หัวข้อ : Encounter : ประโยคที่ได้ยิน ข้อความ : .................................... “ เอาล่ะ ชั้นว่ามันคงจะเสร์จเรียบร้อยแล้ว ” ดรายขันน้อตตัวสุดท้ายเข้ากับสลิง ตอนนี้มอเตอร์สองตัวกับเหล็กสองชุดต่อกับสายสลิงด้วยน้อตที่เพิ่งถอดออกมาจากประตูนั่นเอง ทั้งดรายแล้วก็ชิพกำลังแขวนตัวอยู่ที่สลิงตรงกลางลิฟท์ ท่าทีของชิพเองก็หวาดกับความสูงระดับนี้อยู่ไม่น้อย มีสายไฟจำนวนหนื่งต่อออกจากกล่องด้านหลังของชุดอวกาส ที่เอวของทั้งคู่ยึดกับมอเตอร์ด้วยเหล็กแผ่นหนาๆที่แกะออกมาจากขอบประตูเช่นกัน “ หนูไม่เคยคิดเลยว่าหนูจะกลัวความสูง แต่ตอนนี้หนูเวียนหัวจังเลย “ ดรายนึกขำอยู่ในใจ เพิ่งมากลัวเอาป่านนี้เนี่ยนะ.. ทั้งๆที่เมื่อกี้ตอนที่นั่งอยู่ตรงขอบลิฟท์ยังไม่มีอุปกรณ์ยึดตัวอย่างตอนนี้เลย “ เอาน่า.. คิดอย่างนี้ก็แล้วกัน ถ้าสมมุติว่าเธออยู่ที่ซัก 500 เมตร คิดว่ามันสูงมั้ยล่ะ “ “ สูงทีเดียวค่ะ ” “ งั้นรู้มั้ยตอนนี้เธออยู่สูงเท่าไร ” ดรายตั้งคำถามนำ “ ก็มากกว่า.. ประมาณสามเท่ามั้งคะ ” “ ไม่หรอก... แปดเท่าต่างหาก ความสูงขนาดนี้เธอยังจะต้องกลัวอะไรอีก ในเมื่อเธอผ่านไอ้ห้าร้อยเมตรแรกนั่นมาได้แล้วนี่ ” ชิพนิ่งไปสักพัก “ ขอบคุณในคำแนะนำนะ แต่หนูก็ยังไม่ค่อยได้ประโยชน์จากมันเท่าไรเลย ” “ หึๆๆ ถ้าเธอหายกลัวได้ทันทีก็แปลกแล้ว “ ดรายหัวเราะในคอนิดหน่อย หลังจากบทสนทนานั้นแล้ว ดรายเช็คความเรียบร้อยอีกทีอย่างระมัดระวังอีกครั้งหนึ่ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนละก็ เขาแทบจะไม่ต้องเช็คความเรียบร้อยอย่างนี้หรอก ความขี้เกียจบวกกับความทรงจำในเนื้อหาวิชาการที่แม่นยำของเขาจะทำให้ตัวงานของเขาเรียบร้อยโดยไม่ต้องเช็คอีกครั้ง แต่ตอนนี้ชีวิตของเขากับเด็กหญิงอีกคนกำลังแขวนอยู่กับความแม่นยำในการคำนวนแต่ละครั้งของเขา ตัวเลขทุกตัวที่เขาได้จะต้องคิดซ้ำอีกรอบก่อนที่จะลงมือปรับตัวมอเตอร์จริงๆ ตอนนี้ก็รอแต่ไฟฟ้าที่จะมาในสายสลิง แล้วก็ลมที่จะตามเข้ามาหลังจากระบบไฟฟ้าเปิดประตูอากาศที่ติดอยู่ในลิฟท์ ถ้าทุกอย่างถูกต้อง.. “ เอาล่ะ เธอจะถอนตัวตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ ” “ แล้วให้คุณทิ้งหนูไว้ตรงนี้น่ะหรือ ไม่หรอก ” ชิพส่ายหน้าในครอบแก้วไปมา “ หึ.. ถ้างั้นชั้นก็จะถือว่าเธอต้องการอย่างนี้เองนะ ” ส่วนสุดท้ายที่ทั้งคู่ต้องทำในตอนนี้ก็คือรอ รอจนกว่าจะมีคนกดลิฟท์ แล้วทั้งคู่ก็จะลอบขึ้นไปข้างบนด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเครื่องบินชนิดใดๆ “ เอ่อ.. ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ช่วยเล่าเรื่องของคุณให้ฟังหน่อย .. ได้มั้ยคะ ” “ เอ้า.. เธออยากจะรู้ไปทำไมล่ะ เรื่องของชั้นมันไม่ค่อยหน้าฟังเท่าไหร่หรอก ” “ หนูว่านั่งรอเงียบๆแบบนี้มันน่าเบื่อน่ะ ” ดรายนึกในใจ แม่หนูช่างพูดคนนี้ก็เหลือเกิน ทั้งที่เมื่อครู๋ยังตัวสั่นด้วยโรคกลัวความสูงอยู่เลย ตอนนี้เธอสามารถถามคนแปลกหน้าที่อยู่กับเธอไม่ถึงสามชั่วโมงดีได้อย่างสนิทปาก “ อยากรู้เรื่องอะไรล่ะ ” ดรายพยายามเริ่มการสนทนาด้วยความต้องการของเด็กหญิง “ ก็.. คุณเป็นใคร ทำงานอะไรอยู่ แล้วก็... ” “ เอาล่ะๆ ทีละเรื่องแล้วกัน... ” ดรายตัดบทก่อนที่จะยาวไปกว่านี้ ชิพก็ให้ความร่วมมือโดยนั่งเงียบเรียบร้อย... “ เรื่องแรก ชั้นทำงานวิจัยอยู่ที่******* งานของชั้นคือพิสูจน์ตัวเลขจากการทดลองที่มีคนส่งมาให้ รวมถึง... เอ่อ การทดลองของทหารด้วยน่ะ ” “ โอ้โห... ” “ ทำไมล่ะ หายคนคิดว่าการทดลองของทหารจะเกี่ยวกับอาวุธประหลาดๆ รังสีปรมาณุ หรืออย่างอื่นที่คล้ายๆกัน แต่ที่ชั้นได้ทำมันไม่ได้คล้ายกันเลย เป็นผลงานวิจัยเกี่ยวกับความปลอดภัยของทหารประจำการซะมากกว่า ” เมื่อเห็นชิพนั่งนิ่งตั้งใจฟัง ดรายก็อดเขินไม่ได้ อะไรของเค้าเนี่ย.... เป็นผู้หญิงแท้ๆ “ แค่นั้น... ” “ อ้าว.. แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่ล่ะ คุณยังไม่ได้เล่าให้ชั้นฟังเลย ” ดรายทำเฉยไม่สนใจคำพูดของชิพ “ ชั้นจำได้ว่าพูดไปแล้วนะ... มันไม่เห็นเกี่ยวกับเธอเลยนี่ ” “ โธ่เอ้ย... หนูก็ไม่อยากจะฟังซักเท่าไรหรอก ” ชิพงอนที่ดรายไม่ยอมเล่าให้ฟัง ดรายเองก็อดขำไม่ได้.. ท่าทางที่เด็กคนนี้แสดงออกมาทำให้เขาหัวเราะได้ตลอดเวลาที่อยู่กับเธอ นี่ขนาดยังเด็กอยู่นะเนี่ย ถ้าเธอโตขึ้นโดยมีความกล้าแสดงออกได้ขนาดนี้ละก็ รับรองได้ว่าเธอจะได้เป็นดาราใหญ่แน่ๆ อืมมม.... เขาเองก็ไม่น่าจะสนใจเด็กคนนี้เลยนี่นา ก็แค่เด็กที่หลงเข้ามาในการเดินทางครั้งใหญ่ของเขาเท่านั้น ดรายเองก็ไม่ใช่พวกรักเด็กซะด้วยสิ ลมที่รั่วเข้ามาเล็กน้อยพัดผ่านขึ้นไปข้างบนเป็นครั้งคราว เสียงของมันทำให้ดรายกังวลอย่างบอกไม่ถูก สลิงที่โอนไปเอนมาทำให้ตัวของเขาแกว่งไปมาช้าๆเหมือนอยู่ในเปล ชิพเองก็เงียบไปนานพอดูเหมือนกัน ถ้าหากว่าไม่มีคนกดลิฟท์จนอีกสองชั่วโมงละก็.... “ คุณเคยได้ยินเสียงของจานบินรึเปล่าคะ ” เสียงของชิพเรียกสติของดรายกลับมา “ เคยได้ยินแต่ความถี่ที่มันส่งมาน่ะ คงเรียกว่าเสียงไม่ได้หรอก ” ชิพหัวเราะเบาๆ “ ฮะๆ หนูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ตอบซะวิชาการเชียวนะ ” “ งั้นก็ไม่เคยได้ยินหรอก ” ทั้งคู่นิ่งเงียบไป ต่างคนต่างก็รอให้อีกฝ่ายพูดก่อน “ มันพูดกับหนูค่ะ.. ” “ ห้ะ.. เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ “ “ ....... ท่ามกลางดวงอาทิตย์นับร้อย ท่ามกลางดวงดาวนับพัน ท่ามกลางดาวหางนับหมื่น ท่ามกลางสะเก็ดดาวนับแสน ท่ามกลางหมู่ดาวนับล้าน ..... ถ้าหากว่าเธอยังคิดว่าการอยู่คนเดียวเป็นความผิดอันใหญ่หลวง ..... มันเป็นความยากลำบากอย่างยิ่ง มันเป็นความรับผิดชอบของตัวเธอเองที่เป็นอย่างนี้ มันเป็นสิ่งที่เธอต้องแบกรับไปชั่วชีวิต มันเป็นสิ่งที่คนอื่นไม่เคยเข้าใจ มันเป็นโชคร้ายที่เธอไม่ต้องการ มันเป็นโชคดีที่คนอื่นไม่ได้รับสิ่งนี้ไปแทนตัวเธอ มันเป็นการดีที่เธอจะได้ครุ่นคิดถึงตัวเอง มันเป็นการไม่ดีที่เธอต้องเหงาอยู่คนเดียว มันเป็นอย่างอื่นที่เธอไม่น่าจะรู้จัก มันเป็นอย่างแรกที่เธอไม่ต้องการ ถ้าได้ฟังเสียงนี้แล้ว ก็ขอให้เธอรู้ไว้ ตอนนี้.. เธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกแล้ว ............. “ เสียงของชิพค่อยๆเบาลงจนเงียบลงไปหลังจากท่องบทกวีที่แปลกประหลาดให้ดรายฟัง ดรายเองที่ไม่ได้สนใจด้านวรรณกรรมซักเท่าไร ก็ยังรู้สึกแปลกๆกับกลอนเปล่าบทนี้ น้ำเสียงที่ชิพเปล่งออกมามีน้ำเสียงที่ไม่น่าจะแต่งขึ้นมาได้เอง แล้วเธอเอาประโยคพวกนี้มาจากไหน.. “ เพราะดีนี่ เธอได้ยินมันมาจากไหนเหรอ ” ดรายถาม “ หนูไม่ได้ไปหามาจากไหนหรอกค่ะ มีจานเหล็กขนาด 50 กว่ากิโลกรัม มาร้องมันให้หนูฟัง “ “ .... ชั้นตามคำพูดเมื่อกี๊ไม่ค่อยทันเลยแฮะ ” “ อ้าว.. คุณก็อยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าหนูได้กลอนนั่นมาจากไหน ” “ ....จานเหล็ก จานบินขนาดเล็กที่เธอเจอนั่นเรอะ ” “ ใช่แล้วค่ะ ” ดรายสับสนเล็กน้อย อะไรกันแน่วะเนี่ย เด็กคนนี้ต้องการอะไรจากเขาอีกล่ะ “ เอ่อ.. ชั้นว่ามันค่อนข้างแปลกอยู่ซักหน่อยนะ ” “ หนูไม่ได้ว่าอะไรหรอกค่ะ “ “ ไม่ใช่อย่างนั้น... “ “ หนูบอกคุณไปแล้วนะ คุณพูดจริงนะ การระบายบางอย่างในหัวออกไปทำให้หนูรู้สึกสบายใจขึ้นตั้งเยอะ ” จาก : ioroid - 06/11/2000 18:49

ข้อความ : กลอนที่เห็นผมได้มาจากเมล์ เห็นว่ามันแปลกดี เข้ากับบรรยากาศด้วย จาก : ioroid - 06/11/2000 18:52

ข้อความ : ขยันดีจริงๆ /me เก็บๆ Saveๆ จาก : LiXeon (L.X.) , Xaimuilus - 06/11/2000 21:31

ข้อความ : โอ้วว เฮีย เจ๋งมากกกกกกกกกกก จาก : Johnny - 06/11/2000 23:30

ข้อความ : โฮย ขนลุกเลย แจ๋วจริงๆ จาก : Cid - 07/11/2000 00:39

ข้อความ : phenกลอนที่เข้ากับบรรยากาศdi heh. จาก : MrT - 07/11/2000 03:32

ข้อความ : ar..run out of word จาก : Cecil - 07/11/2000 04:33