หัวข้อ : Encounter : ความตาย.. ข้อความ : ........................................ เงาดำรูปร่างเล็กเดินอย่างเร่งรีบมาตามทางเดิน “ ที่นี่ห้ามคนนอกเข้าครับ ” ปืนในมือของยามถูกเลื่อนออกไปบังทาง ถุงมือสีดำล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงแล้วผยิบบัตรพลาสติคโปร่งใสออกมายื่นให้ทหารยาม บนบัตรมีรูปของผบ.รีเดริคกับตัวหนังสืออีกนิดหน่อย “ ต้องขอโทษด้วยครับพ้ม... ” เสียงทหารหนุ่มดังขึ้นด้วยความเข้มแข็ง “ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพอชั้นออกมาก็ส่งคนตามฉันขึ้นไปซักสองคนก็แล้วกัน เอาที่ปากหนักๆหน่อยก็นะ ” น่าแปลกที่เสียงสั่งทหารยามคนนั้นกลับเป็นเสียงผู้หญิงที่ไม่มีอำนาจในน้ำเสียงเอาเสียเลย ทหารยามคนนั้นปล่อยให้หญิงคนนั้นผ่านประตูเหล็กไปแต่โดยดี หญิงสาวคนนั้นขยับสร้อยรูปร่างประหลาดที่คอเล็กน้อย มีเสียงหึ่งๆดังออกมาเบาจากสร้อยเส้นเล็กๆสีเงินอันนั้น เรียบร้อยแล้วเธอก็ปรับวิทยุสื่อสารในมืออีกนิดหน่อยก่อนจะพูดกรอกลงไป “ เจอตัวใครบ้างรึยัง... ” เสียงของรีเดริคดังออกมาจากปาก เอ่อ.. ไม่ใช่สิ สร้อยคอของเธอต่างหาก “ นอกจากช่างเทคนิคที่ส่งเข้ามาเคลียร์ทางก่อนหน้านี้แล้วก็ยังไม่เจอใครเลยครับ หน่วย2 หน่วย3 ก็ยังไม่มีการติดต่อกลับมา คาดว่าคงจะเหลวครับท่าน “ “ ตอนนี้หน่วยที่ขึ้นไปสูงสุดอยู่ตรงไหน ” “ ที่ 7.25 กิโลเมตรครับ หน่วย2อยู่บริเวณบันไดฉุกเฉิน แล้วก็ผนังที่เกิดเหตุระเบิดครับ ” “ มีอะไรเสียหายหรือผิดสังเกตุจากชั้นอื่นบ้าง ทุกอย่างเลย ” “ ไม่มีครับ นอกจากความเสียหายที่เกิดจากแรงลมแล้ว ก็ยังไม่มีอะไรครับ ” “ แล้วพวกอุปกรณ์ช่วยชีวิตฉุกเฉินล่ะ ” “ ขอเวลาสักครู่ครับ... ” อีกสักพักทหารสื่อสารก็กลับมารายงาน แม้มีท่าทีประหลาดใจแต่ก็ยังคงรายงานตามปรกติ “ ไม่มีอะไรเสียหายครับ มีชุดที่อยู่ข้างลิฟท์เท่านั้นครับที่ถูกนำไปใช้ ” “ มีอะไรหายไปบ้าง ” “ มีชุดอวกาศสำรองหนึ่งชุด ถังออกซิเจน แล้วก็ชุดปฐมพยาบาลบางส่วน นอกนั้นกองอยู่ที่หน้าประตูลิฟท์ครับ ” “ ประตูลิฟท์เปิดอยู่รึเปล่า ” “ ลิฟท์ตัวเดียวกับที่ตกลงไปข้างล่างครับ เป็นลิฟท์ส่งของตัวหลักในหอครับ “ “ แปลว่าไม่ใช่ลิฟท์โดยสารใช่มั้ย ” “ ผมไม่ทราบรายละเอียดครับท่าน... แต่ว่าคงเป็นลิฟท์ความเร็วสูงครับ ” หญิงสาวลดวิทยุลง สร้อยคอถูกปรับแต่งอีกเล็กน้อย “ นี่นายพลนีตเฮมด์นะ มีใครไปตรวจที่ลิฟท์รึยัง ” “ ไม่มีครับท่าน ” “ งั้นก็ไม่ต้องไปตรวจแล้ว รีบขึ้นไปด้านบนให้เร็วที่สุด กระจายกันออกไปก็ได้ เราต้องการผลการสำรวจก่อน 2 ชํ่วโมง ” “ ครับท่าน ” “ โอเค เลิกกัน ” วิทยุสื่อสารถูกปิดลง แต่มือที่ถือมันเริ่มสั่นแม้ว่าเจ้าของมือจะพยายามบังคับมันแล้วก็ตาม “ ทำไมคุณถึงบ้าระห่ำขนาดนี้นะ... ” ......................................... ในช่องลิฟท์นั้นเอง ความเงียบที่น่าอึดอัดดำเนินมากว่า15 นาทีแล้ว “ ฮ้าาาาววว.... ” ดรายสูดออกซิเจนเข้าปอดเต็มที่ “ หนูคิดว่าเวลาอย่างนี้ คนปรกติเค้าจะนั่งตื่นเต้นกันซะอีก คุณทำให้หนูง่วงนะ ” “ ก็มันเซ็งนี่ ชั้นไม่ค่อยได้นั่งเฉยๆอย่างนี้มานานมากแล้วนะ ส่งถังออกซิเจนมาให้ชั้นหน่อยสิ ” “ คุณจะเอาไปทำอะไรน่ะ ” “ ออกชิเจนในชุดของชั้นจวนจะหมดแล้ว ที่ชั้นหาวนี่ก็แสดงว่าอากาศมันเริ่มเบาบางลงแล้วไง ” “ อ้อ.. “ ชิพสาวถังออกซิเจนที่แขวนไว้ข้างล่างชี้นมาถือ แล้วก็ยื่นให้ดราย “ นี่ค่ะ.. ” “ ขอบใจ อย่างน้อยชั้นก็รอได้อีกครึ่งวันล่ะนะ ” “ โหย.. ต้องรอนานขนาดนั้นเลยหรือ ” ... วู้มมม มมมม มม สลิงเริ่มสั่นช้าๆ แกว่งตัวเป็นจังหวะแคบๆ เช่นเดียวกับตอนที่ดรายเห็นสายฟ้าครั้งแรก ตอนนี้แสงสีฟ้าเริ่มเปล่งออกมาเรื่อยๆ เงาขนาดใหญ่ของทั้งคู่ทอดลงบนผนังลิฟท์ มอเตอร์ก็เริ่มทำหน้าที่ของมัน ทั้ง ดรายแล้วก็ชิพคล่อยเคลื่อนตัวขึ้นไปเรื่อยๆ “ เฮ้ย.. ” ดรายพยายามเร่งมือ ถังออกซิเจนถังใหม่มีสายต่อที่ใหญ่กว่าสายต่อของเขามากอยู่ ถ้าเขายังไม่เร่งมือล่ะก์ “ เสร็จรึยังคะ อีกเดี๋ยวลมก็จะมาแล้วนะ ” “ ชั้นกำลังรีบอยู่นี่ไงล่ะ เอาเถอะ.. ชั้นยังมีเวลาอีกนิดหน่อยน่า “ แต่ดูเหมือนว่าดรายจะคาดผิด กระแสลมเริ่มพัดเบาๆแล้ว “ เฮ้ย.. อะไรวะเนี่ย ” “ เรียบร้อยรึยังคะ ” “ โธ่เว้ย.. อีกแป็บเดียวเท่า... ” เสียงของดรายพูดยังไม่ทันจบประโยค ทั้งคู่ก็ถูกกระชากขึ้นไปด้านบนอย่างแรง เสียงลมดังอื้ออึงมาทุกๆด้าน มือของดรายก็ถูกกดอยู่กับถังออกซิเจนนั่นเอง ความเร็วที่ขับเคลื่อนอยู่ก็ทำท่าว่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกเหมือนตอนที่อยู่ในลิฟท์ตอนแรกกลับมาอีกครั้ง “ อ๊าาาาา... ” ดรายร้องเสียงหลง มือที่ถูกหนีบไว้ส่งสัญญานเจ็บปวดรุนแรง “ ทิ้งถังเหล็กนั่นลงไปก่อนสิ เดี๋ยวมือคุณก็ขาดหรอก ” ดรายออกแรงค่อยๆขยับมือทีละนิด แต่ละครั้งเรียกความเจ็บปวดได้พอดูทีเดียว หลังจากพยายามอีกสองสามครั้งถังนั่นออกไปนอกตัวของดราย ถังเหล็กยังคงลอยอยู่ซักพัก ก่อนที่จะตกลงไปด้วยความเร็วที่ช้ากว่าปรกติมาก จนถังนั่นลอยลงไปข้างล่างตัวของพวกเขาแล้ว ดรายก็เห็นถึงอันตราย... ถังนั่นลอยเข้าใกล้ สลิงที่ตอนนี้เป็นสายไฟสีฟ้าเกินไปแล้ว ...ระเบิด... “ เฮ้ย.. ชิพระวัง ” ถังออกซิเจนส่งประกายอยู่สองสามครั้ง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เปลวไฟลุกท่วมหอคอย จากความเร็วที่มากอยู่แล้ว ทั้งคู่ก็ถูกกระชากขึ้นไปด้านบนอีก ลมที่พัดขึ้นมาส่งเปลวไฟตามหลังไล่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ โอ้ย... ” เสียงชิพดังผ่านวิทยุ ความร้อนที่ส่งผ่านมาทำให้บางส่วนของเหล็กที่พวกเขาใช้แขวนตัวอยู่ร้อนขึ้นหลายองศา “ ระวัง... ” มือของดรายกดลงไปที่สวิตซ์ที่อยู่ข้างมอเตอร์ ทั้งคู่เพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก เปลวไฟยังคงไล่ตามอยู่สักพัก ในที่สุดมันก็ยอมแพ้ “ ชิพ.. เป็นอะไรรึเปล่า ” ความเร็วที่ทั้งคู่ใช้อยู่ทำให้ดรายขยับปากอย่างยากลำบาก ใบหน้าของอีกฝ่ายส่ายไปมา “ งั้นก็ไม่เป็นไรแล้ว ” มอเตอร์ส่งเสียงครางออกมาอีกสองสามครั้ง ดรายได้ยินแต่ทำเป็นไม่พูดอะไร “ ชิพ.. เธอหวังว่าจะได้พบเจ้าของเสียงที่พูดกับเธอรึเปล่า ” “ ม.. มาพูดอะไรตอนนี้เล่า ” “ เธอรู้วิธีหยุดมันนะ... ” “ ก็แค่สับสวิตซ์ในมือของคุณ หนูได้ฟังมาแล้วนี่ ” ชิพงงกับท่าทีของดราย “ งั้นก็เอามันไปถือไว้ก่อนนะ ” ชิพรับมันมาจากมือของดราย มือที่ส่งมานั้นสั่นเล็กน้อย “ คุณจะทำอะไรน่ะ หนูไม่ชอบเลยนะ ” “ มอเตอร์มันทนไม่ไหวแล้ว วงจรลดแรงดันไฟฟ้าในชุดอวกาศขอเธอคงจะตัดไปแล้วแน่ๆ อีกไม่กี่วิ มอเตอร์ก็จะสะดุด... แล้วก็หยุดนิ่ง น้ำหนักที่มันแบกอยู่มันมากเกินไป “ “ แล้วคุณจะทำอะไร อย่านะ ” ชิพร้องเสียงหลง “ ก็ลดน้ำหนักถ่วงลงไง... “ ดรายปลดเข็มขัดทีรัดตัวของเขากับเหล็กที่แขวนตัวของเขาอยู่ “ อย่าทำบ้าๆนะ... ” “ เอาน่า.. แล้วเธอจะถึงยอดได้แน่นอน ชั้นไม่มีจุดหมายอะไรที่นั่นอยู่แล้ว ” น้ำตาไหลออกมาเป็นหยดเล็กๆ ลอยเกาะอยู่ที่ครอบแก้วในหมวกของชิพ “ คุณ... คุณมันบ้า หนูไม่ได้ต้องการอย่างนี้นะ “ “ ชั้นไม่เป็นไรหรอก นี่มันอยู่ในวงโคจรแล้ว ชั้นไม่ตกลงไปหรอกน่า ” “ แล้วคุณ.. คุณจะลงไปได้ยังไงล่ะ ” เสียงสะอื้นที่มากับคำพูดทำให้ดรายรู้สึกสงบได้อย่างประหลาด “ เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยชั้นลงไปเองน่ะ โชคดีนะ.. “ ดรายปล่อยมือที่จับเข็มขัดไว้ ตัวของดรายค่อยๆลอยลงมาช้าๆจนในที่สุดก็หยุดนิ่ง.. ลิฟท์ที่เขาทำยังคงพุ่งขึ้นไปด้านบน “ คุณได้ยินหนูใช่มั้ย.. ทำไม... ” ดรายทุบกำปั้นลงที่หน้าอกของตัวเอง เสียงที่ส่งมาเงียบลงเนื่องจากเครื่องส่งถูกกระแทกจนเสียหาย สภาพไร้น้ำหนักทำให้ดรายลอยตัวอยู่กลางอากาศแต่หมดสิทธิที่จะเคลื่อนไหวโดยสิ้นเชิง ฮ้าาาวววววว ดรายหาวอีกครั้ง ร่างกายเริ่มส่งสัญญาณเตือนของการขาดออกซิเจนอีกครั้ง ถ้าคิดอย่างเข้าข้างตัวเองแล้ว คงจะเหลือเวลาอีก20นาทีมั้ง นานเหลือเกิน.... ....... ท่ามกลางดวงอาทิตย์นับร้อย ท่ามกลางดวงดาวนับพัน “ หืมม ... ” หูแว่วไปรึไงนะ... ดรายสบัดหัวเล็กน้อยเพื่อจะไล่ความมึนงงออกไป อันที่จริงตอนนี้เขาก็อยู๋ระหว่างดวงดาวอยู่แล้วนี่นา หึๆๆ .. ใครจะรู้ล่ะ เขาอาจจะกลายเป็นดาวตกจริงๆก็ได้หากว่าเขาหลับไปแล้วก็ตกลงไปข้างล่าง แรงเสียดสีคงทำให้เขาสว่างโร่ไม่ต่างจากดาวตกเท่าไร อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อยู่ในวงโคจรหรอก ถ้ามีระยะทางอีกซัก 50 เมตรก็คงจะใช่แหละ แต่นี่มันแค่ใกล้เคียงเท่านั้น.... ฮ้าาาวววว... ช่างมันเถอะ... ดรายปิดหนังตาลง ไม่มีประโยชน์อะไรแล้วนี่ เด็กคนนั้นคงไปถึงยอดในไม่ช้าแล้วก็จะได้พบกับคู่นัดของเขาเช่นกัน เธอคงทำหน้าที่ฑูตได้อย่างไม่มีที่ติ ก็เธอออกจะพูดมากขนาดนั้นนี่นา ความรู้สึกต่างๆเริ่มหมดลงไปเรื่อยๆ มือของดรายไม่ขยับไปไหนอีกแล้ว มีเพียงเสียงกรนเบาๆ ลักษณะของดรายตอนนี้ ถ้าอยู่บนเตียงก็คงเรียกว่าหลับได้อยู่หรอก “ ฟีอา.... ผม.. ” เสียงเบาๆหลุดออกมาจากปากดราย “ ดรายย... ” หึๆ... หูของเขาเป็นอะไรนะ สงสัยที่ฟีอาเคยว่าเขาแก่ก็คงจะจริงซะล่ะมั้ง ชักง่วงซะแล้วสิ “ ดราย.. ตื่นก่อนสิ ” ดรายไม่สนใจกับเสียงที่ผ่านมาในหูของเขา บ้าแล้ว... ฟีอาจะขึ้นมาในนี้ได้ยังไงกัน.. อาาา ในที่สุดสติของดรายก็หลุดลอยออกไป ร่างกายเบาลง แม้ว่าจะมีความรู้สึกอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้รับรู้อะไรอีก... แม้แต่.. มือที่มาจับตัวดรายเขย่าอย่างแรง จาก : ioroid - 09/11/2000 06:58

ข้อความ : ตอนนี้ดูน่ากลัวๆ ไง ก็ไม่รู้อะเฮีย จาก : Johnny - 09/11/2000 23:28

ข้อความ : This chapter is jeng jing jing. จาก : MrT - 10/11/2000 02:19