หัวข้อ : WAVE ลูกที่ 3 ข้อความ : ------------คลื่นลูกที่ 3 การกลับ----------- ในปี A.W.289 ปีศาจเริ่มอาละวาดขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่ปีศาจได้หายไปในการต่อสู้ระหว่างมนุษย์และปีศาจเมื่อ 289 ปีก่อน พวกมันได้ออกอาละวาดไปทั่วทุกทวีป ทั่วทุกแห่งเกิดความวุ่นวาย แต่ก็มีการต่อสู้ต่อต้านบ้าง ถึงแม้ว่า จะไม่สามารถทำอะไรได้มาก แต่ก็ได้ มีการป้องกันด้วยวิธีต่างๆ เพื่อที่จะรักษาเมืองของตนเองและชีวิตของตนเองไว้จากการโจมตีของปีศาจเหล่านั้น ---วันที่ 25 เดือน 3 ปี 295--- ณ บ้านของเรย์งะและเกรย์ ทวีป ราเมเคีย หลังจากที่ได้ฝึกตามปกติ เกรย์ได้เริ่มสอนเคล็ดลับสุดท้ายของการต่อสู้ในรูปแบบของเขาแก่เรย์งะ เกรย์ "เรย์งะ ฟังให้ดีต่อไปนี้ คือเคล็ดลับสุดยอดของการต่อสู้ในรูปแบบของชั้น ซึ่งชั้นจสอนเพียงแค่ครั้งเดียว จะเข้าใจมากน้อยแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับนายแล้ว" เรย์งะ "ครับ" เกรย์ "การโจมตีเพื่อที่จะให้รุนแรงนั้น จะต้องใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์แก่การต่อสู้ การฟันไปในทิศทางใดจะง่ายที่สุด รับรองว่าต้อง เป็นการฟันลง นี่ก็เป็นเพราะว่า การฟันลงนั้น เป็นการฟันไปตามธรรมชาติของโลก ซึ่งมีแรงดึงดูดอยู่ จะดึงดาบลงมา ถ้าเทียบไปแล้ว การฟันลงจะรุนแรงกว่าการฟันเสย ก็เพราะว่าการฟันเสย เป็นการฟันที่ฝืนจากธรรมชาติของโลก คือออกแรงในทิศทางตรงข้ามกับแรงดึงดูด จึงทำให้การฟันรุนแรงน้อยกว่า แต่ว่ามันก็จะมีกาวกระทำใดๆที่ธรรมชาติสามารถช่วยเราได้อีกมากมาย แล้วแต่สภาพแวดล้อมในเวลานั้น เดี๋ยวชั้นจะสาธิตการโจมตีที่รุนแรงมากๆให้นายดู" เรย์งะ "อ่ะ..... ครับ.. " เกรย์ได้กระโดดไปยังกิ่งไม้ที่อยู่สูงในระดับหนึ่ง แล้วดีดตัวขึ้นไปสูงมาก จากนั้นเขาก็เตรียมพร้อมที่จะฟันลงมา ในขณะที่กำลังฟันลงมานั้น รุนแรงราวกับสายฟ้าฟาด ฟาดลงบนต้นไม้ แบ่งต้นไม้ออกเป็นสองซีกอย่างรุนแรง เรย์งะ "อ่ะ สุดยอดเลย" เกรย์ "นี่แหละ คือการใช้แรงดึงดูดของโลกให้เป็นประโยชน์ล่ะ ตอนนี้ชั้นก็สอนนายหมดแล้ว เราคงต้องออกจากที่นี่ซะที" เรย์งะ "อ่ะ เราจะไปแล้วหรือครับ" เกรย์ "ใช่แล้วล่ะ ชั้นจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเก่าของชั้นซะที คราวนี้ นายก็ไปตามทางของนายเถอะนะ นายจะกลับบ้านไม่ใช่รึ" เรย์งะ "คุณเกรย์จะออกเดินทางต่ออย่างนั้นหรือครับ ทำไมไม่ให้ผมไปด้วยล่ะ" เกรย์ "หึ นายยังมีบ้านอยู่ไม่ใช่รึ ป่านนี้ที่บ้านคงจะคิดถึงนายแล้ว" เรย์งะ "แล้วทำไมคุณเกรย์ไม่กลับบ้านล่ะครับ" เกรย์ "ก็เพราะว่า...." เรย์งะ "เพราะว่า....." เกรย์ "ชั้น ไม่มีบ้านจะกลับอีกแล้ว" เรย์งะ "ไม่มีบ้าน" เกรย์ "ใช่แล้วล่ะ เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่ชั้นอายุพอๆกับนายเมื่อตอนที่มาอยู่กับชั้นใหม่ๆ" ---วันที่ 8 เดือน 3 ปี 269--- ณ หมู่บ้าน เซริเทีย ทวีป ราเมเคีย วันนี้ เป็นวันที่ท่าทางจะสงบสุข อากาศแจ่มใส แต่แล้วในยามบ่ายของวันนั้น พวกโจรกลุ่มใหญ่ได้เริ่มออกมาอาละวาด ทำลายข้าวของ ฆ่าคนเป็นจำนวนมากอย่างอำมหิต รวมทั้งพ่อแม่ของเกรย์ด้วย เกรย์ "คุณพ่อครับ คุณแม่ครับ" พ่อของเกรย์ "หนีไปลูก ลูกยังมีอนาคต อย่ามาตายเอาตอนนี้" เกรย์ "แต่ว่า คุณพ่อครับ" แม่ของเกรย์ "หนีไปเถอะลูก ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา" แล้วก็มีคนบุกเข้ามาคนหนึ่ง "หึ ยังมีคนเหลือในบ้านนี้อีกแฮะ" แม่ของเกรย์ "จะทำอะไรเราก็ได้ แต่อย่าทำร้ายลูกของเราเลย" โจรคนนั้ไม่สนใจ ฆ่าพ่อแม่ของเกรย์อย่างเลือดเย็นแล้วกำลังจะเข้ามาฆ่าเกรย์ แต่แล้ว ปาฏิหารย์ก็เกิดขึ้น บ้านได้ถล่มลงมาทับโจรคนนั้นทำให้เกรย์ สามารถหนีออกมาได้ เกรย์ต้องใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่นั้นมา และสิ่งที่ติดตัวเขาไปในขณะนั้น มีเพียงดาบเล่มเดียวที่พ่อของเขาเก็บเอาไว้อยู่ เขาได้เริ่มฝึกดาบอย่างจริงจังจนในที่สุด เขาก็มีฝีมือในระดับทีสูงพอที่จะมีชีวิตอยู่ได้ และคิดที่จะหาตัวโจรกลุ่มนั้นเพื่อแก้แค้น แต่ซักพักนึง ความแค้นก็หายไป และพบสัจธรรมที่ว่า แก้แค้นไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาและได้ออกเดินทางกวาดล้างกลุ่มโจรเพื่อไม่ให้มีใครต้องประสบชะตากรรมเดียว กับเขาอีก จนได้มาพบกับเรย์งะ ---วันที่ 25 เดือน 3 ปี 295--- เกรย์ "เรื่องมันก็เป็นอย่างที่เล่ามาเนี่ยแหละ" เรย์งะ "อย่างนี้เองหรือครับ ถ้าอย่างนั้น เราก็ออกเดินทางกันเถอะครับ ผมจะได้กลับบ้านเสียที" เกรย์ "หึนั่นสินะ ขอให้นายเดินทางโดยสวัสดิภาพนะ" หลังจากนั้น ทั้ง 2 คนก็แยกทางกันเดินทาง โดยที่เรย์งะ หาเมืองที่ใกล้ที่สุด เพื่อที่จะหาแผนที่เพื่อจะกลับไปยังเมืองเคฟน่าอีกครั้ง ---วันที่ 26 เดือน 3 ปี 295--- ณ เมือง "เรกิส" ทวีป ราเมเคีย เรย์งะดินทางมาจนถึงเมืองเมืองนี้ในที่สุด เรย์งะ "ในที่สุดก็เจอเมืองจนได้ เอาล่ะ เราพอจะมีเงินอยู่นิดหน่อยเองแฮะ จะพอซื้อแผนที่ได้มั้ยเนี่ย" เรย์งะ เดินทางเข้าไปในร้านของชำของเมืองนี้ "ยินดีต้อนรับครับ ต้องการรับอะไรดีครับ" เจ้าของร้านทักทายมา เรย์งะ "อ่ะ อยากได้แผนที่ของทวีปน่ะครับ อยากทราบว่าราคาซักเท่าไหร่ครับ" คนขายก็ตอบไปว่า "อืม.... ราคาๆ อ้ะ 75 เหรียญ ครับ" เรย์งะ "อ่ะ โชคดีเงินพอพอดี นี่ครับ" คนขาย "ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะครับ" เรย์งะ "อืมๆ ตอนนี้เราอยู่เมืองเรกิส อยู่ทางเหนือของทวีปอย่างนั้นรึ เมืองเคฟน่าอยู่ใหนหว่า.... อ่ะ อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ ไกลชิบเลยแฮะ" เรย์งะก็ได้เริ่มออกเดินทางเพื่อที่จะกลับหมู่บ้านเคฟน่าซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา ---วันที่ 12 เดือน 4 ปี 295--- ณ เมือง "โรเมส" ทวีป เรสต้า ที่นี่มีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ที่ได้ฝึกการต่อสู้ด้วยอาวุธธนูอยู่คนหนึ่ง เขามีนามว่า "ดิวส์" เป็นคนที่มีพรสวรรค์ในการยิงธนูมาก และได้เป็นผู้ที่คาดว่าจะได้รับ สืบทอด สำนัก "ธนูปลิดวิญญาณ" ที่มีชื่อเสียงแห่งเมืองนี้ และในวันนี้ ดิวส์ "เฮ่อ..... วันนี้ต้องไปแข่งอีกแล้วหรือเนี่ย" มีน่า " ทำไมหรือ ดิวส์ ไม่อยากไปแข่งหรือไงน่ะ" ดิวส์ "อืม ก็ไม่มีอะไรหรอก แต่ว่ารู้สึกว่าแข่งทีไรชั้นก็ชนะน่ะสิ น่าเบื่อจริงๆเลย" มีน่า "ก็เธอเก่งนี่นา ใครจะมาเอาชนะเธอได้" ดิวส์ "เก่งนี่มันน่าเบื่อตรงนี้แหละนะ" มีน่า "ไม่เก่งน่ะ อาจจะน่าเบื่อว่านี้ก็ได้นะ" ดิวส์ "นั่นสินะ เอาล่ะ ไปแข่งดีว่า จะได้รีบๆชนะ แล้วก็จะได้กลับมาพักผ่อนซะที" แต่ว่าจู่ๆก็มีเสียงอึกทึกครึกโครมขึ้นมา ดิวส์ "นั่น เกิดอะไรขึ้นน่ะ" มีน่า "ไม่รู้สิ เราไปดูกันเถอะ" ดิวส์ "ok" เมือพวกเขาออกมาก็พบว่ามีปีศาจบุกมาโจมตีที่เมืองนี้ ทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในเมืองนี้ ดิวส์ "อ่ะ ปีศาจอย่างนั้นรึ หึ คราวนี้ชั้นก็ได้แสดงฝีมือที่แท้จริงของชั้นแล้วสินะ" มีน่า "ระวังตัวนะ" ดิวส์ "ไม่เป็นไรหรอกน่า มีน่า ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" ดิวส์วิ่งกลับเข้าไปเอาธนูของเขาออกมาและเตรียมที่จะต่อสู้กับปีศาจที่บุกมาเต็มที่ ดิวส์ "พวกนายไม่รอดแน่ถ้าเจอกับชั้นน่ะ" ดิวส์ยิงธนูพุ่งเข้าไปโดนหัวของปีศาจตัวนั้นที่กลางหน้าผากของมัน เลือดของมันหลั่งไหลออกมาเจิ่งนองกับพื้น แต่ว่า ไม่ได้มีปีศาจเพียงตัวเดียว ปีศาจตัวอื่นเริ่มเข้ามาโจมตีดิวส์อย่างรวดเร็ว ดิวส์ "หนอย เข้ามากันใหญ่เลยนะ" ดิวส์ เริ่มยิงธนูเข้าไปอีกครั้งยังปีศาจแต่ละตัวที่บุกเข้ามาโดยยิงตัวที่อยู่ใกล้ตัวก่อน เพื่อเป็นการป้องกันตัวและก็ยิงไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็เหลือ ปีศาจอยู่อีก 1 ตัว มันมีขนาดใหญ่กว่าตัวอื่นมีเกล็ดทั่วร่างกาย เกล็ดของมันดูราวกับเกราะเหล็กกล้าที่ห่อหุ้มตัวของมันอยู่ มันเริ่มพุ่งเขาไปยังตัว ของดิวส์ ดิวส์ยิงธนูไปเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล จนในที่สุด ลูกศรของเขาก็หมดลง ดิวส์ "อ้ะ แย่ล่ะสิ ลูกศรหมดแล้ว" ในตอนนี้ ดิวส์ได้เพียงแค่หนีฝ่ายเดียวเท่านั้นไม่สามารถทำอะไรได้ คนอื่นซึ่งไม่สามารถทำอะไรได้ ได้เพียงแต่มองอย่างวิตกกังวล แล้วมีน่าก็วิ่งเอาธนูซึ่งเป็นธนูประจำสำนักของดิวส์ออกมาให้แก่ดิวส์ "ดิวส์ นี่ธนูแสงวิญญาณของสำนัก ใช้นี่สิ" มีน่าพูดพร้อมกับโยนธนูให้แก่ดิวส์ ดิวส์ "มีน่า ขอบใจมาก แต่มันไม่มีลูกศรนี่นา" มีน่า "ก็ลองยิงดูเถอะน่า" ดิวส์ "ลองดูก็ได้" ปีศาจเริ่มพุ่งตรงเข้ามาแล้ว ดิวส์อยู่ในตำแหน่งที่ไม่สามารถจะหลบได้อีกแล้ว เขาได้เล็งธนูไปยังตัวของปีศาจตัวนั้น และเริ่มง้างคันธนู ดิวส์ "เอาวะ ลองดูซักตั้งนึง" จู่ๆ ได้มีแสงออกมาจากคันธนูเป็นแสงออกมาในรูปร่างของลูกศร และเมื่อดิวส์ปล่อยคคันธนูแล้ว แสงนี้ได้พุ่งเข้าใส่ปีศาจตัวนั้น แสงได้แทงผ่าน ร่างของปีศาจตัวนั้น แหลกสลายเป็นผงธุลี ดิวส์ "สำเร็จแล้ว" มีน่า "ไม่เป็นไรนะ ดิวส์" ดิวส์ "อ่ะ ไม่เป็นไร แต่ว่าเธอไปเอาธนูแสงวิญญาณมาได้ยังไงน่ะ" มีน่า "อ่า.... ก็.... ชั้นเห็นว่าเธอลำบาก ก็เลยแอบไปเอามา" ดิวส์ "ท่านเจ้าสำนักคงไม่ทำโทษหรอกน่า ยังไงมันก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไร เราเอากลับไปเก็บกันเถอะ" มีน่า "อื้ม" "เจ้านี่ ฝีมือไม่เลวเลยนะ"มีเสียงแว่วออกมา ดิวส์ "ใครน่ะ" มีน่า "อะไรหรือ" ดิวส์ "เมื่อกี๊รู้สึกว่ามีเสียงคนพูดกับชั้นน่ะ" มีน่า "ชั้นไม่เห็นได้ยินอะไรเลยนี่" ดิวส์ "ชั้นคงจะคิดไปเองมั้ง" "เจ้าไม่ได้คิดไปเองหรอก แต่คนอื่นไม่ได้ยินที่ข้าพูดตะหากล่ะ" ดิวส์ "อ่ะ เสียงนี้ ใครกันน่ะ" มีน่า "อะไร ชั้นไม่เห็นได้ยินอะไรเลยนะ" ดิวส์ "ไม่รู้สิ เสียงนั้นบอกมาว่า มีชั้นได้ยินคนเดียว" "ตอนนี้ เจ้าน่าจะฝึกวิชาของเจ้าให้เก่งๆเข้าไวนะ ต่อไปข้าคิดว่าเจ้าคงต้องเจอศึกหนักซะแล้ว" ดิวส์ "หมายความว่าไงน่ะ ศึกหนัก" "ถึงตอนนั้นเจ้าก็จะรู้เองแหละ" ดิวส์ "เดี๋ยวก่อนซี่ พูดให้รู้เรื่องก่อน" มีน่า "ดิวส์ เป็นอะไรไปน่ะ พูดอยู่คนเดียว" ดิวส์ "เฮอะ ช่างมันเถะ คงไม่มีอะไรมั้ง" แล้วพวกเขาก็กลับไปยังสำนัก ท่านเจ้าสำนักรออยู่ที่หน้าประตู "มีน่า เอาธนูแสงวิญญาณไปใช้โดยไม่ได้ขออนุญาตน่ะ คิดว่ามันถูกต้องแล้วอย่างนั้นรึ" มีน่า "ขอโทษค่ะ" ดิวส์ "อย่าไปว่ามีน่าเลยครับ เพราะผมอยู่ในอันตราย มีน่าก็เลยเอาธนูออกมา" "ช่างมันเถอะ เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ต่อไปอย่าให้เป็นอย่างนี้อีกก็แล้วกัน" ---วันที่ 17 เดือน 5 ปี 295--- ณ หมู่บ้าน "เรสเน่" ทวีป โรเซีย ณ สถานที่แห่งนี้ เป็นที่ที่มีผู้คนอาศัยอนู่เป็นจำนวนไม่มากนัก แต่ก็ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเรื่อยมา โดยที่มีผู้นำหมู่บ้านที่มีความสามารถคือ "เซเรส" ซึ่งมีความสามารถในการวางแผนความเป็นอยู่ของหมู่บ้านและมีความเก่งกาจในการต่อสู้ คอยปกป้องดูแลหมู่บ้านในขณะที่พวกโจรบุกมา มีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง ชื่อว่า"เอเรน่า"ซึ่งเป็นคนที่ติดพ่อมาก และวันนี้ ได้เกิดเรื่องขึ้น.... เอเรน่า "พ่อคะ วันนี้เราไปเที่ยวกันนะ" เซเรศ "คือว่า วันนี้พอไม่ค่อยว่างน่ะลูก ไว้พรุ่งนี้ละกันนะ" เอเรน่า "พรุ่งนี้แน่นะคะ" เซเรส "จ้าๆ พรุ่งนี้" คนในหมู่บ้านคนหนึ่งเข้ามาอย่างร้อนรน "หัวหน้าครับ เกิดเรื่องแล้ว" เซเรส "เกิดอะไรขึ้นงั้นรึ" "เกิดไฟไหม้ขึ้นที่สวนครับ" เซเรส "ว่าไงนะ งั้นรีบไปกันเถอะ" เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุ ปรากฎว่า ไฟที่ลุกไหม้อยู่นั้น ได้เริ่มลุกลามไปจนถึงบ้านคนแล้ว เซเรส "รีบไปเอาน้ำมาดับไฟเถอะ" ทุกคนในหมู่บ้านตกปากรับคำแล้วก็รีบไปเอาน้ำมาช่วยกันดับไฟ แต่ก็ยังไม่สามารถดับไฟได้ ไฟยังคงลุกลามต่อไป เซเรส "ทำไมไฟถึงได้แรงขนาดนี้เนี่ย" แล้วจู่ๆ ก็มีปีศาจพุ่งออกมาจากเปลวไฟ ทุกคนยิ่งแตกตื่นกันเข้าไปใหญ่ เซเรส "อะไรกันน่ะ ปีศาจอย่างนั้นหรือเนี่ย" เอเรน่า "พ่อคะ เกิดอะไรขึ้นหรือ" เซเรส "ลูกออกมาทำไม รีบหนีเร็วเข้า ปีศาจมันมาโจมตีหมู่บ้านของเราแล้ว" เอเรน่า "ปีศาจหรือคะ" ปีศาจตัวนั้น พุ่งตรงไปหาเอเรน่าอย่างรวดเร็ว เซเรสเห็นท่าไม่ดี พุ่งตัวเข้าไปขวางไว้ เขาได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย เอเรน่า "พ่อคะ " เซเรส "รีบหนีเร็ว ลูก มีสิ่งนึงที่พ่อได้เก็บไว้นานแล้ว ไปเอามา มันอยู่ในหีบที่ห้องของพ่อน่ะ นี่กุญแจนะ รีบเอามา" เอเรน่า "ค่ะ" แล้วเอเรน่าก็รีบไปกลับไปที่บ้านเพื่อจะเอาสิ่งที่เซเรสได้บอกไว้ เอเรน่า "อยู่ที่ห้องของพ่อสินะ" เมื่อเอเรน่าเข้าไปก็ได้เปิดหีบที่ว่านั้นออกทันที สิ่งที่อยู่ในนั้นคือเคียวอันใหญ่รูปร่างหน้ากลัว เอเรน่า "เอาล่ะ เราต้องรีบเอาไปให้พ่อ" เอเรน่าหยิบขึ้นมา แต่แทบจะไม่รูสึกถึงน้ำหนักของมันเลย เอเรน่า "หา อะไรเนี่ย แทบจะไม่มีน้ำหนักเลย อ้ะ นี่ไม่ใช่เวลามาตกใจกับเรื่องนี้นี่นา เราต้องรีบเอาไปให้พ่อ" แต่จู่ๆมีเสียงแว่วมาว่า "ถึงเธอจะรีบไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกสาวน้อย เจ้าต้องใช้ข้าในตอนนี้เท่านั้นแหละ" เอเรน่า "เสียงอะไรน่ะ" "ก็สิ่งที่เจ้าถืออยู่นี่ไงล่ะ หึๆๆๆ งงมากสินะ" เอเรน่า "มันเป็นไปได้ยังไงน่ะ อาวุธพูดได้" "อย่ามัวพูดมากอยู่เลย ตอนนี้เจ้าต้องรีบใช้ข้าแล้ว ไม่เช่นนั้เจ้าไม่ได้พบหน้าพ่อเจ้าเป็นๆแน่" เอเร่น่า "อยู่ใกลขนาดนี้ จะใช้ได้ยังไงกันล่ะ" "เจ้าคงไม่รู้พลังของข้าสินะ พลังของข้าน่ะ สามารถตัดผ่านมิติได้ เจ้าต้องนึกถึงสถานที่ที่เจ้าต้องการแล้วก็ฟาดข้าลงไป เพียงเท่านี้ คมมีดของข้าก็ จะไปปรากฏในที่ๆเจ้าต้องการ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับจิตของเจ้าด้วยว่าจะมีพลังมากพอที่จะทำได้อรือไม่นะ" เอเรน่า "ชั้นจะลองดู" เอเรน่าเพ่งจิตไปยังจุดที่ต้องการซึ่งอยู่ใกลออกไปประมาณ 200 เมตร "เอาล่ะ" เอเรน่าฟาดเคียวเล่มนั้นลงไปแล้วคมมีดของเคียวนั้นได้หายไป คมมีดของเดคียวเล่มนั้น ไปปรากฏอยู่ที่ร่างของปีศาจตัวนั้น แต่ว่าด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว ยังไม่สามารถที่จะทำให้ปีศาจตัวนั้นหยุดอาละวาดได้ เอเรน่า "นี่ชั้นทำได้มั้ยเนี่ย" "ตอนนี้เจ้าแทงมันไปได้แผลนึง แต่ว่ามันยังไม่หยุดที่จะทำลายหมู่บ้านนี้หรอกนะ เจ้าจะต้องแทงลงไปที่กลางกระหม่อมของมัน เจ้าต้องเพ่งจิตให้ แม่นยำกว่านี้" เอเรน่าเริ่มเพ่งจิตอีกครั้ง คราวนี้เอเรน่าสามารถเห็นตัวของปีศาจตัวนั้นได้อย่างชัดเจน เธอฟาดลงไปเต็มแรงโดยเล็งไปที่กลางกระหม่อมของปีศาจ ตัวนั้น คมมีดได้ผ่านกลางกระหม่อมของปีศาจตัวนั้น ทะลุออกมา ปีศาจตัวนั้นหยุดนิ่งไม่ไหวติง มันไม่สามารถที่จะขยับได้อีกแล้ว ชีวิตของมันได้จบ สิ้นลงแล้วด้วยการฟันลงมาตรงจุดตายของมัน เอเรน่า "นี่ชั้นทำสำเร็จแล้วใช่มั้ย" "ตอนนี้ ปีศาจตัวนั้นก็ตายไปแล้ว พ่อของเจ้าปลอดภัยแล้วล่ะ ตอนนี้ เจ้าก็เป็นเจ้าของข้าแล้วล่ะนะ" เอเรน่า "พ่อเป็นเจ้าของเธอไม่ใช่รึ" "ไม่ใช่หรอก เค้าเพียงเป็นผู้ดูแลชั้นเท่านั้นเอง แต่บัดนี้ ยังไม่จำเป็นมากมายเท่าไรที่จะใช้ชั้นหรอกนะ แต่วันที่เจ้าจะต้องใช้ชั้นขึ้นมาจริงๆ มันจะต้อง มาถึงแน่" เซเรสที่ปลอดภัยแล้วรีบกลับมาที่บ้าน "ลูกเอาเคียวมรณะมาใช้หรือลูก" เอเรน่า "ก็เค้าบอกให้หนูใช้นี่คะ อ้ะนี่มีชื่อว่าเคียวมารณะหรือคะ" เซเรส "ใช่แล้วล่ะ ลูกสามารถคุยกับเคียวเล่มนี้ได้ ลูกคงจะเป็นผู้ที่ถูกเลือกแล้ว" เอเรน่า "ถูกเลือก? อะไรหรือคะ" เซเรส "เมื่อถึงเวลา ลูกก็จะรู้เองแหละ" เอเรน่า "พ่อพูดคล้ายๆที่เคียวนี่พูดเลย" เซเรส "ช่างเถอะลูก ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ทุกคนก็ดับไฟได้แล้ว" เอเรน่า "พ่อก็อย่าลืมนะคะ พรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวกัน" เซเรส "จ้ะ แต่ตอนนี้พ่อคงต้องทำแผลก่อนล่ะ" เอเรน่า "อ้ะ ลืมไปเลยว่าพ่อบาดเจ็บ เดี๋ยวหนูจัดการเรื่องแผลเองค่ะ" ---วันที่ 22 เดือน 6 ปี 295-- ณ เมือง "เคฟน่า" ทวีป ราเมเคีย อัลเน่ไปบ้านของเรย์งะแต่เช้าตามปกติ อัลเน่ "คุณป้าคะ หนูมาแล้วค่ะ" แต่ว่าวันนี้ แม่ของเรย์งะไม่ได้ออกมาต้อนรับตามปกติ อัลเน่จึงเข้าไปตรวจสอบดู อัลเน่ก็พบว่า แม่ของเรย์งะนอนอยู่ในบ้าน อัลเน่ "อ้ะ คุณป้าเป็นอะไรไปล่ะคะ ไม่สบายหรือเปล่า" แม่ของเรย์งะ "ไม่เป็นไรหรอก คือรู้สึกว่าไม่ค่อยมีแรงน่ะจ้ะ" อัลเน่ลองจับมือแม่ของเรย์งะดู อัลเน่ "มือเย็นเฉียบเลย อย่างนี้ยังไว่าไม่เป็นไรอีกหรือคะ" แม่ของเรย์งะ "ป้าคิดว่าคงไม่ได้อยู่เห็นหน้าเรย์งะตอนกลับมาซะแล้ว ป้าไม่มีแรงเหลือแล้วล่ะ" อัลเน่ "คุณป้าอย่าพูดอย่างนี้สิคะ คุณป้ายังแข็งแรงอยู่เลย" แม่ของเรย์งะ "ป้าไม่อยากหลอกตัวเองน่ะ คิดว่าคงไม่ได้พบเค้าอีกแล้ว ป้าฝากของสิ่งนึงให้เรย์งะ ตอนที่เค้ากลับมาด้วยนะ" แม่ของเรย์งะ หยิบจี้ห้อยคออกมา "ฝากสิ่งนี้ให้เรย์งะด้วยนะ หนูอัลเน่ นี่เป็นสิ่งที่ป้าจะขอเป็นเรื่องสุดท้ายแล้ว" อัลเน่ "ค่ะ คุณป้าพักผ่อนมากๆเถอะค่ะ หนูไม่รบกวนแล้ว" แม่ของเรย์งะ "ป้าตะหากที่เป็นฝ่ายรบกวนหนูอยู่เรื่อย" ---วันที่ 23 เดือน 6 ปี 295--- ณ เมือง "เคฟน่า" ทวีป ราเมเคีย อัลเน่ไปบ้านของเรย์งะเช้ากว่าปกติเพราะเป็นห่วงในอาการแม่ของเรย์งะ อัลเน่ "คุณป้าคะ" วันนี้ แม่ของเรย์งะก็ไม่ได้ออกมาต้องรับเหมือนกับเมื่อวาน อัลเน่เดินเข้าไปดูที่เตียงเห็นแม่ของเรย์งะนอนอยู่ ด้วยใบหน้าที่สบายใจ อัลเน่ "คุณป้าคะ หนูเป็นห่วงเลยรีบมาแต่เช้าน่ะค่ะ" แต่ว่าแม่ของเรย์งะไม่ตอบอะไรมาเลย "คุณป้าคะ อย่าทำให้หนูตกใจสิ" อัลเน่พูดพร้อมกับเขย่าตัวแม่ของเรย์งะ อัลเน่ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นจากตัวแม่ของเรย์งะเลย อัลเน่ "ไม่นะ คุณป้าคะ คุณป้า" แม่ของเรย์งะ ได้ไปสู่สุขติอย่างสงบไปแล้ว อัลเน่ได้จัดการฝังศพแม่ของเรย์งะให้ และก็ได้สัญญาต่อหน้าหลุมศพว่า "หนูจะทำตามที่คุณป้าสั่งเสียไว้ค่ะ" ---วันที่ 23 เดือน 6 ปี 295--- ณ ที่แห่งหนึ่งในทวีป ราเมเคีย เรย์งะ "อ่ะ ทำไมวันนี้รู้สึกหนาวๆชอบกัลแฮะ ทีบ้านจะเป็นอะไรหรือเปล่านะเนี่ย ดูจากแผนที่นี่ เราเดินทางมาได้ครึ่งนึงจากเมืองเรกิสแล้วสินะ เราเดินทางมา 3 เดือนได้แล้วนะเนี่ย" แต่ในขณะนั้น ก็มีปีศาจพุ่งมาโจมตีเรย์งะ เรย์งะ "อ่ะ อะไรเนี่ย เจอปีศาจอีกแล้วรึ" ปีศาจพุ่งเข้าไปจะโจมตีเรย์งะ เรย์งะ "เฮ่อ ชั้นไม่มีเวลามาเสียให้กับแกมากหรอกนะ" ในขณะที่ปีศาจตัวนั้นกำลังพุ่งเข้ามา เรย์งะได้ฟันไปที่กลางลำตัวของมันด้วยกวามรุนแรงในการฟัน รวมกับความเร็วในขณะที่พุ่งเข้ามาแล้ว ถึงกับ ทำให้ตัวของมัน ขาดออกเป็น 2 ท่อน เรย์งะ "เอาล่ะ เดินทางต่อดีกว่าแฮะ" ---วันที่ 22 เดือน 8 ปี 295--- ณ เมือง "โรเมส" ทวีป เรสต้า มีน่า "ท่านเจ้าสำนักคะ รู้สึกว่าช่วงนี้ ดิวส์ เค้าจะขยันจังนะคะ" "ก็นั่นน่ะสิ ไม่รู้ทำไมช่วงนี้ เค้าถึงได้ขยันขนาดนี้ ตั้งแต่ตอนที่ปีศาจบุกครั้งนั้นนี่ก็ขยันขึ้นมาถนัดตาเลย" มีน่า "แล้วคิดว่าเค้าเก่งขนาดไหนแล้วคะเนี่ย" "อืม.... ก็อาจจะเก่งกว่าชั้นแล้วล่ะมั้งเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆ" มีน่า "อย่าพูดเล่นสิคะ" "นี่ไม่ได้พูดเล่นนะ ทั้งความรุนแรง ความแม่นยำ เก่งกว่าชั้นในตอนนี้แล้วล่ะมั้ง แต่ยังขาดประสปการณ์อยู่" มีน่า "อย่างงั้นหรือคะ" ดิวส์ "เฮ่อ วันนี้พอแค่นี้ละกัน" มีน่า "ดิวส์ ทำไมช่วงนี้เธอขยันจังน่ะ" ดิวส์ "อืม ก็มีเสียงแว่วมาว่า ควรจะเก่งกว่านี้เพราะอานาคตจะเจอศึกอะไรเนี่ยแหละ" มีน่า "ใครเป็นคนพูดหรือ" ดิวส์ "ชั้นเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็ช่างมันเถอะ เก่งแล้วก็ไม่ได้เสียหายอะไร" มีน่า "นั่นสินะ" --วันที่ 20 เดือน 9 ปี 295--- ณ เมือง "เคฟน่า" ทวีป ราเมเคีย เรย์งะ "ในที่สุดก็กลับมาถึงบ้าน คิดถึงจริงๆเลย" เรย์งะได้รีบวิ่งไปยังบ้านของเขาทันที เรย์งะ "แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว" ไม่มีเสียงตอบกลับมา เรย์งะเริ่มรู้สึกสงสัย เดินสำรวจในบ้านดู แต่ก็ไม่พบใคร เขาจึงรีบไปหาอัลเน่เพื่อจะถามว่าแม่ของเขาหายไปไหน เรย์งะ "อัลเน่ อัลเน่ แม่ของผมอยู่ใหนน่ะรู้หรือเปล่า" อัลเน่เดินออกมา ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร "เรย์งะ กลับมาแล้วหรือ" เรย์งะ "อัลเน่ แม่ล่ะ" อัลเน่ "คุณป้า......" เรย์งะ "แม่เป็นอะไรไปหรือ บอกมาสิ" อัลเน่ "คุณป้า........ ไม่อยู่แล้ว.......... " เรย์งะ "แม่ ไม่อยู่แล้ว" อัลเน่ "ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก คุณป้าไปอย่างสงบ แล้วชั้นก็จัดการเรื่องศพให้เรียบร้อยแล้ว" เรย์งะ "ฝังแม่ไว้ที่ไหนหรือ" อัลเน่พาเรย์งะไปที่หลุมศพ และมอบสิ่งที่แม่ของเขาฝากเอาไว้ให้ไห้แก่เรย์งะ อัลเน่ "นี่คุณป้าฝากไว้กับชั้น บอกว่าให้เอามาให้เธอ" เรย์งะ "แม่ฝากไว้ ขอบใจนะ ที่อุตส่าห์ดูแลแม่ให้ถึงขนาดนี้" อัลเน่ "ไม่เป้นไรหรอก ยังไงคุณป้าก็ไปแล้ว อย่าเสียใจให้มากเลย" เรย์งะ "อืม ผมไม่เป็นไรหรอก" อัลเน่ "อ้ะ ที่ตาของเธอ" เรย์งะ "มันเป็นอุบัตติเหตุน่ะ มันเลยกลายเป็นแผลเป็นแบบนี้ แต่ว่าตาของผมไม่เป็นอะไรหรอกนะ" อัลเน่ "ค่อยยังชั่ว นึกว่าเธอเสียตาไปแล้ว" เรย์งะ "ผมคงต้องกลับไปบ้านก่อน แล้วจะได้จัดการข้าวของของเพื่อที่จะได้อยู่ได้ด้วย" อัลเน่ "เดี๋ยวชั้นไปช่วยนะ" เรย์งะ "อืม ได้สิ" ในขณะที่เรย์งะกับอัลเน่จัดห้องอยู่นั้น เรย์ะก็เล่าเรื่องราวของเขาในขณะที่อยู่ข้างนอกให้อัลเน่ฟัง เรย์งะ "ขอบใจนะ เพราะอัลเน่ช่วย ทำให้จัดบ้านได้เร็วขึ้นเยอะ" อัลเน่ "ไม่เป็นไรหรอก นี่ก็เริ่มเย็นแล้ว ชักจะหิวแล้วล่ะสิ ทำอะไรให้กันหน่อยสิ ไม่ได้กินฝีมือเธอมานาน" เรย์งะ "ได้อยู่แล้ว คอยเดี๋ยวนะ" ---- ++โปรดติดตามชม++ ------ ++ตอนต่อไป++ --- จาก : นารุเสะงาวะ นิกกะ - - [email protected] - 18/10/2000 11:58