หัวข้อ : "13th"The Guardian War Episode28 :หอคอยมรณะ7,เงา.... ข้อความ : หลังจากที่ทุกคนได้เสียใจจนพอแล้ว ก็ฮึดขึ้นสู้อีกครั้งทุกคนเปิดประตู'ห้องแห่งความรู้สึก'ที่อยู่เบื้องหน้าทันที แต่เมื่อเข้าไปทุกคนก็ต้องตกใจสุดขีด ภายในห้องเหมือนเป็นมิติอีกมิติหนึ่ง ตรงพื้นเป็นสัญลักษณ์อาคมส่องแสงวูบวาบ สิ่งที่ดูเหมือนเป็นกำแพงก็เป็นกรอบสีเหลี่ยมมีเส้นสีเหลืองสะท้อนแสงตีเป็นกรอบ นอกนั้นเป็นสีดำเหมือนกับเป็นมิติอะไรสักอย่าง แต่สิ่งที่ทำให้ตกใจไม่ใช่แค่นั้นเพราะบุคคลที่อยู่กลางห้องนั้น คือ ปาตาคุลิ!!! "ปะ!!ปาตาคุลิเหรอ!!?!?"คุโรเนโกะตกใจกับบุคคลที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้า ปาตาคุลิก็ตกใจเหมือนกัน "นั่นมัน!? ตัวชั้น?!" "ใช่ ชั้นก็คือนาย นายก็คือชั้น ชั้นคือเงาของนาย หรือก็คือชาโดว์ปาตาคุลิไงล่ะ คึคึคึ"ชาโดว์ปาตาคุลิกล่าวแนะนำตัวพร้อมๆกับหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ "หมายความว่าไง?"ปาตาคุลิทำสีหน้าสงสัย แต่เงาของเขากลับหัวเราะ "ชั้นรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวนายทุกอย่างน่าาา เด็กดีขยันตั้งใจเรียน พยายามสุดฤทธิ์เพื่อที่จะได้ที่หนึ่งแล้วหางานดีๆทำ แต่ก็ได้แค่ที่สอง คึคึคึ"เงาของปาตาคุลิหัวเราะอย่างดูถูกดูแคลน ปาตาคุลิทั้งอายทั้งโกรธ หน้าแดงก่ำ "แก!!แกพูดอะไรของแก" "หึหึหึ พยายามเท่าไหร่แกก็เอาชนะคินดะนิมันไม่ได้ใช่ไหมล่ะ คึคึคึ ทั้งการเรียนทั้งการกีฬา รวมไปถึงความรัก"ว่าพลางปาตาคุลิก็ตกใจกับสิ่งที่เงาของตนพูด มันพูดราวกับล่วงรู้ใจของเขา "อยากชนะมันใช่ไหมล่ะ เจ้าคินดะนิน่ะ ฆ่ามันซะสิ ฆ่ามันตอนนี้เลย ไม่งั้นกะอีแค่ผู้หญิงคนเดียวแกก็ปกป้องไม่ได้เลยน๊าาาา คึคึคึ"เงาของปาตาคุลิเริ่มพูดจาชักแม่น้ำทั้งห้าแล้ว คินดะนิพยายามพูดท้วงทันที "ไม่ได้นะปาตาคุลิอย่าไปฟัง !!ฮ๊ะ!!"ทันใดนั้นปาตาคุลิก็หันหน้ามาทางคินดะนิพร้อมกับเตรียมยิงคาถาใส่ทันที!! "ฆ่า......นายเหรอ.....แล้วจะชนะใช่ไหม......." "ใช่ๆ อย่างงั้นแหละ อย่างงั้นแหละ คึคึคึ"เจ้าเงาหัวเราะชอบใจ เพื่อนๆทุกคนตกใจในการกระทำของปาตาคุลิมาก "คินดะนิหลบเร็ว!!คุณฟิลทำอะไรเข้าสักอย่างสิครับ!!"คุโรเนโกะตกใจและตื่นตระหนกกับการกระทำของปาตาคุลิ "......................"คินดะนิได้แต่นิ่งเงียบไม่สนใจกับคำเตือนของเพื่อนๆ เขาจ้องมองลงไปในดวงตาของปาตาคุลิ "ชั้นเชื่อใจนาย..........."คินดะนิพูดขึ้นมาเบาๆ แต่ชาโดว์ปาตาคุลิกลับยิ่งยุเข้าไปอีก "ไม่ต้องไปสนใจ!!ฆ่ามันเลยยยย!!!"ปาตาคุลิที่ยังคงหันพลังไปทางด้านคินดะนิอยู่เตรียมยิงพลังออกไปทันที "ฆ่า....ฆ่า......ชั้นจะต้องฆ่า..........ฆ่าแกตะหากเล่า!!"ฉับพลันปาตาคุลิก็ยิงพลังไปทางเจ้าเงาตัวแสบทันที เจ้าเงาตัวนั้นเจอพลังลมเข้าไปเต็มๆ!! "นายพลาดไปอย่างหนึ่งนะ........ชั้นไม่มีทางเอาชนะเขาด้วยวิธีสกปรกแบบนี้หรอก!!!"ทุกคนเห็นปาตาคุลิเป็นแบบนี้ก็ดีใจ ที่ไม่เป็นปาตาคุลิที่หลงในคำพูดของชาโดว์ แต่เจ้าเงากลับยิ้มปาดเลือดออกแล้วลุกขึ้น "หึหึหึหึหึ โง่ดีจริงๆ ได้โอกาสฆ่ากลับไม่ฆ่า ไว้เจอกันห้องต่อไปก็แล้วกัน หึหึหึ"ฉับพลันร่างของเงานั่นก็หายไป "ปาตาคุลิ.........ชั้น..."คินดะนิคอตกพลางพูดเสียงอ่อย แต่ปาตาคุลิกลับตบบ่าแล้วยิ้มให้ "เฮ้ย ไม่ต้องกังวลอะไรร้อก ไม่ใช่ความผิดของนาย ชั้นไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นแน่น่า ยังไงๆ เราก็เป็นเพื่อนกันนี่นา" "...........อืม"ชายหนุ่มยิ้ม ปาตาคุลิเห็นก็ยิ้มตอบจากนั้นทุกคนจึงเดินทางไปยังห้องต่อไป ห้องต่อไปที่พวกเขาเจอคือห้องแห่งความรู้สึกเหมือนกับห้องที่แล้ว "อะไรกัน!? ห้องนี้อีกแล้วเหรอ"คุโรเนโกะทำท่าทางสงสัยเพราะ ห้องเมื่อกี้นี้ก็เป็นห้องแห่งความรู้สึกเหมือนกัน "ชื่อเหมือนกันแต่ภายในอาจจะไม่เหมือนกันก็ได้นะลองเข้าไปดูกันเถอะ"ฟิลพูดพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปทันใดที่เปิดประตูเข้าไปภาพๆหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นให้ทุกคนได้เห็น ภาพที่ทุกคนได้เห็นคือภาพของเด็กชายคนหนึ่ง เขาถือกล้องเดินไปตามสวนสาธารณะ เด็กคนนั้นเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยๆจนเจอเข้ากับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งกำลังพรวนดิน ปลูกต้นไม้ตามประสาเด็ก "ทำอะไรอยู่น่ะ"เด็กคนที่ถือกล้องเป็นคนเอ่ยปากถามก่อน เมื่อได้ยินเสียงเด็กชายที่พรวนดินอยู่จึงละจากภาระตรงหน้าแล้วหันมามองทางต้นเสียง "เรียกเราเหรอ?" "อืม ทำอะไรอยู่เหรอเห็นนั่นอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหนสักที" "อ๋อ ปลูกต้นไม้อยู่นี่ไง"ว่าพลางก็ชี้ให้ดูต้นไม้ที่เขาปลูก เด็กชายเห็นก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี "แล้วปลูกไปทำไมอ่ะ? เด็กอย่างเราไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนี้เลยนี่" "ไม่ได้หรอกนะ พ่อสอนเราว่าต้นไม้น่ะจำเป็นต่อโลกมากๆเลยน้า เพราะอย่างงี้ทุกคนเลยต้องช่วยกันปลูกทดแทนที่ใช้ไปไง" "หืมม งั้นเหรอ.." "และอีกอย่าง มันเป็นความฝันของเราด้วย เราฝันว่าจะมีร้านขายต้นไม้ดอกไม้เป็นของตัวเองสักร้านก็ยังดี" "โห ดีจังเลยนะ"เด็กชายทำหน้าตาตื่นตาตื่นใจไปด้วยพลางมองดูต้นไม้อย่างสนอกสนใจ "แล้วนายล่ะเอากล้องมาทำอะไรอ่ะ?"เด็กชายชี้ไปที่กล้องที่ห้อยคอของคู่สนทนา "อ๋อ เราชอบถ่ายรูปน่ะ จะเอาไปทำข่าวรู้ไหมเราอยากเป็นนักข่าวมากเลย เป็นความฝันของเราเลยล่ะ" "ดีจัง งั้นเราสองคนโตขึ้นแล้วทำฝันให้เป็นจริงด้วยกันนะ" แต่ยังไม่ทันที่การสนทนาจะจบลงเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ร้องเรียกเด็กหนุ่มขึ้น "คุโรจังจ๊ะ~ กลับบ้านได้แล้วจ้ะ"เสียงของคุณแม่เรียกเด็กชายถือกล้อง "อ่า เราต้องไปแล้วล่ะ"เด็กชายผู้ถูกเรียกว่าคุโรจังบอกเด็กชายที่อยู่ตรงหน้า "เอ่อ เรายังไม่รู้จักชื่อนายเลย"เด็กชายถือพรวนถาม "เราชื่อคุโรเนโกะ แล้วนายล่ะ" "เราชื่อโนเอล ยินดีที่ได้รู้จักนะ" สิ้นเสียงของโนเอลในวัยเด็กภาพต่างๆก็พลันหายไปในทันที กลับมาเป็นห้องห้องเดิมอีกครั้ง ทุกๆคนตกใจกับสิ่งที่เห็นมาก แต่คนที่ตกใจมากที่สุดคงไม่พ้นคุโรเนโกะ "นั่นมัน...........ตอนที่ชั้นเจอกับโนเอล..........ครั้งแรก...."เขาครางออกมาก่อนที่จะเดินไปข้างหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงหลับตาแล้วหวลนึกถึงอดีตเก่าๆ "นั่นสินะ.........สัญญากันไว้แล้วนี่นะ..............ตั้งแต่ตอนนั้น........ชั้นก็ตั้งใจจะทำตามสัญญาเรื่อยมาเลย.........." "แต่แกก็รักษาสัญญานั่นไม่ได้แล้วล่ะ คิคิคิ"เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้อง ทุกคนหันไปทางต้นเสียงทันที คนคนนั้นไม่ใช่ใคร หากแต่เป็นคุโรเนโกะ!? "แก!?ตัวฉัน!?"คุโรเนโกะตกใจมากแต่ก็พลางคิดได้ว่าคงเป็นเหมือนกับที่ปาตาคุลิเจอ "คิคิคิ ฉันก็คือแก แกก็คือฉัน ฉันคือเงาของแกน่ะแหละ คิคิคิ"ชาโดว์คุโรเนโกะพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ทำให้คุโรเนโกะเริ่มฉุนขึ้นมาทันใด "สัญญาของเด็กวัยบริสุทธิ์รึ?อยากจะอ้วกว่ะ คิคิคิ จะรักษาไปได้สักกี่น้ำกันเชียว คิคิคิ" "แก!!อย่ามาพูดอย่างงี้นะ!!"คุโรเนโกะพุ่งเข้าไปโจมตีใส่เงาของตนทันที แต่ชาโดว์คุโรเนโกะกลับหลบได้อย่างง่ายดาย "สัญญานั่นมันพังทลายไปแล้วน่ะนะ พังไปพร้อมๆกับชีวิตของเพื่อนของแก!!โนเอลไง!! คิคิคิ" ทันทีที่ได้ยินเงาของตนพูดเช่นนั้นคุโรเนโกะก็หยุดชะงักทันที "แกนี่มันโง่จริงๆเลยนะ กระจอก อ่อนแอ ถ้าเลือกได้ ข้าไม่อยากมาเป็นเงาของแกเลยว่ะ คิคิคิ ดูสิ ต้องให้เพื่อนเอาชีวิตเข้าปกป้อง สัญญาที่อุตส่าห์รักษามาเป็นสิบปีเลยพังทลายไม่เป็นท่า เพราะความอ่อนแอ ความกระจอกของแก!! คิคิคิ"คำพูดของชาโดว์แทงใจดำของคุโรเนโกะเต็มเปา เขาถึงกับทรุดลงไปทีเดียว เจ้าเงาเห็นดังนั้นจึงหันหน้ามาทางคินดะนิ "แกก็คิดงั้นใช่ไหม คินดะนิผู้เพรียบพร้อมไปซะทุกอย่าง มีเพื่อนโง่ๆ อ่อนแอแบบนี้คงลำบากใจสินะ โนเอลมันก็โง่น๊าา เอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องคนแบบนี้ คิดงั้นใช่ไหม คิคิคิ" คินดะนิไม่ตอบ เขานิ่งเงียบไปสักพัก จากนั้นจึงมองมาที่ชาโดว์ด้วยนัยน์ตาโกรธแค้น "นั่นไม่ใช่คำตอบที่ฉันต้องตอบ......คุโรเนโกะรู้อยู่แก่ใจว่าโนเอลปกป้องเขาทำไม........ถ้าไม่ใช่เพราะมิตรภาพที่มีให้กันแล้วจะเป็นเพราะอะไรล่ะ!!"คินดะนิขึ้นเสียง ทำเอาทุกคนตกใจที่พึ่งเห็นคินดะนิโกรธเป็นครั้งแรก คุโรเนโกะเห็นดังนั้นก็หันหน้ามาทางคินดะนิ เขาเงียบไปซักพักจากนั้นจึงยิ้มแล้วลุกขึ้น "ใช่..........ฉันอ่อนแอ......ถ้าไม่มีโนเอลฉันคงตายไปแล้ว........ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้หรอก......"คุโรเนโกะก้มหน้า ทุกคนได้ยินดังนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมากที่คุโรเนโกะหมดกำลังใจไปดื้อๆ "ใช่ๆ แกมันกระจอก รู้ตัวก็ดีแล้ว รีบยอมตายแต่โดยดีเถอะ!คิคิคิ"ชาโดว์เห็นดังนั้นจึงรีบตอกซ้ำเข้าไปใหญ่ "แต่ฉันจะไม่ถอย.......เพราะฉันมีเพื่อนๆ!!และเราทุกคนจะฝ่าฟันไปด้วยกัน!!และเติบโตเข้มแข็งขึ้นไปพร้อมๆกัน!!"คุโรเนโกะเงยหน้าขึ้นมาพุ่งเข้าฟาดหอกใส่ชาโดว์คุโรเนโกะทันที ชาโดว์คุโรเนโกะตกใจมากเพราะนึกว่าคุโรเนโกะจะหลงกลของตน จึงพลาดเฉียดหน้าได้แผลมาหนึ่งแผล "คิคิคิ โง่จริงน้าาา ยอมรับว่าตัวเองอ่อนแอซะตั้งแต่แรกก็ดีแล้ว......"ชาโดว์คุโรเนโกะพูดพร้อมกับเลียเลือดที่เปื้อนมืออย่างเอร็ดอร่อย "น่านสินะ งี้คงต้องตายแล้วล่ะม้าง"เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาจากที่ไหนซักแห่ง ซักพักก็ปรากฏร่างของชาโดว์ปาตาคุลิขึ้น ปาตาคุลิเห็นดังนั้นจึงออกตัวไปสู้ทันที "หึ!!มาเลย!!เงาเลวๆอย่างแกชั้นไม่อยากมีนักหรอก!!"คุโรเนโกะพูดพร้อมๆกับฟาดหอกลงไปที่ชาโดว์คุโรทันที!! "ถ้ามีเงาอย่างแก!!ชั้นฆ่าทิ้งซะดีกว่า!!"ปาตาคุลิว่าพลางขว้างบูมเมอแรงเข้าโจมตีชาโดว์ปาตาทันที!! "หึหึหึหึหึ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!!"เงาทั้งสองพูดพร้อมกัน พร้อมกับกระโดดหลบไปข้างหลัง "ออกมารีเวอร์สเฮอร์มิส!!Dark Nebula"ชาโดว์ปาตาจึงเรียกการ์เดี้ยนออกมา!!แปลงก๊าซรอบๆอวกาศให้กลายเป็นคลื่นลมแห่งความมืดเข้าโจมตีทันที! ทันใดนั้นขลุ่ยของยูโรป้าที่ปาตาคุลิเก็บเอาไว้ก็ส่องแสงสว่างจ้า มันลอยออกมาจากร่างของเขา แล้วปกป้องเขาจากพลังลมแห่งความมืดอันนั้นไว้ได้ เขาได้แต่มองอย่างตกตะลึง ทันใดนั้นความรู้สึกที่แสนอบอุ่นก็ไหลผ่านเข้ามาในร่างกายเขา ปาตาคุลิเท่านั้นที่รู้ว่า ความรู้สึกนี้เป็นความรู้สึกที่เหมือนกับยามที่อยู่กับยูโรป้า "ยูโรป้า.............เธอ....เธอยังอยู่ข้างกายฉันเสมอสินะ............."ปาตาคุลิเอ่ยขึ้นในขณะที่ขลุ่ยเริ่มแตกสลายออกกลายเป็นละอองแสงเล็กๆล้อมรอบกายของปาตาคุลิ "เราจะรวมเป็นหนึ่งอันเดียวกัน........ฉันจะอยู่ข้างเธอตลอดไป........"เสียงของเธอกระซิบเบาๆที่ข้างหูของปาตาคุลิทันใดนั้นร่างของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น เกราะสีเขียวมรกตถูกประดับประดาบนร่างของปาตาคุลิ บูมเมอแรงของเขาเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นวงแหวนติดอยู่ที่กลางหลัง "หึหึหึหึ รีเวอร์สเอเรส!!! Hell Quake!!"ชาโดว์คุโรเนโกะเรียกการ์เดี้ยนยิงพลังคลื่นปฐพีแห่งความมืดมิดใส่คุโรเนโกะทันที แต่รากไม้จำนวนมากกลับผุดขึ้นมาปกป้องคุโรเนโกะเอาไว้ซึ่งพลังนี้เหมือนกับพลังของโนเอลไม่มีผิดเพี้ยน!! ในขณะเดียวกันคุโรเนโกะก็ได้เห็นร่างของโนเอลยืนอยู่เบื้องหน้าของเขา โนเอลยิ้มให้เขาซึ่งเขาก็เข้าใจได้ในทันทีว่ายิ้มนั่นหมายถึงที่โนเอลตายไม่ใช่เพราะความผิดของเขา คุโรเนโกะหลับตาลงแล้วพึมพำเบาๆ "ขอบคุณนะ............เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป"จากนั้นเกราะสีเหลืองเข้มจึงถูกสร้างขึ้นมาทันที ตรงมือของเขาเป็นเกราะแขนรูปสี่เหลี่ยมมีช่องสี่เหลี่ยมตรงแขนทั้งสองข้าง พวกเงาเห็นการเปลี่ยนแปลงของผู้กล้าทั้งสองก็ตกใจเล็กน้อย จึงรวมร่างบ้างซึ่งเงาทั้งสองก็รวมร่างได้เหมือนกับเจ้าของเงาทันที!! "มันก็รวมร่างได้รึเนี่ย!!"คาซาโน่ตกใจที่เห็นความสามารถของพวกเงา ที่เหมือนกับลอกเลียนตัวตนจริงมาได้ไม่ผิดเพี้ยน "ถึงนายจะเลียนแบบรูปร่างพวกเราได้ แต่มิตรภาพของพวกเราพวกแกไม่มีทางเลียนแบบได้เด็ดขาด!!!!"ผู้กล้าทั้งสองกล่าวพร้อมกันพร้อมกับบุกเข้าโจมตีทันที!! "Twinkle Nebula!!!"ปาตาคุลิหยิบวงแหวนกลางหลังออกมาขว้างออกไปรอบตัวก่อให้ก๊าซรอบๆอวกาศส่องแสงและกลายเป็นคลื่นวายุศักดิ์สิทธ์โจมตีเงาทั้งสองทันที!! "ไม่ได้ผลหรอก!!Dark Nebulaaaaa!!!"ชาโดว์ปาตาก็ขว้างวงแหวนกลางหลังออกไปรอบตัวเช่นกันมันแปลงก๊าซรอบๆอวกาศให้กลายเป็นคลื่นลมแห่งความมืดเข้าปะทะพลังลมของปาตาคุลิทันที พลังทั้งสองเมื่อปะทะกันต่างก็หายกันไปทั้งคู่ "หนอย!!!!Heaven Quake!!!!"คุโรเนโกะยิงหอกออกมาจากมือแล้วคว้าหอกเอาไว้พลางควงหอกกระแทกลงไปบนพื้นดิน จากนั้นพื้นก็สั่นและขยายวงแห่งการทำลายออกไปเรื่อยๆ!! "Hell Quake!!!"ชาโดว์คุโรก็ทำเช่นเดียวกันพลังปฐพีแห่งความมืดของเงาปะทะกับพลังปฐพีแห่งแสงสว่างของคุโรเนโกะทำให้หักล้างกันจนหายไปทั้งคู่ "ชิ!!อย่างงี้ก็เสมอกันรึไง!"ปาตาคุลิบุกต่ออย่างไม่ยั้ง! "ไม่มีทางหรอก พวกเราเหนือกว่าพวกแก!!~Dark Nebulaaa!!"คลื่นลมความมืดเข้าโจมตีอีกครั้ง แต่คราวนี้คุโรเนโกะกลับเข้ามารับแทน! "หึหึหึ ลมกระจอกอย่างนี้ผ่านฉันไม่ได้หรอก!!Earth Wall!!"ฉับพลันกำแพงปฐพีขนาดมหึมาก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน พลังป้องกันของมันมากจนพอที่จะกั้นพลังลมแห่งความมืดไว้ได้!! "คนเดียวไม่ไหวก็สองคนเด้!!!Hell Quake!!"ชาโดว์คุโรเนโกะยิงพลังปฐพีสั่นสะเทือนแห่งความมืดเข้าเสริมชาโดว์ปาตาทันที แต่ทันใดนั้นปาตาคุลิก็ใช้กำแพงของคุโรเนโกะเป็นแท่นแล้วกระโดดขึ้นไปบนอากาศ! "จังหวะนี้แหละ!!Twinkle Nebula!!"พลังคลื่นลมศักดิ์สิทธิ์พุ่งเข้าโจมตีเหล่าเงาทั้งสองอย่างไม่ทันตั้งตัว!! ชาโดว์ทั้งสองกระเด็นไปหลังห้องทันที "เอาหละได้เวลาจัดการกันจริงๆแล้วล่ะนะปาตา" "ได้เลยคุโร!!"ผู้กล้าทั้งสองให้สัญญาณจากนั้นจึงเริ่มปล่อยพลังการ์เดี้ยนออกมาพร้อมกัน "Sand storm!!!"พลังของทั้งสองผสมกันจนกลายเป็นพายุทรายทำให้ทัศนวิสัยของคู่ต่อสู้กลายเป็น0ภายในพริบตา เงาทั้งสองทำอะไรไม่ได้นอกจากหลับตา อานุภาพของพายุนี้ทำเอาทัศนวิสัยของเพื่อนๆคนอื่นๆกลายเป็น0ไปด้วยเลยทีเดียว "ชิ!มันอยู่ไหนกันวะ!!?"ชาโดว์ปาตาสบถออกมาพลางค่อยๆลืมตาขึ้นโดยเอามือบังไว้เล็กน้อย "แกจะไม่ได้ลืมตาอีกแล้วแหละ!!Earth Tower"เสียงของผู้กล้าทั้งสองคนพูดพร้อมกัน!! ทันใดนั้นพื้นข้างล่างของเงาทั้งสองก็เริ่มบิดเกลียวแล้วพุ่งขึ้นมาทิ่มแทงร่างของเงาทั้งสองดั่งกับพายุแต่อยู่ในรูปของปฐพีทันที!! เลือดสีดำสาดกระจายไปทั่ว จากนั้นไอสีดำจึงพวยพุ่งออกมาจากเงาทั้งสองแล้วร่างของพวกมันจึงสลายหายไป จากนั้นพายุทรายจึงค่อยๆจางลงทำให้เพื่อนๆที่เหลือมองเห็นทั้งสองคนยืนตระหง่านประกาศชัยชนะอยู่ ปาตาและคุโรได้หันมายิ้มให้เพื่อนๆจากนั้นจึงมองผ่านหลังเพื่อนๆไป ใบหน้าของเพื่อนทั้งสองผู้จากไปล่องลอยอยู่บนอากาศและค่อยๆเลือนลางไปพร้อมๆกับรอยยิ้มบนใบหน้า ทั้งสองคงไม่มีอะไรค้างคาใจแล้ว และพวกเขาจะเป็นพลังผลักดันให้ทุกคนที่เหลือสู้ต่อไปเพื่ออนาคต................... . . . To Be Continue จาก : มาโกะจัง - 29/10/2000 23:24