หัวข้อ : Oratorio (ตำนานศักดิ์สิทธิ์) ตอนที่ 28 ข้อความ : Oratorio (ตำนานศักดิ์สิทธิ์) ตอนที่ 28 "คิดว่าชั้นจะยอมแพ้ง่ายๆรึไง!!"ยูโรป้าควงหอก หมายจะจัดการเซจัง แต่เซจังก็หลบและร่ายเวทย์อีกครั้ง "พสุธาพิโรธ!!"เซจังใช้เวทมนต์ของคาซาโน่ ถล่มพื้นที่ยูโรป้ายืนอยู่และใช้แส้ฟาดเข้าที่หน้าของเธอ "ชั้นเกลียดพวกแกที่มีคนที่รักอยู่.."เซจังฟาดแส้ใส่ยูโรป้าอีก มาซากิรวมไฟไว้ที่หมัดจะต่อยเซจัง แต่เซจังยิ้มหวานให้มาซากิ ทำให้มาซากิชกไม่ลง "พวกแกไม่มีวันรู้หรอก ว่าการที่เห็นคนรักตายต่อหน้ามันเป็นยังไง"เซจังฟาดแส้ใส่มาซากิ ทันทีที่มาซากิเปิดช่องว่าง มาซากิอาศัยจังหวะนี้ดึงยูโรป้าออกมาจากพื้นดินที่ถล่ม "ทีมสังหารอย่างแกจะมีเหรอ คนที่รักน่ะ พวกแกมีแต่การฆ่าเท่านั้น!!"เซจังได้ยินยูโรป้าพูด ก็เอาแส้ฟาดหน้าของเธอ มาซากิโกรธจัด ก็จับแขนเซจัง ทุ่มลงที่พื้น "ชั้นรู้ดีความรู้สึกที่คนที่เรารักตายต่อหน้า ชั้นรู้ดี "มาซากิพูดอย่างเศร้าๆ เซจังสบัดหลุดจากมือมาซากิ และร่ายเวทย์อีกครั้ง "การที่ช่วยคนที่เรารักจากอันตรายไม่ได้น่ะ พวกแกไม่มีวันรู้!"เซจังปล่อยเอเทอนอลสไตรค์ออกมาอีก มาซากิใช้มือเพียงข้างเดียวกันเอาไว้ "คนที่ชั้นรักตายเพื่อชั้น ชั้นไม่สามารถช่วยเค้าได้ แม้ว่าตอนนั้นเค้าจะฆ่าชั้น"มาซากิพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ และปล่อยไฟรูปมังกรใส่เซจัง เซจังรีบถอยออกมา เธอปล่อยแกรนโวลท์เครชออกมา "ถ้าอย่างนั้น ชั้นจะฆ่าแกเพื่อให้ได้ไปอยู่กับคนรัก!!!"เซจังมือหนึ่งปล่อยแกรนโวลท์เครช อีกมือหนึ่งปล่อย ออนเดร์นออกมา ยูโรป้าบังพลังไว้ด้วยม่านวารี เธอมองหน้ามาซากิแล้วก็เข้าใจความรู้สึกของเค้า "แต่ชั้นต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป มีชีวิตอยู่แทนเค้า!"มาซากิเร่งพลังออรา เซจังปล่อยเมเทโอของมาซากิออกมา "อย่างพวกแกไม่มีทางชนะชั้นหรอก!!"เซจังปล่อยกรีนเฮอริเคนออกมาพร้อมกับเมเทโอ ยูโรป้าเริ่มต้านไว้ไม่ ได้แล้ว พลังของเซจังรุนแรงมาก บวกกับแรงแค้นของเธอด้วย "เอเทอนอลเมเทโอสไตรค์!!"มาซากิปล่อยพลังของเขาที่รวมกับของฟีโอน่าออกมา เซจังไม่ทันตั้งตัวจึงโดนเข้าอย่างรุนแรง ยูโรป้ารีบเข้าไปซ้ำทันที "ไอซีเคิลดีซัทเตอร์!!"ยูโรป้าใช้หอกน้ำแข็งแทงทะลุขาของเซจัง ทำให้เซจังลุกขึ้นมาไม่ได้อีก มาซากิเดินไปหาเซจัง และรวมดาบทั้งสองเล่มให้เป็นเล่มเดียวกัน "เธอคงต้องเป็นฝ่ายไปหาคนรักของเธอซะแล้วล่ะ"มาซากิใช้ดาบแทงเข้าที่กลางอกของเซจัง ยูโรป้าจึงดึงหอกออกมาจากขาของเซจัง ดอลฟานเห็นเข้าก็แค้นมาก "คา ซึโตะ ชั้น จะ ไป "เซจังร่างสลายหายไป ดอลฟานเห็นน้องสาวตายไปก็เลือดขึ้นหน้า "พวกแก!!"ดอลฟานปล่อยลวดเหล็กกล้าไปพันที่ขาของนางิสะอีก ยิ่งทำให้ขยับไม่ได้อีก "มาซากิ .."ยูโรป้ามองมาซากิที่ยืนนิ่งไป แต่เธอก็ไม่พูดอะไร นางิสะและรูนจนหนทางที่จะขยับ ดอลฟาน บังคับให้ลวดรัดแน่นขึ้นอีก นางิสะโกรธมากจึงเผลอขยับแขนเพียงเล็กน้อย รูนจึงโดนลวดเฉือนอีก "อ๊ากกกกกกกก"รูนเจ็บปวดทรมานร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผล จากการที่โดนลวดเฉือนเนื้อ นางิสะแค้น มาก ดอลฟานบ้าคลั่ง เพราะสูญเสียน้องสาวไป "พวกแกต้องตาย ตายเพื่อน้องสาวข้า!!!!!"ดอลฟานปล่อยลวดออกมาอีก ยูโรป้าเอาหอกไปกันไว้ ทำให้ลวดมาพันหอกของเธอแทน ดอลฟานจะดึงกลับ ยูโรป้าก็ดึงหอกไว้เช่นกัน แต่แรงผู้ชายกับแรงผู้หญิงย่อมต่างกันอยู่แล้ว ยูโรป้าจะสู้แรงดอลฟานได้นานซักแค่ไหน "มาซากิ ตัดลวดเร็วเข้า!!" มาซากิได้ยินดังนั้น ก็จะฟันลวด แต่ไม่ขาด "พลังแค่นี้ ตัดลวดข้าไม่ได้หรอกน่า หึๆๆๆ"ดอลฟานบังคับลวดมาพันร่างของยูโรป้าและมาซากิ ฟิลเห็นดังนั้นก็เล่นเพลง "เพลง .." เสียงเพลงของฟิลทำให้ลวดที่พันร่างของยูโรป้าและมาซากิขาด แต่ที่รูนกับนางิสะดันไม่ขาด "ต้องเล่นงานที่คนใช้ซะแล้ว" ยูโรป้าเข้าไปหาดอลฟานอย่างรวดเร็ว ทำให้ไหล่ของเธอไปโดนลวดเข้า รูนและนางิสะจึงโดนลวดเฉือนอีก "ชักจะแย่แล้วสิ ."รูนเริ่มหน้ามืดเพราะเสียเลือดมาก นางิสะคิดหาหนทางที่จะตัดลวด โดยที่รูนไม่บาดเจ็บ ยูโรป้าโจมตีดอลฟานไม่ได้ มาซากิก็เช่นกัน "ชั้นควรจะทำยังไงดีคาซาโน่ ."นางิสะนึกถึงคาซาโน่ ทำให้หนึ่งวิธีได้อย่างหนึ่ง ก็เริ่มตั้งสมาธิ มาซากิรู้สึกวูบๆขึ้นมาอีก ยูโรป้าจึงเข้าไปพยุงไว้ "มาซากิ เป็นอะไรไปน่ะ" ยูโรป้าสร้างม่านวารีไว้ เผื่อถูกโจมตี "ไม่รู้สิ รู้สึกวูบๆอีกแล้ว แค่นึกถึง ..นิดเดียวเอง เป็นอย่างนี้ทุกที" ยูโรป้าได้ฟังมาซากิก็พอรู้ แต่เธอก็ไม่พูดอะไรเหมือนเดิม ในตอนนี้รูนก็คิดอะไรได้เช่นกัน "นางิสะ!! ทนหน่อยนะ ชั้นจะตัดลวดนี่เอง!"รูนพยายามใช้แรงตัวเองเพื่อให้ลวดขาด ที่แขนและขาของนางิสะถูกลวดเฉือนเข้าไปลึกเข้าทุกที "รูน อย่าทำอย่างนั้นนะ!! ไม่งั้นนายถูกลวดเฉือนเป็นชิ้นๆแน่!!"นางิสะห้ามไว้ แต่รูนไม่ฟังยังคงพยายามต่อไป รูนจึงเรียกมาซากิเพื่อบอกบางอย่างให้ "ไอ้เกลอ!! ชั้นมีสิ่งสุดท้ายที่ต้องบอกนายให้ได้!!" ลวดที่พันรูนไว้เริ่มจะขาดแล้ว แต่ร่างรูนถูกเฉือนลึกมากแล้ว นางิสะทั้งขาทั้งแขนเริ่มจะขยับได้บ้างแล้ว "สิ่งสุดท้าย! อย่าพูดอย่างนั้นสิรูน!!"มาซากิจะเข้าไปหารูน แต่รูนห้ามเอาไว้ ไม่ให้เข้าใกล้ "มาซากิ ความจริงแล้วก่อนที่วิญญาณของฟีโอน่าจะหายไปเธอได้บอกชั้นไว้ เธอฝากข้อความนี้ไว้ในนาย!" "รูน!! หยุดทีเถอะ!!"ยูโรป้าทนดูไม่ไหว รูนรวบรวมพลังทั้งหมดทำให้ลวดขาดได้สำเร็จ แม้จะต้องเสียแขนไปข้างนึง แล้วเค้าก็เข้าไปหาดอลฟาน "แกจะทำอะไรน่ะ!!" ดอลฟานปล่อยลวดออกมาอีก รูนยอมให้ลวดโดนร่างกายของตัวเอง จนสามารถจับแขนของดอลฟานไว้ได้ "ฟีโอน่ารักนาย รักนายมาตลอดแต่เธอไม่แสดงออกมา นายไม่ได้คิดไปเองหรอก เซรอส ฮิลด้า ชั้นจะไปอยู่กับพวกเธอ รอชั้นด้วยนะ" พริบตานั้นรูนก็เห็น ฮิลด้าและเซรอส ยืนรอให้เค้ามาหา "ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!!"ดอลฟานพยายามสบัดมือของรูน แต่รูนไม่ยอมปล่อย "รูน เธอจะตายไม่ได้นะ ชั้นรักเธอ รักเธอมาตั้งนานแล้ว!"ยูโรป้าสารภาพความในใจออกมา รูนเองก็ตกใจ "ขอโทษนะยูโรป้า ."รูนยิ้มให้ทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย และรูนก็ระเบิดตัวเองไปพร้อมกับดอลฟาน "รูน!!"ยูโรป้าทรุดลงกับพื้น ร้องไห้ไม่หยุด นางิสะดูแผลที่แขนและขาของตนแล้วก็เจ็บใจมาก "โธ่เว้ย!!!"นางิสะต่อยพื้นอย่างแรง จนเลือดออก และร้องไห้ มาซากิยืนนิ่งน้ำตาไหล ที่เพื่อนรักตาย ฟิลนั่งร้องไห้ไป เล่นเพลงส่งวิญญาณเพื่อให้รูนได้อยู่กับคนที่รัก แล้วเจ้าชายไปร์ทก็ตื่นขึ้นมา "เกิดอะไรขึ้นนะ ฟิลร้องไห้ทำไม ทุกคนด้วย"เจ้าชายไปร์ทเดินออกมาจากม่านพลัง เดินมาจนเห็นรอยเลือดมากมาย แล้วมองไปดูรอบๆ "รูน .."เจ้าชายไปร์ทยืนนิ่ง ยูโรป้ากลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ นางิสะเจ็บใจมาก แม้ฟิลจะรักษาแผลให้ก็ไม่ยอม "รอยแผลนี่ จะเป็นเครื่องยืนยันว่าจะล้างแค้นให้รูนและคาซาโน่ให้ได้" นางิสะแค่พันแผลไว้เฉยๆ ฟิลก็ไม่ต้องการพูดอะไรในตอนนี้ "ฟีโอน่า รูน ไหนว่าจะอยู่ด้วยกันสามคนตลอดไป แล้วตอนนี้พวกเธอกลับทิ้งชั้นไว้ให้อยู่คนเดียว ชั้นไม่ได้ทำอะไรให้เลยนะ เจ็บใจนัก !"มาซากิเอามือทุบกับต้นไม้ พวกผู้กล้าต่างเศร้าโศกเสียใจ จึงหยุดการเดินทางไปDark Castleไว้ ทุกคนยกเว้นเจ้าชายไปร์ทต่างสูญเสียคนที่รักไป เจ้าชายไปร์ทจึงไม่พูดอะไรออกมา ฟิลและเจ้าชายไปร์ทจึงไปเดินดูทาง ปล่อยให้ทุกคนทำใจ ที่สูญเสียคนที่รักไป "นางิสะ หลังจากจบสงครามครั้งนี้ ถ้าชั้นหรือเธอตาย ชาติหน้าเราเจอกันที่เมืองpocketนะ ชั้นจะรอเธออยู่ เธอต้องมาหาชั้นนะ" "ชั้นชื่อคาซาโน่ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณนางิสะ คาโอรุ" "ชั้นดีใจมากที่ได้เจอเธออีกครั้ง และดีใจมากๆที่เธอยังไม่ตาย" "คาซาโน่ .ชั้นรักเธอนะ และก็ขอโทษที่ตอนนั้นชั้นทำร้ายพวกพ้องของเธอ ถ้าเธอได้ยินชั้นล่ะก็ ขอให้เธอยกโทษให้ชั้นด้วยที่ปกป้องเธอไว้ไม่ได้" นางิสะนึกถึงคาซาโน่ และคิดว่าถ้าได้เจอกันชาติหน้าก็คงดี "ชั้นอยากรู้ว่าคำทำนายจะเป็นจริงรึเปล่า" "เธอเป็นนักเรียนที่อาจารย์แจมมาสเตอร์Xรักมากที่สุดนะ ดังนั้นเธอต้องพยายามให้มาก" "ขอโทษนะ ยูโรป้า" "รูน ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ ชั้นคงบอกว่ารักไปนานแล้ว เพียงเพราะชั้นไม่กล้าเอง ทั้งๆที่รู้ว่าเธอไม่มีวันลืมฮิลด้าได้ แต่ชั้นก็ยังเธอ"ยูโรป้าน้ำตาไม่ยอมหยุดไหล มองไปที่รอยเลือดพวกนั้น อย่างเจ็บปวด "อย่าพูดอย่างนั้นสิมาซากิ เราเป็นเพื่อนกันนะ จะตายก็ตายพร้อมกันสิ" "ลมหายใจของพระเจ้าคือสายลม มอบชีวิตให้แก่ดวงดาวและผืนทะเล หรือที่เรียกว่าคามิคาเซ่น่ะ" "ชั้นจะเฝ้าดูเธอต่อไปนะ มาซากิ " "เธอคือคนเปลี่ยนผม เพราะคนที่รักเข้มแข็งผมถึงได้เข้มแข็งตาม ความรู้สึกนี้ไม่มีวันที่ใครจะมาล่วงรู้ และแม้ผมจะล้มแต่ก็คล้ายมีคนคอยผลักดันให้ลุกขึ้นอย่างอ่อนโยน ฟีโอน่า เธอคือสายลมของผม"มาซากิยิ้ม ทั้งน้ำตา และคิดว่าเธอยังคงเฝ้ามองเค้าอยู่ที่ไหนซักแห่ง ยูโรป้าจะสานต่อคำพูดของรูน จึงพูดบางอย่างกับมาซากิ "ตอนที่อยู่ที่โรงเรียนสอนอัศวินน่ะ ทั้งชั้น รูน คาซาโน่ มิตสึกิต่างก็รู้ว่าฟีโอน่าชอบนาย มีแต่นายที่ซื่อบื้อดูไม่ออก วันนั้นชั้นลองถามเธอดู เธอตอบว่าอะไรรู้มั้ย?"ยูโรป้าพูดทั้งๆที่ยังเศร้าอยู่ แต่ต้องการทำในสิ่งที่รูนต้องการจะให้เป็น มาซาส่ายหน้า "ถึงจะเป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยดีพรรค์นั้น แต่ก็เป็นผู้ชายที่ชั้นรักมาก ชั้นจะทำเป็นไม่สนใจไม่ได้หรอก เธอบอกอย่างนี้" มาซากิได้ยินยูโรป้าบอก ก็รู้สึกอยากเจอเธออีกซักครั้ง มาซากิจึงบอกเกี่ยวกับรูนบ้าง "รูนเคยพูดไว้นะ ที่จริงแล้วรูนน่ะลืมฮิลด้าได้แล้ว แต่เค้าไม่บอกเท่านั้นเอง"ยูโรป้าได้ยินก็ตกใจมากๆ "ที่รูนไม่ยอมตายจนถึงบัดนี้ก็เพราะเธอ เพราะเธอยูโรป้า" ยูโรป้าได้ฟังมาซากิพูดเกี่ยวกับรูน น้ำตาก็ไหลออกมาอีก นางิสะทำใจได้แล้วก็เดินมาหาทั้งคู่ "มาซากิ นายเคยร้องเพลงแปลกๆอยู่ครั้งนึงนี่ ตอนที่อยู่คนเดียวน่ะ ช่วยร้องให้ฟังทีเถอะ"นางิสะอยากฟังเพลงของมาซากิ "เพลงนั่นน่ะเหรอ ที่เธอชอบร้องเวลาอยู่กับฟีโอน่า" ยูโรป้าถาม มาซากิพยักหน้า "เพลงนี้ช่วยให้ชั้นสบายใจขึ้นได้ มันก็เหมือนสายลมน่ะนะ"มาซากิยิ้ม พอนึกถึงพระเจ้า ลมก็พัดเบาๆราวกับอยากให้ทุกคนสบายใจ "จริงสินะ สายลมมีทั้งปลอบประโลมและพัดกระหน่ำ เพื่อผู้คนทั้งหลาย"นางิสะมองไปบนฟ้า มาซากิก็ร้องเพลงที่เค้าร้องเป็นประจำ O cruor sanguinis qui in alto sonuisti cum omnia elementa implicuerunt in lamentabilem vocem com fremore quia sanguis Creatoris sui illa tetigut ungue nos de languoribus nostris Rex noster promptus est suscipere sanguinem Innocentum Unde Angeli concinunt et in laudibus sonant sed nubes super eundem sanguinem plangunt "เพลงของพระเจ้าสินะ รู้สึกดีขึ้นมากแล้วล่ะ เหมือนสายลม"ยูโรป้าน้ำตาคลอ แต่เธอก็ยังยิ้มอยู่ "หลังจากนี้ พวกเราต้องสู้แทนเหล่าผู้คนที่ตายไป ร่วมกับเจ้าชายไปร์ท ดังนั้นไปหาเจ้าชายไปร์ทกันเถอะ"นางิสะบอกยูโรป้าและมาซากิ ทั้งสองพยักหน้า แล้วทั้งสามก็ไปหาเจ้าชายไปร์ท โดยมีพลังใจที่เต็มเปี่ยม ติดตามตอนต่อไป ค่ะ เกี่ยวกับเพลงที่มาซากิร้อง เพลงนี้ชื่อว่า Oratorio เหมือนกับชื่อเรื่อง ซึ่งชื่อเรื่องชั้นก็ได้มาจากเพลงนี้เช่นเดียวกัน เพลงนี้เป็นบทเพลงทางศาสนา ซึ่งเป็นภาษาเยอรมัน เป็นของศาสนาคริสต์น่ะคะ จาก : Feona - 19/10/2000 02:19

ข้อความ : บอกรักไปกี่คนแล้วหละเนี่ย.......เหอๆๆ จาก : Kindani - 19/10/2000 04:54

ข้อความ : Neppu !!! Shippu !!! Cybustarrrrrrrrrrrrrrrrr !!!! ตอนแรกนึกว่าเพลงนี้นะเนี่ย ^^ เกี่ยวกับสายลมเหมือนกัน จาก : Masaki Ando - 19/10/2000 10:19

ข้อความ : Rune ตายหรือ ......... มาซาน่าจะมากกว่า .......เหอๆๆๆ จาก : Johnny - 19/10/2000 10:44

ข้อความ : อ่า นะ แสดงว่าเราไม่ได้คิดไปเองว่าฟีโอน่าจะสารภาพรักกับมาซากิน่ะ ^_^ มาซากิใช้ดาบแทงเข้าที่กลางอกของเซจัง <-- มาซากิโหดจังแฮะ ^_^;;;; "คา ซึโตะ ชั้น จะ ไป "เซจังร่างสลายหายไป <-- อ้อ ๆ มิน่าบอกว่าเห็นคนรักตายต่อหน้าต่อตา "เซรอส ขอโทษนะที่เราทำลายชีวิตที่นายอุตส่าห์แลกชีวิตนายให้" รูนพูด เซรอสส่ายหน้าแล้วพูดว่า" ไม่เป็นไรหรอกรูน เรารู้ว่านายก็ทำเพื่อพวกเพื่อน ๆ ของนายเหมือนที่เราทำเพื่อนายนั่นแหล่ะ" เซรอสพูดเสร็จแล้วยิ้ม "ในที่สุดพวกเราก็ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งนะ รูน" ฮิลด้าพูด รูนมองไปทางเพื่อน ๆของเขาที่ยังมีชีวิตอยู่ "ทุกคน ปกป้องเจ้าชายแทนชั้นด้วยนะ" รูนพูดแล้วร่างของทั้งสามคนค่อย ๆ จางหายไป ... อ่า นะ มาแต่งฟิกชั่นของเขาเพิ่มอย่างนี้จะโดนเขาด่าไหมหว่า? ^_^;;;;; จาก : xelloss - 19/10/2000 11:01

ข้อความ : Why Masa survive? Whyyyyyyyyyyyyy จาก : MrT - 20/10/2000 01:40