนเสื้อเปียกชุ่ม "กรี๊ดดดดดดดด……" โมกสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บหายไปกลายเป็นตกใจ เธอหันไปทางต้นเสียง ทุกคนในบริเวณนั้นก็หันไปทางเดียวกัน ตะลึงกับภาพที่เห็น

ไฟไหม้!

กลุ่มเพลิงสีแดงฉานลามทั่วบริเวณ ต้นไม้ที่หนาครึ้มและกองกระดาษอุปกรณ์ในห้องสตูดิโอชั้นล่างสุดของตึกล้วนเป็นเชื้อไฟอย่างดี เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ลมแรง โหมไฟให้ลามเร็วขึ้นซัดเปลวเพลิงให้เผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่าง ควันไฟสีดำพวยพุ่งสู่ท้องฟ้าปกคลุมบริเวณนั้น กลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง คนจากไหนไม่รู้ต่างมายืนอออยู่หน้าตึก นักเรียนและอาจารย์ที่อยู่บนตึกเมื่อเห็นควันไฟ ก็ทิ้งข้อสอบวิ่งหนีไม่คิดชีวิต เสียงกรีดร้องโวยวาย ดังไม่ขาดสาย
"ช่วยด้วย"
"กรี๊ดดดดดด"
"ไฟไหม้"
"แจ้งตำรวจเร็ว"
"เรียกดับเพลิงด้วย"
"อ๊ากกกกกกกกกก"

หญิงเอามือกุมขมับ ‘อืม ข้อนี้ทำยังไงนะ คิดไม่ออก เอ๊ะ เสียงโวยวายอะไรข้างนอกน่ะ รำคาญจริง’ "กรี๊ดดดด" เสียงนี้ดังมาจากหน้าห้อง อาจารย์ผู้คุมลุกไปดูก็หน้าซีดเผือด หันมาบอกนักเรียน "ไฟไหม้! หนีเร็ว!" อะไรนะ ไฟไหม้ นี่เธอหูฝาดไปรึเปล่า "เร็วเข้า!" อาจารย์สั่งเสียงเครียด หญิงใจไม่ดี พอเห็นกลุ่มควันดำลอยล้อมบริเวณนั้น ตามด้วยเปลวไฟเต้นอยู่รอบๆ เท่านั้นแหละ ทุกคนก็แตกตื่น วิ่งหาทางออกกันจ้าละหวั่น หญิงวิ่งเต็มฝีเท้าไปที่บันได แต่แล้ว เธอก็ต้องชะงัก

ผู้คนเบียดเสียดเพื่อเอาตัวรอด ต่างคนต่างดันไม่มีใครยอมใคร ถ้าใครล้มไปก็จะถูกเหยียบซ้ำ บางคนถูกดันจนตกบันไดกลิ้งลงพื้น ในใจของหญิงคิดถึงพ่อแก้วแม่แก้ว เริ่มคิดว่าถ้าเธอติดอยู่ในนี้.…… เธอไม่มีโอกาสคิดอะไรต่อ ก็ได้ยินเสียงร้องจากข้างหน้า
“ไฟไหม้บันได!”
“ระวัง!”
“กรี๊ดดดดดดดดดดดด”
บันไดไม้ถูกไฟเผาไม่เหลือซาก ไฟบางส่วนก็เริ่มลามขึ้นมาถึงชั้นที่หญิงยืนอยู่ "มีบันไดอีกทาง!" ใครไม่รู้ตะโกนขึ้นมา ทุกคนรวมทั้งหญิงเองก็วิ่งหาบันไดอีกที่ด้วยหวังว่าจะเป็นทางหนีจากทะเลเพลิง ควันเขม่าทะลักเข้ามาหนักขึ้นเป็นอุปสรรคอย่างยิ่งในการหาทางออก หญิงสำลักควัน แสบตาแสบจมูกไปหมด แล้วก็ฉุกคิดได้ จึงหมอบลงคลาน ส่วนใหญ่ก็ทำตามแต่มีบางคนยังยืนสำลักควันอยู่ ด้วยความที่ไม่ชำนาญทาง ประกอบกับความตื่นตระหนก ทำให้ยังหา 'บันไดอีกทาง' ไม่ได้ แล้วใครคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นมาอีก "เจอบันไดแล้ว!" ความหวังที่จะรอดลุกโชนขึ้น หญิงกับอีกหลายๆคนคลานไปทางต้นเสียงจนเจอบันได แต่พอจะก้าวลงก็เห็นไฟลามไปทั่วชั้นล่าง หมดทางเข้าจริงเลยต้องหนีขึ้นชั้นบน ซึ่งก็มีสภาพไม่ต่างจากชั้นล่างเท่าไหร่นัก หญิงน้ำตาไหลพราก เธอร้องไห้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทั้งแสบตา ทั้งหวาดกลัว

ผ่านไป 2 ชั่วโมง ทุกอย่างดูโกลาหลอลหม่านไปหมด เสียงกรีดร้องเพราะเจ็บปวด เสียงขอความช่วยเหลือ เสียงร้องไห้คร่ำครวญและเสียงต่างๆ ผู้คนบางส่วนเท่านั้นที่หนีออกจากตึกได้ โมกพยายามมองหาหญิงแต่ก็ไม่เจอ คนที่หนีมาได้ก็เล่าเหตุการณ์ด้วยน้ำตานองหน้า
"ในนั้นมีแต่ไฟกับควันเต็มไปหมด"
"บันไดก็ถูกเผา"
"ยังออกมากันไม่หมดเลย"
อะไรนะ! ยังมีคนติดอยู่เหรอ! แล้วน้ำล่ะ! รถดับเพลิงล่ะ! โมกวิ่งออกไปที่ถนนใหญ่ หมดหวัง รถติดเป็นแพ มองทั้งซ้ายและขวาก็ไม่เห็นวี่แววของรถดับเพลิง เธอวิ่งกลับมาแล้วเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที ไฟลามไปจนทั่วตัวตึกและบริเวณรอบๆ "อะไรกัน......อะไรกัน" โมกพูดไม่ออก สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือน้ำ น้ำปริมาณมากพอที่จะดับทะเลเพลิงเบื้องหน้าได้ "อย่างงี้หมดหวังแล้วล่ะ" ...หมดหวัง...ไม่นะ...หญิงยังไม่ออกมาเลย...น้ำ...น้ำ...ฉันต้องการน้ำ... น้ำ…

อาการเจ็บจี๊ดที่หน้าผากกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ความเจ็บเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ โมกก้มหน้า น้ำตาไหลพรากๆ เจ็บปวด สับสน หวาดกลัว เป็นห่วงเพื่อน
น้ำ!

สองมือที่สั่นระริก ยื่นออกไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว กลางหน้าผากทวีความเจ็บปวด เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ทันใดนั้น ผลึกสีน้ำเงินใสก็แหวกเนื้อออกจากกลางหน้าผาก ส่องแสงสว่างจ้า

พลัน

กระแสน้ำจำนวนมหาศาลออกมาจากฝ่ามือของโมก อัดตรงไปยังตึกสถาปัตย์ สายน้ำเย็นเริ่มดับทะเลเพลิงจากที่ลุกโชติช่วงให้มอดไหม้ นาน แต่สายน้ำที่ออกจากมือของโมกก็ไม่มีทีท่าว่าจะหมด กลับทะลักแรงขึ้นๆ เปลวเพลิงสีแดงฉาน เมื่อถูกผิวน้ำจำนวนมากถาโถมก็ค่อยๆมอดลง จากจุดหนึ่ง ไปอีกจุดหนึ่ง จนในที่สุด กองไฟขนาดมหึมาก็หายไป เหลือแต่ซากตึกดำเป็นตะโกและควันจางๆ เจิ่งน้ำนองไปทั่วภายในเวลาไม่กี่นาที

โมกยืนตะลึงงันทำอะไรไม่ถูก มือทั้งสองยังอยู่ในลักษณะเดิม เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง อย่าว่าแต่เธอเลย ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็เงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ต่างมองซากตึกอย่างงุนงง แล้วมองกลับมาที่โมก และแล้วทุกคนก็ได้ยินเสียงไซเรนรถดับเพลิงดังทั่วถนน "ขอทางหน่อยครับขอทางหน่อย" เจ้าหน้าที่ดับเพลิงตะโกนผ่านลำโพง รถดับเพลิงเข้ามาจอดหน้าตึก แต่สภาพที่เหลือแต่ซากและน้ำเจิ่งเหมือนมีพายุเข้า ทำเอาเจ้าหน้าที่งงไปตามๆกัน แต่ก็ต้องปฏิบัติงานต่อ บันไดลิงถูกส่งขึ้นไปบนชั้นบนสุดของตึก หน่วยกู้ภัยทยอยกันเข้าค้นหาศพ คนบาดเจ็บ และคนที่ยังค้างอยู่ คนแล้วคนเล่า ผู้ที่ได้รับการช่วยเหลือ เมื่ออกจากตึกแล้วก็ยังไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

แช๊ะ! ไฟแฟลชสว่างวาบจากด้านข้าง ยังไม่ทันที่โมกจะหันไปดู เธอก็ถูกรุมล้อมด้วยพวกนักข่าวที่มาจากไหนก็ไม่รู้
"น้องเป็นคนดับไฟใช่ไม๊ครับ"
"น้องชื่ออะไรครับ"
"ไม่ทราบน้องทำได้ยังไงครับ"
"เมื่อกี๊เป็นพลังจิตหรืออะไรครับ"
ฯลฯ
นักข่าวรัวคำถามเป็นชุดพร้อมกับยิงไฟแฟลชวูบวาบ ไม่มีโอกาสให้โมกตั้งตัว "แล้วผลึกที่หน้าผาก เกี่ยวข้องกับพลังนี้รึเปล่าครับ" นักข่างคนหนึ่งถามขึ้น เธอไม่เข้าใจที่เขาถาม แต่พอลองลูบหน้าผากดู ฝ่ามือก็สัมผัสวัตถุแปลกปลอมผิวโค้ง ทุกคนจ้องที่โมกเหมือนเธอเป็นตัวประหลาด

"โมก!" เสียงตะโกนเรียกชื่อ หญิงที่ออกมาได้แล้ว กำลังแหวกวงล้อมนักข่าวไปถึงเพื่อนได้ ก็ลากโมกออกมาแล้วพาวิ่งหนีไป จนแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาแล้วจึงหยุดพัก หญิงถาม "เธอเป็นคนดับไฟใช่ไม๊" "…ม…ไม่รู้" โมกตอบเสียงสั่นริกๆ "ฉันมองจากดาดฟ้าตึกเห็นเธอยืนอยู่แล้วมือเธอก็มีน้ำออกมา เอ๊ะ นั่นอะไรน่ะ" หญิงพึ่งสังเกตเห็นผลึกสีน้ำเงินใสกลางหน้าผากเพื่อน "ไม่รู้" โมกตอบ พอหญิงเอื้อมมือจะไปจับ เธอก็หันหน้าหนีทันที
"ไม่รู้!”
“ฉันไม่รู้!"

จาก : มิตสึกิ - 18/11/2000 22:57

Comment เกี่ยวกับ Fiction ตอนนี้
ชื่อ :
Email :
ICQ :
โฮมเพจ :
ข้อความ :