หัวข้อ : Dark Pure Snow [Chapter5 – Journey For Someone -] ข้อความ : Dark Pure Snow [Chapter5 – Journey For Someone -] ณ ซากของหมู่บ้านเอ็กซ์ทีเรีย วันต่อมา .. “นี่ .นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ .” ฮิโรที่พึ่งกลับถึงหมู่บ้านพร้อมกับมาโกะพูดเมื่อเมื่อหมู่บ้านที่กลายเป็นซากปรักหักพัง ศพของชาวบ้านซึ่งมีรอยถูกฟันด้วยดาบเกลื่อนไปทั่วทางเข้าหมู่บ้าน “พี่คะ! นั่นพี่เน็กซ์นี่!!” มาโกะซึ่งเกาะอยู่หลังฮิโรรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นเน็กซ์นั่งกองอยู่กับพื้นด้วยบาดแผลทั่วตัวอยู่กลางหมู่บ้าน “ใช่จริงๆด้วย! มาโกะ! รีบเข้าไปกันเถอะ!” ฮิโรพูดก่อนจะวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว “เฮ้ย เน็กซ์ ! เป็นอะไรรึเปล่า!!” ฮิโรเข้าไปเขย่าตัวเน็กซ์ก่อนที่จะโล่งใจที่เพื่อนของเขายังมีชีวิตอยู่ “มาโกะ! เข้ามารักษาแผลหน่อยเร็วเข้า!” ฮิโรเรียกมาโกะที่กำลังวิ่งเข้ามา หลังจากบาดแผลเริ่มหายไป เน็กซ์ก็เริ่มรู้สึกตัว “ .ฮิโร .มาโกะ ทำไมพวกนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ” เน็กซ์พูดอย่างกระท่อนกระแท่น “พวกเราน่ะพึ่งออกจากป่ามาตอนเช้านี่เอง พอมาถึงก็เห็นหมู่บ้านเป็นอย่างนี้แล้ว นายช่วยบอกหน่อยสิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ฮิโรพูดขณะที่ในใจคิดว่าทำไมแอนดีนซึ่งปกติอยู่กับเน็กซ์ตลอดกลับไม่อยู่ในเวลาอย่างนี้.. “ ..” เวลาผ่านไป เมื่อเน็กซ์เล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจนจบ “ .อย่างงั้นหรือ .อาจารย์ดีคอฟกับทุกคนตายหมดแล้ว ”ฮิโรพูดเมื่อรู้ถึงความจริงที่เกิดขึ้นขณะที่เขาอยู่ในป่า “พี่แอนดีน พี่แอนดีนก็ถูกผนึกอยู่ในน้ำแข็ง ..ฮึก..ฮึก” มาโกะพูดด้วยน้ำตาคลอเบ้าขณะมองไปที่ผลึกน้ำแข็งที่มีผู้ที่เปรียบเหมือนพี่สาวของเธอหลับอยู่ข้างใน “ เน็กซ์ นายจะเอายังไงต่อ ..จะไปจัดการกับพวกนั้นมั้ย ฉันจะช่วยนายเอง!” ฮิโรพูดด้วยความรู้สึกที่ต้องการล้างแค้นให้คนในหมู่บ้านและช่วยแอนดีนออกมา “ .ขอฉันอยู่คนเดียวซักพักนะ ..”เน็กซ์พูดจบก็ลุกแล้วค่อยๆเดินออกไปจากหมู่บ้านอย่างไร้เรี่ยวแรง.. “ ” ฮิโรและมาโกะมองตามเน็กซ์ไปเพราะเข้าใจความรู้สึกที่จู่ๆก็สูญเสียคนสำคัญไปต่อหน้าต่อตาโดยที่ไม่อาจช่วยได้เลย . -ส่วนในสุดของป่าแห่งการเริ่มต้น บริเวณที่ดาบเคยปักอยู่- เน็กซ์เดินเข้ามาเรื่อยๆ ในใจเขาคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่ได้ดาบเล่มนี้มา ภาพของดีคอฟที่สละชีวิตช่วยเขาไว้และภาพของแอนดีนที่ช่วยเขาทั้งๆที่ตัวเองกำลังลำบากวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา จนถึงภาพที่แอนดีนอยู่ในน้ำแข็ง ใบหน้าที่หลับไหลอยู่ภายในนั้นเงียบเฉยไร้ซึ่งความรู้สึก..เน็กซ์รู้สึกว่าเป็นเพราะความไม่เอาไหนของเขาถึงทำให้เธอต้องอยู่ในสภาพนั้น ซักพักสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกล่องอะไรบางอย่างอยู่ในพุ่มไม้ “นี่มัน ..คงเป็นของที่ดีคอฟใช้ทดสอบเรา..”เน็กซ์นึกเมื่อเห็นผ้าคาดศรีษะสีแดงและกระดาษเล็กๆที่แทรกอยู่ ภายในกล่อง กระดาษนั้นมีลายมือของดีคอฟเขียนอยู่.. “ เน็กซ์ เมื่อเจ้าพบกล่องนี้เจ้ายังไม่ถือว่าจบการศึกษาจากข้า หลังจากนี้เจ้าต้องไปหาประสบการณ์ในดินแดนอันกว้างใหญ่ พบปะผู้คนมากมายที่เจ้าไม่รู้จัก ได้พบทั้งความทรงจำที่ดีและไม่ดี ได้พบทั้งคนที่รักเจ้าและเกลียดเจ้า ผ้าผืนนี้ขอให้เจ้านำมันติดตัวไปกับเจ้าเพื่อเก็บเกี่ยวความทรงจำที่เจ้าจะได้พบได้เห็น ให้ผ้านี้ได้ซึมซับความรู้สึกความทรงจำทุกเรื่อง เมื่อเจ้าได้เรียนรู้ทุกสิ่งทกอย่างและนำผ้านี้กลับมามอบคืนแก่ข้า .นั่นคือการจบการศึกษาที่แท้จริงของเจ้า .จาก ดีคอฟ ” เมื่อเน็กซ์อ่านข้อความจบเขาก็พูดพึมพัมคนเดียว “ ..อาจารย์ .แล้วผมจะจบได้ยังไงล่ะ ..ในเมื่อตัวอาจารย์ ” เขาเก็บผ้านั้นก่อนที่จะทรุดลงนั่งพิงกับต้นไม้ ความรู้สึกผิดยิ่งถาโถมเข้าสู่ใจของเขา เวลาผ่านไปนานเท่าใดเขาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่เช่นนั้น .จนกระทั้งตะวันลับขอบฟ้าไป . “ .ซ์ .เน็กซ์ .เน็กซ์” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นเบื้องหน้าเขา เน็กซ์ค่อยๆลืมตาขึ้น .ข้างหน้าเขามีร่างของหญิงสาวที่น่าจะอยู่ในน้ำแข็งยืนอยู่ ..ใบหน้าที่เขาเห็นตั้งแต่เด็กยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม . “..แอน ..แอนดีน ..ทำไม ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ”เน็กซ์พูดด้วยความแปลกใจแต่ซักพักเขาก็คิดได้ “จริงสินะ นี่คงเป็นดวงวิญญาณของเธอ ..” เน็กซ์มองไปที่ร่างที่ส่งประกายสีขาวออกมารอบๆ “ทำไมเธอถึงมานั่งอยู่แบบนี้ล่ะ?” ร่างของแอนดีนถามด้วยรอยยิ้มเล็กๆ “ ..ฉัน .ฉันขอโทษนะ ฉันช่วยเธอไม่ได้เลย ฉัน” เสียงของเน็กซ์เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ ไม่เห็นต้องขอโทษเลยนะ ฉันเคยบอกแล้วไงว่าฉันจะเป็นโล่ห์คอยคุ้มกันให้กับเธอเอง ซึ่งฉันก็ทำสำเร็จด้วย” แอนดีนเดินเข้ามาใกล้เน็กซ์ “แต่ แต่ว่า ถ้าไม่มีเธออยู่ด้วย ..ฉันอยู่ไปก็ไม่มีความหมาย .” เน็กซ์พูดไม่ทันจบนิ้วของแอนดีนก็มาปิดปากเขาไว้ก่อน “อย่าพูดอย่างนั้นสิ .ฉันน่ะยังไม่ตายซักหน่อย..เธอน่ะยังช่วยฉันได้นะ อย่าพึ่งมาท้อถอยตอนนี้สิ” แอนดีนพูด แสงเริ่มรวมตัวที่คอของเธอกลายเป็นสร้อยคอรูปเขาของยูนิคอร์นที่มีอัญมณีสีฟ้าติดอยู่ “นี่ .เป็นของที่พ่อฉันใช้ในการทดสอบฉัน .สิ่งนี้เคยเป็นของแม่ฉันมาก่อน .เธอเก็บเอาไว้นะ” แอนดีนยกมือทั้งสองข้างขึ้นปลดสร้อยก่อนจะค่อยๆใส่ให้กับเน็กซ์ มือของเธอยังคงจับอยู่ที่ไหล่ของเขา “แม่เคยบอกว่าเมื่อฉันได้สร้อยนี้มา ถ้าฉันจะให้สร้อยกับคนอื่น คนนั้นต้องเป็น .คนที่ฉัน รัก เท่านั้น .” แอนดีนก้มหน้าลงเล็กน้อยเหมือนจะรวบรวมความกล้าก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับเน็กซ์ “ฉัน ฉันรักเธอนะ ..เน็กซ์ ” แววตาของเธอยังคงส่งประกายแวววาวยามที่เธอพูดความรู้สึกในใจส่วนลึกของเธอออกมา มือของเน็กซ์ค่อยๆเลื่อนขึ้นมาโอบกอดเธอไว้ “ฉันก็รักเธอ แอนดีน ” ทั้งสองต่างเข้าใจในความรู้สึกของกันและกัน สายตาทังคู่ต่างจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของอีกฝ่าย แอนดีนเลื่อนมือลงมาเกาะหลังของเน็กซ์ก่อนที่จะซบหน้าลงกับบ่าของเขา มือของเน็กซ์ขึ้นมาจับใบหน้าและลำคอที่เรียวงามของเธอ แอนดีนยิ้มอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอค่อยๆหลับตาของเธอก่อนที่ใบหน้าของทั้งสองจะค่อยๆเลื่อนเข้าหากัน .ริมฝีปากของหญิงสาวและชายหนุ่มสัมผัสกันอย่างนุ่มนวลขณะทีทั้งสองยังอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน ภาพของทั้งสองยืนเด่นอยู่กลางป่าในยามค่ำคืนที่แสงดาวและแสงจันทร์ส่องสว่างราวกับจะแสดงความยินดีกับทั้งคู่ .. ทั้งคู่ค่อยๆถอนตัวออกจากกันและกัน แอนดีนเดินถอยหลังออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ ทุกคนน่ะไม่ได้โกรธเธอที่ช่วยพวกเขาไม่ได้หรอก ” แอนดีนพูดขณะที่แสงจันทร์เริ่มมืดลงและด้านหลังเธอปรากฏร่างของชาวบ้านที่ตายไปและดีคอฟซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า “อาจารย์ ทุกๆคน” เน็กซ์พูดด้วยเสียงดีใจที่ได้เห็นทุกคนถึงแม้จะไม่มีชีวิตแล้วก็ตาม.. “พยายามในส่วนของฉันและทุกคนด้วยนะ เน็กซ์ ” ดีคอฟพูดพร้อมกับทุกคนด้วยรอยยิ้ม “ครับ .อาจารย์ ทุกๆคน ..ผมจะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดกับใครอีกแล้ว .” เน็กซ์พูดก่อนที่ทุกคนจะเลือนหายไปเหลือเพียงเขาและแอนดีนเท่านั้น “คงถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้วล่ะ .”แอนดีนพูดเบาๆขณะค่อยๆลอยขึ้นฟ้าพร้อมๆกับที่ปีกสีขาวปรากฎขึ้นเบื้องหลังเธอ “เดี๋ยวก่อนสิ แอนดีน!!” เน็กซ์รีบวิ่งเข้าไปแต่เธอก็อยู่สูงเกินไปเสียแล้ว.. “อย่าลืมนะ .อย่าท้อแท้ตอนนี้ .ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ..” แอนดีนพูดด้วยใบหน้าที่น้ำตาเริ่มไหลรินลงมาข้างแก้มทั้งสองข้างของเธอ “รอก่อนนะ! ฉันต้องช่วยเธอออกมาให้ได้!! “ เน็กซ์ตะโกนบอกถึงความหวังของเขาที่มีเธอเป็นเป้าหมายสูงสุด “ ..จนกว่าจะถึงตอนนั้น .ฉันจะรอเธอ .ตลอดไป” คำพูดสุดท้ายดังออกมาก่อนที่แอนดีนจะค่อยๆหายไป . “แอนดีน!!” เน็กซ์ร้องขึ้นมาก่อนที่เขาจะรู้สึกตัวว่าเขาเผลอหลับไปกลางป่าจนเกือบเช้า “ ทั้งหมดนั่น..เป็นความฝันเหรอ ???” เน็กซ์พูดก่อนที่จะเห็นสร้อยที่แอนดีนใส่ให้แขวนอยู่ที่คอของเขา เขาจับสร้อยนั้นขึ้นมาดูซักพัก ก่อนที่จะลุกขึ้นเอาผ้าของดีคอฟมาคาดที่ศรีษะ แล้วเดินออกไปจากป่าอย่างรวดเร็ว ที่ซากของหมู่บ้าน ฮิโรนอนรอเน็กซ์ที่ไปตั้งแต่เมื่อวานอยู่ใต้ซากตันไม้ขณะที่มาโกะนอนอยู่ข้างๆ พลัน!!มีร่างๆหนึ่งปรากฏขึ้น ร่างนั้นยกดาบขึ้นก่อนที่จะพุ่งตรงเข้าใส่ฮิโรอย่างรวดเร็ว!! “ หือ???? เฮ้ย!!!” ฮิโรที่ตื่นพอดีร้องอย่างตกใจ ดาบนั้นพุ่งเฉี่ยวหน้าเขาไปปักที่ต้นไม้อย่างแรง!! “ตื่นได้แล้ว! คนขี้เซา! จะนอนไปถึงไหนกัน! “ เน็กซ์พูดด้วยใบหน้าที่สดใสต่างจากเมื่อวาน “จะบ้าเหรอไง! ปลุกดีๆไม่เป็นหรือไง! เกิดโดนฉันหรือมาโกะจะว่าไง!!” ฮิโรพูดอย่างฉุนกึกช่วงที่มาโกะตื่นขึ้นมา “ฝีมือขนาดฉันน่ะไม่โดนมาโกะอยู่แล้ว แต่ถ้าโดนนาย ก็ดีน่ะสิ” เน็กซ์พูดขณะถอนดาบออกจากต้นไม้ “ฮิโร รีบๆมาช่วยฉันฝังศพทุกคนเร็วเข้า!” เน็กซ์เรียกฮิโรขณะที่เขาเริ่มขุดหลุมอย่างรวดเร็ว “เออ โอเคๆๆๆๆๆ” ฮิโรพูดก่อนที่จะวิ่งออกไปช่วย มาโกะมองไปที่ทั้งสองคนก่อนที่จะหันไปหาร่างของแอนดีน “พี่แอนดีนคะ ..พี่เน็กซ์กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วนะคะ .” มาโกะพูดก่อนที่จะวิ่งไปช่วยฮิโรโดยที่เธอไม่ทันได้สังเกตุ ร่างของแอนดีนในน้ำแข็งมีแสงสีขาวและสีดำลอยออกมาก่อนที่จะหายไปอย่างรวดเร็ว “เอาล่ะ เสร็จแล้ว!” ฮิโรพูดหลังจากฝังทุกคนเสร็จ “เดี๋ยวสิ มาช่วยฉันทางนี้ก่อน” ฮิโรหันไปต้นเสียงก็เห็นเน็กซ์ยืนอยู่ข้างผนึกน้ำแข็ง “อะไรอีกฟะ” ฮิโรพูดอย่างหัวเสีย “มาช่วยฉันย้ายแอนดีนไว้ที่อื่นก่อน ปล่อยไว้ทั้งอย่างนี้คงไม่ได้หรอก” เน็กซ์พูด สายตาของเขามองลึกเข้าไปข้างในน้ำแข็ง “ ..โอเค” ฮิโรไม่เกี่ยงอะไร ทั้งสองคนย้ายร่างของแอนดีนไปไว้ที่ผาริมทะเลที่เธอกับเน็กซ์เคยดูดาวด้วยกัน “ทีนี้..เธอคงไม่เหงาแล้วล่ะ ที่นี่เธอมีดาวนับล้านอยู่เป็นเพื่อนแล้วนะ” เน็กซ์พูดขณะมองไปที่หน้าของแอนดีน “เอาล่ะ ไปกันได้แล้ว” เน็กซ์พูดก่อนที่จะเดินออกไป “ไปไหน? ”ฮิโรยังคิดตามไม่ทันจนมาโกะเดินนำออกไปก่อน “ก็ไปช่วยพี่แอนดีนไงคะ รีบไปเถอะ พี่ฮิโร!” มาโกะเดินแซงเน็กซ์ไปอย่างรวดเร็ว “เดี๋ยวสิ มาโกะ! รอพี่ก่อนนนนนนน” ฮิโรรีบวิ่งตามมาโกะไปทิ้งให้เน็กซ์เดินตามหลังสุด เน็กซ์หันกลับมามองที่แอนดีนซึ่งอยู่ที่ปลายหน้าผา “ไปล่ะนะ แอนดีน ..” เน็กซ์พูดแล้วก็หันหลังเดินออกไปด้วยความเชื่อมั่น ใบหน้าของแอนดีนที่อยู่ภายในน้ำแข็งในเวลานี้ เน็กซ์เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่าไม่ได้เป็นใบหน้าที่เย็นชาไร้ความรู้สึกอีกแล้ว ใบหน้าของเธอแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มที่เหมือนจะอวยพรให้กับการเดินทางที่ยาวไกลของเขา..เพื่อที่จะช่วยเธอออกจากการนิทราที่ยาวนาน อีกครั้ง .. Dark Pure Snow [Chapter5 – Journey For Someone -] End. จาก : Next - 09/11/2000 14:07

ข้อความ : เย้.....จบพีเรียดแรกซักที หลังจากนี้สิงานหนัก....เป็นส่วนที่ไม่มีโครงเรื่องอยู่ในหัวเลย....(นางเอกก็ไม่โผล่แล้ว ตูจะไปซึ้งกับใครดีเนี่ย) o_O oO(ทำไมคนอ่านลดลงๆที่ละสองคนหว่า Chapter1 15คน Chapter2 13 คน Chapter3 11 คน Chapter4 9....... Chapter5.......โอ้วม่ายยยยยย ) จาก : Next - 09/11/2000 14:36

ข้อความ : มันเป็นสัจจธรรมไอ้น้อง ^_^;; Rebirth Chapter 1 12 คน Rebirth Chapter 2 5 คน Rebirth Chapter 3 15 คน Rebirth Chapter 4 16 คน Rebirth Chapter 5 10 คน Rebirth Chapter 6 11 คน อ่า นะ ก็ไม่ต่างกันอ่ะนะ ^_^ แต่ยังดีที่เราวนเวียนอยู่ที่เลขสองหลัก หึ ๆ “ ..จนกว่าจะถึงตอนนั้น .ฉันจะรอเธอ .ตลอดไป”<--- อะเหอะ ได้รอตลอดไปแน่เพราะเซรอสจะฉีกเน็กซ์เป็นชิ้น ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ริมฝีปากของหญิงสาวและชายหนุ่มสัมผัสกันอย่างนุ่มนวลขณะทีทั้งสองยังอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน <-- ขนาดตูยังไม่กล้าเขียนบทนี้เลยนะเนี่ย ^_^;;; จาก : xelloss - 09/11/2000 14:56

ข้อความ : ของเน๊กซ์ยังลดน้อย ของผมนี่8เหลือ4 ลดครึ่งเลยแฮะ ^^;(ยิ่งLCยิ่งไม่ต้องพูดถึง) จาก : Hirou - 09/11/2000 16:07

ข้อความ : ผมว่าคนอ่านก็คงเท่าเดิมมั้ง บางทีอาจจะเพิ่มขึ้นด้วยแหละ พยายามต่อไปนะครับ อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆจัง จาก : naru - 09/11/2000 16:56

ข้อความ : โฮ่ยคนอ่านก็เยอะอยู่ล่ะครับ แต่เค้าไม่รู้จะคอมเมนต์อะไรทุกตอนๆน่ะนะ เอางี้ ใครอ่านแล้วก็ช่วยลงชื่อไว้หน่อยละกันครับ ไม่คอมเมนต์อะไรก็ได้ เป็นกำลังใจให้นักเขียนหน่อยเน่อ.... เน็กซ์เขียนได้ดีจริงๆ ดีนะเขียนคนละแนวกับพี่ชาย เหอๆๆ จาก : Cid - 09/11/2000 17:07

ข้อความ : agree with naru,cid ครับ จาก : Phoenix - 09/11/2000 19:26

ข้อความ : กำลังใจ นี่แหละใช่เลย จาก : max manster - - [email protected] - 09/11/2000 19:32

ข้อความ : อา...ซึ้งแฮะ จาก : เอนะ - 09/11/2000 21:42

ข้อความ : มาเพิ่มยอด ความจริงอ่านอยู่ตลอดแต่ไม่ค่อยคอมเมนต์ จาก : Kero - 10/11/2000 00:02

ข้อความ : โอ.......มาเพิ่มยอดๆ (ความจริงก็อ่านตลอดแหละ ^^) จาก : Kindani - 10/11/2000 01:12

ข้อความ : Yeah, like other peoples said. I'm sure that almost every body read it but doesn't wan to comment every chapter. Sometime reader don't know what to say korn me na. ^^;;; Anyway, ตอนนี่ซึ้ง jing jing leaw. T-T จาก : MrT - 10/11/2000 03:15

ข้อความ : หวานปานน้ำผื้ง ...^--^... จาก : ioroid - 10/11/2000 04:11

ข้อความ : บทรักซึ้งดีครับ ชอบมากเลยครับ จาก : angel k - 10/11/2000 20:28