หัวข้อ : เมื่อToki2 เกิดตรงข้าม ตอน C&C (Cycle and Circus) ข้อความ : เข้าสู่เดือน3ปี2000 สืบเนื่องจากตอนที่แล้ว สายวันที่14มีนาคม ผมเดินไปโรงเรียนท่ามกลางอารมณ์โกรธที่รุนแรงการตื่นสายก็เป็นแรงเครียดบวกเพิ่มไปด้วย เดินไปก็บ่นระบายไป "เจ็บใจนัก ถ้าเดือนที่แล้วไอ้เจ้านักเลงพวกนั้นไม่เข้ามาหาเรื่องล่ะก็! ฮึ ป่านนี้ได้ไปเที่ยวกับสุมิเระแล้ว(อาการโกรธของโลที่เสียโอกาสแหงๆ) ยัยมิโฮะก็ตัวดีหนอยอะไรกันเอาปลาร้ากลิ่นช็อคโกแลตมาหลอกกันได้ ฮึ้ย!" เฮอะบ่นไปก็ไร้ค่าผมคิดเรื่องมันผ่านไปแล้ววันนี้ก็คงไปโรงเรียนสายอีกนั่นแหละ หนอยแน่เจออีกทีคราวนี้แกไม่รอดแน่ไอ้นักเลงหัวไม้ เปรี้ยง! หลังเท้าของผมถูกเหวี่ยงเข้าใส่กระป๋องน้ำผลไม้ที่ถูกทิ้งกลางถนนอย่างเต็มแรง แม้จะเป็นการกระทำที่รุนแรงป่าเถื่อน แต่มันก็ช่วยระบายความเครียดได้เป็นอย่างดี กระป๋อง...ถูกซัดขึ้นไปลอยโด่งขึ้นข้ามหลังคาบ้านไป(เวอร์ไปป่าวเนี่ย?) จนไปตกอีกฟากหนึ่ง โป๊ก! โอ้ย! เป็นเสียงที่ดังกลับมา บ่งบอกว่าเข้าเป้าแหงๆ ....... ซวยดิ ไม่ได้ตั้งใจให้โดนใครนะนี่ เป็นเรื่องแน่แต่...เอาวะเรื่องมันก็เกิดไปแล้ว ไม่แน่อาจเป็นนักเลงพวกนั้น คราวนี้จะซัดให้หลาบจนไม่กล้ามาเป็นอุปสรรคในการเดทอีกเลยคอยดู ผมคิดเช่นนั้นเลยทำใจดีสู้เสือออกไป แต่แล้วความมั่นใจนั่นก็แตกสลายเมื่อ เจ้าทุกข์จากกระป๋องบินนั้นเดินออกมาจากซอยในลักษณะหัวโนปูดขึ้นบนผมสีชมพู(ก็น่าจะรู้อ่ะนะว่าใคร...) มือขวากอดตุ๊กตาเคโระ ส่วนมือซ้ายถือหลักฐานชิ้นสำคัญสภาพถูกบีบบี้อย่างแรง(กึ๋ย เสือตัวนี้ท่าจะสู้ไม่ไหว) หนะหนีดีกว่าเรา ไม่ทันครับเธอเห็นผมแล้ว มิโฮะ-แก ไอ้___ หาเรื่องฉันแต่เช้าเลยเรอะ ยิ่งสายๆอยู่ เธอว่าผมมือขวาก็ถือกระป๋องบี้ๆนั่นชี้หน้าผม หนีเด้ไม่อยู่ให้โง่หรอก ผมชิงออกตัวก่อนล่ะ ********เฮ้ยอย่าตามมา******* หยุดนะ! ไม่หยุดโทษคูณ2แน่แก มิโฮะตะโกนตามหลังมาแบบติดๆ คนอะไรวะเนี่ยวิ่งเร็วชมัด โธ่เว้ยอะไรก้านนนน นักลงนักเลงไม่เคยกลัวเก่งแค่ไหนก็ไม่หวั่น ดันมาพลาดแพ้ทางมิโฮะซะได้ อะไร้รรร!ยังตามมาอีกเร้อออออ!? ปากก็บ่นเท้าก็วิ่งจนมาถึงโรงเรียนจนได้ ไม่น่าเชื่อว่าที่มาโรงเรียนแทบจะสายแต่กลับทัน(เพราะโดนไล่มาแท้ๆเล้ยยย) แต่ไม่ยักเจอมิโฮะแฮะ ผมค่อยๆชำเลืองมองออกไปทางข้างหน้าประตู ตึกตัก! ตึกตัก! ใจเต้นระรัวกลัวโดนอัด ควับ!เหลียวซ้าย ควับ!แลขวา ฮ้า!รอดไปทีหนีพ้นจนได้ "หนีใครพ้นเหรอคะ?" อ๋อ ก็ยัยเถื่อนมิโฮะไง ผมเอามือเช็ดเหงื่อ ผมหันไปข้างหลังดูว่าใครถาม ! หงะ ! เฮ้ยย เป็นไปไม่จริง ! มะมิโฮะ มาอยู่ข้างหลังตอนไหนเนี่ย มิโฮะ-ฮ่ะ คราวขอยัยเถื่อนคนนี้ใช้ค่าหัวโนหน่อยนะคะ คิดว่าหนีฉันพ้นเรอะคะ ผั้ว!~~~~~~............................................. ................................กิ้วก๊อง!..................... มาถึงช่วงกลางวัน ผม- ..........ตุ่ย.... ตุ่ย.... หน้าตาตอนนี้เครียดมาก ทาคุมิ- อ้าว! ___คุง หน้าไปโดนอะไรมาน่ะ ช้ำเขียวช้ำแดงเลย ผม-ไม่ต้องมายุ่งกะชั้นปล่อยชั้นอยู่เงียบๆเถอะ ฮึก ทาคุมิ- อิอิ สงสัยโดนมิโฮะซัดมาแหงล่ะ ก๊อง!!! ถูกเผงเลย เจ็บใจนัก เอาเถอะ เครียดไปก็เสียอารมณ์ ออกไปข้างนอกดีกว่า ไวท์เดย์ทั้งที ยังไงซะคราวที่แล้วก็ยังไม่ได้ไปดูละครสัตว์กับโฮมูระเลย เอาช็อคโกแลตไปให้เธอดีกว่า ตัดภาพมาที่ระเบียงหน้าห้อง ผมมอบช็อคโกแลตให้เธอ เธอดีใจใหญ่เลย ดูท่าอายด้วย เห็นพูดขอบคุณแล้วก็เดินหน้าแดงเข้าไปในห้องเลย แหมเธอดีใจเราก็ดีด้วยนา เอ...แต่เหมือนจะเห็นเจ้าทาคุมิเดินผ่านลับๆล่อๆแฮะ แล้วผมก็เดินเข้าห้องเรียนเตรัยมเรียนคาบบ่ายต่อ ไง___จัง!มีเสียงทักผมมาจากนอกห้อง ผมหันไปมอง กึ๋ย!ฮิคาริ...มีมีอะไรเหรอ ฮิคาริไม่เดินเข้ามาแต่ทำหน้าออกหงุดหงิดใส่ "แหม...น่าอิจฉาอาคาอิจัง จังเลยฮึ!" เธอพูดบ่นออกมา แสดงว่าเธอเห็นภาพเมื้อกี้ชัดๆแน่เลย เธอทำท่าจะเดินกลับไปด้วยห้นาตาที่ตึงเครียดเช่นนั้น บ่งบอกได้เลยว่าระเบิดได้ถูกจุดชนวนไปแล้ว....ต้องหาทางแก้โดยด่วน นักเล่นเกมส์ที่ดีย่อมรู้ทางแก้เป็นธรรมดา ^_^ เดี๋ยว! ฮิคาริ! ผมทักขึ้น ฮิคาริ-มีอะไร! เธอพูดในลักษณะที่หันหลังให้ผม ผมก็ไม่อาจอ่านใจเธอได้ว่าคิดอะไร แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วคงยังโมโหอยู่นั่นแหละ ผม-นี่ๆเสาร์นี้ว่างป่าว ฮิคาริ-ทำไม! ผม-อ่า ช่วงดอกซากุระเบ่งบานใกล้หมดแล้ว เราไปเดินดูทิ้งท้ายหน่อยไม๊ กะว่าอยากไปดูเหมือนกันแต่ไม่มีใครไปด้วยน่ะ เอ่อคุณฮิคาริจะช่วยให้เกียรติ์ไปเป็นเพื่อนกระผมด้วยได้ไหมครับ(ตามน้ำเลยฉัน) ฮิคาริ-พูดจริงป่าว? ผม-จริงดิ ไปไม๊ล่ะ ไปๆๆ ฮิคาริเธอหันหลังมายิ้มดีใจใหญ่ "แหมคิดแล้วเธอต้องชวน" ฮิคาริเอ่ย ผม-??? อ้าวแผนอะไรของเธอเนี่ย ผมเองเริ่มคิดงงกับท่าทีเธอ ก็เมื่อกี้ยังโกรธอยู่เลย เธอไม่ใช่คนเปลี่ยนแปลงอารมณ์จากโกรธเป็นร่าเริงได้ไวเหมือนมิยูกินี่นา ฮิคาริ-ปล่าว ปล่าว แผนของทาคุมิน่ะ ผม-แผนของทาคุมิ? หรือว่าที่เมื้อกี้มันลับๆล่อๆ ฮิคาริ-ใช่แล้ว เมื่อกี้ฉันบ่นลอยว่าเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวกับ___จังเลย ทาคุมิเดินผ่านมาพอดีเลยเข้ามาบอกฉันน่ะ ผม-บอกอะไรเหรอ? ผมเริ่มเข้าใจไอเดียเจ้าทาคุมินิดๆแล้วล่ะ ฮิคาริ-ก็อย่างที่ว่าแหละ ให้คุยอะไรก็ได้เกี่ยวกับโฮมูระ แล้วทำหน้าจริงจังน่ะ ทำไมเหรอ ผม-! แสดงว่าเธอไม่เห็นเมื่อกี้ใช่ไหน ฮิคาริ-เห็น? เห็นอะไรเหรอ? เนี่ยฉันพึ่งมา หรือว่าโฮมูระมีอะไรเหรอ ทาคุมิถึงให้ทักเรื่องนี้น่ะ ผม-ปล่าวๆ (เกือบซวยแล้วตู ถามจนได้เรื่อง) พอดีเลยทาคุมิแอบย่องเข้าไปในห้องแล้ว อย่าคิดว่าชั้นไม่เห็นนะ ฮิคาริ-แล้วจะไปเมื่อไหร่ดีล่ะ ผม-เดี๋ยวนะฮิคาริรอแป๊บ ผมเดินเข้าไปในห้องสักพักเล็กๆก็มีเสียงคุยดังเบาๆออกมาจากห้อง............. ผั๊ว! หนอยแก! ปึ้ก! เพล้ง! แกทาคุมิ แบล็กเมล์ชั้นเรอะ! เคร้งคร้าง! เดี๋ยวก่อน___คุง ชั้นอธิบายได้ แคร้ง! Shut Upคราวก่อนยังไม่เข็ดอีกเรอะแก! ตุ้บผั้ว! ตูม! อ้ากกก!!!!!(มันเบายังไงวุ้ยเนี่ย) ครู่เล็กๆต่อมา....... ผมเดินออกมาจากห้องในลักษณะเหนื่อยนิดๆเสื้อยับหน่อยๆ "โอเคเสร็จธุระแล้วล่ะ งั้นเอาเป็นพรุ่งนี้สายๆละกัน"ผมบอกฮิคาริไป "งั้น9โมงเจอกันที่หน้าสวนสาธารณะกลางนะ" ฮิคาริยิ้มร่า พลางวิ่งไปเข้าห้องของเธอแล้วเหลือบไปทางทาคุมิแล้วพูดขึ้นว่า "ขอบใจมากที่ให้ไอเดียนะ แหมนอนตั้งแต่กลางวันเชียว ไปฝุบที่โต๊ะก็ได้นี่มานอนทำไมที่พื้นก็ไม่รู้ ระวังเป็นหวัดล่ะ" เธอยังไม่ลืมที่จะทักทาคุมิที่ยังนอน(โดนน๊อค)คว่ำอยู่กลางห้องก่อนไป วันที่15มีนาคม ผมมายืนรอฮิคาริแต่สาย "เฮ้อ...ทำไมช้านักนะ" ผมบ่นไม่ทันสุดก็มีเสียงเรียกผม___จัง อ๊ะเสียงฮิคารินี่นาปั่นจักรยานแพนเทอร์มาด้วย มาทางผมแต่!เฮ้ย!มันจะไม่เร็วไปหน่อยเรอะ! เฮ้ย! เบรค! ฮิคาริ เบรค! เธอปั่นจักรยานเข้าใกล้ผมเรื่อยๆ ฮิคาริ้ เบร้คคค! เอี้ยดดดดดดดด~~~~~~~~~~~ .......................แหงะ กะเกือบไปแล้วเธอเบรคได้จังหวะดีมากจอดระยะสังหารจุดยุทธศาสตร์ดีมาก รถห่างผมแค่ไม่ถึงนิ้วเลย "ทำไมรีบปั่นขนาดนั้นล่ะฮิคาริ อันตรายนะ" ผมเตือนเธอ ฮิคาริ-อ๊า โทษทีๆ เห็นสายเลยรีบปั่น พอได้ปั่นเร่งๆแล้วมันก็มันส์ดีน่ะเลยไม่หยุด เอาเถอะๆ เข้าไปกันเถอะเดี๋ยวสายแล้วจะร้อนนะ "ก็ดี" ผมบอกไปแล้วเอื้อมมือไปจับแฮนด์ว่าจะเป็นคนปั่น เดี๋ยว! ฮิคาริทักขึ้น ผม-มีอะไรเหรอ ฮิคาริ-ขอฉันเป็นคนปั่นเถอะสนุกดี อืม ยังไงก็ได้ ผมก็เลยให้เธอปั่นส่วนผมไปยืนเหยียบท้ายรถเกาะไหล่เธอแทน ว่าแล้วเธอก็เริ่มโชว์ความสามารถเธอล่ะ ช่วงแรกของถนนที่ปั่นไปซากุระบานโปรยปรายสีชมพูระเรื่อสวยดีมากเลย เห็นแล้วสบายใจผมก็คุยเรื่อยเปื่อยกับฮิคาริอย่างสนุกสนาน ลมก็เป็นใจพัดมาโกรกๆเย็นสบายดีจริงๆ ผมปั่นมาถึงช่วงท้ายของถนน จะออกไปทางด้านหลังต้นซากุระไม่มีแล้ว มีแต่ทางเดินกันม้านั่งข้างๆเท่านั้นเองถนนก็โล้งโล่ง(ชักสังหรณ์ใจไม่ดีแล้ว)เธอก็เริ่มเข้าที่แล้ว เฟี้ยวววว! เดี๋ยวก่อน(นั่นไงตูว่าแล้ว)ไม่ต้องรีบปั่นนักก็ได้ อันตราย! ไม่เป็นไรน่ามือขั้นนี้แล้ว สนุกดีออก ระวังโค้งหน้า! ฟิ้ววววว เข้ามาได้แบบสวยงาม แต่ผมไม่สวยด้วยหรอกนะน่ากลัวจะตาย "นี่ฮิคาริ ไม่ใช่แข่วกรังปรีย์ เข้าโค้งน่ะแตะเบรคด้วยเถอะฉันกลัว" ฮิคาริเธอเงียบแปลกๆพิกลยังไงอยู่ผมเองก็เริ่มสงสัยแปลกๆตระหงิดเหมือนกัน เธอยังคงปั่นเงียบๆต่อไปจนมาถึงทางลาดออกสวนสาธารณะ มันน่าจะถึงเวลาเบรคแล้วนา ทำไมเธอไม่เบรค! ผม-ฮิคาริเบรคเร็ว!ลงเนินเร็วงี้เดี๋ยวก็คะมำคู่หรอก ผมรีบเตือนเธอทันควัน ฮิคาริ-.......... ผม-เงียบอะไรอยู่เล่า เบรคดิ้เร้ววววว ฮิคาริ-ก็ ก็อยากเบรคอยู่อ่ะนะ.......... เธอตอบเสียวอ่อยๆ ผม-แล้วทำไมไม่เบรคเล่าจะลงเนินอยู่แล้วว เธอหันมายิ้มแห้งๆให้ผม แล้วหยิบเชือกเส้นเล็กๆจากแฮนด์รถขึ้นมาให้ผมดู "นี่ไงล่ะเบรค" แฮะๆ ผม-หา!?เบรคขาด!!! ยังจะมาแฮะๆอีกเรอะ(มิน่าโค้งเมื้อกี้เธอไม่ยอมเบรค) ทำไงดี๊ไม่งั้นหลุดโค้งตกแม่น้ำน๊าาาาาา เป็นจังหวะที่เหมาะมาก ผมเห็นนักเลงเมื่อคราวก่อนกำลังหาเรื่องคู่เดทคนอื่นอยู่พอดี ผมเอื้อมมือไปดันแฮนด์รถเปลี่ยนทางเดินรถไปทางนักเลงนั่น ฟ้าวววว! 3นักเลง-เสียงอะไรฟะ ผม-เฮ้ย! รบกวนหยุดรถทีเน้อออ 3นักเลง-เฮ้ย! เฮ้ย! เฮ้ย! โครม!~~~~~................... ................................. ฮิคาริ-ซวยจริงๆเนอะ___จัง เบรคไม่น่าขาดเลย ผม- เออดิ!ฉันถึงบอกอย่าปั่นให้เร็วนักไง แล้วไงล่ะคนที่เข็นไปซ่อมก็เป็นฉันอีกนั่นแหละ ผมตอกกลับแบบเบาๆ ฮิคาริ-ช่วยไม่ได้นี่ก็ข้อมือเคล็ดนี่นา ช่วยๆกันหน่อยน่า แล้วพวกนักเลงพวกนั้นล่ะจะปล่อยสลบไว้อย่างนั้นเหรอเขาอุตส่าห์ช่วยหยุด(หลบไม่ทัน)รถให้ ผม-ช่างมันเถอะ โดนซะบ้างก็ดีคราวหน้าจะได้ไม่มีอุปสรรค์ในการเดทอีก เดินไปเรื่อยผมเริ่มเกิดไอเดีย เฮ้ยทางที่จะไปร้านซ่อมรถนี่มันใกล้คณะละครสัตว์นี่หว่า ไม่รีรอล่ะคราวก่อนก็ยังไม่ได้เจอสุมิเระเลย ผมรีบออกปากชวนฮิคาริทันที ผม-นี่ๆ ฮิคาริเอารถไปฝากซ่อม แล้วเราไปดูละครสัตว์ไม๊ ฮิคาริ-ละครสัตว์เหรอ? ผม-ใช่ๆ วันนี้วันสุดท้ายแล้วนะไปดูหน่อยไม๊ ฮิคาริ-อืมไปก็ดี ว่างอยู่แล้ว เป็นอันตกลง แล้วพวกเราก็เอารถไปฝากซ่อมไว้ที่ร้านแล้วไปที่จัดแสดงละครสัตว์กัน ที่คณะละครสัตว์ "เยี่ยมไปเลย" ผมทักฮิคาริ "นี่ๆ___คุงดูสิสิงโตน่ารักจัง" ฮิคาริเองก็คงดูชอบด้วย หลังละครสัตว์เลิกขณะที่เรากำลังจะเดินกลับผมก็บอกฮิคาริ ผม-นี่ฮิคาริ เดี๋ยวฉันมีธุระน่ะ ต้องขอตัวไปก่อนนะ ฮิคาริ-ไม่!จะไปไหนเล่าก็ไปด้วยกันก็ได้นี่นา อ้าวเธอดันไม่ยอมให้ผมไปอีก แล้วจะพาเธอไปด้วยได้ไง แน่นอนผมย่อมมีวิธีการของผม ผมหายใจเข้าลึกๆยืดอก แล้วชี้มือขึ้นไปบนฟ้าทันที! แล้วตะโกนออกมาอย่างดังว่า!!! ผม-UFO! (โหยมุขเก่าชมัดใครจะเชื่อว้าเนี่ย แต่ผมมีแผน2รองรับเหมือนกัน) ฮิคาริเธอก็เหวอมองตามไปแป๊บเหมือนกัน พริบตานั่นผมก็หายไปแล้ว เธอมองกลับมาไม่เห็นผมแล้ว"อะไรกัน! หายไปไหนแล้ว! ไวชมัดเล่นหนีกลับไปก่อนเลยเรอะ หนีความเร็วชั้นไม่พ้นหรอก"แล้วเธอก็ออกวิ่งไปหาผมโดยคิดว่าผมแอบหนีกลับไปก่อน ภายในถังขยะนั้น....ผมยืดตัวออกมาจากถังขยะนั้นพลางพูด"เห็นไม๊ บอกแล้วจับฉันไม่ได้ก็ไม่เชื่อ"(พูดยังงั้นก็เถอะใจจริงน่ะคิด เฮ้อ!ต้องมาใช้วิธีน่าสมเพชชมัดเลยตู) ช่างเถอะยังไงก็หนีพ้นแล้วไปหาสุมิเระดีกว่าคงยังว่างอยู่นะ อ่าฮะยังอยู่จริงด้วย คนเดียวอีกต่างหาก อย่างนี้ต้องฉุด!เฮ้ยๆๆไม่ใช่ๆต้องเข้าไปคุย "ไงสุมิเระจัง" ผมเดินเข้าไปทักเธอ เธอหันมาเห็นผมก็ดีใจใหญ่เลย "อ้าวพี่___น่ะเองมาดูจริงๆด้วยแหม มาดูซะวันสุดท้ายเลย" คุยกับเธอได้สักพักผมก็ออกปากชวนเธอไปเที่ยวส่งท้ายหน่อย เธอก็เห็นด้วยแต่ขอไปถามพ่อเธอก่อน ......สักพักเธอก็วิ่วยิ้มร่าออกมา"เย้!ไปกันเถอะพี่___ พ่ออนุญาติแล้ว" เป็นอันตกลง "เอ...แต่ทำไมพ่อเธออนุญาตง่ายยังงี้นะ"เป็นคำถามที่ผมยังสงสัย เธอก็ตอบอย่างทันที"หนูก็ไม่รู้ท่านนา ท่านบอกให้ไปได้แต่....." "แต่อะไรเหรอ"เธอพูดยังงี้ผมยิ่งสงสัยไปใหญ่ "พ่อบอกให้เอาปืนไปด้วยน่ะ...เห็นบอกมีถ้าอะไรแปลกๆไม่น่าไว้ใจก็กดให้หมดแม็คเลย นี่พ่อสอนให้เล็งตรงนี้ด้วยแหละ" เธอหยิบปืนเล็งมาตรง...ผม"ไม่ต้อง! ไม่ต้องโชว์หรอกเสียว รีบไปเถอะเดี๋ยวค่ำซะก่อน" บรือ >_< สยอง ตัดมาที่สวนสนุก เธอชวนผมขึ้นชิงช้าสวรรค์(รู้สึกในเกมส์จะเรียกรถชมวิวอะไรเนี่ยแหละ) เราคุยกันอย่างใกล้ชิดบรรยากาศเป็นใจ แต่มีภัยปืนเป็นอุปสรรค์(น่าเจ็บใจจริง) ผมได้รู้เรื่องเกี่ยวกันตัวเธอหลายอย่าง น่าสงสัยเอ้ยสงสารจังต้องออกแสดงแต่เด็กย้ายโรงเรียนบ่อยจึงไม่มีเพื่อนแย่จังเลย "เอางี้สิสุมิเระ ถ้าเหงาก็เมลล์มาหาผมนะ(แหมทันสมัยด้วย)ที่ [email protected] เฮ้ยๆๆไม่ใช่ของแกไอ้เจ้าK.W.E.ของฉันต่างหากที่ [email protected] ต่างหากเล่า แหมเผลอเป็นไม่ได้แกก็ท่าทางโลเหมือนกันนี่" ถึงตอนนี้ผมก็สนุกกับเธอมามากแล้วน่าจะได้เวลากลับแล้วล่ะ ผมจึงชวนเธอกลับ แต่เธอยังสนุกอยู่จึงขอต่อรอง สุมิเระ-นี่!พี่___เดี๋ยวก็จะกลับแล้วใช่ไหมล่ะเอางี้หนูขอเข้าบ้านผีสิงเป็นที่สุดท้ายละกัน ไม่เคยเข้าซะที ผม-บะบ้านผีสิงเหรอ!? สุมิเระ-พี่___กลัวเหรอ ฮิฮิ ผม-ผีน่ะไม่กลัวหรอก ฉันกลัวลูกปืนเธอจะลั่นใส่ซะมากกว่า เธอก็หัวเราะคิกๆใส่ผม"ปืนไม่มีลูกจะกลัวอะไรล่ะพี่" เพล้งง!!!โอ หน้าแตกยับเลยเรา ทำไม้ตอนนั้นเราไม่ดูให้ดีนะ และแล้วผมก็ไปบ้านผีสิงกับเธอ ณ.บ้านผีสิง เธอทำท่ากลัวแต่สนุกมือก็กอดแขนผมแน่น แต่เดินนำผมไป(สุดท้ายกลัวจริงป่าวเนี่ย?) เธอเดินตรงไปมีลูกไฟลอยมา กรี้ด~~ นั่นไงคิดแล้วเธอต้องตกใจ เดินไปสักพักก็มีผีโผล่มาทางขวา กรี้ด~~ เธอกอดแขนผมแน่นขึ้น คราวนี้เธอเดินเร็วขึ้นคงรู้แล้วสิ ว่าน่ากลัวยังไง คงอยากจะออกแล้วล่ะ ผีก็โผล่มาทางซ้ายอีก กรี้ด~~ "ไม่ไหวแล้วพี่___รีบออกเถอะน่ากลัวจังเลยอ่ะ"เธอหันมาหาผม กรี้ด~~ "เฮ้ย!ฉันไม่ใช่ผีนะ!" ไม่ไหวๆอินมากไปแล้วมั้ง ในที่สุดผมก็เดินออกมาจากบ้านผีสิงกับเธอ "อืมดึกแล้วกลับกันเถอะสุมิเระ เดี๋ยวพี่ไปส่งเนี้ยว! (นั่นๆอาการโลเหวอออกมาแล้วแกว่าแต่ชั้น) แล้วผมก็ไปส่งเธอรถของคณะละครสัตว์กำลังรอพอดีเลยเธอขึ้นรถไป รถออกเธอมองผมออกมาทางหน้าต่างแล้วตะโกนบอกผม"พี่ปีหน้าต้องมาดูอีกนะ" "อื้อ!" ผมตะโกนกลับไป มองเธอจนลับตาผมจึงหันหลังเดินกลับ ผมเดินไปทางร้านจักรยาน นึกออกแล้วพูดขึ้นมา เอ!ป่านนี้ฮิคาริคงกลับไปแล้วมั้ง เฮ้อถ้าเธอรู้ว่าเราหลอกแล้วแอบไปเที่ยวคงโกรธแน่ "ก็รู้ดีนี่" !?! สะเสียงคุ้นๆแฮะ ผมค่อยๆหันหลังไป~~~~กึ๋ย! ฮะฮิคาริ ยังไม่กลับไปอีกเรอะ! ฮิคาริ-ก็กลับไปแล้วล่ะแต่นึกได้ว่าลืมจักรยานเลยกลับมาเอาแล้วก็......... เยี่ยมดีนี่เดินสารภาพพร้อมเลยนะไม่ต้องไต่สวนให้เสียเวลา(ไม่น่าพูดออกไปเลยตู) ฮิคาริเธอนั่งควบจักรยานมองผมจริงจัง ผม-กะกึ๋ย! ซวยแล้ว คือยังไงดีล่ะฉันอธิบายได้นะ ล่ะแล้วมือไม่เป็นไรแล้วเหรอ? ^_^;;; "ไม่ต้องพูดมาก"เธอปั่นจักรยานตรงมาทางผม "วิ่งไป!ถ้าหนีจักรยานฉันได้ไม่เอาผิด แต่ถ้าโดนชนอย่าโทษกันนะ!" ผมออกวิ่งอีกรอบ โธ่! ซวยจริงตูวิ่งทั้วเช้าทั้งเย็นเลยยยย "วิ่งไป!หยุดตาย!" อ๊าาาาาอย่าปั่นเร็วนักดิ้~~~~~~~~~~~ K.W.E.-และแล้วก็จบลงได้อีกตอน ตอนนี้ไปผมเปลี่ยนชื่อสมมติจาก...เป็น___แทนแล้วนะครับจะได้ไม่งงกับการเรียกชื่อในบางครั้ง ปล.ท่านที่พึ่งอ่านผลงานผมถ้าอยากอ่านตอนก่อนๆ(ก่อนย้ายที่น่ะ นึกถึงความหลังจัง)บอกได้นะครับ ช่วงปิดเทอมผมกลับไปรวมตอนมาแล้วล่ะ นั่งแก้คิดผิดยาวเลย ตอนนี้ไปก่อนคร้าบบบ จาก : K.W.E. - 17/11/2000 23:07

ข้อความ : Good Good ^-^ จาก : MrT - 18/11/2000 02:52

ข้อความ : ......(^_^)รอตั้งนาน.....สนุกดี.... จาก : Phoenix - 18/11/2000 08:29

ข้อความ : กลับมาแล้ว.. เย้ จาก : ioroid - 20/11/2000 07:37