la Muriagoro de Quest - ก่อนจะเป็นตำนาน 0:1

หัวข้อ : la Muriagoro de Quest - ก่อนจะเป็นตำนาน 0:1
ข้อความ : คณิตา รู้ชล

ลึกเข้าไปในป่าดิบรกชัฏ มากมายด้วยพฤกษาน้อยใหญ่นานาพันธุ์ แต่ละต้นอยู่มานานกว่าหลายชั่วอายุโคตร ทั้งกิ่งก้านเถาวัลย์พันคดลดเลี้ยว บดบังมิให้แสงจันทร์สาดเข้ามา จึงเห็นเพียงหลืบเงารางๆดูวังเวง แต่ใจกลางป่านั้นกลับเป็นพื้นที่โล่ง มีต้นไม้เพียงต้นเดียวอยู่เป็นสง่าอาบแสงจันทร์สีซีด
ต้นไม้ขนาดมหึมาตั้งตระหง่านเสียดฟ้ารัตติกาล กิ่งก้านของมันแผ่ออกปกคลุมป่าเป็นบริเวณกล้าง โคนต้นที่ใหญ่ขนาด 20 คนโอบไม่รอบ เหยียดรากลงดิน กินพื้นที่มหาศาลพอๆกับกิ่งก้าน ความน่าเกรงขามของตัวต้น ชี้ถึงอายุนานนับพันของมัน
เดือนเสี้ยว ส่องรัศมีกระทบบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนสงบนิ่งใต้ต้นไม้นั่น ดวงตาสีทางเป็นประกายบนใบหน้าคมเข้มฉายแววประหลาด ดุดัน แข็งกร้าว และโกรธเกรี้ยว
----------------------------------------------------------------------

กริ้ง กริ้ง กริ้ง ตุรุด ตุรุด ตุรุด ปี๊ ปี๊ ปี๊ .. .. .. เสียงนาฬิกาปลุก 3 เรือนชี้เวลาตี 5 ครึ่งดังขึ้นพร้อมกัน แม่เป็นคนแรกที่ตื่น หันไปปลุกพ่ออย่างเร่งรีบ “ตื่นได้แล้วพ่อ สายแล้ว” “ขอแถมอีก 5 นาทีน่า” พ่องัวเงียต่อรอง แม่เลยออกไปปลุกลูกๆ “เต้ย ตื่นรึยังลูก” “ตื่นแล้วฮะ” “งั้นช่วยแม่ปลุกน้องกับพ่อหน่อย แม่จะลงไปทำกับข้าว” “ค้าบ” เต้ยรับคำง่วงๆ หมุนตัวออกจากห้องตัวเองไปตบประตูห้องตรงข้าม “เฮ้ย ตื่นยัง” ……… เงียบ เต้ยชักรำคาญเลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป เจ้าของห้องที่ยังนอนคลุมโปงอยู่ปรือตามอง พอเห็นว่าเป็นพี่ชายเลยหลับตานอนต่อ “ไอ้โมก ตื่นโว้ย” เต้ยสั่งเสียงเข้มพร้อมกระชากผ้าห่มออก โมกเลยจำใจตื่น บ่นอุบอิบ “เมื่อคอน อ่านหนังสือดึก จะนอนต่อหน่อยก็ไม่ได้” “ใครใช้ให้อ่านซะดึกอย่างนั้นล่ะ” เต้ยเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นหน้ายับๆของน้องสาว “ตื่นเถอะ เดี๋ยวสาย พี่ต้องไปปลุกพ่ออีก”

โมกลุกจากเตียง เหยียดตัวบิดขี้เกียจเต็มที่ ด้วยความสูง 173 cm บวกกับผมบ๊อบสั้นไม่ถึงท้ายทอย ทำให้ดูเหมือนเด็กหนุ่มมากกว่า โมกเสยหน้าม้ารกๆออกจากตาแล้วเริ่มทำกิจวัตรประจำวัน
กระจกที่โต๊ะเครื่องแป้งสะท้อนภาพแผ่นหลังเปล่าๆของโมกขณะแต่งตัว ที่กลางหลังมีปานรูปปีกนกเล็กๆคู่หนึ่ง สักพักภาพนั้นก็เปลี่ยนเป็นหน้าม้ารกๆของเด็กสาวอายุ 17 ปีในชุดนักเรียน ยืนห่อไหล่จนงุ้มเหมือนคนขาดความมั่นใจในตัวเอง โมกเดินลงมาข้างล่าง พ่อนั่งดื่มกาแฟ พี่ชายอ่านหนังสือพิมพ์ และแม่กำลังตั้งกับข้าวขึ้นโต๊ะ “อ้าวโมก รีบกินข้าวเร็ว เดี๋ยวสายนะ” พ่อทัก “เมื่อคืน พี่เขาบอกว่านอนดึกรึลูก” แม่ถามอย่างเป็นห่วง “ค่ะ ฮ้าว” ตอบไปหาวไป “ถึงจะใกล้ ENT’ ก็อย่าโหมมากนักนะ” “ค่ะ” เธอตอบแล้วรีบกินข้าว กินเสร็จพี่ชายก็เร่ง “เอ้า ไปกันได้ยัง พี่จะสายแล้วนะ” “เออๆ เสร็จแล้ว พ่อ แม่ สวัสดีค่ะ” “สวัสดีฮะพ่อ แม่สวัสดี เต้ยไปล่ะ” แล้วทั้งคู่ก็ออกไป

รางวัลของการออกจากบ้านแต่เช้า คือการได้นั่งสบายๆบนรถเมล์ที่วิ่งบนถนนโล่งๆ ลมเยาๆพัดตีหน้าโมกที่นั่งข้างหน้าต่างขณะที่เธอกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่แล้ว ความรู้สึกเสียวแปลบแล่นผ่านกลางหน้าผาก หยุดความคิดของเธอทันที เธอถอนหายใจ ยกมือคลำบริเวณที่เจ็บ เมื่อไม่พบร่องรอยอะไรก็ลดมือลงพลางพึมพำ ‘อีกแล้วเหรอเนี่ย’

เมื่อรถเมล์จอดเทียบป้าย สาวน้อยหน้าใสตัวเล็กๆก็ก้าวลงจากรถ ผมยาวที่ถูกรวบจนตึงสะบัดตามแรงตัว ขณะที่เธอจะเดินเข้าโรงเรียน ดวงตากลมใสก็เบิ่งขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อน เธอร้องทักทันที “อ้าวโมก พึ่งมาถึงเหมือนกันเหรอ” คนถูกทักเดินห่อตัวลงอีกให้เท่ากับส่วนสูงของเพื่อน ตอบเพลียๆ “อืม ก็อย่างที่เห็นเนี่ยแหละ” “นั่นหน้าไปทำอะไรมาน่ะ โทรมเชียว” หญิงชวนคุยระหว่างเดินขึ้นห้องเรียน “แย่” โมกตอบพลางปัดหน้าม้าออกจากตา “อ่านหนังสือติดลมไปหน่อย ถึงตี 3 แน่ะ” หญิงส่วยหน้า “หืม ดีจังน้า ของเราทนอ่านถึงเที่ยงคืนก็เต็มที่แล้ว”

ถึงห้องเรียนจะคุยต่อก็ไม่ได้ เพราะต้องเข้าแถวเคารพธงชาติและเริ่มเรียน ทั้งคู่ต้องนั่งแยกกันเนื่องจากความสูงต่างกันมาก หญิงนั่งติดกระดานในขณะที่โมกต้องนั่งหลังพิงกำแพงห้องติดหน้าต่าง จนคาบอิสระนั่นแหละถึงค่อยคุยกันได้
“นี่โมก เสาร์นี้ว่างมั้ย”
“จะว่างมันก็ว่างอ่ะนะ มีอะไรเหรอ”
“ไปเรียนพิเศษเป็นเพื่อนหน่อยสิ”
“หา ทำไมเราต้องไปด้วยล่ะ”
“คือ………….”
หญิงอึกอัก สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกเพื่อน “จริงๆแล้ว เราลงเรียนวาดเส้นเตรียมเอนท์กับพี่ไก่น่ะ พี่เขาเรียนเอาจิตรกรรมปี3 ม.Jลงกรณ์ แล้ว….. พี่เขาเป็นผู้ชาย…. เอ้อ …… แล้ว ……” หญิงยิ้มอายๆ โมกรำคาญเลยพูดตัดบท “เออ เราไปด้วยก็ได้ ถือว่าเปลี่ยนที่อ่านหนังสือละกัน”

การเรียนในช่วงบ่ายนั้นช่างง่วงแสนง่วง อากาศร้อนอบอ้าว วิชาน่าเบื่อ เป็นปัจจัยให้หนังตาหนักกว่าปกติหลายเท่าตัว นักเรียนเริ่มล้าที่จะเรียน ถือโอกาสที่อาจารย์หันหน้าเข้ากระดาน มาคุยกับเพื่อนข้างๆ เสียงกระซิบจุ๊กๆจิ๊กๆเริ่มตัวขรมแข่งกับเสียงผู้สอน อาจารย์วิไลวัลย์หันขวับทันทีพร้อมกับเสียงคุยก็หายไปเหมือนกดปุ่ม สายตาคมกริบหลังแว่น 2 เลนส์กวาดสายตามองนักเรียนหัวต่อหัว ปากก็เริ่มเจริญพรให้กับลูกศิษย์ที่รักทั้งหลาย “พวกเธอนี่นะ คิดจะมาสอนแข่งกับฉันรึไง หนอย พอฉันหันหลังไปเขียนกระดานหน่อยเดียวก็คุยกันซะแล้ว แทนที่จะจดตามฉันกลับเอาแต่คุยกันท่าเดียว คุยกันไม่หยุดไม่หย่อน ฉันอยากจะรู้จริงๆ พวกเธอคุยกันอย่างนี้ จะเอาที่ไหนไปสอบ เดี๋ยวเถอะ เอนท์กันไม่ติดฉันจะสมน้ำหน้าให้ เอ๊ะ!” สายตาอาจารย์หยุดกึกที่นักเรียนหลังห้อง อาจารย์ไม่รอช้า เดินฉึบๆมาที่โต๊ะตัวสุดท้ายทันที แล้วก็ตบโต๊ะ ปัง!
“คณิตา!”
“คณิตา รู้ชล!”
โมกสะดุ้งโหยงเงยหน้าขึ้นมาสุดตัว อาจารย์ยิ้ม***ม พูดเสียงเข้ม “กล้ามากนะคณิตา ที่มาหลับในวิชาของฉันน่ะ เป็นไง ฝันหวานไปถึงไหนแล้วยะ” โมกหน้าซีดเหลือไม่ถึง 2 นิ้ว หลบสายตาคมกริบของอาจารย์ “ไป ออกไปยืนข้างนอกห้อง ยืนจนกว่าจะหมดคาบนั่นแหละ ต้องลงโทษให้สำนึกซะบ้าง” โมกหน้าเสีย ลุกขึ้นเดินก้มหน้าออกจากห้องไป หญิงมองตามเพื่อนด้วยสายตาเป็นห่วง แล้วก็ทำคอหดเมื่ออาจารย์เดินมาหน้าชั้น “พวกเธอก็เหมือนกัน จะสอบอยู่แล้วยังเอาแต่คุย เอาแต่เล่น……………………..”

เสียงอาจารย์วิไลวัลย์ให้ศีลให้พรนักเรียนดังเข้าหูโมกเป็นระยะๆ เธอไม่ได้สนใจมาก อาการครึ่งหลับครึ่งตื่นบวกกับความคิดที่ยุ่งเหยิง ผูกหัวคิ้วขมวดเป็นปม พอรวมกับอาการปวดแปลบอย่างกะทันหันด้วยแล้ว ดูปมคิ้วจะมัดแน่นกว่าเดิมมาก โมกหลับตาข่มความเจ็บ บ่นในใจเบาๆ ‘บ้าจริงๆเลย’

ระฆังหมดชั่วโมงเรียนเป็นดั่งเสียงสวรรค์ที่ฟ้าประทานลงมา ตามด้วยเสียงทำความเคารพและเสียงนักเรียนเก็บกระเป๋า อาจารย์วิไลวัลย์เดินฉึบๆตามสไตล์ของแกออกมานอกห้อง หยุดยืนประจัญหน้ากับโมก “ไง แม่คณิตา ยืนอยู่ตรงนี้พอจะสำนึกผิดแล้วยัง” “ค่ะ” โมกตอบเสียงไม่พ้นคอ “อืม ได้งั้นก็ดี อยู่ในห้องอย่ามัวแต่หลับสิ ตั้งใจเรียนหน่อย จะสอบแล้ว” ท้ายประโยค อาจารย์ทอดเสียงลงเล็กน้อย “เอ้า เข้าใจแล้วก็ไปเก็บกระเป๋ากลับบ้านซะ อย่าไปเถลไถลที่ไหน” โมกไหว้อาจารย์ พูดขอบคุณอุบอิบ เข้าไปเอาของในห้องเรียน ก็พอดีกับที่หญิงหอบกระเป๋า 2 ในออกมา “เอ้าโมก นี่กระเป๋าเธอ” “ขอบใจ” โมกพูดพลางรับกระเป๋าจากเพื่อน และเดินออกจากโรงเรียนด้วยกัน

หน้าโรงเรียน พี่เต้ยก็รอจะกลับบ้านอยู่ก่อนแล้ว พอเห็นน้องสาวกับเพื่อนก็ร้องทัก "เฮ้ย โมก ทางนี้" โมกเดินไปหาพี่ชาย แต่หญิงกลับทักตอบซะเอง "หวัดดีค่ะพี่เต้ย" "หวัดดีครับ" หญิงทำท่าจะชวนคุยต่อ แต่รถเมล์ก็มาถึงซะก่อน "อ๊ะ สาย 75 มาแล้ว ไปกันเหอะโมก พี่กลับก่อนนะครับหญิง" เต้ยลากน้องสาวขึ้นรถเมล์ก่อนที่หญิงจะทันกล่าวคำลา
"ไม่ไหวๆ เพื่อนเราคนนี้คุยไม่ได้เลย เดี๋ยวโดนยาว" เต้ยบ่นอุบบนรถเมล์ระหว่างทางกลับบ้าน ผู้คนก็ช่างเบียดเสียดกันนัก แต่โมกกลับเงียบ เธอเงียบตั้งแต่ขึ้นรถด้วยซ้ำ พี่ชายเป็นผิดสังเกต เลยถามขึ้น "เฮ้ยเป็นอะไรไปน่ะ" “อะ.. .. .. ป .. .. ..เปล่า ไม่มีอะไรหรอก” โมกบอกปัดกลบเกลื่อน เต้ยเองก็ไม่สนใจอะไรมาก ทั้งสองนั่งเงียบกันมาตลอดทาง

ถึงบ้านแล้ว โมกก็ทำตัวเป็นปกติ กินข้าวเย็น อาบน้ำ ทำการบ้าน จนจะเข้านอน โมกหยิบสมุดออกมาจากลิ้นชักเล่มหนึ่ง เปิดไปถึงหน้าที่ยังว่างอยู่ แล้วเริ่มจรดปลายปากกา

วันที่ 21 มกราคม 25xx
เช้านี้ก็เหมือนวันก่อนๆ ไปโรงเรียนตามปกติ แต่ดันหลับคาบอาจารย์วิไลวัลย์ซะได้ โดนยืนหน้าห้อง เซ็งไปเลยทั้งคาบ
หญิงชวนไปเรียนพิเศษเป็นเพื่อน วันเสาร์นี้ ก็ได้เปลี่ยนบรรยากาศดีเหมือนกัน
เมื่อคืนฝันเรื่องเดิมอีกแล้ว ตอนกลางวันที่หลับในชั้นก็เหมือนกัน
เป็นมากี่วันแล้วนะ 2-3วันได้แล้วมั้ง
ฝันว่าตัวเองเดินหลงอยู่ในป่าไหนก็ไม่รู้ แล้วก็โผล่กลางป่า เห็นต้นไม้เบ้อเริ่มเทิ่มสูงยังกับยอดจะค้ำฟ้าได้ แล้วมีผู้ชายฝรั่งยืนใต้ต้นไม้.. .. ..ทั้งๆที่มืด แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้ว่าเป็นผู้ชายนะ แถมยังเห็นว่าผมสีทอง ตาสีทองอีก ตาเขา.. .. ..น่ากลัวมาก จ้องมาทางเราเหมือนกับจะกินเลือดกินเนื้อ ท่าทางเกลียดเรามากซะด้วยสิ
แล้วไม่รู้หูแว่วไปเองรึเปล่า เหมือนได้ยินเสียงคนร้องเพลง เป็นเสียงผู้หญิง ร้องเป็นภาษาอะไรก็ฟังไม่ออก ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
หมู่นี้ก็รู้สึกร่างกายล้าๆยังไงไม่รู้ เหนื่อยง่าย เป็นพร้อมกับที่เริ่มฝันประหลาด
แล้วยังมีอาการปวดหัวอีก
ปวดตุ้บๆแปลบๆบริเวณกลางหน้าผาก แต่แป๊บเดียวก็หายไป
จะเกี่ยวข้องอะไรกับความฝันนั้นรึเปล่านะ
อยากจะเล่าให้หญิงฟัง ไม่รู้เขาจะเชื่อรึเปล่า รึจะว่าเราคิดไปเองก็ได้.. .. ..
โมกวางปากกาลง ปิดสมุด แล้วเข้านอน

จาก : มิตสึกิ - 13/11/2000 16:33

Comment เกี่ยวกับ Fiction ตอนนี้
ชื่อ :
Email :
ICQ :
โฮมเพจ :
ข้อความ :