หัวข้อ : ROAR!!! Chapter 23 - Blind Guardian 3 (Another Life) - ช่วงที่ 1 ข้อความ : เสียงระฆังบอกเวลา 8 โมงเช้าดังก้องไปทั่วทั้งโรงเรียน เป็นสัญญาณบอกเวลาเริ่มเรียนภาคเช้า เด็กๆตั้งแต่อายุประมาณ 7-8 ขวบ จนถึงอายุ 17 ปีในเครื่องแบบ สีเดียวกันเดินไปมาเต็มไปหมดทั่วทุกที่ในเขตของโรงเรียน บ้างเดินมาทางหน้าโรงเรียนเพราะบ้านอยู่ในเมือง บางคนเดินลงมาจากหอเพราะอยู่หอ แม้จะมาจากต่างที่กัน แต่ทุกคนมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน นั่นคือ ตึกเรียนใหญ่ของโรงเรียนนั่นเอง คาบเรียนวิชาอักษรรูน การเรียนวันนี้เป็นไปอย่างปกติ มีพิเศษนิดหน่อยตรงที่มีการแนะนำตัวนักเรียนที่เพิ่งเข้ามาวันนี้ คอเนล ไวส์ (เคนนี่) เด็กหนุ่มอายุ 17 ผมยาวเป็นสีน้ำตาลทองดูนุ่มสลวย หน้าตาหล่อเอาการ กระเดียดไปทางสวยซะด้วยซ้ำ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำแฝงความเฮี้ยว เต็มลูกตา ไม่ค่อยมีคนสนใจกับการมาของนักเรียนใหม่คนนี้นัก เพราะวิชาอักษรรูนนั้นเป็นวิชาที่เรียนยากมาก ผู้เรียนต้องมีพื้นฐานด้านพลังออร่ามาพอสมควร พอเข้าเรียนแล้วยังต้องมานั่งจำอักษรรูนแบบต่างๆ หลายหมื่นแบบ และวิธีการนำไปประยุกต์ใช้อีก นักเรียนที่เรียนอักษรรูนจึงเรียนหนักจนแทบไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องอื่นเท่าไหร่ เป็นคลาสเรียนที่เต็มไปด้วยบรรยากาศเครียดจนเส้นประสาทเขม็งเกลียวอย่างแท้จริง พลังออร่าหลากสีจากนักเรียน 25 คน ในห้องนั้นแผ่ออกมากดดันบรรยากาศ รอบข้างเต็มไปหมด เคนนี่นั่งอยู่ในคลาสด้วยอาการสัปหงกเล็กๆ จากบรรยากาศที่เครียดจนแทบระเบิดนั้น ความเครียดนั้นไม่กระไรนัก เพราะเขาชินกับความเครียดยิ่งกว่านี้มานานมากแล้ว แต่สิ่งที่มีอิทธิพลต่อเขาในตอนนี้ก็คือ ความรู้สึกซ้ำซากจำเจนั่นเอง เนื่องจากเรื่องพวกนี้ อาจารย์ของเขา วูล์ฟแฟนธอม เคยเคี่ยวเขาซะจนแทบเปื่อยมาแล้วเมื่อ 10 ปีก่อน และได้กราเซียช่วยสอนให้เพิ่มเติมอีก ความรู้เรื่องอักษรรูนของเขาจึงอยู่ในระดับชั้นปรมาจารย์คนหนึ่งเลยทีเดียว การที่ต้องมาเรียนเรื่องที่ตัวเองเรียนมาแล้วอีกหนหนึ่งนั้น เป็นใครก็ต้องรู้สึกเบื่อแน่นอน แล้วยังบรรยากาศตึงเครียดแบบนี้ กับวิธีการสอนที่แสนน่าเบื่อของอาจารย์ ยิ่งกลายเป็นตัวบูสเตอร์เร่งความรู้สึกของเคนนี่เข้าไปเต็มๆ คาบเรียนผ่านไปประมาณ 10 นาทีเท่านั้น แต่เคนนี่กลับรู้สึกว่าเวลามันเดินช้าไปมากเหมือนเครื่องยนต์เผาหัวแบบดีเซล " หยั่งกับผ่านไปเป็นชั่วโมงๆ เลยวุ้ย " เคนนี่ นึกในใจ " ไม่ได้การ ต้องหาทางคลายความเครียดกับความน่าเบื่อนี่ให้ได้ก่อนดีกว่า " เคนนี่พยายามนึกเรื่องอะไรก็ได้ในหัวที่จะสามารถเอามาคลายความเครียดและความเบื่อหน่ายในใจ แล้วก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสมัยที่เขายังอยู่กับวูล์ฟ แฟนธอม ตอนนั้นเขาเพิ่งจะอายุแค่ 9 ขวบ เป็นศิษย์ของวูล์ฟแฟนธอมมาได้ 2 ปีกว่าแล้ว และกำลังเรียนวิชาเขียนอักษรรูนขั้นสูง จำได้ว่าตอนนั้นเขาชอบที่จะเขียนอักษรรูนแปลกๆ และบางอันก็ทุเรศซะจนถูกอาจารย์ด่ายับซะด้วย เคนนี่นึกถึงตอนนั้นแล้ว แม้จะต้องเสี่ยงกับโดนอาจารย์เตะเอา แต่ก็สนุกไม่น้อยที่ได้เล่นแผลงๆ แบบนั้น คิดได้ดังนี้ เขาก็เผลอตัวหัวเราะออกมาเบาๆ " ไม่ทราบว่ามีอะไรน่าขำงั้นรึ คุณไวส์ " เสียงพูดอันสงบแต่แฝงแววตำหนิในน้ำเสียงดังมาจากอาจารย์ผู้สอนประจำวิชานั่นเอง เธอเป็นผู้หญิง ยังสาว อายุไม่หนียี่สิบกลางๆ แต่กลับมีใบหน้าที่เคร่งเครียด อย่างที่คนอายุแค่นี้ไม่ควรจะมีเลยซักนิด " ในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นกำลังตั้งใจเรียนหนังสือ คุณกลับมาหัวเราะอย่างไม่เป็นเรื่องเช่นนี้มันสมควรแล้วรึ " เสียงพูดตำหนินี้ทำให้เคนนี่รู้สึกฉุน อะไรกันวะ กะอีแค่ทำให้อารมณ์ตัวเองดีด้วยการหัวเราะขึ้นมันผิดด้วยเรอะ เขาคิดในใจ มองไปรอบตัวดู ก็เห็นแต่แววตาที่แสดงความตำหนิและใบหน้าอันเคร่งเครียดของเพื่อนร่วมชั้นมองมาเต็มไปหมด รู้สึกหงุดหงิดชะมัดเลย เคนนี่นึกในใจอีกหน มีแต่ความเครียดสะสมอยู่ในหัวสมองแบบนี้ ไม่กลัวกลายเป็นโรคสมองเสื่อมกันเรอะไงวะ " เอาล่ะ ไหนลองมาเขียนอักษรรูนที่ชั้นเพิ่งจะอธิบายไปเมื่อตะกี้มาซิ " เคนนี่เดินออกไปหน้าชั้นทันใด ไม่มีอาการกลัวเกรงอยู่ในทีท่าของเขาแม้แต่น้อยจนแม้แต่นักเรียนคลาสอักษรรูนที่เคร่งเครียดบางคนยังแปลกใจหันไปคุยกันเบาๆ แม้เคนนี่จะไม่ได้ฟัง แต่เขาเองก็เห็นว่าเมื่อตะกี้นี้อาจารย์กำลังอธิบายเกี่ยวกับรูปแบบของรูนแห่งการผนึกชั้นกลางอยู่ ซึ่งสำหรับเคนนี่แล้วรูนแบบนี้เขียนได้ง่ายมาก แต่เคนนี่ไม่ได้ออกไปเพื่อเขียนรูนตัวนี้ เพราะมีรูนบางอย่างที่น่าเขียนมากกว่า เคนนี่ไปยืนหน้ากระดาน ยื่นมือขวาไปหยิบชอล์คในที่เก็บชอล์ค เกร็งพลังออร่าผ่านแขนไปที่ปลายชอล์คเบาๆ แล้วเขียนอักษรรูนขึ้นมาทันที อาจารย์ประจำวิชาต้องแปลกใจ เมื่อเด็กคนที่เธอตั้งใจเรียกออกมาเขียนเพื่อลงโทษกลับเขียนอักษรรูนได้อย่างแคล่วคล่องไม่มีการติดขัดแม้แต่นิดเดียว แสดงถึงความชำนาญในการเขียนที่มีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม แต่ที่เธอแปลกใจกว่านั้นก็คือที่เด็กคนนั้นเขียนไม่ใช่อักษรรูนแห่งการผนึกที่เมื่อกี้เธอสอนไป " นี่ไม่ใช่รูนที่ชั้นสอนไปเมื่อตะกี้นี้ " เธอถามเคนนี่ เคนนี่ไม่ตอบ เพียงแต่หันกลับมายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์นิดๆ แล้วในตอนนั้นเอง รูนที่เคนนี่เขียนขยุกขยิกอยู่บนกระดานก็เปล่งแสงแปลกๆ ออกมา แล้วพลันก็มีควันสีขาวแปลกๆ พลุ่งออกมาจากรูนอันนั้น ปกคลุมทั้งห้องไว้ ภายใต้หมอกควัน ทีแรกทุกคนในห้องต่างส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว แต่แล้วไม่นานนัก เสียงร้องอย่างหวาดกลัวก้เริ่มมีเสียงหัวเราะเข้ามาแทนที่ แล้วก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากทีแรกมีเสียงเดียว แล้วก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นเป็นสองเสียง สามเสียง สี่เสียง เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็กลายเป็นว่าหัวเราะกันทั้งชั้น พอควันสีขาวจางหายไป ก็ปรากฏว่านักเรียนแทบทุกคนในชั้นลงไปนอนหัวเราะกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่กับพื้นอย่างคนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ แม้แต่อาจารย์สาวเอง ก็เหมือนกัน เธอเดินไปเท้ากับโต๊ะสำหรับอาจารย์นั่งในห้องเรียน แล้วหัวเราะออกมาจนหายใจแทบจะไม่ออก ในตอนนั้นเอง ที่นอกห้องเรียน ก็มีสายตาสีน้ำตาลดำคู่หนึ่งจับจ้องเข้ามาภายในห้องเรียน เป็นสายตาของคนที่รู้สึกสะใจแบบสุดยอด " หัวเราะกับรูน 'แก๊สหัวเราะ' ของชั้นให้สนุกล่ะ สหาย " แล้วเจ้าของเสียงซึ่งไม่จำเป็นต้องบอกให้ทราบว่าเป็นใครก็รีบเดินจากไปจากประตูห้องอย่างรวดเร็วที่สุด จาก : Dark Master - 16/10/2000 18:52

ข้อความ : เข้าใจคิดนะ จาก : Jam X - 16/10/2000 19:21