หัวข้อ : เมื่อToki2เกิดตรงข้าม ตอน เรื่อง...มันเกินในช่วงเดือนกุมภา ข้อความ : เช้าศุกร์ที่11กุมภาพันธ์ปี2000 เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังวิ่งจ็อกกิ้งข้างถนนมาทางลานว่าง ไม่ใช่หนุ่มคนไหนหรอกผมเองแหละ แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ...... ฟู่ ...... เฮ้อ! ได้เหงื่อดีจัง ผมหายใจเข้าออกแรงๆหลังจากการวิ่งเบาๆมาเป็นเวลาระยะหนึ่ง เพื่อเป็นการผ่อนคลายพลางยืดเส้นไปด้วย อากาศช่วงเช้าของวันหยุดนขัตตฤกษ์ของต้นช่วงเดือนนี้อากาศช่างดีจริง ผมจึงใช้เวลาในวันหยุดนี้พักผ่อนหลังจากเหนื่อยล้ามาเป็นเวลานานทั้งเรียนและเดท(ไอ้อันนี้แหละตัวดีเหนื่อยบรมเลย)โดยการมาวิ่งจ๊อกกิ้งเพื่อสุขภาพเลย ผมออกวิ่งจากบ้านจนมาถึงโรงเรียนมัธยมฮิบิคิโน ไกลเหมือนกันนะนับ10กิโลเมตรเชียวนะ แสดงว่าผมแข็งแรงไม่ใช่เล่น..........(เอ่ออย่าโกหกดีกว่าครับ...จริงๆแล้วผมขึ้นรถไฟมา แล้วออกวิ่งจากสถานีรถไฟไปไม่ถึง2กิโลเมตรเลย แฮะๆก็บ้านอยู่ไกลนี่วิ่งจริงๆไม่ไหวหรอกขนาด2กิโลเมตรยังหอบเลย) หลังจากที่วิ่งมาจนเหนื่อยพอแล้วผมจึงเปลี่ยนมาเป็นเดินแทน ว่าจะเดินกลับบ้านไปอาบน้ำนอนดูทีวีสบายใจเปรมปรีย์ ผมเดินลงมาจากเนินของโรงเรียนเดินมาจนถึงร้านขายขนมแล้วจึงข้ามถนนมายังที่ว่าง ตอนนี้ก็ไม่ว่างแล้วล่ะเหมือนจะมีอะไรมาตั้งแสดงสักอย่างนี่แหละ หลังข้ามถนนมาผมก็ชงักไปชั่วเวลาหนึ่งเมื่อผมเห็นลิงตัวหนึ่ง... ผม-ตัวอะไรวุ้ยเนี่ยใช่ลิงแน่รึล่าวหว่า? ผมก้มเข้าไปดูใกล้ๆลิงตัวเล็กๆตัวที่ว่า ???-กี กี่ กี๊~~~~ ถึงตอนนี้ท่านผู้อ่านคงทราบบ้างแล้วว่าผมจะเจอใคร โดยเฉพาะ...สมาคม----ปี้บ-----ของเรา เอ...ลิงนี่หว่า ผมยืนดูด้วยความสนใจ ผมจึงยื่นมือโดยกะจะลูบหัวทันใดนั้น ง่ำ!...จ๊าก!!! มันกัดนิ้วผ้มมมม ผม-จ้ากกกกก ซี้ดดดดด~~~~ ขณะที่ผมยืนกุมอยู่(นิ้วนะไม่ใช่...เอ้อ...ไม่ใช่แบบโฆษณาน่ะ) ก็มีเสียงประมาณว่าเป็นเด็กน่ะ บ่นมาทางข้างหลังผม " เดย์จี้! " อะอ๋า!เสียงน่ารักจังแฮะ ผมหันหลังไปมองต้นเสียง เธอกำลังเดินเข้ามาหาผมเพื่อขอโทษแทนลิงตัวนั้น สุมิเระ-ขอโทษแทนเดย์จี้ ลิงของฉันด้วยนะคะ ผม-ไม่เป็นไรมิได้ครับ เอ่อ คุณ....เอ่อ สุมิเระ-หนูชื่อสุมิเระค่ะ เธอเอ่ยแนะนำชื่อตัวเองอย่างนอบน้อมตามมารยาทเด็กกับผู้ใหญ่(ไม่โลนะ) ผม-สุมิเละ! ใช่ไหมครับ ผม...คุงครับ ผมแนะนำตัวบ้าง สุมิเระ-สุมิเระค่ะ! ฟังให้ดีหน่อยสิคะ ชื่อออกจะเพราะเสียหมด ผม-ตายล่ะ! ขอโทษทีฟังไม่ชัด เอ้อ ว่าไปแล้วพี่(นั่นเลยขึ้นพี่เลยนะ ผมเริ่มพูดตีสนิท)ไม่คุ้นหน้าน้องเลยนา ไม่ใช่คนเมืองนี้เหรอ? สุมิเระ-ค่ะ คือครอบครัวหนูเป็นคณะละครสัตว์ค่ะ เลยตระเวณไปทั่ว ช่วงนี้ก็มีคิวแสดงที่เมืองฮิบิกิโนน่ะค่ะ ผม-อ๋อ! ใช่คณะที่ชื่ออะไรน้า นึกไม่ออกเห็นในฮิบิกิโนวอชเชอร์ อืม...อา!ใช่ๆทาเคฮิโหล!เซอร์คัสใช่ไหม? สุมิเระ-ทาเคฮิโร! เอ...อะไรของพี่นะ เธอเริ่มอารมณ์เสียกับการที่ผมพูดผิดซะแล้ว ผมจึงพูดตัดบทไป ผม-อ่า ลิงตัวนี้น่ารักจังชื่ออะไรเหรอเนี่ย? สุมิเระ-อ๋อ ตัวนี้น่ะเหรอ มันชื่อเดย์จี้ค่ะ ผมเดินเข้าไปทักลิงน้อยตัวนี้อีกรอบพลางทักชื่อมัน ผม-ไงจ๊ะ เดจิโกะ! (นั่นๆ ไหนบอกว่าไม่โลไง) สุมิเระ-อะแฮ่ม! เอ่อมันชื่อเดย์จี้!ค่ะ หูพี่ไม่ดีหรือคะ สุมิเระเริ่มรำคาญมุขผมขึ้นอีกแล้ว ผมมองไปทางเด็กน้อยน่ารักคนนี้ เธอยืนย้อนแสงอาทิตย์ แสงอาทิตย์ตัดมาทางข้างหลังเธอสะท้อนกับผมเป็นแสงน้ำเงินเรื่อๆระยิบระยับ โอว...เธอมีเสน่ห์แบบเด็กๆจริงๆ ใจผมเต้นตึกตัก ผมมองไปทางเธอ เธอก็มองมาทางผม ตาเธอก็กลมน่ารักบ้องแบ้วด้วย ดูมีเสน่ห์อีกเช่นกัน น่ารักมาก ผมอดใจไม่ไหวถลาเข้าไปหาเธอ ระยะห่างแค่นั้นเธอหนีผมไม่ได้แน่ ผมพุ่งเข้าไปกอดเธอด้วยความรวดเร็วชนิดที่เธอตั้งตัวไม่ทัน บรรยากาศช่วงนั้นเป็นใจเหลือเกินไม่มีคนผ่านมาซะด้วย หัวใจผมเต้นแรงลมหายใจร้อนรุ่ม เลือดลมสูบฉีดอย่างแรงทั่วทั้งร่างกาย เหงื่อผมเริ่มออก ผมดึงเธอเข้ามากอดอย่างแน่น มือที่โอบข้างหลังทั้ง2ข้างก็เอื้อมไปที่.....พร้อมทั้ง...... "นี่! พี่...คุง คิดอะไรอยู่น่ะ?" สุมิเระเห็นผมยืนยิ้มแปลกๆน่าตาจริงจัง เธอคงสงสัย เฮือก!? ผมสดุ้งอย่างแรงจนหลุดออกจากภวังค์ เฮ้ย!นี่เรากำลังคิดอะไรอยู่เนี่ยเรา ไม่น้า~~~เราไม่ใช่โลลิคอนนะเฟ้ย(หึ หึ นายอย่าหนีความจริงเลย...คุง นี่แหละอาการขั้นต้นแล้ว) โอยกลับก่อนดีกว่าไม่งั้นคิดมากแน่ผมจึงลาสุมิเระ ผม-งั้นพี่ไปก่อนนะ ไว้ว่างๆพี่จะมาดูน้องแสดงนะ ว่าแล้วผมก็ออกวิ่งกลับ "ต้องมาจริงๆนะ" สุมิเระตะโกนตามหลังผมมาด้วยน้ำเสียงของคนที่ดีใจ เธอคงเหงาเพราะต้องตระเวณไปทั่วจนไม่มีเวลาเข้าสังคมคบเพื่อนน่ะ 3วันต่อมา 14 กุมภา วันว้า~~~เลนไทน์ ของขวัญจากใจขอมอบแด่คุณ ครับวันวาเลนไทน์มาถึงแล้ว ผมเดินไปโรงเรียนแต่เช้า อืม...ดีสิเข้าทางผมเลยรับช็อคโกแลตแล้วว่าจะชวนเธอไปเที่ยวที่คณะละครสัตว์เลยเป็นการขอบคุณไปในตัว นี่ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย อา...ว่าแต่จะชวนใครดีล่ะเนี่ย ขณะที่ผมเดินคิดไปนั้น ฮิคาริก็วิ่งเข้ามาทักผม ...คุงรอเดี๋ยว! ฮิคาริ-อ่ะ นี่!ช็อคโกแลตวันวาเลนไทน์ เธอหยิบช็อคโกแลตในกระเป๋าให้ผม ผมก็รับมาแล้วยิ้มพลางขอบคุณเธอแล้วเดินเข้ามาในโรงเรียน ระหว่างทางก็มีเพื่อนสาวหลายคนให้ช็อคโกแลตผมไม่ว่าจะเป็นโคโตโกะ มิยูกิ คาเอเดโกะ คาโอริ และอากาเนะ(จากที่เคยบอกอ่ะนะว่าสมมุติว่าผมใช้ Action Replay ง่ะฉนั้นเป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีสาวๆมาให้ช็อคโกแลต หึหึ) แต่ผมก็ยังคิดไม่ตกว่าจะชวนใครไปดี จนเวลาผ่านไปช่วงเที่ยงมิโฮะก็เดินเข้ามาในห้อง อึ๋ย! คู่กัด!เข้ามาทำอะไรเนี่ย เฮ้ย!จำได้ว่าช่วงหลังนี้เราไม่เคยไปกวนอะไรเธอเลยนี่หว่า เธอเดินเข้ามาทางผมอย่างเร็วเอามือล้วงเข้าไนกระเป๋าทำหน้าจริงจังมาก จะหยิบอะไรออกมาเนี่ย มีด!เหรอ ผม-ว้าก!ใจเย็นๆมีเรื่องอะไรก็ค่อยๆพูดกันก่อน! ผมบอกเธอพร้อมยกมือขึ้นมาเป็นการ์ด มิโฮะมองผมด้วยท่าทีงงๆและพูดว่าผม มิโฮะ-เป็นอะไรของนายน่ะ? กลัวอะไร เอาช็อคโกแลตมาให้ ไม่ได้มาฆ่านายซะหน่อย ผม-!? อะไรนะหูฉันฝาดรึปล่าวเนี่ย เธอเนี่ยนะจะเอาช็อคโกแลตมาให้ฉัน มิโฮะ-ทำไม จะเอาไม่เอา! อุตส่าห์เอามาให้ไม่เอาฉันอัดแน่ กึ๋ย! เอาดิ อารมณ์เธอเริ่มเปลี่ยนแล้ว รับไว้ก่อนเป็นดี ผมรับช็อคโกแลตมาจากเธอ มิโฮะ-ดี กินเลยสิกินเลย เธอยิ้มบอกผมแบบมีเลศนัย ผม-คิดอะไรของเธออยู่นะ ผมเองก็เริ่มระแวงว่าเธอจะมีแผนอะไรมาแกล้งผมรึปล่าวเหมือนกัน เอาน่าเราคงคิดมากไปเองเขาคงบริสุทธิใจน่า ผมแกะห่อช็อคโกแลตของเธอรูปทรงแลกๆแฮะ รูปห่อเป็นทรงกระบอก เอ๋!ทำไมช็อคโกแลตมันเหลวๆยังงี้น่ะ "ใช่ช็อคโกแลตแน่เหรอมิโฮ?" ผมถามเธอ มิโฮะ-คาราเมล น่ะ กินไปเถอะอย่าเรื่องมากเลย เธอกล่าวงั้น เอาเถอะกินก็กิน ผมยกขวดคาราเมลขึ้นมากิน...อึ้ก...!!! ผม-!?! พรวด! แหวะ แค่กๆๆๆ! ผมสำลักทันทีหลังจากดื่มคาราเมลแปลกๆของเธอเข้าไป มิโฮะ-ฮะ ฮะ ฮะ อร่อยไหม...คุง ฮะ ฮะ ฮะ เธอหัวเราะใส่ผม ผม-แหวะ แหวะ ไม่ใช่คาราเมลนี่นา! เธอเอาอะไรมาให้ฉันกินกันแน่เนี่ย! มิโฮะ-ปลาร้ากลิ่นช็อคโกแลต ไง ฮะ ฮะ ฮะ ไงรสชาติดีไหม ดูเข้ากับเธอดีออก ว่าแล้วเธอก็เดินหัวเราะออกไปนอกห้อง หนอยเธอหลอกอำกันได้นะ ผมลุกวิ่งไปหาเธอหน้าห้องอย่างเร็วด้วยความโมโหโดยไม่ทันระวังตัว ปึ้ก! ผมชนกับคนที่จะเดินเข้ามาในห้องอย่างแรง ด้วยความโมโหผมก็ลืมตัวอีกแล้วบ่นออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจว่า"ใครวะ" เฮ้ย! ผมสดุ้งอีกหนเมื่อคนที่ผมว่าใส่คือ...โฮมุระ เธอกำลังเก็บช็อคโกแลตและจะลุกขึ้นน้ำตาเธอคลอเบ้า ตายล่ะเธอยิ่งเนคนอ่อนไหวอยู่ด้วยต้องหาทางดึงเธอกลับมาก่อนไม่งั้นเรื่องยาวแน่คราวที่แล้วก็ซวยไปที ผมคิด โฮมุระ-ฮึกๆ ผม-อ่า..โฮมุระ โทษทีนะเมื่อกี้จะไล่กวดมิโฮะเลยไม่ทันระวังน่ะ โฮมุระ-อ๋อ นี่ฉันเป็นคนเกะกะใช่ไหม ฮึก! เนี่ยว่าจะเอาช็อคโกแลตมาให้ ผม-โอ๋ ไม่ใช่นะ คือผมไม่ได้ตั้งใจ (หง่ะ รู้สึกเหมือนเป็นเคทาโร่กับชิโนบุเลยยังไงก็ไม่รู้แฮะ) โฮนุระ-ฮึกๆๆ เธอสะอึ้นใหญ่ ผมก็ไม่รู้จะทำไงก็ได้แต่-ลอบเธอ เงียบซะ เงียบซะ(เงียบเตะๆ ฮึ่ม) ไม่ไหวเธอคงจริงจังมากเราก็ผิดด้วย ผม-เอางี้ไหม งั้นเพื่อเป็นการขอโทษไ-ดูละครสัตว์ด้วยกันไหม? ผมถามชวนเธอ โฮมุระ-ละครสัตว์เหรอ? ผม-ช...ใช่ๆที่เพิ่งมาตั้งไง ไปนะๆ วันอาทิตย์นี้ด้วย โฮมุระ-จริงเหรอ ไปสิ ผม-งั้นตกลงนะ วันอาทิตย์นี้เจอกันที่ป้ายรถเมล์นะ เฮ้อ! หาทางออกได้ซะทีเรา ตัดข้ามมาวันอาทิตย์ ผมยืนรอโฮมุระอยู่ เป็นธรรมดาครับช่วงแรกที่จีบเราต้องมารอก่อนอยู่แล้ว ผมก็ยืนรอสบายใจคิด เอาน่ะมากับใครก็ได้ขอให้เจอสุมิเระเถอะ เฮ้ยไม่ใช่ขอให้ได้ดูการแสดงเถอะ เอ...ชักยังไงๆอยู่แล้วนะเรา หลังจากที่เดทกับสาวๆแบบโชคดีมาหลายครั้งแล้ว แน่นอนครับต้องมีอุปสรรคในการเดทแน่นอน ขณะที่ผมยืนรอโฮมุระอยู่ดีๆนั้นก็มีพวกนักเลงมาชนใส่ผม ปึ้ก! ผมเซเล็กน้อย มันหันกลับมามองผมแบบกวนๆ นักเลง-อะไรของแกว้าเนี่ย เดินยังไงวะ! มันเริ่มหาเรื่องผมก่อน ผม-ใครกันแน่วะ ยืนอยู่ดีๆมาชนได้ไง ผมยอมได้ที่ไหนล่ะก็เราไม่ผิดนี่ นักเลง-อ้าว วอนนี่หว่า! มันก็ไม่ยอมเหมือนกัน ก็มันตั้งใจหาเรื่องแต่แรกอยู่แล้วนี่ ผม-ทำไมวะ! ได้เดี๋ยวได้เห็นว่านรกมีจริงแน่แกเอ๋ย รู้จักฤทธิ์ Action Replay น้อยไปซะแล้ว ผมคิด เรื่องดูท่าจะรุนแรงมากขึ้นทุกทีๆแล้ว โฮมุระก็มาเอาซะตอนนี้อีก มีเรื่องกันแบบนี้เราจะดึงเธอมาเกี่ยวไม่ได้ ผมจึงชวนนักเลงเปลี่ยนที่ ผม-เฮ้ย!ที่นี่ไม่ดีแน่ย้ายที่ดีกว่า เป็นจังหวะที่โฮมุระมาเห็นแบบจะๆพอดี เธอจึงวิ่งเข้ามาหาผมพร้อมกับพูดว่า โฮมุระ-อย่ามีเรื่องกันเลยนะ ขอร้องเถอะมันไม่ดี เธอคงกะจะมาห้ามทัพ เคราะซ้ำกระหน่ำซัดครับ เธอดันเหยียบเปลือกกล้วยลื่น คมำไปข้างหน้าล้มไม่ล้มปล่าวอีกต่างหากเธอดันเหวี่ยงส้นเท้าโดยไม่ตั้งใจ กลายเป็นกระบวนท่าแส้เหล็กฟาดเข้าไปที่กลางกระหม่อมนักเลงคนนั้นแบบเต็มๆซะได้ นักเลงคนนั้นก็วูบล้มตึงเลย โฮมุระเองยังงงเลยเธอทำหน้าเหรอหรา เรื่องยังไม่จบเพราะเพื่อนนักเลงอีก2คนก็มาสมทบพอดี สุดท้ายผมกับเธอและนักเลงทั้ง2คน(+ที่สลบ1)คนเลยย้ายไปที่สวนสาธารณะข้างแม่น้ำ เข้าสู่โหมดต่อสู้ Hp6520 Mp3260 ผม-ย้าก! พร้อมเข้ามาเลย โฮมุระ-หยา! T>_<T....... (ไม่พร้อมสู้เอาซะเล้ย) นักเลงทั้ง3-แก ตายแน่! เกจพลังผมขึ้นเต็มก่อน ผมชิงลงมือก่อนล่ะหมัดชุดแรกเข้าไปที่นักเลงคนซ้ายสุด พั๊ว! 9999 ตึง! ปลิดชีพในหมัดเดียวฮ่า นักเลงอีกคนก็เริ่มซีดแล้วแต่ใจดีสู้เสือวิ่งเข้ามาซัดผม ผั้ว!ติดการ์ดผมหมด 3 ผม-โธ่ลดแค่นี้ฝีมือไม่มียังกล้าหาเรื่องฉันอีกนะ ลองนี่หน่อยเป็นไง ฟรีซซโรววววววว ขณะที่ผมกำลังจะปล่อยน้ำแข็งระดับ2ออกนั้น นักเลงที่สลบจากเท้าของโฮมุระก็ฟื้นขึ้นพอดี วิ่งเข้ามาซัดโฮมุระแบบเต็มๆซะด้วย พลั้ว! โฮมุระ-โอ้ย!..................... เธอเงียบไป จิตสังหารเธอรุนแรงมากขึ้น ผมชักเสียววูบเสียววาบขึ้นมา ผม-โฮมุระ !.....นี่เธอคงจะไม่..... โฮมุระ-............ปึด!.......... ที่ผมระแวงคือเธอจะดึงนิสัยเดิมมาใช้โดยไม่รู้ตัว ครับแล้วก็เป็นยังที่คิดจริงๆเธอใช้ลิมิตเบรคทันทีซึ่งรุนแรงกว่าเก่ามาก เธอวิ่งเข้าไปหานักเลงทั้ง2ที่เหลืออยู่นั้น หน้าตาเธอเกรี้ยวกราดมาด เธอวิ่งเข้าไปซัดนักเลงทั้ง2คนละหมัดเท่านั้นแต่แรงสูงจริง 9999! 9999! ไม่เหลือ นักเลงทั้ง2ลุกขึ้นด้วยอาการโทรมเดินโซเซอีกคนหายไม่ไหนไม่รู้ไวจริง โฮมุระเริ่มสงบลงหน่อยแล้วแต่ยังเงียบอยู่ ผมจึงพูดใส่นักเลงพวกนั้น ผม-ไง ยังจะเอาอีกไหม? นักเลงพวกนั้นไม่ยอมแต่โดยดี แถมอีกคนยังพาลูกพี่มาอีกก็คงทราบดีว่าใคร ไอ้เต่าซูโม่ที่เป็นลูกพี่(รู้สึกจะชื่อโชตะอะไรนี่แหละ)นั้นพูดกับนักเลง โชตะ-เฮ้ยไอ้นี่น่ะเหรอที่ทำพวกแก ว่าแล้วก็วิ่งมาไม่มี่ไม่มีขลุ่ยใช้ฝ่ามืดซัดเข้าที่ผม แต่ผมหลบได้ไอ้เต่านี่เลยหวือไปทางโฮมุระที่ยืนหลังผม!!! ผม-แย่แล้ว! ระวังโฮมุระ! ไม่น่าเชื่อโฮมุระเธอซัดเคาน์เตอร์จังหวะเดียวไอ้เต่านั้นลิวไปเลยน็อคเรียบร้อย หยึยสยอง พวกนักเลงเห็นไม่ไหวจึงพากันหนีกันหมด เอาไงดีล่ะโฮมุระฟิวส์ขาดยังงี้จะทำไงดี ผมจึงเดินเข้าไปหาเธอ เธอซัดหมัดออกมาเป็นสันชาตญาณการป้องกันตัวที่รุนแรงมาก ผมหลบได้แบบหวุดหวิดแล้วรีบจับตัวเธอไว้แล้วเขย่าตัวเธออย่างแรว ผม-โฮมุระ!~ โฮมุระ!~ นี่ผมเองเป็นอะไรรึปล่าว อา...ได้ผลครับเธอรู้สึกตัวแล้ว โฮมุระ-?!? ฮะ!? กะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ฉันเป็นอะไรไปจำได้แค่ว่าโดนนักเลงต่อยไปทีนี่นา แล้วนักเลงหายไหนหมดแล้วเนี่ย? ??? อะไรกันเธอจำไม่ได้เลย ผมเลยเล่าเรื่องให้เธอฟังเธอก็หัวเราะสไตล์อ่อนหวานแบบเดิม โฮมุระ-ฮะ ฮะ ฮะ ฉันเนี่ยเหรอจะสู้นักเลงพวกนั้นได้ น่ากลัวจะตายออก ...คุงนั่นแหละเป็นคนสู้แหมอย่าถ่อมตัวเลย เธอไม่เชื่อเลยแต่ช่างเถอะยังไงเรื่องก็จบไปแล้ว แต่ผมคงต้องระวังเรื่องแบบนี้ให้มากขึ้นหน่อยแล้ว น่ากลัว ผม-ว้า เย็นซะแล้วคงไม่ทันไปดูละครสัตว์แล้วล่ะ โฮมุระ-นั่นสิ ไว้โอกาสหน้าค่อยมาใหม่ละกัน ผม-อืม นั่นสิวันนี้กลับก่อนล่ะกัน บาย! โฮมูระ-บายจ๊ะ แล้วผมก็แยกกับโฮมุระกลับ ฮือ สุดท้ายก็ไม่ได้ไปดูสุมิเระแสดงเลย ฮึก ไว้คราวหน้าก่อนเถอะ ผมบ่นพึมพัมพลางเดินกลับ K.W.E.-หายไปช่วงหนึ่ง(นานเลยล่ะครับ ขอโทษด้วย) หลังจากที่ติดธุระน่ะครับ กลับมาอีกแล้วตัวละครในเรื่องก็ออกมาจนครบแล้ว ก็ เจอตอนหน้าล่ะกันนะครับหวัดดีคร้าบบ จาก : K.W.E. - 19/10/2000 18:28

ข้อความ : สนุกมากครับ!เขียนตอนใหม่เร็วๆน้า จาก : Phoenix - 19/10/2000 19:45

ข้อความ : Lost pai nan leaw na.^^;;;;;; จาก : MrT - 20/10/2000 02:01