หัวข้อ : ตำนานฟุตเหล็กทองคำ ภาคที่ 3 - Yggdrasil ต้นไม้หยังสามโลก - Vol.02 ข้อความ : ประถมบทดาบทั้ง 8 ACT II บนท้องฟ้าเหนือก่อนเมฆหนา กองกำลังเครื่องบินรบที่มีประสิทธิภาพสูงเข้าสู้ ระบบการระวังภัยในการซ้อนตัวจากสัญญานเรด้า ทุกอย่างดูจะสงบเสียบและปลอดภัยดีถึงแม้จะมีการเตือนจากสายภายในประเทศว่ากำลังทหารภายในประเทศไม่สามารถเอากลุ่มที่ก่อนการรัฐประหารอยู่ ทางUNไม่มีทางรู้ว่ากองกำลังที่ว่าได้รับการสนับสนุนจากประเทศไหน แต่คาดเดากันว่าน่าจะเป็นอาวุธจากสงครามโลกครั้งที่สามที่เหลืออยู่ ในขณะที่กองบินทั้งสิบลำบินมุ่งไปที่กรุงเทพมหานคร นักบินนายหนึ่งกับเห็นเด็กสาวสองคนบินประกบข้างมาไม่ทันจะทำอะไรนั้นดาบในมือของทั้งสองก็สับบีกของเครื่องบินขาด เสียงระเบิดดังขึ้น ด้านล่าง บนท้องทะเลกว้างสุดสายตา สถานีควบคุมการบินบนเรือบรรทุกเครื่องบินรู้ตัวก่อนเป็นอัดดับแรกในการหายไปของเครื่องบินลำหนึ่ง ลำที่สองและลำที่สาม โดยไม่ทราบสาเหตุ "เป้าหมายไม่แน่ชัด...." "ไม่ทราบว่าเป็นอาวุธอะไร" "กระจายกำลังโดนด่วน กลับฐานพวกมันรู้ตัวแล้ว" คำสั่งการออกมาโดยเร่งด่วน บนจอเรด้าแสดงของการเครื่อนตัวของเครื่องบินทั้งหมดที่ทำท่าจะกลับมาที่ฐาน แต่ว่าจุดทั้งหมดบนจอกับกำลังถอยหลังจากหัวของเครื่องบิน "เกิดอะไรขึ้น" สถานี่รีบติดต่อถามสถานการณ์ "เครื่องกำลังโดนดูดไป" "ดูด..จากอะไร" "พบสนามพลังกำลังสูงเหนือท้องฟ้าทาง 9 นาฬิกา กับตัน" เจ้าหน้าที่พื้นอากาศรายงานในทันทีด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว "ช่วยด้วย...เด็กผู้หญิง" นั้นเป็นเสียงสุดท้ายก่อนจะจบด้วยเสียงระเบิดดังขึ้น จุดทั้งเจ็ดบนเรด้าวิ่งเข้าหากัยพร้อมกับหายไปในเวลาต่อมา "นี่มันบ้าอะไร" "กับตัน สนามพลังงานกำลังหดตัวลงเข้าสู่สภาพปรกติ" "แล้วมันคืออะไร" "หลุมดำ" "นี่มันบ้าอะไรกัน" ผู้บัญชาการบ่นออกมาก่อนเงียบคิด "ศัตรูไม่รู้ว่าคืออะไร อาวุธที่ใช้ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร เครื่องบินหายไปสิบลำ เราจะลงทุนเกินไปหรือเปล่าสำหรับ "ดิน" ของประเทศนั้น" ในตอนนั้นเรืองทั้งลำก็ค่อยๆจมลงในน้ำอย่างช้าๆ แต่ก็รู้สึกได้ "เกิดอะไรขึ้น" ผู้บัญชาการถามเจ้าหน้าทีควบคุมเรือ "กับตันเรอกำลังจมลงไปครับ" ผู้บัญชาการลุกขึ้น มองดูจอแสดงสภาพของเรือ "เรือเราไม่ได้รับความเสียหายครับแต่กำลังจะจมลง" เจ้าหน้าทีประกาศออกมาอย่างหัวเสีย "รีบหาสาเหตุให้ได้" "กับตัน เรือหมายเลย 21 16 28 59 64 75 256 359 472 พบปัญหาแบบเดียวกันครับ" "กับตัน เรือหมายเลย 359 ติดต่อมาครับ" ภาพของกับตันเรื่อ 359 ขึ้นมาสีหน้าบอกความไม่สบายใจ "ท่านผู้บัญชาการครับ ขณะนี้เรากำลังจะจมลงสู่ท้องทะเล เครื่องบนบนเรือเราคงพอให้คนบางส่วนไปยังฐานทัพใกล้ๆได้ส่วนเรือชูชีพก็น่าจะพอสำหรับลูกเรือที่เหลือ ผมขอเสนอให้ถอนกำลังครับ" "ถอนกำลัง" "ใช่ครับเรากำลังแพ้แล้ว" กองกำลังของ UN ถอนกำลังไปโดยดีปล่อยให้เรือบรรทุกเครื่องบินกว่าสิบลำนอนสงบใต้ท้องทะเล โดยสาเหตุการจมเพราะน้ำหนักมันมากขึ้นเกินกว่าจะลอยบนผิวน้ำ ประเทศไทยเปลี่ยนการปกครองเป็นระบบสองสภาคือสภาผู้แทนฯ และสภานักเรียน ประเทศไทยประกาศปิดประเทศในทันทีโดยคณะปกครองใหม่ UN ประกาศสงครามกับประเทศไทย........ ตำนานฟุตเหล็กทองคำ ภาคที่ 3 - Yggdrasil ต้นไม้หยังสามโลก - บทที่ 2 ในที่ๆเหมือนอีกโลกหนึ่งเสียงเพลงที่ดังเหมือนสายน้ำที่จะดับความรู้สึกต่างๆที่เลวร้าย เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของหญิงสาวที่หยอกล้อกับชายหนุ่ม แสงสีมืดมัวที่ไม่แสดงถึงความจริง พน กำลังอยู่ที่นี้พร้อมกับเหมียวที่ทอดสายตาออกไปตามโต๊ะต่างๆ ในความมืดของสถานบันเทิงโยกตัวตามจังหวะของเสียงเพลง ในขณะที่พนนั่งนิ่งคืบน้ำแข็งแล้วชงเหล้าให้กับหญิงสาว "สดชื่นหน่อยสิพน ท่าทางอย่างกับอกหักแบบนั้นละ" พนยิ้มให้กับเหมียวส่ายศีรษะช้าๆ "สองสามวันนี้ผมยังไม่ได้นอนเลยนะครับ" เหมียวทำท่าทางเหมือนจะนึกได้ "จริงสินะ พี่ก็ลืมไป งั้น...พนกลับบ้านไปนอนพักก็แล้วกันนะ นี่ตีหนึ่งเข้าไปแล้ว" พนพยักหน้า "ขอโทษด้วยนะครับ" "ไม่เป็นไร เรารถไปไหมนี่กุญแจ" เหมียวรีบหยิบกุญแจรถให้อย่างเร็ว "ไม่ดีกว่าครับ" "แบบนั้นพี่จะไปส่งให้" "ไม่เป็นไรครับผมกลับเองก็ได้ พี่เหมียวสนุกไปต่อก็แล้วกัน" เหมียวถือกุญแจค้างเอาไว้ก่อนจะลุกขึ้น "งั้นเราก็กลับพร้อมๆกันก็แล้วกัน" พนจับไหล่ของเหมียวให้นั่งลง ก่อนส่ายศีรษะช้าๆแล้วเดินออกไป เหมียวมองตามหลังพนไปก่อนจะหยิบแก้วเหล้าที่พนชงไว้ให้ยกขึ้นดื่มเเบาๆ พนเดินออกมาจากที่แห่งนั้นบอก เดินไปตามถนนย้านบันเทิงที่ขึ้นเต็มสองข้างทางถนน เดินเซไปมาเล็กน้อยเหมือนกันเพราะง่วง ตัวเบาๆเหมือนจะหลับไปตรงนี้ก็ยังได้ เขารู้ว่ามนุษย์มีความอดทนจำกัดโดยเฉพาะเรื่องการนอน นอนไม่พอก็จะยุ่งเอาได้ แต่ตอนนี้พนรู้สึกแย่จริงๆ เขาหยุดที่ตู้ขายกาแฟก่อนหยิบเหรี่ยญหยอดเข้าไปในตู้แล้วก็กดกาแฟดำสุดๆเอาลงมา ในตอนนั้นเองก็มีผู้หญิงในชุดที่เรียบร้อยหยอดเหรียญตามเขามา กดกาแฟดำเหมือนเขา พนมองหน้าตาและท่าทางในครั้งแรกก็บอกได้ว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่เด็กใจแตก แต่ว่ามาทำอะไรแถวนี้นะ เด็กสาวหันมามองพนที่จ้องมองอยู่ก่อนหลบสายตาทำท่าจะเดินจากไปเขาไปยังสถานบันเทิงแถวนั้น "เดี๋ยวก่อนสิ ตำกว่า 18 เขาห้ามเข้านะไม่เห็นป้ายเหรอไง" เด็กสาวชงักหันมามองทางพน "ดิฉันเห็นบางคนอายุก็คงไม่ถึง18เหมือนกัน คุณก็คงจะยังไม่ถึง 18" พนยิ้มเดินตามเข้ามาประกบ "แล้วนี้จะเข้าไปทำไม อย่างเธอคงไม่ใช่ไปหาลูกค้าหรอกนะ" "ลูดค้า หมายความว่ายังไงดิฉันไม่เข้าใจ" "ขายตัวยังไง" เด็กสาวหน้าแดงมองหน้าพนอยู่พักหนึ่ง ในใจก็รู้สึกว่าพนเป็นคนที่หน้าตาดีคนหนึ่งเหมือนกันและท่าทางไม่ค่อยน่ากลัวด้วย เธอก้มหน้าลงเหมือนทำท่าจะตัดสินใจ พยักหน้าช้าๆ "ดิฉันขาย" พนจับคางเด็กสาวขึ้นมามองใบหน้าให้ชัดๆ "เท่าไร" "...800...คะ" เด็กสาวตอบด้วยเสียงสั่นๆ "แบบนั้นไม่ต้องเข้าไปหรอกผมจะซื้อเอง จะเอาเงินก่อนหรือหลังละ" "ยะ...ยังไง..ก็ได้คะ" พนโอบไหล่เด็กสาวเดินพาไปโรงแรมแถวๆนั้น "ชื่ออะไร" พนถามขึ้นขณะเปิดประตูห้อง ไอเย็นของห้องกระทบร่างของเด็กสาวจนรู้สึกกลัว เธอกำลังจะทำอะไร เธอกำลังเล่นอะไรกับความบริสุทธิ์ของตัวเอง "ดิฉัน...สิวิกาคะ" พนพยักหน้า เปิดประตูค้างไว้ให้เด็กสาวเดินเข้าไป เด็กสาวมองกลับไปทางเดินออกจากโรงแรมก่อนเดินเข้าไปในห้อง ไฟก็เปิดขึ้นมาเห็นสภาพภายในห้องที่มีเตียงขนาดใหญ่ที่ปูเตียงอย่างเรียบร้อย ด้วยความรู้สึกหวาดกลัว พนมองอาการของเด็กสาวออกเขาจับไหล่เธอเบาๆ สิวิการีบเหวี่ยงตัวออกห่าง พนหัวเราะเบาๆ "จะอาบน้ำก่อน หรือให้ผมอาบก่อน" "ดิฉันขออาบที่หลังคะ" พนพยักหน้า "ผมชื่อพนนะ สิวิกาอยู่ ม.อะไรละตอนนี้" "ดิฉัน ดิฉันอยู่ ม.2 คะ" "ม.2 อะไรเด็กขนาดนั้นเลยเหรอ ดูจากรูปร่างคิดว่า ม.4 เสียอีก เอาเถอะตามสบายนะขอตัวอาบน้ำก่อน" พนเดินหยิบผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำก่อนปิดประตู สิวิกา เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองคิดถูกคิดผิดที่ประชดพ่อเธอด้วยวิธีนี้ ความสาวทั้งชีวิตของเธอน่าจะมอบให้กับคนที่เธอรักไม่ใช่ใครก็ได้ไม่ใช่เหรอ เธอคิดวนไปวนมาว่าจะทำยังไงดี คิดจะหนีไปโดยไม่บอกกล่าวก็รู้สึกเสียมารยาทอยู่มาก แต่คนที่คิดซื้อเธอด้วยเงินแบบนี้ก็คงไม่ใช่คนดีนักหรอก แต่เธอเองก็ไม่อย่ากทำอะไรเสียมารยาทโดยการหนีไปเฉยๆ เธอคิดแบบนั้นจนกระทั้งพนออกมาในชุดเดิมพร้อมผ้าขนหนูที่กำลังเช็ดให้ผมแห้งอยู่ "ขอโทษคะ" เด็กสาวร้องออกมาก่อนเดินถอยไปติดประตูทางออก พนพยักหน้า "อะไรเหรอ" "คือดิฉันจะเปลี่ยนใจคะ" "800 ถูกไปจะเอาเป็น 1,200 เหรอ" สิวิกาส่ายศีรษะ "คือจะไม่เอาแล้วคะเรื่องแบบนั้น" สิวิการีบหันไปเปิดประตูพบว่าเปิดไม่ออก ใจเธอเสียทันทีหันมามองพนอย่างหวาดกลัว พนถอนหายไปเดินเข้าไปหา "อย่า..ทำอะไรดิฉันเลยคะ" สิวิการ้องเสียงหลง พนหยิบกุญแจเสียบประตูก่อนไขเปิดให้ "ไม่ได้ทำอะไร ไปเถอะ" สิวิการีบขอบคุณก่อนวิ่งออกไป พนปิดประตู ทำท่าจะล้มตัวลงนอนบนเตียงให้สบายๆสมกับที่ไม่ได้นอนมานาน แต่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง พน ถอนหายใจเดินขึ้นไปเปิดประตูก่อนพบกับ สิวิกายืนทำตาโตอยู่ "อะไรเหรอ หรือเปลี่ยนใจอีกแล้ว" สิวิกาส่ายศีรษะ "คือ ดิฉันกลับบ้านไม่ถูกนะคะ อยากจะถามทางหน่อย" พนหัวเราะออกมา สิวิกามองอย่างค้อนๆ "หัวเราะอะไรดิฉันหรือคะ?" "กำลังนึกว่าคนแบบนี้ก็มีด้วย...เอาเถอะ จะไปส่งให้ก็แล้วกัน" สิวิกากำลังคิดจะปฎิเศษเพียงแต่ว่าหากทำแบบนั้นเธอก็กลับบ้านไม่ถูกเงินที่จะขึ้นรถรับจ้างกลับบ้านก็ไม่มี แถมรถพวกนี้ยังอันตรายอีกต่างหาก ได้แต่เงียบไม่พูดอะไรนอกจากคำว่า "ขอโทษด้วยคะ" เวลาดีสามกว่า ด้วยผลของกาแฟดำกระป๋องสุดขมทำให้เขามีสติเดินไปในซอยเปลี่ยวแห่งนี้ได้อย่างเป็นผู้เป็นคนขณะคุยกับสิวิกา "เหตุผลแค่พ่อของสิวิกาไม่กลับบ้านนี่นะเหรอทำให้เธอต้องประชดทำตัวเป็นเด็กใจแตก" สิวิกาพยักหน้าอย่างอายๆ "คะพี่พน เพราะดิฉันไม่เข้าใจว่า คำสัญญาของคุณพ่อกับครอบครัวมันไม่มีค่าเท่ากับสัญญากับคนอื่นเพราะอะไร" "ก็เลยอยากให้มันมีค่าเท่ากับตัวเองแบบนั้นเหรอ" สิวิกาพยักหน้า พนขยี้หัวเด็กสาวเบาๆอย่างเอ็นดู "จะบ้าเหรอเรานะ ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาไปได้" "แบบนี้เหรอคะเด็กมีปัญหา" พนพยักหน้าขณะจับศีรษะของเด็กสาว "ที่หลังใจเย็นๆหน่อย เอาเบอร์โทรพี่ไปก็ได้หากมีอะไรก็โทรมาคุยได้นะ" สิวิกาพยักหน้าก่อนหยิบโทรศัพท์ยื่นให้ พนเปิดโทรศัพท์ขึ้นมามองว่าไม่รับสาย 54 ครั้งแล้วก็มีข้อความฝากกว่า 20 ครั้งก็พอเข้าใจว่าที่บ้านของสิวิกาคงจะเป็นห่วงเธอมากเหมือนกัน พนบันทึกหมายเลขโทรศัพท์ไว้ให้กับสิวิกาก่อนคืนให้เธอ เธอรีบปิดโทรศัพท์ทันที "ที่บ้านคงเป็นห่วงกันมากนะ" พนบอกให้เธอเข้าใจ "คะก็ตามปรกติ ทุกคนคงกลัวคุณพ่อ" "คุณพ่อดุมากเลยเหรอ" สิวิกาทำท่านึกเล็กน้อย "ไม่หรอกคะคุณพ่อใจดีออกจะตายไป" สิวิกาหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะมีเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ร่างของพนเซไปตามแรงกระสุนที่เข้าแขนซ้ายล้มลงไป สิวิการีบก้มไปดูก่อนหันไปทางวิถีกระสุนเป็นคุณพ่อของเธอยืนอยู่ ทำท่าเหนี่ยวไกจะยิงอีกนัด สิวิการีบเอาตัวเข้าขวาง "คุณพ่อจะทำอะไรคะ" ......... ประพนตื่นขึ้นอีกครั้งบนเตียงภายในห้องของโรงพยาบาลที่ดูสบายๆแขนซ้ายของเขาพันผ้าพันแผลไว้ ความรู้สึกปวดเล็กน้อยกระตุ้นในเขารู้สึกตัวว่าโดนยิง แต่สมองโล่งสบายดีพอให้รู้ว่าเขาคงได้รับการนอนอย่างเพียงพอแล้วแต่ว่าเขานอนไปกี่ชัวโมงกันหรือกี่วันกันแน่ พนค่อยๆลุกขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง ทบทวนเรื่องที่ผ่านมา ขณะเดียวกันทางสิวิกากำลังเลือกดอกไม้ในร้านดอกไม้อย่างสงบ คุณพ่อของเธอเดินเข้ามาใกล้ๆ "จะแพงแค่ไหนก็เอาไปเถอะหากลูกชอบ" สิวิกาหันมามองหน้าของพ่อเธอก่อนจะเดินหนีไปทางอื่น ผู้เป็นพ่อได้แต่ถอนหายใจ "ลูกต้องคิดดูนะ พ่อเป็นห่วงลูก ในเวลาแบบนั้นลูกเดินมากับผู้ชายหน้าตาดีท่าทางเจ้าชู้ จะให้พ่อคิดอย่างไร พ่อก็โกรธเจ้าหนุ่มนั้นแล้วก็เลยยิงไป" สิวิกาส่ายศีรษะ "นี่ก็ถือว่าโชคดีนะ จริงๆพ่อกะจะยิงหัวใจแต่พอดีปืนใหม่พ่อยังไม่รู้ศูนย์ก็เลยไปโดนหัวแขนแทน" "ถ้าพี่พนตายพ่อก็เข้าคุกละคะ" "นี่ยอมพูดกับพ่อแล้วนะ" สิวิกาหยิบดอกไม้ขาวออกมา "ดิฉันคงไม่สามารถโกรธคุณพ่อได้หรอกคะเพราะคุณพ่อทำทั้งหมดด้วยความหวังดีต่อลูก แต่ว่าหากเป็นเรื่องของครอบครัวคุณพ่อมักจะสัดสินใจโดยอารมณ์แต่หากเรื่องของบ้านเมืองคุณพ่อกลับตัดสินใจโดยรอบคอบ เหมือนกับเห็นว่าครอบครัวเป็นเรื่องที่ตัดสินใจได้โดยง่าย หากเป็นไปได้ดิฉันอยากมีคุณพ่อที่เป็นพ่อบ้านที่ดีแทนที่จะเป็นสมาชิกสภาผู้แทนที่ทรงเกียรติ์ รัฐมนตรีมีสะอาด" พูดจบสิวิกายื่นดอกไม้ทั้งหมดเดินไปทางพนักงานที่อยู่ด้านหน้าที่ไม่กล้าเข้าไป เนื่องจากพ่อของสิวิากบอกไว้ ดอกไม้ถูกจัดอย่างสวยงามแนบข้างกายของสิวิกาในชุดนักเรียนของโรงเรียนเอกชนสตรีที่เต็มไปด้วยลูกหลานของสังคมชั้นสูง หากแต่ไม่ประดับเข็มเพราะเธอเป็นเพียงเด็ม ม.ต้น เดินเข้าไปในโรงพยาบาลเปิดประตูเข้าไปในห้องก็พบกับพนยืนมองไปทางนอกหน้าต่าง พนหันกลับมาและยิ้มให้กับเด็กสาว "สวัสดีสิวิกา" สิวิกาก้มหน้าเล็กน้อย "ขอโทษด้วยนะคะพี่พน เรื่องที่คุณพ่อทำ" "เรื่องคุณพ่อหวงลูกสาวน่าอิจฉาออก" สิวิกาเดินไปปักดอกไม้สวยที่แจกันโดยไม่พูดอะไร "แต่คุณพ่อใช้อารมณ์มากเกินไป" สิวิกาพูดเมื่อจัดแจกันเสร็จ พนมองดูดอกไม้สวยที่อยู่ด้านหลังเด็กสาวแล้วรู้สึกเข้ากันอย่างบอกไม่ถูก "มีอะไรเหรอคะพี่พน" "กำลังว่าเข้ากันดีดอกไม้กับผู้หญิงนะ" สิวิกาทำหน้าตาไม่เขาใจในคำพูดพนยิ้มเล็กน้อยก่อนที่หมอจะเดินเข้ามา แล้วบอกว่าให้กลับไปรักษาตัวที่บ้านได้เพราะแผลไม่หนักหนาอะไรเท่าไร เช้าตรู่พนเดินไปที่ห้องของหัวหน้าห้องที่ตั้งอยู่ในสภานักเรียนพบว่ามีกองเอกสารมากมายตั้งอยู่กับสายิกาที่นอนหลับอย่างน่าเอ็นดู แต่ก็จัดว่าน่าแปลกที่งานจะมากขนาดนี้แล้วนี้ก็เช้าตรู่เมื่อพนมองดูเอกสารพวกนั้นโดยดีก็พบว่ามันไม่ใช่งานของสภานักเรียนแต่กลับเป็นจดหมายเหตุของสภานักเรียน โดยทั้งหมดเกี่ยวกับผู้คุมกฎ พนหยิบเอกสารขึ้นมาดู สิวิการู้สึกตัวขึ้นมามองพนอย่างงง "นี่มันกี่โมงแล้วนี่" เธอขยี้ตาก่อนหยิบแว่นมาสวมไว้ พนมองดูนาฬิกาข้อมือ "หกโมงเช้า มาเร็วจังนะ" สายิกาทำหน้าตาบอกว่าแย่แล้ว "นี่ชั้นยังไม่ได้กลับบ้านต่างหากนอนที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว เมือวานนายก็ไม่มาโรงเรียนไม่ใช่เหรอ" พนพยักหน้า "มีเรื่องนิดหน่อย แล้วนี้กว่าจะลงเข้าไปแล้วขึ้นมาใหม่ก็คงเสียเวลามากนะ" สายิกานึกเล็กน้อย "อย่างมากก็คงจะสายละ" พนหยิบกุญแจยื่นให้เธอ "ออกจากสภานักเรียนไปทางซ้ายมือจะมีหอพักนักศึกษาอยู่ ห้อง 508 เป็นห้องของพี่สาวผมเข้าไปใช้ก่อนก็ได้เธอคงจะไม่อยู่ ในนั้นมีพร้อมทุกอย่างละเครื่องชักผ้าก็มีนะอย่างเก่งก็คงเสียเวลาชั่วโมงครึ่ง" สายิกาทำหน้าเหมือนไม่อยากจะรับ "เธอเป็นหัวหน้าห้องนะ อย่างน้อยมาโรงเรียนสายก็คงจะไม่เหมาะ เอาเถอะไม่เป็นไรหรอก" พนยื่นกุญแจให้ สายิการับไว้พยักหน้าเล็กน้อยและเดินออกไป ติดตามตอนต่อไป...... จาก : smdm - - [email protected] - , 15040256 - 13/10/2000 14:52 โฮมเพจ : http://www.geocities.com/novelsmdm

ข้อความ : โอวววว ตอนใหม่มาแล้ว Saveๆๆๆๆ เก็บไปอ่านลูกเดียว!!!!! จาก : LiXeon (L.X.) - 17/10/2000 14:20