หัวข้อ : Mind :08: ชิงตัว ข้อความ : "ผมเป็นแค่เด็กอายุ 15 ธรรมดาคนนึงเท่านั้น เพราะฉะนั้นอย่ามาหวังอะไรจากผมเสียดีกว่า" "ถ้าเธอตัดสินใจเช่นนั้น ฉันก็คงว่าอะไรไม่ได้ แต่ว่า เมื่อเธอไม่ได้เป็นพวกเราก็ขออย่าได้เป็นศัตรูกับเรา" คริสพูดไว้ก่อนจะจากไป = 02/10/0060 3:45 pm. = - จังค์ฟรอนเทียร์ - หลังจากจบการเจรจาที่ล้มเหลวกับลีออนแล้ว คริสก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะอยู่ที่นี่อีก เขาสตาร์ทรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว ในใจเขายังคงคิดถึงการสนทนาเมื่อครู่ ถึงแม้ว่าจะเป็นการเข้าข้างตัวเองก็ตามแต่เขาก็ยังคงคิดว่ายังมีความหวังที่จะได้ตัวลีออน แต่หารู้ไม่เลยว่ามีคนกำลังจับตาเขาอยู่ ที่อาคารดาดฟ้าด้านตรงข้ามของแมนชั่นของลีออน ปรากฎคน 3 คนยืนอยู่เป็นผู้ชาย 2 คนผู้หญิง 1 คน ทั้งหมดแต่งกายแบบเดียวกันคือใส่เสื้อโค้ทยาวสีดำ และสวมแว่นดำ 2 ใน 3 คนนั้นเป็นชายหญิงที่ปรากฎกายที่ห้างสรรพสินค้าแกรนด์พาร์คเมื่อ 8 วันก่อน ส่วนอีกคนคือ "อีนิคม่า" "...เด็กคนน่าสนใจจริงๆด้วยนะครับ คุณอีนิคม่า" ชายผมเกรียนหันหน้าไปทางอีนิคม่า "จริงด้วยสิ ตอบได้เด็ดจริงๆ ผมเป็นแค่เด็กอายุ 15 ธรรมดาเท่านั้น!" หญิงสาวผมสีแดงหัวเราะชอบใจ "แล้วคราวนี้เป็นคำสั่งจาก"ท่านผู้เฒ่า"หรือครับ" ชายผมเกรียนถาม "ไม่ใช่หรอก ดีเทอร์ คนที่ต้องการเด็กคนนี้คือ"เจ้านั่น"ต่างหาก" "เอ๋ ตานั่นเขารู้เรื่องโลกภายนอกกับเขาด้วยหรือนี่" หญิงผมแดงแสดงความประหลาดใจ "หึ ยังไงก็ช่างเถอะ วาเนสซ่า ยังไงเสีย"คำสั่ง "ก็คือ"คำสั่ง" เราควรจะจัดการให้เรียบร้อย จริงไม๊ครับ คุณอีนิคม่า" "จัดการซะ แต่อย่าให้มันเอิกเกริกนัก" อีนิคม่าออกคำสั่ง "ครับ/ค่ะ" ทั้งสองตอบพร้อมกัน = 02/10/0060 7:15 pm. = - "สกายเลานจ์" มาริน่าเบย์ ชั้น 20 - สำหรับเจ้าหน้าที่ M.G.S. ทุกคนแล้วทุกคนจะมีห้องพักที่อาคาร "มาริน่าเบย์" แห่งนี้ สำหรับเจ้าหน้าที่ระดับล่างแล้วจะเป็นห้องรวม ส่วนเจ้าหน้าที่ระดับสูงจะมีห้องส่วนตัวให้ตั้งแต่ชั้นที่ 21 ขึ้นไป ส่วนชั้นที่ 20 นี้จะเป็นชั้นสำหรับพักผ่อนโดยจะมีบาร์และครัวเล็กๆไว้ให้บริการตัวเองหรือจะสั่งขึ้นมาจากห้องอาหารด้านล่างก็ได้ และขาประจำของที่นี่ก็คือ หนุ่มผมเงิน "คริสโตเฟอร์ แมคเคนซี่" และตอนนี้เขาก็กำลังนั่งชมวิวจิบไวน์ในแก้วทรงสูงอย่างสบายอารมณ์ "ว่าแล้วว่านายต้องอยู่ที่นี่" อายาโกะย่องมาข้างหลังเขา "หึ จะดื่มด้วยกันไม๊ล่ะ" คริสยกแก้วขึ้นจิบ "ไม่ล่ะ เดี๋ยวต้องทำงานอีก" "ขยันจริงนะ" "ฉันก็อยากจะนั่งพักสบายๆแบบนายเหมือนกันน่ะแหละ" "หึๆ ก็ลองขัดคำสั่งแล้วมาพักงานเป็นเพื่อนฉันสิ" คริสพูดติดตลก "เอาน่าๆ ยังไงอยู่เฉยไม่ทำงานมันก็เซ็งแย่ไม่ใช่หรือ" "นั่นสิ แล้วนี่จะให้ฉันช่วยทำอะไรอีกล่ะ" "แหม นายนี่รู้ทันไปทุกอย่างเลยนะ ถ้างั้นก็ช่วยหน่อยล่ะกัน ฉันปวดตาจะแย่อยู่แล้ว" อายาโกะเดินนำไปที่ลิฟท์ "เอาสิ" คริสวางแก้วไวน์ไว้บนโต๊ะแล้วเดินตามไป ทั้งสองขึ้นลิฟท์ไปที่ชั้น 24 จากนั้นอายาโกะก็เดินนำไปหน้าห้อง 244 "อ้าว นี่มันห้องของอดิศรนี่" "ก็ใช่นะซิ" อายาโกะยิ้มแล้วเคาะประตู "เข้ามาเลย ไม่ได้ล็อค" เสียงอดิศรตอบกลับมา ดังนั้นทั้งสองจึงเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องเต็มไปด้วยกองหนังสืออุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าคอมพิวเตอร์ ทั้งแขวนไว้อยู่ที่ชั้นวาง และวางระเกะระกะอยู่บนพื้น "ห้องนายนี่รกเหมือนเดิมเลยนะ" คริสพูดพร้อมกับเดินเลี่ยงกองหนังสือ "อ่า โทษทีๆ" อดิศรนั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ที่เขาประกอบเอง "เอาล่ะ ตามตัวคริสมาได้แล้วถ้างั้นก็ลงมือกันเลย" อายาโกะพูดด้วยความร่าเริงเช่นเคย "มีอะไรกันล่ะทีนี้" คริสถาม "นายยังจำเหตุการณ์ฆาตกรรม ศจ. อัลเบิร์ต ที่aได้ไม๊" คริสผงกหัวรับ "ทีนี้จากการตรวจสอบแล้วพบว่าก่อนที่ ศจ. อัลเบิร์ต จะถูกสังหาร ตัวเขาได้ส่งข้อมูลบางอย่างไปยังโลก แล้ว 2 วันต่อมา ร้านที่ให้บริการคอมพิวเตอร์นั่นก็ถูกวางระเบิด" "แล้วพวกนายก็เลยคิดว่าทั้ง 2 เหตุการณ์ กับเหตุการณ์ที่เซ็นทรัลฟอร์ดอาจจะเกี่ยวข้องกัน" คริสตั้งข้อสังเกต "ใช่แล้ว เราก็เลยขอยืมเทปจากกล้องรปภ.ของทั้ง 2 วันนั้นมา" "แต่ว่ามันมีมากเสียเหลือเกิน พวกชั้นดูกัน 2 วันแล้วยังไม่หมดซะที" "ก็เลยจะให้ฉันช่วยใช่ไม๊" คริสยิ้ม "ก็งั้นแหละ จะเริ่มเลยไม๊" อดิศรกดคีย์บอร์ดให้หน้าจอทั้งสิบห้าแสดงภาพจากเทปที่ยืมมา "หึ อย่ามัวเสียเวลาเลยน่า เอาทั้งหมดมาเลย แล้วก็เร็วๆด้วย" คริสหรี่ตาลงแสดงความพร้อม "ก็ได้" อดิศรทำตามที่คริสต้องการ จากนั้นภาพจากเทปทั้งหมดก็แล่นอย่างรวดเร็วบนหน้าจอ แต่ภาพการเคลื่อนไหวทั้งหมดไม่อาจหลุดลอดจากสายตาที่เฉียบคมของคริสไปได้ = 15 นาทีต่อมา = "เป็นไงมั่ง" อายาโกะถามคริสที่นั่งพักสายตาอยู่ "ก็มีอะไรน่าสนใจอยู่นิดหน่อย" "ดูที่ตรงนี้กับตรงนี้นะ" คริสกดคีย์บอร์ดให้ภาพปรากฎที่หน้าจอแล้วชี้ "คนหัวเกรียนในชุดดำนะหรือ" อายาโกะถาม "ใช่แล้ว เขาเป็นคนวางระเบิด นี่ไง" คริสกดหยุดภาพในชั่ววินาทีที่ภาพชายหัวเกรียนเลือนไป นั่นเป็นตอนที่ชายหัวเกรียนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อขโมยแผ่นดิสค์และวางระเบิดในร้าน "อะไรน่ะ" อายาโกะชี้ที่แผ่นดิสค์ในมือชายหัวเกรียน "แผ่นดิสค์ คงเป็นข้อมูลที่ ศจ. อัลเบิร์ต ส่งไปยังโลก" อดิศรสันนิษฐาน "แล้วทีนี้ดูตรงนี้กับตรงนี้" คริสกดเปลี่ยนภาพเป็นระเบียงชั้น 7 "ดูที่แม่สาวผมแดงนี่กับชายผมเกรียนเมื่อครู่" คริสชี้ตามที่บอก "เอ๋ สองคนนี้มันคนที่จ้องเราเมื่อวันนั้นไม่ใช่หรือเนี่ย" อายาโกะอุทาน "ถูกแล้ว เราสองคนปล่อยคนร้ายไปต่อหน้าต่อตาเลย" "ดูเหมือนสองคนนั่นกำลังคุยอะไรกันอยู่นะ" อดิศรชี้ "ใช่ จากภาพที่ถ่ายได้มันดูไม่ค่อยชัดนัก แต่ว่าเท่าที่อ่านจากริมฝีปาก สองคนนั่นพูดถึงเรื่องของ ศจ. อัลเบิร์ต แล้วก็เรื่องการลงมือตอน 2 ทุ่มกับปลายทาง" "ปลายทาง...โลกนะหรือ...ดร. โทมัส...รึว่าจะเป็น" อดิศรพูดพึมพำ "อืม ถ้าจะให้เดานะ เรื่องที่เซ็นทรัลฟอร์ดเป็นเพียงฉากหน้าของการลักพาตัว ดร. โทมัส เท่านั้นเอง" "แน่ใจหรือ" อายาโกะถาม "ใช่! ดูนี่" คริสกดเปลี่ยนภาพแล้วชี้ "ศจ. อัลเบิร์ตนี่" อายาโกะร้อง "ใช่ ท่าทางรีบร้อนด้วย คงมีใครไล่ตามอยู่แน่" อดิศรเห็นด้วย "ใช่แล้ว ดูนี่" คริสชี้นี่มุมซ้ายบนของจอ เป็นชายสวมแว่นดำในเสื้อโค้ทยาวสีดำยืนหลบเสาอยู่ "ใครน่ะ" อดิศรถาม "อีนิคม่า!" "คนที่ลักพาตัว ดร.โทมัส ไปนะหรือ" อายาโกะถามบ้าง "ใช่แล้ว" คริสกดเดินภาพต่อแล้วภาพก็ล้มไป "อะไรน่ะ" อายาโกะประหลาดใจที่ภาพตามทางที่ ศจ. อัลเบิร์ตเดินผ่านกลับล้มทั้งหมด "คงเป็นพลังของหมอนั่น" คริสชี้ "หมายความว่า" "ใช่ ศัตรูของเราคราวนี้เป็นผู้ใช้พลังจิต" คริสพูดด้วยความมั่นใจ "ถ้าเช่นนั้น คดีเกี่ยวกับผู้ใช้พลังจิตที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงนี้ คนพวกนี้อาจจะเกี่ยวข้อง" อดิศรตั้งข้อสังเกต "ใช่" คริสกดขยายภาพคนทั้งสามขึ้นหน้าจอ "อีนิคม่า!!" คริสพูดด้วยความแค้น จากนั้นมีอะไรบางอย่างแว่บเข้าในหัวเขา ' แล้วพบกันใหม่นะครับ ท่านทั้งสอง ' ' ถ้านายไม่ได้เป็นพวกเราก็อย่าเป็นศัตรูกับเราล่ะ ' ' .....ถ้ามันน่าสนใจนะ ' ' แล้วพบกันใหม่ ' "แย่แล้ว!!" คริสผลุนผลันวิ่งออกนอกห้องไป เขารีบไปยังรถของเขาที่จอดอยู่ชั้นใต้ดิน "บ้าจริง ลืมเรื่องสำคัญอย่างนี้ได้ยังไง" เขากล่าวโทษตัวเองพร้อมกับสตาร์ทรถ "เดี๋ยว! คริส รอด้วย" อายาโกะตะโกนไล่หลังมา "ขึ้นมา เร็ว!" คริสเคลื่อนตัวรถออกจากที่จอดพร้อมกับเปิดประตูให้ ส่วนอายาโกะก็รีบกระโดดขึ้นมา "จะไปไหนหรือ" เธอถามพร้อมกับคาดเข็มขัดนิรภัย "จังค์ฟรอนเทียร์" คริสตอบด้วยท่าทีที่ร้อนรน เมื่อได้ฟังคำตอบถึงแม้ว่าในใจของเธอจะยังคงสงสัยอยู่ แต่เธอก็รู้ว่าเวลานี้ไม่ควรถามให้มากความ = 02/10/0060 8:40 pm. = - จังค์ฟรอนเทียร์ - ถัดมาทางแมนชั่นของลีออน ตอนนี้เขากำลังเดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับชุดนอนและผ้าเช็ดผมในขณะที่โมริกำลังเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดในครัว "เสร็จแล้วหรือ โมริ" ลีออนถามพร้อมเดินไปหยิบนมจากตู้เย็นมาดื่ม "ครับ คุณหนู" "ถ้างั้นนายก็ไปพักได้แล้วล่ะ" ลีออนพูดพลางเช็ดผมให้แห้ง "ครับ ถ้ามีอะไรก็เรียกใช้ผมได้ทุกเมื่อนะครับ" โมริโค้งให้ลีออนแล้วเดินออกไป "อืม ขอบใจนะ โมริ" ลีออนมองดูโมริเดินออกไป แล้วเดินเข้าห้องของตัวเอง ".......พี่ครับ" เขาเดินไปหยิบหมวกสีดำบนโต๊ะเขียนหนังสือแล้วนั่งลงนึกถึงเรื่องในอดีต ' พี่ครับ พี่!! ' ' ลีออน ไม่ว่ายังไงก็อย่ายอมแพ้ต่อโชคชะตานะ ' ' หมอขอแสดงความเสียใจด้วย ' ' ไม่นะ! พี่ครับ พี่~~~~!!!! ' ' ลีออน หนีไป! รีบหนีไป ' ' อ๊า~~~~~~~~~~~~~~า ' ' แม่ฮะ แม่ แม่~~~~~~~~~~~~!!!!!! ' หยดน้ำตาใสๆค่อยๆหลั่งออกมาจากดวงตาสีน้ำทะเลของลีออน เขากุมหมวกสีดำใบนั้นไว้แน่น และพยายามกลั้นน้ำตาไว้ ทันใดนั้นเกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องจากเพดานห้องเขา เศษอิฐ และฝุ่นควันจำนวนมากลอยคละคลุ้งไปทั่ว ลีออนรีบก้มหลบลงข้างเตียง เมื่อฝุ่นควันจางลงแล้วลีออนจึงแหงนหน้าขึ้นดู ปรากฎเป็นชายร่างผอมสูงใส่เสื้อโค้ทยาวสีดำกระโดดลงมาจากรูโหว่ที่เพิ่งเกิดิ "อืมมมม... ก่อนเวลานัดหมายไป 2 นาทีแฮะ......ก็ช่างมันเถอะ" มันยืนบ่นพึมพำกับตัวเอง "อืมมมมมมม......ถึงเวลานอนของเด็กดีแล้วนะ ทำไมถึงยังไม่เข้านอนอีก หืออออออออออออ หนูน้อย" มันหันไปหาลีออน "ไปให้พ้นจากห้องฉันนะ" ลีออนตั้งสมาธิเร่งพลังจิตของตนกระแทกชายร่างสูงไปติดกำแพง จากนั้นเขาจึงฉวยโอกาสวิ่งออกนอกห้อง "อะหือออออออออ ท่าทางจะสนุกแล้วซินะ" มันแสยะยิ้มออกมาแล้วปล่อยพลังของมันออกมาเป็นลูกกลมสีม่วง 12 ลูกหมุนโคจรรอบตัวมัน "เคี๊ยกกกกกกกก ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" มันระเบิดหัวเราะออกมาแล้วสั่งให้ลูกกลมทั้งสิบสองพุ่งเข้าทำลายกำแพงที่ขวางทาง \\ ตูม!!! // ตอนนี้กำแพงห้องของลีออนเป็นเพียงรูโหว่ให้ชายร่างสูงเดินออกมาอย่างสบายอารมณ์ "จะหนีไปหนายยยยยยยยยยยยยย หนูน้อย" "นี่แกเปิดประตูไม่เป็นหรือไง" ลีออนหันกลับมาพร้อมสู้ "อุ เคี๊ยกๆ ฮ่าๆๆๆ ไม่เป็นว่ะ!" มันตอบพร้อมกับใช้ลูกกลมเข้าโจมตี "หนอย!" ลีออนหลบหลีกอย่างคล่องแคล่วแล้วใช้พลังผลักมันออกไปอีกครั้ง "โว่ๆๆๆ เก่งๆ เก่งจริงๆเลยยยยยยยยยยยนะ" "แล้วทีนี้ล่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา" มันลุกขึ้นแล้วใช้ลูกกลมเข้าจู่โจมอีกครั้ง คราวนี้ลูกกลมวิ่งเร็วกว่าเดิม "ชิ!!!" ลีออนก้มหลบได้ฉิวเฉียด ในตอนนั้นเอง โมริได้เปิดประตูเดินเข้ามา "ผมได้ยินเสียงดังมาจาก..........คุณหนู!!!!" โมริตะโกนลั่น "โมริ!" ลีออนหันไปมองทำให้เสียจังหวะโดนลูกกลมกระแทกอย่างจังจนล้มกองไป "คุณหนู คุณหนูเป็นอะไรรึเปล่าครับ" โมริรีบวิ่งไปดู "อุเหม่~~~~~~~~~ ตาเฒ่า แกไม่น่ามาขัดจังหวะเลยยยยยยยยนะ" มันกล่าวอย่างเสียอารมณ์ แล้วเดินไปคว้าคอโมริ "ฮี่ๆๆๆๆๆ ถ้างั้นแกก็จงตายยยยยยยยยยไปซะเถอะ" "อย่านะ!!!" ลีออนตะโกนก้อง \\ ปังๆๆ!!!! // "อ๊าคคคคคคคคคคคคค!!!!" ชายร่างสูงร้องด้วยความเจ็บปวด มือและไหล่ทั้งสองของมันถูกยิง มันเจ็บจนต้องปล่อยตัวโมริไป และมองหาคนที่ยิงมัน "แกเองเรอะ" มันพูดด้วยความเคียดแค้นกับชายผมเงินที่ยืนอยู่หน้าประตู "ถ้าใช่แล้วจะทำไมรึ" คริสเอียงคอพูดพร้อมกับเล็งปืนไปที่หัวของมัน "แกตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!" . . . จาก : Feirith - - [email protected] - 14/10/2000 15:30

ข้อความ : เหอๆๆ ง่า!!!!!!! อย่าพึ่งจบตอนอย่างนี้สิฟะ จาก : ต๊ก - 14/10/2000 20:20