Oratorio (ตำนานศักดิ์สิทธิ์) ตอนอวสาน

หัวข้อ : Oratorio (ตำนานศักดิ์สิทธิ์) ตอนอวสาน
ข้อความ : การต่อสู้ครั้งสุดท้ายได้จบลงไปแล้ว จอมมารนอร์มพ่ายแพ้ไป ไปรท์และฟิลก็กลับไปยังอาณาจักรPocket และได้ทำการฟื้นฟูอาณาจักรขึ้นมาใหม่ ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อเป็นอาณาจักรเฮลบีท ถึงแม้ทุกอย่างจะจบลงไปแล้ว แต่เจ้าชายไปรท์ก็ยังรอดูว่าสิ่งที่เขาขอจากเคโร บรรพบุรุษของเขา จะเป็นจริงหรือไม่
แล้วเวลาก็ผ่านเลยไป
Oratorio (ตำนานศักดิ์สิทธิ์) ตอนอวสาน ตำนานศักดิ์สิทธิ์อันยาวนาน
5 ปีผ่านไป ณ อาณาจักรเฮลบีท (Pocket) ที่นี่ได้รับการฟื้นฟูให้กลับเป็นปกติ หลังจากที่ถูกทำลาย
และเจ้าชายไปรท์ก็ขึ้นครองราชย์ซะที เพราะเขาได้ทำตามคำสาบานของตนเองได้สำเร็จแล้ว ในวันนี้ไปรท์ก็ออกมาเดินเล่นนอกพระราชวัง
"ไม่ได้ออกจากพระราชวังซะนาน คิดถึงอดีตแฮะ"ไปรท์คลุมตัวด้วยผ้าสีดำ เพื่อปิดบังฐานะที่แท้จริงของตนเองเอาไว้ คนจะได้ไม่แตกตื่น ส่วนในพระราชวัง ฟิลเองก็ตามหาไปรท์อยู่เช่นกัน
"ไปรท์หายไปไหนนะ ยังมีงานอีกตั้งเยอะแน่ะ" ฟิลเดินไปหาทหารคนหนึ่ง เพื่อถามหาไปรท์
"องค์ราชินี มีอะไรรึพะยะค่ะ?" ทหารคนนั้นสงสัยที่ฟิลเดินมาหา
"ไปรท์ไปไหน พอจะรู้บ้างมั้ย?" ฟิลมองดูรอบๆก็ไม่เห็นไปรท์ ทหารคนนั้นได้ฟังก็หัวเราะ
"องค์ราชา ออกไปในเมืองแล้วพะยะค่ะ อีกนานมั้งพะยะค่ะ ถึงจะกลับ" ฟิลได้ฟังดังนั้น ก็แทบจะปล่อยเวทย์ออกมาแล้ว
"งั้นเหรอ งั้นชั้นคงต้องไปทำงานแทนไปรท์ก่อนล่ะ" ฟิลยิ้มอยู่ แต่ในใจเธอโมโหมาก ที่ไปรท์หนีงานไปเที่ยว
ไปรท์มาเดินเที่ยวเล่น ดูของไปเรื่อย จนมาพบกับอันตพาลกลุ่มหนึ่ง กำลังรังแกหญิงแกคนหนึ่งอยู่ จึงเข้าไปห้าม
"ทำอะไรน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ไปรท์เข้าไปขวางเอาไว้ อันตพาลพวกนั้นหันมามองไปรท์ และหันกลับไป
"ดูท่าทางกระจอกอย่าไปสนเลยพวกเรา" อันตพาลคนหนึ่งพูดขึ้น ทำให้ไปรท์โมโหมาก จึงจับขาของอันตพาลคนหนึ่งในกลุ่มนั้น ยกขึ้นมาแล้วทุ่มไปชนกับกำแพง
"ไงล่ะ จะปล่อยยายคนนั้นมั้ย" ไปรท์ยืนมองพวกอันตพาล แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมง่ายๆ จึงเข้ามารุมไปรท์ ไปรท์หลบได้หมด แต่มีอันตพาลคนหนึ่งทำผ้าคลุมของไปรท์หลุด ทำให้ไปรท์ต้องปิดหน้าตนเอง
"เอ๋? พวกเรารู้สึกมั้ย ว่าคนๆนี้หน้าตาคุ้นๆ" อันตพาลคนนั้นจะเข้าไปดูหน้า แต่ไปรท์เดินถอยออกไป หญิงแก่คนนั้นอาศัยจังหวะนี้หนีไปได้
"เพราะแกคนเดียว มันเลยหนีไปได้!!!" อันตพาลคนนั้นเข้าไปต่อยไปรท์ ไปรท์ใช้มือเพียงข้างเดียวจับแขนของอันตพาลคนนั้นทุ่มลงที่พื้น อันตพาลคนอื่นๆยังไม่ละความพยายามจึงเข้ามารุมไปรท์อีก
"หยุดนะ!!!" เสียงของชายคนหนึ่งตะโกนมาห้ามไว้ ทำให้ไปรท์และอันตพาลพวกนั้นมองไปที่ชายคนนั้น
"นางิสะ คาโอรุ!!!!"กลุ่มอันตพาลนั่นพูดเป็นเสียงเดียวกัน นางิสะเดินเข้ามาหาพวกเขา ไปรท์ยืนตะลึงเมื่อได้เจอนางิสะ จึงลืมปิดหน้า
"รังแกคนแก่อีกแล้วนะ ไปตายซะไป!!!" นางิสะต่อยหน้าอันตพาลคนหนึ่ง ทำให้อันตพาลคนนั้นกระเด็น
มาโดนไปรท์ จึงเห็นหน้าพอดี
"แย่แล้ว…." ไปรท์รีบถอยออกมาทันที นางิสะหันไปมองพอดี ก็ตกใจ อันตพาลทุกคนก็ตกใจเช่นกัน
"องค์ราชา!!!!!!" ไปรท์รีบวิ่งหนีออกไปจากบริเวณนั้นทันที นางิสะมองตามไปก็รู้สึกแปลกๆ
"ทำไมรู้สึกคุ้นเคยจังนะ……" นางิสะมองตามไป แล้วก็หันกลับมาจัดการกับพวกอันตพาลอีก ทางด้านไปรท์ก็วิ่งออกจากเมืองมาที่วิหารโบราณ สถานที่ที่ไปรท์ได้พบกับฟิลและผู้กล้าเป็นครั้งแรก
"5ปีแล้วสินะ ที่นี่เป็นสถานที่ที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของเรา….." ไปรท์เดินไปเรื่อยๆและนึกถึงอดีต จนมาถึงรูปปั้นเทพเจ้าขนาดใหญ่ ไปรท์ก็นึกถึงคำถามที่ทีนตั้มเคยถามตนเอาไว้
"ถ้าเจ้าชายต้องเล่าประสบการณ์ชีวิตของตนเอง เจ้าชายจะเล่าชีวิตเจ้าชายในช่วงไหนล่ะครับ?"คำถามของทีนตั้มซึ่งเมื่อก่อนไปรท์ตอบไม่ได้ แต่ตอนนี้ไปรท์สามารถหาคำตอบของมันได้แล้ว
"ชั้นจะเล่าเรื่องราวในตอนที่ชั้นได้พบฟิลและผู้กล้า ในช่วงนั้นเป็นช่วงที่ชั้นได้ทำอะไรเป็นตัวของตัวเองมากที่สุดจริงๆ" ไปรท์แตะที่รูปปั้นเทพเจ้า และนึกถึงการต่อสู้ที่ผ่านมา จู่ๆไปรท์ก็รู้สึกถึงพลังที่คุ้นเคยบางอย่าง มาจากในวิหาร
"พลังแบบนี้……. " ไปรท์เดินไปที่วิหาร และเดินเข้าไป ภายในมืดมาก แต่มีจุดๆหนึ่งที่สว่าง ไปรท์ก็เดินไปที่นั่น
"แสงอะไร……." ไปรท์หันไปเห็นผลึกบางอย่างอยู่ตรงกลางห้องนี้ ก็เข้าไปดู
"ผลึกเจ็ดสี มันแตกไปแล้วนี่!" ไปรท์หยิบผลึกเจ็ดสีออกมา แล้วมันก็เปล่งแสงเจิดจ้า แสงนั่นแยกออกเป็นเจ็ดสี พุ่งออกไปนอกวิหาร ณ พระราชวังเฮลบีท ฟิลบังเอิญเห็นแสงนั่นพอดีก็ออกไปดูที่หน้าตา
"แสงเจ็ดสี…….." ฟิลรีบออกไปจากห้องทำงานของไปรท์ทันที และออกไปที่ด้านหน้าของพระราชวัง
"มาซากิ ฟีโอน่า รูน ยูโรป้า มิตสึกิ คาซาโน่ นางิสะ……" ฟิลมองท้องฟ้าสีคราม แต่น่าแปลกที่คนปกติทั่วไปมองไม่เห็นแสงเจ็ดสีนั่น ทางด้านไปรท์ ผลึกเจ็ดสีได้กลับหลายเป็นผลึกใสๆธรรมดา จนน่าตกใจ แล้วบริเวณนั้นก็กลับมามืดมิดอักครั้ง
"น่าแปลกใจจริงๆ ทั้งๆที่วันนี้ได้เจอนางิสะแล้ว แต่ดูเหมือนความทรงจำทั้งหมดของพวกเค้าจะหายไป…." ไปรท์ส่ายหน้าแล้วเดินออกมาจากวิหาร ก็ได้พบดาบเฮลบีทปักอยู่ที่ด้านหน้าของวิหาร
"ดาบเฮลบีท นี่มันอะไรกัน!!! ก็เราต้องเสียดาบเฮลบีทไปตลอดกาลนี่!"ไปรท์ดึงดาบเฮลบีทออกมา แล้วร่างของชายคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าไปรท์
"ดาบนี่คือดาบของไปรท์ที่ 16 ลูกชายของท่าน" ชายคนนั้นพูดขึ้น ไปรท์ลองดูดีๆ ก็สังเกตเห็นว่าดาบเล่มนี้ไม่เหมือนกับดาบของตัวเอง
"แต่ผมยังไม่มีลูกนะครับ ท่านเคโร" ไปรท์เอาดาบปักลงที่พื้นเหมือนเดิมแล้วพูดกับเคโร เคโรก็ยิ้ม
"ตอนนี้ยังไม่มี แต่ต่อไปมีแน่ๆ" เคโรยิ้ม ทำให้ไปรท์หน้าแดง แล้วเคโรก็ชี้ไปทางรูปปั้นเทพเจ้า ไปรท์ก็มองไปที่รูปปั้น ก็เกิดความสงสัย
"รูปปั้นทำไมรึครับ?" ไปรท์มองไปที่รูปปั้นก็สงสัย เคโรผลักที่หลังไปรท์เบาๆ และยื่นดาบให้
"ไปที่รูปปั้นสิไปรท์ ข้าทำตามคำขอของเจ้าแล้ว" ไปรท์ได้ยินดังนั้นก็วิ่งไปที่รูปปั้นเทพเจ้าขนาดใหญ่ เคโรมองตามไป แล้วนึกถึงตัวเอง
"นอร์ม น้องข้า ถ้าเจ้าไม่เลือกที่จะเป็นจอมมาร เราสองคนพี่น้องคงจะมีความสุข…." แล้วร่างของเคโรก็หายไป เมื่อไปรท์วิ่งไปที่รูปปั้น ก็พบกับประตูมิติ
"ประตูมิตินี้ ไปถึงไหนกันนะ แต่…." ไปรท์ตัดสินใจและเดินเข้าไปในประตูมิตินั่น ก็ออกมาที่ทุ่งดอกไม้ในoracle ที่ด้านหน้าของวิหารใหญ่ มีชายหนุ่มหญิงสาวทั้งเจ็ดคนยืนอยู่ตรงนั้น
"เจ้าชายไปรท์!!" ทั้งเจ็ดคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน ด้านหลังของไปรท์ ฟิลเดินออกมาจากประตูมิติและเดินมาหาไปรท์
"ยืนงงอยู่ทำไมล่ะ ไปหาพวกเค้าสิ" ฟิลจูงมือไปรท์ไปหาทั้งเจ็ดคน ทั้งเจ็ดคนรีบมาหาฟิลและเจ้าชายไปรท์ทันที ทันใดนั้นดาบเฮลบีทก็เปล่งแสงสีทอง และหายเข้าไปในร่างของฟิล
"เจ้าชายไปรท์ ยินดีด้วยกับลูกชายคนแรกนะคะ" ยูโรป้ายิ้ม คนอื่นๆก็ยิ้มเช่นกัน ไปรท์หันไปหาฟิล ฟิลก็หน้าแดง
"พวกเราดีใจที่ได้พบกับเจ้าชายอีกครั้งนะครับ พวกเราเห็นแสงเจ็ดสี แล้วจู่ๆก็มาอยู่ที่นี่" รูนพูดขึ้น
"จากที่จำเรื่องในอดีตไม่ได้ ก็จำได้ขึ้นมาทันที แต่คงใช้พลังเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว" มาซากิเข้ามากอดคอรูน ไปรท์ส่ายหน้า
"แม้ใช้พลังไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก แค่พวกเธอกลับมาก็เพียงพอแล้ว" ไปรท์เข้าไปกอดคอมาซากิและรูน
"ผู้กล้าและไปรท์ มีความผูกพันธ์กันมากจริงๆ พวกเค้าถือเป็นเพื่อนแท้ของไปรท์จริงๆ"ฟิลนึกในใจ แล้วคาซาโน่ก็เดินมาหาฟิล
"คุณฟิลกับเจ้าชาย คงมีความสุขดีนะคะ" คาซาโน่แซวนิดๆ ทำให้ฟิลหน้าแดง แล้วยูโรป้ากับฟีโอน่าก็เดินมาหาเช่นกัน
"รอให้พวกเราเรียนจบก่อนนะคะ แล้วพวกเราจะไปช่วยงานที่พระราชวัง" ฟีโอน่าพูดขึ้น
"ไม่ต้องเรียนให้จบหรอกนะ พวกเธอถึงเรียนไม่จบ ก็เก่งกว่าคนที่เรียนจบซะอีก"ฟิลยิ้ม ยูโรป้าคิดแบบเดียวกัน นางิสะกับมิตสึกิมองพวกเค้า แล้วยิ้ม แต่ไม่เข้าไปหา
"เวลาผ่านไปเร็วจริงๆเลยนะ 5ปีแล้วที่พวกเราต่อสู้กับพวกนอร์ม" นางิสะมองไปบนท้องฟ้า
"ทั้งที่ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่กลับฟื้นขึ้นได้ และยังกลับมาพบกับเจ้าชายไปรท์ได้อีก…" มิตสึกินึกเรื่องราวที่ผ่านมาแล้วยิ้ม
"คราวนี้ พวกเธอคงจะอยู่ที่พระราชวังเฮลบีทตลอดไปนะ" ไปรท์ยิ้มและมองมาที่ทั้งเจ็ดคน ทั้งเจ็ดคนก็ยิ้ม
"แน่นอนครับ/ค่ะ ก็พวกเรามีหน้าที่คุ้มครองเจ้าชายมาตั้งแต่อดีตแล้วนี่ครับ/ค่ะ" ฟิลและไปรท์ได้ยินพวกเค้าพูดแบบนั้น ก็มั่นใจว่าพวกเค้าจะอยู่กับทั้งสองคนตลอดไป
"งั้นกลับกันเถอะนะ กลับไปที่พระราชวังเถอะ" ฟิลพูดขึ้น ทั้งหมดเข้าประตูมิติไป และoracleก็จะเป็นสถานที่แห่งความทรงจำให้กับไปรท์รุ่นอื่นๆต่อไป
"ต้องขอบคุณโชคชะตาที่ให้ชั้นได้พบกับฟิล มาซากิ ฟีโอน่า รูน ยูโรป้า มิตสึกิ คาซาโน่ นางิสะ การที่ได้พบกับพวกเค้านั้น ทำให้ชีวิตของชั้นเปลี่ยนไป เพิ่งจะได้รู้ว่าการใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่านี่เป็นยังไง มิตรภาพ ความรัก ความเจ็บปวด ความเศร้า การสูญเสีย ทุกสิ่งทุกอย่างทำให้ชั้นเข็มแข็งขึ้น เรื่องที่ผ่านมาคือเป็นตำนานศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา" แล้วตำนานก็ปิดฉากลง พร้อมกับความสงบสุข
The End
ในที่สุด Oratorio (ตำนานศักดิ์สิทธิ์) ก็จบลงแล้วนะคะ ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามมาตลอด
หลังจากนี้ไปก็ขอฝากผลงาน เรื่องที่สาม Epilogue Of The Final Discriminationz (อารัมภบทแห่งการตัดสินใจครั้งสุดท้าย) ด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานของชั้นนะคะ

จาก : ฟีโอน่า - 18/11/2000 14:07

Comment เกี่ยวกับ Fiction ตอนนี้
ชื่อ :
Email :
ICQ :
โฮมเพจ :
ข้อความ :