หัวข้อ : ROAR!!! Chapter 22 - Blind Guardian 2 (Disguise) - ช่วงที่ 2 (ขออภัย ข้างล่างผิดพลาด กรุณาอ่านอันนี้ดีกว่าครับ) ข้อความ : " ไม่น่าหลวมตัวเข้ามาด้วยเลยตู " เคนนี่บ่นในใจพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ ในขณะที่เดินขึ้นบันไดอิฐขนาดใหญ่ซึ่งเป็นทางไปสู่สถาบันศึกษาแห่งเมืองวินด์ฮิล สถาบันศึกษาแห่งนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาขนาดใหญ่บริเวณกึ่งกลางเมืองค่อนไปทางด้านเหนือนิดหน่อย ด้านหน้าเป็นสนามหญ้าขนาดใหญ่ ด้านหลังเป็นป่าทึบขนาดกลาง มีตึกใหญ่เพียงตึกเดียวเป็นอาคารทรงตะวันตกดูมั่นคงแต่ก็สวยงาม ใช้เป็นทั้งสถานที่ให้นักเรียนเรียนและเป็นศาลากลางของเมือง สองข้างของตึกเรียนใหญ่นั้นเป็นหอพักนักเรียนโดยฝั่งซ้ายเป็นหอพักนักเรียนชาย ฝั่งขวาเป็นหอพักนักเรียนหญิง มีนักเรียนเข้าพักทั้งหมด 2450 คนจาก นักเรียนทั้งหมด 4000 คน เปิดสอนในสาขาต่างๆ มากมาย เช่น คณิตศาสตร์ ภาษาศาสตร์ ศิลปะ ดนตรี รวมทั้งวิชาการเขียนอักษรรูน (Rune) ซึ่งเป็นวิชาชั้นสูง มีบุคลากรประจำโรงเรียน ทั้งอาจารย์และบุคลากรสายอื่นรวมทั้งสิ้น 84 คน รัซเซลล์ซึ่งตอนนี้เลิกทำผมเรียบแบล้จนดูน่าขำมากกว่าโก้แล้วนำทุกคนเดินเข้ามาในประตูใหญ่ของตึกเรียน ภายในตึกเรียนเองก็สร้างไว้อย่างสวยงาม แต่ไม่ถึงกับอลังการ ดูสวยเรียบๆ มากกว่า ตรงกลางห้องมีโต๊ะไม้สีน้ำตาลยาวเกือบเท่าความกว้างของห้องเป็นโต๊ะประชาสัมพันธ์ ด้านหลังเป็นกำแพงสีน้ำตาลอ่อน มีประตูเล็กๆ สำหรับเดินเข้าไปทางด้านหลัง สองข้างของโต๊ะนั้นติดกับบันไดทางขึ้นไปชั้นสองซึ่งเป็นห้องเรียนในวิชาต่างๆ โดยอาจารย์แต่ละคนจะอยู่ประจำห้องนั้นๆ ที่หน้าโต๊ะประชาสัมพันธ์นั้น หญิงสาวคนหนึ่ง อายุประมาณ 30 ต้นๆ ผมสั้นสีน้ำตาล หน้าตาจัดว่าสวยไม่น้อยสำหรับคนอายุ 30 สวมแว่นตาซึ่ง ไม่ได้บดบังความสวยของเธอแม้แต่น้อย " สวัสดีค่ะ " เธอกล่าวทักทายพวกเคนนี่ " คุณ... เอ้อ... อาจารย์กรันเซ่ใช่มั้ยคะ " " ครับ " รัซเซลล์ในคราบอาจารย์กำมะลอพูดด้วยท่าทางสุภาพ " ดิฉัน ลิเซเรีย อาจารย์หัวหน้าฝ่ายทะเบียนค่ะ ได้ยินว่าวันนี้จะมีนักเรียนใหม่มาขอเข้าศึกษา " " อ๋อ นี่ครับ ลูกศิษย์ของผมเอง " " ขอดูเอกสารการมอบตัวด้วยค่ะ " รัซเซลล์ยื่นเอกสารทั้งหมดให้กับลิเซเรีย ลิเซเรียรับเอกสารทั้งหมดไปอ่านทีละใบ จากนั้นก็ เดินกลับไปที่โต๊ะแล้วหยิบเอกสารปึ๊งหนึ่งออกมา เดินกลับมาหา พวกเคนนี่แล้วพูด " นี่เอกสารการเข้าเป็นนักเรียนกับเอกสารลงทะเบียนวิชาเรียน กรอกแล้วเอามาให้ชั้นเซ็นชื่อนะจ๊ะ " พูดจบ เธอก็ยื่นเอกสารให้เคนนี่ แอรอน และไอร่าไปกรอกคนละสองใบ กับหนังสือรายวิชาอีกคนละเล่ม จัดการอธิบายวิธีกรอกให้เสร็จสรรพ จากนั้นจึงปล่อยให้ทั้งสาม กรอกเอกสารเอง ทั้งสามนั่งงงกับเอกสารอยู่นานพอสมควรเลยทีเดียว แต่ในที่สุดก็กรอกจนเสร็จจนได้แล้วยื่นส่งให้ลิเซเรีย เมื่อลิเซเรียเห็นใบลงทะเบียนเรียนวิชาที่ทั้ง 3 คนกรอกแล้ว เธอถึงกับทำท่าขมวดคิ้วแล้วหันมาถามทั้ง 3 คนด้วยทีท่าแปลกใจ " พวกเธอแน่ใจแล้วนะที่ลงเรียนวิชาพวกนี้ " ทั้งสามรับคำอย่างหนักแน่น ลิเซเรียมีทีท่าลังเลนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ " รู้ใช่มั้ยจ๊ะว่าลงวิชาเรียนแล้วจะถอนไม่ได้อีก " ทั้ง 3 ยังคงรับคำหนักแน่น เมื่อเห็นท่าทางอันหนักแน่นนี้ ลิเซเรียจึงจัดการเซ็นชื่อจนครบทุกใบ จากนั้น นำเอกสารใบหนึ่งไปให้กับรัซเซลล์ " เซ็นตรงนี้ด้วยค่ะ " รัซเซลล์จัดการเซ็นตามที่ลิเซเรียบอก " เรียบร้อยแล้วค่ะ " ลิเซเรียพูดหลังจากที่รัซเซลล์เซ็นเสร็จ " ขอฝากเด็กพวกนี้ด้วยนะครับ " รัซเซลล์พูดพร้อมกับเอามือลูบหัวของเคนนี่เหมือนจงใจแกล้งกัน ในใจเคนนี่ตอนนี้เต็มไปด้วยความคลั่งประหนึ่งพญานาคาถูกตี ที่ขนดหาง นางพยาบาลถูกคนไข้ลามกหลอกแต๊ะอั๋ง และช้างพังกำลังโกรธที่ถูกแย่งผัว แต่ก็ได้แต่ซ่อนความโกรธจัดเอาไว้ภายใต้ใบหน้าไร้เดียวสา (กรุณาอย่าอ่านพยางค์แรก ลากเสียง) เท่านั้น " ไว้เสร็จงานนี้เมื่อไหร่ชั้นจะฆ่าไอ้ l'animal (ภาษาฝรั่งเศษ แปลว่าอะไรน่าจะพอเดาได้) ตัวนี้ซะ !!!! " รัซเซลล์แกล้งทำเป็นพูดสั่งอะไรกับลูกศิษย์กำมะลอทั้งสามคนก่อนจะหันไปพูด " ผมคงต้องของตัวกลับก่อนนะครับ " โดยตามแผนนั้น หลังจากส่งเคนนี่ แอรอน และไอร่าเข้าเมืองได้แล้ว รัซเซลล์ก็จะกลับออกนอกเมืองไปสมทบกับสตันที่รถเพื่อคอยช่วยเหลือจัดการเรื่องราวที่อยู่นอกเมืองให้ " เอ่อ เดี๋ยวก่อนค่ะ " เสียงเรียกของลิเซเรียดังขึ้นมา โดยที่รัซเซลล์ยังไม่ทันออกเดินเลยซักนิด รัซเซลล์หันกลับมาถามด้วยท่าทางสุภาพเหมือนเดิม " มีอะไรหรือครับ " " จากใบ Profile ของคุณบอกว่าคุณเป็นอาจารย์สอนวิชาคหกรรม ? " " ครับ ? " รัซเซลล์รับคำงงๆ " คือว่าตอนนี้.. อาจารย์สอนคหกรรมของเราประสบอุบัติเหตุแขนหัก ทำให้มาสอนไม่ได้ " รัซเซลล์เริ่มจะสำเหนียกถึงบางสิ่งที่ไม่ค่อยจะโสภาได้แล้วในตอนนี้ เคนนี่กับแอรอนก็เช่นกัน ทั้งคู่หูผึ่งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินลิเซเรียพูดแบบนี้ " ดังนั้น เอ่อ.. จะรังเกียจไหมคะถ้าจะกรุณาเมาสอนแทนอาจารย์คหกรรมคนเก่าชั่วคราวประมาณ 2 อาทิตย์ " นั่นคือสิ่งที่รัซเซลล์คาดคิดไว้แล้วว่าจะต้องได้ยิน เขาพยายามเก็บอาการไว้เต็มที่ แล้วพูดออกมา " เอ่อ ขอโทษนะครับที่ผมไม่สามา... " ยังไม่ทันที่รัซเซลล์จะพูดจบ ปากของหมอก็หยุดลงซะเฉยๆ เหมือนถูกคาถานะจังงัง รัซเซลล์เองก็ตกใจ พยายามแข็งใจอ้าปากพูด แต่เสียงกลับไม่ออก แล้วปากของรัซเซลล์ก็ขยับ แถมมีเสียงด้วย แต่ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะพูด เพราะปากของเขาดันพูดไปว่า " ผม.. ยินดีครับ " ลิเซเรียมีท่าทางดีใจ " ขอบคุณมากค่ะ อาจารย์กรุณาตามฉันมาทางนี้เลยค่ะ ฉันจะพาไปห้องเรียนคหกรรมเอง ส่วนเด็กพวกนั้นเดี๋ยวชั้นให้อาจารย์คนอื่น พาไปที่หอเองค่ะ " รัซเซลล์มีท่าทางงงๆ เขาเดินตามลิเซเรียไปโดยไม่แสดงทีท่าใดๆ เลยในตอนแรก แล้วก็หยุดกึกเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเอื้อมมือไปที่หลังแล้วดึงอะไรบางอย่างออกมาจากเสื้อ เป็นกระดาษสีขาวขนาดกลางแผ่นหนึ่ง ในกระดาษมีตัวอักษรสีดำ ขยุกขยิกเหมือนตัวหนอน คล้ายจะเป็นอักษรโบราณบางอย่างเขียนอยู่ สีหน้าของรัซเซลล์พลันแปรเปลี่ยนไปเป็นโกรธจัด เขาหันขวับไปทางทิศที่เคนนี่ยืนอยู่ตะกี้ทันที ตอนนี้มีอาจารย์สองคนมาพาทั้ง 3 คนไปแล้ว โดยคนหนึ่งเดินนำหน้าไอร่า อีกคนนำหน้าเคนนี่กับแอรอน เคนนี่ที่เดินรั้งท้ายกลุ่มนั้น หันกลับมาหารัซเซลล์ ยิ้มกว้างกวนตีน แววตายียวนกวนบาทาดีเป็นบ้า แอรอนเองก็หันมาอีกคนพร้อมกับทำหน้าแบบเดียวกับเคนนี่ รัซเซลล์โยนกระดาษแผ่นนั้นทิ้งลงพื้นแล้วเอาเท้าขยี้ลงไปด้วยความโกรธจัด " รูน... งั้นเรอะ ฉลาดดีนี่ " รัซเซลล์ขบกรามกัดฟันเบาๆ " จำไว้นะไอ้ les animaux ทั้งสองตัว ซักวันชั้นจะฆ่าพวกแก " พอดีกับที่ลิเซเรียหันมาหาเขาพอดีเพราะรู้สึกได้ว่ารัซเซลล์ไม่ตามมา เขาจึงต้องรีบเปลี่ยนท่าทีแล้วเดินตามลิเซเรียไปทันที @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ จาก : Dark Master - 12/10/2000 10:29