หัวข้อ : Alreadom มหากาพย์อาณาจักรแห่งเวทย์มนต์ Chapter 1 ข้อความ : ALREADOM Prologue ท่ามกลางควันไฟและเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาปราสาทหินขนาดมหึมา สงครามได้ก่อเกิดและเริ่ม ดำเนินมาถึงจุดสุดท้ายแล้ว แต่มันกำลังเป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งในอาณาจักรแห่งนี้ เอลเรียดอม เป็นเกาะขนาดใหญ่เทียบได้กับประเทศๆหนึ่งเลยทีเดียว อาณาจักรแห่งนี้ได้ถูกแบ่ง เป็น 2 ส่วนมาแต่โบราณ ทั้ง 2 ส่วนได้ทำสงครามติดต่อกันมายาวนานนับแต่ยุคแห่งการก่อกำเนิด และดำเนินมา จนปัจจุบัน ขณะนี้ไม่ว่าที่ใดในไอน์เรทคาสเซิล ล้วนแล้วแต่ถูกทำลายด้วยน้ำมือของกองกำลังของฝ่ายSouth Alreadom ไม่เว้นแม้แต่ในห้องบัลลังก์ ชายสองคน ชายคนหนึ่งสวมชุดคลุมสีดำทมึน ใบหน้ามีหน้ากากเหล็กปก ปิดอยู่ ในมือกำดาบใหญ่สีดำ ยืนคร่อมชายชราผู้หนึ่ง แม้สภาพของชายชราจะเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้ จนดูโทรมเต็มที แต่ก็ไม่สามารถบดบังบุคลิกลักษณะอันบ่งบอกถึงความสูงส่งเหนือผู้อื่นไปได้ "เจเดล เป็นเจ้าจริงๆด้วยรึ" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเนื่องจากอาการบาดเจ็บ "เสียใจ ข้าไม่ใช่เจเดลอีกต่อไปแล้ว" ชายชุดดำกล่าวพร้อมกับเงื้อดาบขึ้นและแทงลงไปที่ชายชราทันที "ฉึก!" เสียงดาบที่ปักลงไปยังร่างชายชราดังขึ้นพร้อมๆกับที่ชายชุดดำได้กล่าวออกมา "บัดนี้ ข้าคือลอร์ดดาร์คดรากอน" เปลวไฟที่ได้ลามเลียไปยังทุกส่วนของปราสาทกำลังมอดลงอย่างช้าๆ "จะตายแล้วยังอุตส่าห์ส่งเหรียญเวทย์มนตร์ไปยังต่างโลกได้อีกนะ" ชายชุดดำสบถและกล่าวออกมาว่า "ตามล่ารัชทายาทและนำเหรียญเวทย์มนตร์มาให้ข้าให้ได้" Chapter 1:(from original comic book)Legend of Alreadom Newyork หนึ่งในสถานที่ขึ้นชื่อด้านอาชญากรรมของโลก บนถนนสาย 67 ในWoodside เป็นที่ตั้ง ของบ้านเล็กๆหลังหนึ่งที่มีลักษณะเหมือนๆกับบ้านหลังอื่นๆ เป็นสถานที่เพียงที่เดียวในโลกที่คนอย่างเขาใช้หลับ นอนได้อย่างรู้สึกปลอดภัย เขาเป็นเด็กกำพร้า ที่มีก็เพียงป้าแก่ๆคนหนึ่งที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่นานนี้คอยดูแล เขามาตั้งแต่เด็ก ปีนี้เขาอายุ 18 แล้ว ด้วยเงินสะสมที่พอมีบวกกับความขยันที่เขามีก็พอที่จะให้เขาดำรงชีวิตอยู่ได้ ในสังคมนี้เพียงคนเดียว วันนี้เขารู้สึกแปลกๆทั้งวัน อาจเป็นเรื่องที่เขารู้สึกไปเองก็จริง แต่ความรู้สึกเศร้าอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึก มาก่อนซึ่งแม้แต่ตอนที่ป้าที่เลี้ยงเขามาได้เสียชีวิตลงเขาก็ยังไม่รู้สึกเท่านี้กำลังรุมล้อมเขาอยู่ มันทำให้วันนี้ทั้งวัน ความรู้ต่างๆที่ควรจะได้จากการเรียนไม่ได้เข้าหัวเขาเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกแย่ๆสุมหัวเขาเต็มไปหมด ระหว่างทาง กลับบ้านยังเดินเหม่อจนเกือบโดนรถชนอีก นับได้ว่าเป็นวันที่แย่จริงๆ เมื่อถึงบ้าน กิจวัตรที่เขาทำก็ยังคงเหมือนเดิม ล้วงมือเข้าไปในตู้จดหมาย เก็บจดหมายที่มีส่งมาถึง เดิน เข้าบ้าน เปลี่ยนเสื้อผ้า และอ่านจดหมายเท่าที่มี ในวันนี้เขาพบจดหมายแปลกๆ ไม่มีจ่าหน้าว่ามาจากไหน ไม่มีสแตมป์ ติดอยู่ ไม่มีที่อยู่ มีก็เพียงชื่อของเขา"เทอรี่ ไนท์"เขียนอยู่บนซอง เขาสัมผัสได้ถึงของทรงกลม แบนๆลักษณะคล้าย เหรียญอยู่ภายในซอง เขารีบฉีกซองออกเพี่อคลายความสงสัยที่เกิดขึ้น "เทอรี่หลานรัก นี่คือการติดต่อถึงเจ้าเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่เราส่งเจ้ามาที่โลกนี้เมื่อ 16 ปีก่อน เราคือปู่ของเจ้า เจ้าอาจไม่เชื่อในสิ่งที่เจ้าจะได้รู้จากจดหมายนี้ แต่เมื่อเจ้าได้รับจดหมายฉบับนี้หมายความว่าปู่ได้เสียชีวิตไปแล้ว สิ่งที่จะกล่าวมันคงขัดกับสิ่งที่เจ้าได้เรียนรู้ในโลกที่ไร้ความเชื่อในเวทย์มนตร์ของเจ้า แต่เจ้าไม่ใช่คนของโลกที่เจ้า กำลังอาศัยอยู่ เจ้าเป็นคนของดินแดนที่ชื่อว่า เอลเรียดอม ขณะนี้เอลเรียดอมกำลังประสบกับหายนะ เจ้าเป็นเพียง ความหวังหนึ่งเดียวของเรา เจ้าจงใช้เหรียญเวทย์มนตร์ที่แนบมาด้วยมายังเอลเรียดอมแห่งนี้ เพียงกำมันไว้ในมือ แล้วกล่าวว่า "เอลเรียดอม" เจ้าก็จะสามารถมาที่เอลเรียดอมแห่งนี้ได้ จงเชื่อมั่นในเวทย์มนตร์......จากปู่ของเจ้า ไฮลอร์ดแห่งเอลเรียดอม" "ไร้สาระ" ด้วยทุกสิ่งที่เขาได้ถูกสั่งสอนมาทำให้เขาไม่นึกเชื่อเลยแม้แต่น้อย และรู้สึกว่าคงมีเพื่อนมาแกล้งเล่น แต่สิ่งที่ ต้องเป็นไปมันก็ต้องเกิดขึ้น ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เขายังไม่รู้สึกถึงชะตากรรมที่ต้องได้รับ ผู้ที่จะนำเขาไปสู่การผจญภัย ได้มาอยู่ข้างกายเขาแล้วพร้อมกับกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "การค้นหาเวทย์มนตร์ในโลกที่ไร้ซึ่งเวทย์มนตร์ช่างง่ายดายเหลือเกิน เพียงตามรอยเวทย์มนตร์ที่มีบนเหรียญก็ทำให้พบ รัชทายาทแล้ว" ในชั่วพริบตาเขารู้สึกได้ถึงความจริงของการมีอยู่ของเวทย์มนตร์ได้จากชายลึกลับที่ยืนทมึนอยู่เบื่องหน้าเขา ความรู้สึกกับความรู้ที่เขามีได้ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ในที่สุดสามัญสำนึกที่เขาเคยมีเขาทิ้งไปหมด เหลือเพียงความเชื่ออย่าง สนิทใจในสิ่งที่เขาเห็นอยู่เบื้องหน้าเท่านั้น ร่างที่สูง 6 ฟุตกว่าๆ สูงกว่าเขาไม่มากเท่าไร แต่ความรู้สึกกดดันที่แผ่ออก มากลับทำให้เขารู้สึกราวกับเป็นเด็กกำลังยืนเผชิญหน้ากับผู้ใหญ่ "จงตายเพื่ออำนาจแห่งดาร์คดรากอนเถิด" ชายลึกลับกล่าว เขารู้สึกราวกับฝันไปที่ได้เห็นภาพเบื้องหน้า ที่มือของชายลึกลับ เกิดประกายไฟฟ้ารวมตัวกันเป็นก้อน ทันทีที่เขาเห็นมันรวมตัวเป็นก้อนพลัง ชายลึกลับก็สะบัดมือพร้อมกับที่ลูกพลังถูกยิง ออกมา อย่าว่าถึงการหลบเขาขยับตัวไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่พริบตาก่อนที่ลูกพลังจะสัมผัสถึงตัวเขาได้มีโล่ห์อันหนึ่งมาขวางไว้และ รับพลังนั้นไว้ เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้อง ควันจำนวนมาพวยพุ่งคลุ้งไปทั่ว แม้ควันจะคละคลุ้งแต่เขาก็สังเกตได้ถึงอะไรบาง อย่าง แสงประกายของเหล็กจากร่างๆหนึ่ง เป็นเงาของอัศวินผู้หนึ่งสวมเกราะเหล็กคลุมทั่วทั้งตัวและเบื้องหลังสวมผ้าคลุม ผืนใหญ่ไว้ "เป็นไปไม่ได้! เจ้าสาบสูญไปตั้งแต่ไฮลอร์ดแห่งนอร์ธเอลเรียดอมสิ้นพระชนม์นี่..มิสเทอรี่ไนท์" ชายลึกลับกล่าวด้วยน้ำ เสียงตกใจ ไม่มีคำตอบจากอัศวินที่ชายลึกลับเรียกว่ามิสเทอรี่ไนท์มีเพียงเสียงชักดาบออกจากฝักของมิสเทอรี่ไนท์ ฉับ! พริบตาเดียว มิสเทอรี่ไนท์ก็ฟันดาบไปที่ชายลึกลับ แต่ชายลึกลับกลับหลบได้อย่างฉิวเฉียด แต่ก็ยังถูกแรงอัด อากาศจากดาบปาดเข้าที่แขน "แย่ละสิ เราสู้มิสเทอรี่ไนท์ไม่ได้แน่ ทางที่ดีรีบจัดการรัชทายาทก่อนดีกว่า" เมื่อคิดดังนั้นชายลึกลับจึงพุ่งตัวมายังเทอรี่พร้อม กับรวบรวมพลังไว้ที่ฝ่ามือและยิงออกมา "ข้าไม่ให้แกได้ไปที่เอลเรียดอมหรอก" ชายลึกลับตะโกนก้องในขณะที่พุ่งเข้ามา "เอลเรียดอม!" เทอรี่รู้สึกถึงพลังบางอย่างที่อยู่ในคำว่า เอลเรียดอม ไวเท่าความรู้สึก เขาพุ่งตัวหลบชายลึกลับและเหวี่ยงตัว เองไปที่โต๊ะที่วางเหรียญเวทย์มนตร์และคว้าเหรียญเอาไว้ได้ "เอลเรียดอม" เทอรี่กล่าวออกมาทันทีที่ได้สัมผัสเหรียญ ชั่วพริบตานั้นเอง อากาศเบื้องหน้าเทอรี่แตกออกจากกัน เป็นภาพที่ประหลาดที่สุดในชีวิตของเทอรี่ เขาเริ่มรู้สึกกลัว แต่อีก ความรู้สึกในใจกลับขัดแย้งขึ้นมา มันทำให้เทอรี่รู้สึกว่าต้องไป และเขาก็ตัดสินใจในทันทีว่าต้องไป "หนอย ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าได้ไปหรอกน่า"ชายลึกลับตะโกนพร้อมกับพุ่งตัวมาหาเทอรี่ "ห่วงตัวเองก่อนเถอะ จั๊งค์"มิสเทอรี่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ก้องกังวาลและฟังดูมีอำนาจอย่างประหลาด พร้อมกับฟัน ดาบลงมาที่ชายลึกลับจากด้านหลัง ฉับ! คราวนี้ชายลึกลับไม่มีโอกาสหลบ แขนซ้ายจึงถูกฟันขาดออกไปในทันที ในจังหวะนั้นเอง เทอรี่ก็ได้กระโดดเข้าไปในช่องมิติที่เปิดออก ฟ้าวว!! ในพริบตาเทอรี่ก็รู้สึกเหมือนภาพดำวูบไปชั่วขณะ และเขาก็เริ่มมองเห็นสิ่งต่างๆรอบตัว ภาพที่เขาเห็นคือตนเองกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้าและกำลังร่วงลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว "หวาาา นี่มันอะไรกัน!" สวบ! ร่างของเทอรี่หล่นลงบนเกวียนที่บรรทุกฟางเอาไว้อย่างพอเหมาะ "ท่านเป็นใครกัน มาทำอะไรบนเกวียนของข้า" ชายที่ดูท่าจะเป็นเจ้าของเกวียนกล่าว "เอ่อ.." ขณะที่เทอรี่กำลังจะพูด ชายเจ้าของเกวียนได้เหลือบเห็นเหรียญที่เทอรี่กำอยู่ในมือ ท่าทีของชายเจ้าของเกวียนก็ดู เปลี่ยนไปในทันที "พวกเรา ไฮลอร์ดองค์ใหม่เสด็จมาที่เอลเรียดอมแล้ว" ทันทีที่ชายเจ้าของเกวียนตะโกน ชาวบ้านที่กำลังทำไร่อยู่รอบๆก็กรูกัน เข้ามาหาเทอรี่ "ในที่สุดพระองค์ก็ทรงเสด็จมา" เทอรี่มองไปยังชาวบ้าน ภาพที่เขาเห็นคือเหล่าชาวบ้านที่ดูเต็มไปด้วยความหวังจากการที่ได้ เห็นเขาปรากฎตัว เขารู้สึกได้ในทันทีว่าดินแดนแห่งนี้กำลังประสบปัญหาอะไรบางอย่างอยู่ และเป็นปัญหาที่เขาต้องเป็นผู้แก้ไข เสียด้วย บนถนนที่ไม่ห่างออกไปนัก อัศวินผู้หนึ่งนั่งอยู่บนสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะผสมของม้ากับมังกรค่อยๆเคลื่อนตัวมาตามถนน "พระองค์เสด็จมาถึงเอลเรียดอมแล้ว เราคงต้องรีบไปรับพระองค์ก่อนที่นักฆ่าของลอร์ดดาร์ดรากอนจะมาพบ" แล้วอัศวินผู้นั้นก็ควบม้าประหลาดไปหาเทอรี่ในทันที "ขอต้อนรับสู่เอลเรียดอม ไฮลอร์ดเทอรี่"อัศวินผู้นั้นกล่าวขึ้นเมื่อควบม้ามาถึงเกวียนที่เทอรี่ตกใส่ "ไฮลอร์ด.. ไฮลอร์ดอีกแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน? ผมงงไปหมดแล้วคุณอัศวิน แล้วที่นี่ที่ไหนกันเนี่ย?" "ขอเชิญพระองค์เสด็จประทับบนเมียร์กอนตัวนี้ก่อนเถิดพะย่ะค่ะ แล้วระหว่างที่เราเดินทางกระหม่อมจะเล่าให้พระองค์ฟังเอง" "ขอจงทรงเชื่อใจกระหม่อมเถิด กระหม่อมเป็นพวกเดียวกับพระองค์"อัศวินกล่าวขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเทอรี่มีท่าทีลังเล "เอ่อ โอเค เอาไงเอากันสิ" เทอรี่พูด ว่าแล้วก็กระโดดขึ้นคร่อมอานม้าประหลาดที่ถูกเรียกว่าเมียร์กอน และเริ่มควบมันเดินทางออก ไปข้างหน้าโดยมีอัศวินเป็นผู้บังคับบังเหียน "เอาล่ะ ท่านเป็นใครกัน ช่วยแนะนำตัวด้วยสิ ผมชื่อ.." "เทอรี่ ไนท์" อัศวินกล่าวขัดขึ้นมา "กระหม่อมทราบดีว่าพระองค์เป็นใคร แต่ดูเหมือนว่าพระองค์จะไม่ทราบ" "พระองค์เป็นรัชทายาทที่จะได้รับบัลลังก์กษัตริย์แห่งอาณาจักรแห่งนี้ ไฮลอร์ดองค์ก่อนได้ส่งพระองค์ไปที่อีกโลกนึงเพื่อป้องกัน เหตุร้ายที่อาจเกิดขึ้นกับพระองค์" อัศวินหยุดดูท่าทีของเทอรี่สักครู่ จากนั้นก็พูดต่อ "พระองค์อาจยังรู้สึกงงบ้าง ก็เป็นธรรมดาเพราะพระองค์ถูกส่งไปยังโลกที่ไม่เชื่อในเวทย์มนต์มานับสิบปี แต่บัดนี้พระองค์ต้อง ยอมรับ เพราะนี่คือหน้าที่และชะตากรรมของพระองค์" "แต่ตอนนี้ผมอยากรู้ว่าท่านเป็นใครมากกว่ายอมรับไอ้เรื่องที่ท่านพูดมาเมื่อตะกี๊นะ" เทอรี่พูดเมื่อเห็นว่าอัศวินได้พูดจนพอใจแล้ว "เอ่อ.. ขออภัย กระหม่อมชื่อเบอร์เซอร์เกอร์ เป็นอัศวินรับจ้าง ขณะนี้ทำงานให้กับฝ่ายพระองค์อยู่" "แล้วไงต่อล่ะ จะเล่าอะไรมาผมก็เชื่อหมดละ อย่างน้อยๆไอ้ที่ผมเจอมามันคงไม่ใช่เทคนิคหลอกเด็กอะไรทั้งนั้น" เมื่อเห็นว่าอัศวิน เริ่มพูดไม่ออกเขาจึงกล่าวออกมาเพื่อเป็นมารยาทว่า อย่างน้อยเขาก็สนใจจะฟังที่อัศวินได้เล่าออกมา "ถ้าเช่นนั้นกระหม่อมก็จะขอเล่าตั้งแต่ต้นเลยละกัน เดิม เอลเรียดอมเป็นทวีปขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นจากอำนาจเวทย์มนต์ของมังกร มังกรเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาสูงส่ง เป็นเผ่าพันธุ์ระดับสูงของโลกแห่งเวทย์มนต์ การที่มังกรสร้างเอลเรียดอมขึ้นกล่าวกันว่า เป็นเพราะมังกรถูกขับออกจากขอบฟ้าแห่งเหตุการณ์ซึ่งเป็นที่พำนักของเหล่าเทพโบราณ แต่ทว่าหลังจากที่เหล่ามังกรได้ร่วมมือ กันสร้างเอลเรียดอมสำเร็จแล้ว ก็เกิดข้อพิพาทขึ้นเกี่ยวกับผู้ปกครอง เหล่ามังกรได้แบ่งออกเป็นสองกลุ่มคือดาร์คและไลท์ดรา กอน ดังนั้นเพื่อยุติข้อพิพาท เอมเพอเรอร์ดรากอนผู้มีอำนาจสูงสุดของฝ่ายไลท์ดรากอนจึงได้ทำการสร้างเผ่าพันธุ์หนึ่งขึ้น โดย นำต้นแบบจากเผ่าพันธุ์ที่อยู่อีกมิติ นั่นก็คือมนุษย์นั่นเอง" เบอร์เซอร์เกอร์หยุดพูดครู่หนึ่งเพื่อดูท่าทีของเทอรี่แต่ก็ไม่ได้หยุดเดิน แต่อย่างใด จากนั้นเมื่อเห็นเทอรี่ทำท่าแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาก็พูดต่อ "และสุดท้าย เอมเพอเรอร์ดรากอนก็ได้ ให้มนุษย์เป็นผู้ปกครองเอลเรียดอม แต่ฝั่งดาร์คดรากอนกลับไม่ยอมแพ้ แม้จะยอมรับการที่ยกอาณาจักรให้มนุษย์ปกครอง แต่ เบื้องหลังกลับวางแผนร้ายไว้..." "แล้วแผนร้ายที่ว่าคืออะไร?" เทอรี่ถาม "การใส่ด้านมืดให้แก่มนุษย์...." "การที่มนุษย์ถูกใส่ด้านมืดเอาไว้ในจิตใจ ได้สร้างความคลางแคลงและความแตกแยกกันเองขึ้นมา ผลที่เกิดนั้นทำให้สงครามดำเนิน ไปไม่ต่างจากที่เคยเกิดกับเหล่ามังกรทั้งหลาย และแล้วความต้องการของเหล่าดาร์คดรากอนก็สำฤทธิ์ผล การปกครองโดยมนุษย์ ถูกนำขึ้นมาเป็นข้อพิจารณาใหม่ แต่ทว่าเหล่ามังกรได้ทำผิดพลาดไปอย่างหนึ่ง นั่นคือการที่สอนให้มนุษย์รู้จักเวทย์มนต์" "ผลที่ตามมาคือเหล่ามนุษย์ได้แบ่งออกเป็น 2ฝ่าย คือฝ่ายของไลท์ดรากอน และดาร์คดรากอน โดยมีเหล่ามังกรทั้ง 2ฝ่ายหนุน หลังและแล้วข้อพิจารณาก็ถูกพักไว้ด้วยสงคราม แต่ระหว่างที่สงครามกำลังดำเนินไป เหล่ามังกรกลับค่อยๆสาบสูญไปจาก เอลเรียดอมตัวแล้ว ตัวเล่า" "อ้าว..เกิดอะไรขึ้นกับพวกมังกรล่ะ?" เทอรี่ถาม "หัวใจมังกร มีเวทย์มนต์แห่งความเป็นอมตะ" "ถ้าอย่างนั้น!?" "อย่างที่พระองค์คิด มังกรถูกพวกฝ่ายดาร์คดรากอนลอบสังหารเพราะต้องการเวทย์มนต์อมตะ" เบอร์เซอร์เกอร์ตอบ "เมื่อฝ่ายมังกรและเอมเพอเรอร์ดรากอนรู้ ก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ กลับหาทางแก้ไข แต่การที่มนุษย์มีเวทย์มนต์นั้นคือสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ เสียแล้ว มนุษย์ได้อาศัยข้อได้เปรียบในหลายๆด้าน สังหารมังกรเพื่อนำหัวใจมาทำให้ตนเป็นอมตะ ซึ่งหากมนุษย์ไม่มีเวทย์มนต์ แล้ว มนุษย์ไม่มีทางสังหารมังกรลงได้อย่างเด็ดขาด แต่..มนุษย์ฝ่ายไลท์ดรากอนคือความหวังของเหล่ามังกร เอมเพอเรอร์ ดรากอนได้ร่ายมนต์บทสำคัญมอบให้แก่มนุษย์ฝ่ายไลท์ดรากอน นั่นคือ มนต์ของอัศวินแห่งธาตุทั้ง 5 และได้มอบมนตร์นี้แก่ กษัตริย์ของมนุษย์ฝ่ายไลท์ดรากอน จากนั้นก็กำกับมนต์ซ้ำอีกครั้งด้วยมนต์หักล้างมนต์อมตะในหัวใจมังกร มนต์นั้นคือคำกล่าว ของเอมเพอเรอร์ดรากอนที่ว่า มนต์อมตะที่แท้จริงและไม่มีวันลบล้างได้ด้วยอำนาจแห่ง 5 อัศวิน ผู้ใช้มนต์นั้นต้องเป็นผู้ที่เป็น นายของ 5 อัศวินเท่านั้น" "หมายความว่า คนที่เป็นอมตะด้วยหัวใจมังกรที่ผ่านๆมาก็สามารถถูกทำลายได้ด้วยอำนาจของ 5 อัศวิน?" "ถูกแล้วพะย่ะค่ะ" เบอร์เซอร์เกอร์ตอบ "แล้ว ทำไมเอมเพอเรอร์ดรากอนไม่ใช้อำนาจตัวเองลบเวทย์อมตะที่อยู่ในหัวใจมังกรทิ้งโดยตรงล่ะ?" "เพราะเวทย์อมตะเป็นเวทย์ที่อยู่นอกเหนือจากสิทธิของมังกรที่จะแก้ไขได้ด้วยตนเอง อันเป็นข้อแม้ที่ถูกกำหนดจากเหล่าเทพ โบราณมาตั้งแต่เริ่มของเผ่าพันธุ์มังกร แต่ว่า หากเป็นมนุษย์ที่ไม่ได้อยู่ในเงื่อนไขของเหล่าเทพโบราณ การแก้ไขย่อมเป็นไปได้" "จากนั้นมา 5 อัศวินก็กลายเป็นตัวแทนอำนาจแห่งไลท์ดรากอน สงครามที่ฝ่ายไลท์ดรากอนเคยตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ก็พลิกผัน แต่ในที่สุดแล้ว มังกรที่รอดชีวิตจากการถูกเข่นฆ่าก็เหลือน้อยเต็มที มังกรที่เหลือจึงตัดสินใจ อพยพออกจากเอลเรียดอมไป เหลือไว้เพียงแต่มนุษย์ และผู้นำมังกรทั้ง 2"เบอร์เซอร์เกอร์หยุดพูดครู่หนึ่งก็พูดต่อ "นับแต่เหล่ามังกรที่หลงเหลือได้อพยพไป อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ก็ได้ล่มสลายลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงเท่าที่เห็นใน ปัจจุบัน....อาณาจักรที่เหลือถูกแบ่งแยกอย่างสมบูรณ์ออกเป็นฝั่ง North Alreadom และ South Alreadom ดินแดน 2 ฝั่งที่เปรียบเสมือนกระจกเงาที่ตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง ดินแดนส่วนที่เราอยู่คือ North Alreadom มีบรรพบุรุษของ พระองค์เป็นกษัตริย์ ส่วนดินแดนทาง South Alreadom มีไฮลอร์ด ดาร์คดรากอน เป็นผู้ปกครอง และสงครามได้ดำเนิน มายาวนานกว่าพันปีแล้ว และที่สำคัญที่สุดคือไฮลอร์ดดาร์คดรากอนองค์ปัจจุบัน เขาเป็นผู้ที่ได้รับอำนาจอมตะอย่างสมบูรณ์ ..." "อ้าว! งั้นลอร์ดดาร์คดรากอนก็มี 5 อัศวินอยู่เรอะ?" "เป็นไปไม่ได้ 5 อัศวินจะตื่นด้วยอำนาจของผู้ที่มีเหรียญตราเวทย์มนต์เท่านั้น ซึ่งมันก็อยู่กับพระองค์นี่พะยะค่ะ" "ถ้างั้น...เพราะอะไรล่ะ?"เทอรี่ถาม "กระหม่อมก็ไม่ทราบ แต่....ไฮลอร์ดดาร์คดรากอนผู้นี้ คือ....อาแท้ๆของพระองค์" "!!!" "แต่...ตอนนี้เราคงต้องพักเรื่องนี้เอาไว้ก่อน"กล่าวจบ เบอร์เซอร์เกอร์ก็ลดกระบังหน้าของหมวกเหล็กลง พร้อมกับจับดาบ ตั้งท่าเตรียมต่อสู้ เบื้องหน้าของทั้งสอง ปรากฎร่างของนักฆ่าที่ตามฆ่าเทอรี่ที่นิวยอร์ค แขนซ้ายที่ถูกฟันขาดยังมีเลือดไหลโซมอยู่ "แขนไปโดนใครหั่นมาล่ะ จั๊งค์? สภาพอย่างนี้ยังคิดสู้กับข้าอีกรึ?"เบอร์เซอร์เกอร์พูดเหมือนกับรู้จักกับนักฆ่าผู้นี้มาก่อน "ใครว่าข้าจะสู้ล่ะ...." นักฆ่าที่ชื่อว่าจั๊งค์กล่าว "ท่านเดเลี่ยนต่างหากที่จะสู้..." ทันทีที่พูดจบ ด้านหลังของจั๊งค์ก็ปรากฎเงาขนาดมหึมาเป็นร่างของสิ่งที่เทอรี่ไม่เคยพบมาก่อน แต่เขาก็รู้จักมันดี "มังกร!" Alreadom:Chapter 1 END To be continued เอ้า โพสท์ใหม่ ตอนนี้เริ่มมีไฟ ถ้ายังไงจะพยายามให้ได้สัปดาห์ละตอน(ที่จริงเรื่องมันเขียนเป็นการ์ตูนไปไกลแล้ว ดังนั้นจะลงช้ารึเร็ว ขึ้นอยู่กับความขยันพิมพ์เท่านั้นเอง^^;) จาก : หนูจะขยันปั่นแย้ว~~ - 12/11/2000 04:22

ข้อความ : กว่าจะคลอดนะเอ็ง... เงื้ออยู่เป็นปีเชียว.. จาก : ioroid - 12/11/2000 06:47

ข้อความ : มังกร กิเลนไฟ โอววว น่ากลัวจัง จาก : โป่วเกียฮุ้น - 12/11/2000 09:13

ข้อความ : เพิ่งเอามาลงตอนนี้หรือ กว่าจะออกมา เห้ออออ จาก : Kindani - 12/11/2000 15:41

ข้อความ : I forget it pai leaw na nia. จาก : MrT - 14/11/2000 01:44

ข้อความ : อย่าอู้อีกนะครับ ^^ จาก : angel k - 14/11/2000 19:59