|
หัวข้อ : Alreadom มหากาพย์อาณาจักรแห่งเวทย์มนต์ Chapter 1.5 ข้อความ : ALREADOM Chapter 1.5:(from original comic book) Varily "มังกร!" เทอรี่ร้องอย่างตกใจ ร่างหมึมาที่เต็มไปด้วยเกล็ด มีปีกสีดำใหญ่ราวกับเป็นตัวแทนของฝันร้าย สิ่งมีชีวิตที่เป็นตำนานเล่าขานที่แม้แต่โลกที่ไม่ เชื่อในเวทย์มนต์ก็ยังมีบันทึกไว้ บัดนี้สิ่งที่เทอรี่คิดว่าเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝันที่ผู้คนแต่งขึ้นกำลังอยู่ต่อหน้าเขา โครม! ยังไม่ทันที่จะทีใครได้ตั้งตัว กงเล็บมหึมาก็ได้ตะปบลงที่เบอร์เซอร์เกอร์ หากเบอร์เซอร์เกอร์ยกกดาบขึ้นรับไม่ทัน แม้จะสวมเกราะเหล็กอยู่ก็คงไม่พ้นแหลกคากงเล็บของมังกร แต่ว่าถึงจะป้องไว้ได้แต่ดาบก็ไม่อาจรับแรงกระแทกมหาศาล ไว้ได้ ฉึก! ปลายดาบของเบอร์เซอร์เกอร์ที่หัก ลอยละลิ่วปักลงกับพื้น "เกือบไป..." เบอร์เซอร์เกอร์สบถ "ขนาดเอาดาบกันไว้ทัน หมวกเหล็กยังแตกเลยรึเนี่ย..." "ขอดูหน้าหน่อยนะ เบอร์เซอร์เกอร์ อัศวินรับจ้าง" จั๊งค์พูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นต่อ "แต่ได้เห็นหน้าเจ้าไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะ อีกเดี๋ยว พวกเจ้าก็ต้องตายด้วยน้ำมือของท่านเดเลี่ยนดรากอน" "!" ใบหน้าภายใต้หมวกเหล็กนั้นทำให้ทั้งจั๊งค์และเทอรี่ตกใจ เพราะแทนที่จะเป็นใบหน้าของอัศวินหนุ่มอย่างที่คิดไว้ ภายใต้ หมวกเหล็กนั้นกลับกลายเป็นใบหน้าของผู้หญิง... "ที่แท้อัศวินรับจ้าง เบอร์เซอร์เกอร์ เป็นผู้หญิงรึเนี่ย!? น่าตกใจจริงๆ" ยังไม่ทันที่จั๊งค์จะพูดอะไรต่อ เบอร์เซอร์เกอร์ก็โยนหนังสือเล่มหนึ่งไปที่เทอรี่ "ไฮลอร์ด รับไว้พะย่ะค่ะ" เมื่อเทอรี่คว้าหนังสือเล่มนั้นเอาไว้ เบอร์เซอร์เกอร์ก็ตะโกนกล่าวต่อไปว่า "ไฮลอร์ด กล่าวคำว่า อาคัล มาเนเรีย วาริลี่" ยังไม่ทันที่จะคิดอะไร ปากของเทอรี่ก็กล่าวออกไปเอง ราวกับต้องมนต์ "อาคัล มาเนเรีย วาลิรี่...." วาบ !!! ทันทีที่เทอรี่กล่าวคำพูดนั้นออกมา ก็เกิดแสงสว่างพุ่งออกมาจากหนังสือ ล้อมรอบตัวเทอรี่ทันที "มีเพียงอัศวินแห่งน้ำ วาริลี่เท่านั้นที่จะสู้กับเดเลี่ยนได้.." "ไม่นึกเลยว่าจะได้ออกมาเร็วอย่างนี้...." เสียงของใครบางคนกล่าวก้องออกมาจากแสงสว่างและกลุ่มควันที่ล้อมรอบ ร่างของเทอรี่ไว้ "อัศวินแห่งน้ำ วาลิรี่ปรากฎตัวแล้ว" ร่างที่เดินออกมาจากกลุ่มควันไม่ใช่ร่างของเทอรี่ แต่กลับเป็นชายหนุ่มท่าทางทะเล้น "Water Bolt" กระแสน้ำพุ่งออกจากฝ่ามือของชายที่บอกว่าเป็นอัศวินแห่งน้ำพุ่งเข้าใส่เดเลี่ยนดรากอนอย่างรวดเร็ว ตูม! กระแสน้ำทะลุผ่านอุ้งมือซ้ายของเดเลี่ยนที่ยกขึ้นรับอย่างง่ายดาย "ยะ! แย่แล้ว มันมีคัมภีร์แห่งน้ำรึเนี่ย!"จังค์กกล่าวด้วยสีหน้าตกใจอย่างยิ่ง "เบอร์เซอร์เกอร์ รีบหลบไปซะ ไปให้ไกลๆเลยนะ แถวนี้อันตราย" วาริลี่ตะโกนบอกเบอร์เซอร์เกอร์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง "ได้ ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้" โครม! เดเลี่ยนดรากอนอาศัยจังหวะที่อัศวินแห่งน้ำเผลอ ตะปบกงเล็บข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บใส่ แต่อัศวินน้ำก็กระโดดหลบ ได้อย่างง่ายดาย "ช้าไปนิดนะ เดเลี่ยน"ว่าแล้ว อัศวินน้ำก็ยิงกระสุนน้ำเข้าที่เบ้าตาซ้ายของเดเลี่ยนดรากอนทันที "Water...Bolt!" "อ๊าค..."เดเลี่ยนคำรามอย่างเจ็บปวดเมื่อตาซ้ายถูกทำลาย "เอาล่ะ ไปพ้นรัศมีแล้วนะ"อัศวินแห่งน้ำกล่าวเมื่อเหลียวหลังไปมองหาเบอร์เซอร์เกอร์ กล่าวจบก็ทรุดตัวลงคุกเข่าข้าง หนึ่งและทาบมือทั้งสองลงกับพื้น "อะไรกัน อยู่ๆอากาศก็หนาวขึ้นมา..." จั๊งค์พูดพร้อมกับตัวสั่นด้วยคสามหนาว "กรร..."เดเลี่ยนดรากอนที่บาดเจ็บค่อนข้าง หนักครางออกมาด้วยความเจ็บบาดแผลเพราะความหนาว "Super....NOVA FREEZE" รอบตัวของอัศวินแห่งน้ำเกิดประกายเกล็ดน้ำแข็งขึ้นรอบๆ และพุ่งกระจายออกเป็นแสง สว่างจ้าไปทั่วบริเวณ ทันทีที่แสงสว่างจ้าดับลงไป รอบๆอาณาบริเวณรัศมีร้อยๆหลา ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง ราวกับเป็น ยุคน้ำแข็งก็ไม่ปาน "เอาล่ะ แค่นี้ก็เรียบร้อย" กล่าวจบ อัศวินแห่งน้ำก็เดินไปที่ร่างของจั๊งค์ที่กกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว "โดนแช่แข็งงี้ดูดีกว่าตั้งเยอะแฮะ แต่ว่าปล่อยเอาไว้ก็คงไม่ดี" เพล้ง แค่สะกิดเบาๆ ร่างของจั๊งค์ก็แตกเป็นชิ้นๆ "แล้วก็เจ้า ตัวใหญ่" เพล้ง ร่างของเดเลี่ยนดรากอนที่เป็นน้ำแข็งก็แตกลงเป็นชิ้นๆ "เอาล่ะ พาร่างของไฮลอร์ดไปที่ไอน์เรทคาสเซิลดีกว่า" ไอน์เรทคาสเซิล ปราสาทที่เป็นศูนย์กลางของอาณาจักรฝั่ง North Alreadom ในอดีตเคยยิ่งใหญ่และตั้งตระหง่านเป็น สัญลักษณ์ของฝ่าย Light Dragon ปัจจุบันกลับเหลือเพียงร่องรอยของความรุ่งเรือง ธงที่เคยเป็นสีแดงสด กลับหม่น- หมองและขาดวิ่นไม่น่ามอง คูรอบๆปราสาทก็แทบจะแห้งขอด รอบๆปราสาทก็ปรักหักพังและทรุดโทรมเป็นส่วนมาก ร่อง รอยการทำลายจากสงครามที่ผ่านมาเพียงไม่กี่สัปดาห์มีเกลื่อกลาดไปทั่วบริเวณรอบๆปราสาท จะมีก็เพียงศพที่ถูกเกก็บ กวาดทิ้งจนสิ้น... "อ่า...ดูท่าทางไฮลอร์ดองค์นี้คงต้องทำงานกันหนักหน่อยล่ะ..." "ท่านวาริลี่ ไหนๆก็มาถึงไอน์เรทคาสเซิลแล้วก็คืนร่างให้กับไฮลอร์ดได้แล้วนะ" เสียงของเบอร์เซอร์เกอร์ดังมาจากประตูหน้า ของปราสาท "ง่า...ใจร้อนจริงๆนะ เบอร์เซอร์เกอร์ ไม่สิ ทีน่าต่างหาก" พอพูดจบ ร่างของอัศวินแห่งน้ำ วาริลี่ก็ค่อยๆกลับ กลายเป็นเทอรี่ "เอ่อ...คือ" เทอรี่เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง "เชิญเข้าไปพักผ่อนด้านในก่อนดีกว่าพะย่ะค่ะ ไฮลอร์ด พระองค์ คงเหนื่อยมามากแล้ววันนี้..." ทีน่ากล่าวตัดบท "อ่า...ก็ได้..." แม้ว่าทีน่า หรืออีกชื่อคือเบอร์เซอร์เกอร์จะเป็นนักรบ แต่ทีน่าก็ไม่เคยละเลยทีจะดุแลตัวเองให้ดูดี ยามที่สวมเกราะอาจดูน่า เกรงขาม แต่เมื่อถอดเกราะออก ทีน่าก็ดูเป็นเด็กสาววัยรุ่นที่หน้าตาสะสวยมากทีเดียว "ในปราสาทตอนนี้ ข้าเป็นผู้ดูแล ทั้งเรื่องอาหาร ที่พัก แล้วก็เรื่องจิปาถะทั้งหลาย" ทีน่าพูดขณะเดินนำเทอรี่ไปยังห้องพัก "นี่คือห้องส่วนตัวของพระองค์พะย่ะค่ะ" ทีน่าเปิดประตูพาเทอรี่เข้าไปยังห้องๆหนึ่ง ที่หอคอยด้านเหนือของปราสาท ภาย ในตกแต่งด้วยเครื่องแต่งห้องเล็กน้อยแต่ก็ดูดี และค่อนข้างหรูหรากว่าห้องอื่น "เอ่อ ขอบใจนะ" เทอรี่กล่าว "ไม่เป็นไร พะย่ะค่ะ" หลังจากที่ทีน่าได้ออกจากห้องไป เทอรี่ก็เริ่มสำรวจรอบๆห้อง เครื่องตกแต่งห้องส่วนใหญ่มักมีสัญลักษณ์มังกรประกอบ "อืม อารยธรรมที่นี่เริ่มต้นจากมังกรของส่วนใหญ่ก็เลยมีรูปมังกรประกอบอยู่สินะ" เมื่อมองไปด้านข้างห้อง เทอรี่ก็พบ ห้องอาบน้ำ "เห..ข้างนอกดูโทรมๆ แต่ข้างในก็ดูหรูไม่เบานี่นา" ภายในห้องอาบน้ำมีอ่างน้ำพุขนาดเล็กๆอยู่ มีรูปปั้นมังกร พ่นน้ำตั้งอยู่ตรงกลาง "ไม่เลวแฮะ เหงื่อโซมมาทั้งวัน อาบน้ำหน่อยท่าจะดี" "น้ำอุ่นกำลังดีเลยซะด้วย แต่ไม่ยักเห็นเครื่อง ทำความร้อนเลย สงสัยคงใช้เวทย์มนต์มั้ง" คราวนี้ไม่ว่าอะไรที่ดูประหลาดๆ เทอรี่ตั้งใจว่าจะไม่สนใจ และโยนให้เป็นเรื่อง ของเวย์มนต์ไปหมด... "แต่ว่าไปมันก็แปลก เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ถึงจะตกใจอยู่บ้าง แต่ลึกๆเรากลับรู้สึกว่านี่คือชีวิตของเราจริงๆ ไม่ใช่ชีวิตที่เสแสร้ง เหมือนที่ผ่านๆมา ดูท่านี่คงเป็นชะตากรรมล่ะนะ.." "ตัวเมียร์กอนรึ........" ฉึก! ใบมีดทีคมกริบเฉือนตัดขั้วหัวใจของตัวเมียร์กอนอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีแม้แต่เสียงร้องของ เมียร์กอนดังออกมา เลือดสดๆทะลักไหลนองคอกเต็มไปหมด "เหมาะกับคืนสังเวยเลือดนี่พอดี หึๆ" เมื่ออาบน้ำเสร็จ เทอรี่ก็ออกมาแต่งตัวในห้องนอน "เอาล่ะ เรียบร้อยแล้ว..วะ!เหวอ!!" โครม!! เงาของอะไรบางอย่างพุ่ง เข้ามาทางหน้าต่างผ่านหน้าเทอรี่ชนเข้าที่กำแพงด้านหลังเทอรี่ "อุ...อูย แลนดิ้งผิดพลาดแฮะ หลุดเข้ามาผิดห้องอีกต่างหาก" สิ่งที่พุ่งเข้ามานั้นเป็นมังกรตัวเล็กๆ ขนาดประมาณสุนัขตัวเล็กๆ "ละ...ลูกมังกร!!" เทอรี่อุทานออกมา "นี่รึรัชทายาทที่จะมาเป็นไฮลอร์ดองค์ใหม่..." ลูกมังกรตัวนั้นเอ่ยขึ้น "ท่าทางงี่เง่ายังงี้ดูท่า North Alreadom คงพินาศแหงๆ" ผลั่วะ!! เทอรี่เตะเจ้าลูกมังกรออกไปโดนไม่มีการกล่าวนำ ".....ไอ้นี่...ปากวอนยังงี้ขออีกทีเถอะวะ" ว่าแล้วเทอรี่กก็ปรี่จะเข้าไป กระทืบซ้ำ "หยู๊ดดด...ไฮลอร์ดใจเย็นๆพะย่ะค่ะ นั่นเบอร์นาร์ดเป็นพวกของเราเองพะย่ะค่ะ" ทีน่าซึ่งได้ยินเสียงโครมคราม จึงเข้ามาดู พอพบว่าเทอรี่กำลังฟิวส์ขาดจึงรีบเข้าไปดึงตัวเทอรี่ออกจากเบอร์นาร์ด "อูย..มือหนักเท้าหนักเป็นบ้า..." เบอร์นาร์ดบ่นขณะที่บินขนาบเทอรี่และทีน่าไปที่ห้องอาหาร "นี่เป็นคำพูดที่ใช้พูดกะไฮลอร์ด เรอะ เบอร์นาร์ด?" "ใครว่าล่ะ เจ้ายังไม่ได้เข้าพิธีราชาภิเษกเลย ยังไม่นับว่าเป็นไฮลอร์ดสักหน่อย" เบอร์นาร์ดโต้ "พอทีน่าเบน ถึงจะยังไม่ใช่ไฮลอร์ด แต่ก็เป็นองค์รัชทายาทนะ" ทีน่ากล่าวตำหนิเบนออกไป "เอาล่ะ ข้าต้องไปเตรียมอาหาร เย็นก่อน เบน เจ้าช่วยดูแลไฮลอร์ดด้วยนะ" กล่าวจบ ทีน่าก็เดินปลีกตัวไปที่ครัว "ทางนี้เป็นหอคอยตะวันออกพะย่ะค่ะ" เบอร์นาร์ดพูดแนะนำสถานที่ในไอน์เรทคาสเซิลขณะที่ทีน่ากำลังเตรียมอาหารเย็น "ส่วนถ้าเราเดินไปทาง......ไฮลอร์ด ระวัง!!!!" เบอร์นาร์ดตะโกนออกมาพร้อมกับบินพุ่งไปชนเทอรี่ให้พ้นจากลำแสงที่ยิงออก มาจากด้านนอกของปราสาท ตูม! กำแพงปราสาทพังทลายลงมาในทันที เฉียดหัวเทอรี่ไปไม่เท่าไหร่ หากเบอร์นาร์ดพุ่งเข้ามาชนไม่ทัน ลำแสงนั้นคงโดนเทอรี่ เข้าจังๆ "ชิ พลาดไปได้..."ร่างของชายคนหนึ่งมีที่ปิดตาคาดตาซ้ายไว้อยู่ปรากฎขึ้นบนช่องกำแพงปราสาทที่แตกทลายด้วยอำนาจของ ลำแสงเมื่อครู่ "แต่ไม่มีครั้งที่สองเป็นแน่" "เผ่นเร็ว เบอร์นาร์ด หมอนี่มันพวกนักฆ่าของฝ่ายดาร์คดรากอน" เทอรี่ตะโกนพร้อมกับวิ่งไปตามทาง "นี่รึไฮลอร์ดแห่ง นอร์ทเอลเรียดอม น่าขายหน้าจริงๆ" นักฆ่าผู้นั้นกล่าวพร้อมกับยิงลำแสงไล่หลังเทอรี่ ตูม! เทอรี่หลบลำแสงนั้นพร้อมกับพุ่งไปคว้าดาบที่ประดับอยู่บนกำแพง "โอเค ถ้ามีดาบก็ค่อยคุยกันได้หน่อย" ไวเท่าคำพูด เทอรี่ปราดเข้าไปฟันใส่นักฆ่าผู้นั้นทันที เคร้ง! ดาบของเทอรี่ถูกดาบสั้นของนักฆ่าผู้นั้นกันเอาไว้และสะบัดปัด ดาบของเทอรี่ออก เทอรี่เมื่อโดนปัดดาบออกก็ฉากออกทางด้านข้างและตวัดดาบขึ้นหมายที่จะฟันแขนของชายนักฆ่า แต่ ดาบยังไม่ทันถึงตัว เทอรี่ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่แขนราวกับถูกดาบฟันจนปล่อยดาบหลุดออกจากมือ ชายนักฆ่าไม่ปล่อยโอกาส ทองให้หลุดมือ รีบวาดดาบมาที่คอของเทอรี่ในทันที แต่ดูเหมือนเทอรี่จะรู้ทัน รีบก้มหลบและถีบชายนักฆ่าจนกระเด็นออกไป ในทันที "ดูเหมือนจะพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่พอที่จะเอาชีวิตรอดไปได้หรอก คอยดูอำนาจของดีวิลเซเบอร์ให้ดี" พูดจบชายนักฆ่า ก็ยกดาบสั้นชูขึ้น ทันใดนั้นก็เกิดลมพัดวูบผ่านตัวเทอรี่ พร้อมๆกับเกิดคมมีดกรีดไปทั่วร่างของเทอรี่ "อะ! นี่มันดาบมนตร์อสูรนี่" เบอร์นาร์ดที่บินดูอยู่ห่างๆเมื่อเห็นอำนาจของดาบสั้นนี้ก็รู้ทันทีว่าเป็นดาบเวทย์มนต์ ดาบเวทย์มนต์ เป็นดาบที่มีอำนาจอยู่ภายในตัวดาบ ผู้ใช้สามารถดึงเอาเวทย์ที่กำกับภายในตัวดาบออกมาใช้ได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องใช้พลังเวทย์ ของตัวเองเลย และดาบที่ชายนักฆ่าใช้เป็นดาบในกลุ่มมนตร์อสูร สามารถบงการอสูรที่ถูกจองจำในดาบได้ "ถูกต้องเจ้าลูกมังกร นี่เป็นดาบมนต์อสูร และอสูรในดาบนี้คือวิญญาณปีศาจลม มันสามารถสร้างคมมีดลมแฝงเข้าไปในลมที่ พัดผ่านศัตรูได้ หากเสริมเวทย์ให้มัน มันจะมีอำนาจขนาดที่จะสร้างพายุคมมีดขึ้นมาได้ และที่สำคัญเมื่อผสานมันเข้ากับอำนาจ ของข้าแล้วล่ะก็...." พูดจบ ชายนักฆ่าก็ถึงที่ปิดตาออก ดวงตาที่อยู่ใต้ที่คาดตานั้นดูน่าหวาดกลัวราวกับไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ "มันก็จะเป็นเช่นนี้" ทันทีที่เทอรี่สบตากับดวงตาดวงนั้น เทอรี่ก็รู้สึกเหมือนถูกโซ่ขนาดมหึมาพันธนาการร่างกายเอาไว้ ไม่สามารถ ทำได้แม้แต่จะกระพริบตา "นี่คือดีวิลอาย ดวงตาปีศาจที่จะพันธนาการร่างของเจ้าเอาไว้ และเจ้าก็จะหมดโอกาสที่จะหลบคมมีด วายุของข้าได้อย่างสิ้นเชิง" ก่อนที่นักฆ่าผู้นั้นจะได้ทำอะไร ทีน่าก็ปรากฎตัวจากสุดทางเดินพร้อมกับตะโกน "เบน เปลี่ยนร่างซะก่อนที่ไฮลอร์ดจะเป็นอะไรไป" "จะบ้าเรอะ เปลี่ยนร่างในที่แคบๆอย่างนี้เนี่ยนะ!?" "เร็วเข้าน่า ก่อนที่จะสายไป" ทีน่าตะโกน "เอ้า ...ก็ได้" ทันใดนั้น ร่างกายของเบอร์นาร์ดก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง เขาแหลมๆได้ทิ่มแทงออกมาจากร่างของเบอร์นาร์ด เกล็ดตาม ตัวได้ขยายขนาดขึ้น ร่างกายของเบอร์นาร์ดทุกส่วนขยายขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียว เบอร์นาร์ดก็กลายเป็นมังกรขนาด มหึมา ขยายตัวใหญ่จนพังกำแพงและหลังคาหอคอยจนแหลกพินาศ ขณะที่ชายนักฆ่ากำลังตกตะลึง เบอร์นาร์ดก็ฟาดกงเล็บลง ไปที่ชายนักฆ่า แต่ชายนักฆ่าก็หลบได้อย่างฉิวเฉียด ด้วยแรงของเบอร์นาร์ด พื้นปราสาทก็ถล่มลงตามแรงตบไปในทันที "อ่า ร่างกายเราขยับได้แล้ว" เป็นเพราะเสียสมาธิเพียงชั่วพริบตา อำนาจของดีวิลอายจึงเสื่อมลงทำให้เทอรี่เป็นอิสระ เมื่อทีน่า เห็นเทอรี่เป็นอิสระจึงได้รีบตะโกนบอกออกไป "ไฮลอร์ด รีบร่ายคาถาอัญเชิญอัศวินแห่งน้ำเร็วเข้า ที่แคบๆแบบนี้เบนเสียเปรียบ มาก" "แต่ว่าคัมภีร์มันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้!?" เทอรี่ตะโกนสวนไปในทันที "ไม่เป็นไรพระองค์รีบๆร่ายไปก่อนแล้วกระหม่อม จะอธิบายให้ฟังทีหลัง" เมื่อเห็นทีน่ายืนยันอย่างหนักแน่น เทอรี่จึงไม่มีทางเลือกรีบกล่าวคาถาอัญเชิญอัศวินแห่งน้ำในทันที "อาคัล มาเนเรีย วาริ.." ยังไม่ทันที่เทอรี่จะกล่าวจบ กำแพงปราสาทที่แตกกระจายจากแรงฟาดของเบอร์นาร์ดก็กระเด็นเข้าใส่ เทอรี่ที่กำลังยืนร่ายคาถาอยู่ โครม! เศษกำแพงปราสาทฟาดเข้าที่ร่างเทอรี่อย่างจัง ฝุ่นควันคุ้งตลบ แต่ทั้งๆที่โดนเศษกำแพงขนาดใหญ่ฟาดเข้า แต่เทอรี่ กลับยืนเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ให้ตายสิเบน หัดทำอะไรระวังๆมั่งสิ" เสียงที่เอ่ยมานั้นไม่ใช่เสียงของเทอรี่ แต่เป็นน้ำเสียง ทะเล้นๆยียวน "เอาล่ะปล่อยเป็นหน้าที่ฉันได้แล้วล่ะ" ร่างที่ปรากฎหลังจากฝุ่นจางลงคือร่างของวาริลี่นั่นเอง พูดจบร่างของ วาริลี่ก็แตกกระจายเป็นสายน้ำ พุ่งไปที่ชายนักฆ่าที่กำลังพัวพันอยู่กับเบอร์นาร์ด พริบตาเดียว ชายนักฆ่าก็ถูกพันธนาการด้วย น้ำแข็งที่แข็งติดมือและเท้าทั้งสองข้าง และสายน้ำก็รวมตัวกลับเป็นร่างของวาริลี่อีกครั้ง "เท่านี้ก็เรียบร้อย" Alreadom:Chapter 1.5 END To be continued 
แถมรูปให้ดูเล่นๆ ส่วน Chapter2 คงออกราวๆวันเสาร์-อาทิตย์ เพราะไปหอ ไม่มีโอกาสมานั่งพิมพ์ให้อะ ปล.ในส่วนของChapter จะแบ่งตามที่เคยเขียนเอาไว้ ถ้าตอนไหนยาวมาก ก็จะหั่นมันเป็นครึ่งๆ อย่างตอนนี้น่ะแหละ จาก : Terry Knight - 13/11/2000 17:27 |