หัวข้อ : Mind :07: สัปดาห์ต่อมา ข้อความ : = 25/09/0060 9:00 am. = - "ห้องประชุมย่อย" ศูนย์บัญชาการ M.G.S. - วันต่อมาหลังจากเหตุการณ์ที่เซ็นทรัลฟอร์ดลุล่วงไป มาทิลด้าได้เรียกประชุมเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่ห้องนี้ บรรยากาศภายในการประชุมเป็นไปอย่างที่เคย มีมาทิลด้ายืนเครียดอยู่คนเดียว ส่วนที่เหลือก็นั่งไม่สนใจเรื่องราว "ก็อย่าที่พูดมาทั้งหมดนะแหละ แล้ว...." เส้นเลือดที่หน้าของมาทิลด้าเริ่มผุดออกมา \\ พวกนายฟังฉันอยู่บ้างรึเปล่าเนี่ย!!!! // "แหม~~ม ฟังสิครับฟัง เจ๊ก็โมโหไปได้" ฟาร์ซพูดพร้อมกับถอดหูฟังออก "....อืม..เงียมๆ ฟี้~~~~" อายาโกะเงยหน้าขึ้นมาแล้วก้มสัปหงกต่อ ส่วนด้านอู่หลงยังคงก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ ส่วนคริสยังคงนั่งมองออกนอกหน้าต่างเช่นเคย "เอาเถอะครับ คุณมาทิลด้า เชิญพูดต่อเถอะครับ" อดิศรพยายามให้อีกฝ่ายสงบลง "ใช่ๆ...พูดต่อ...เงียมๆ" อายาโกะพูดแบบสะลึมสะลือ "นี่พวกนายสำนึกในหน้าที่ของตัวเองบ้างหรือเปล่า!" "รู้ไม๊ว่าหน้าที่ของพวกเราคืออะไร" "รู้สิเจ๊ ก็ปกป้องคุ้มครองดาวอังคารจากภัยพิบัติที่ไม่จำกัดรูปแบบ" ฟาร์ซตอบแบบขอไปที "โดยที่ไม่จำกัดวิธีการ!!" อู่หลงเน้น "ใช่แล้ว นั่นคือหน้าที่ของเรา ถึงแม้ว่าพวกเราจะได้รับอนุญาตให้ปฏิบัติการได้อย่างอิสระโดยที่ไม่ขึ้นกับฝ่ายใดก็เถอะนะ แต่พวกนายก็ควรอยู่ในขอบเขตบ้างสิ" มาทิลด้าว่าเป็นชุด "แล้วไอ้ที่พวกนายทำกันเมื่อคืนนี้ล่ะ ตัดสินใจบุกกันเองทั้งที่ด้านนอกเตรียมพร้อมกันหมดแล้ว รู้ไม๊ว่าพวกนายทำให้ใครต่อใครหมั่นไส้หน่วยงานเรากันเท่าไหร่แล้ว" "โธ่น่า เจ๊ก็โมโหโกรธาไปได้" "จะไม่ให้โมโหได้ไง! พวกนายเมื่อคืนนอกจากจะไม่ทำตามแผนแล้วยังทำพลาดให้พวกมันชิงตัวนักวิทยาศาสตร์จากโลกไปได้อีก" "คนที่ชิงตัวไปไม่ใช่พวกที่บุกเข้ายึดโรงแรมหรอกนะ" คริสแย้ง "ใช่ๆ พวกเราก็ไม่ให้ตัวประกันได้แผลซักนิดเลยนะ ถึงแม้บางคนจะทำพลาดก็เถอะ" ฟาร์ซถือโอกาสแหย่อู่หลง "จะหาเรื่องใช่ไม๊!" อู่หลงปิดหนังสือ "ถ้าจะกัดกันก็เชิญข้างนอกเลยนะ" มาทิลด้าพูดแบบเอือมระอา "เฮ่อ ที่เรียกมามีแค่นี้ใช่ไม๊" คริสลุกขึ้นเตรียมออกไป "นี่นาย นายนี่ไม่สำนึกเลยนะ รู้ไม๊ว่าใครเป็นต้นเหตุให้แผนมันผิดพลาด" "แต่ถ้าคริสไม่บุกไปช่วยเรื่องมันก็คงไม่จบเร็วขนาดนี้หรอก หนำซ้ำอาจจะแย่กว่านี้ก็ได้" อดิศรแก้ต่างให้ "เอาเถอะๆ วันหลังก็วางแผนให้มันรัดกุมกว่านี้หน่อยละกัน" คริสตบไหล่อดิศรทำนองว่าขอบคุณ "นายคิดว่าพูดแค่นี้แล้วเรื่องมันจะจบรึไง คริส" "เบื้องบนตัดสินมาแล้ว นายถูกลงโทษพักงาน 2 สัปดาห์ รู้ไว้ซะ" "งั้นหรือ" คริสพูดแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว จากนั้นเขาก็ล้วงเอาตรากับปืนของเขาออกมา "อีก 2 สัปดาห์จะมาเอาคืน" เขาโยนของที่เพิ่งเอาออกมาไปให้มาทิลด้า แล้วเดินออกนอกห้อง "นี่นายจะไปไหนน่ะ" "หึ ก็มีเวลาพักแล้วตั้ง 2 สัปดาห์ ผมก็ต้องใช้มันให้คุ้มค่าสิ" "อีกอย่าง ผมเจอของที่น่าสนุกเข้าให้แล้วด้วย!" คริสทิ้งท้ายไว้ก่อนจะจากไป MIND : EPISODE 02 : M.G.S. ลีออน อาร์ วอคเกอร์ อายุ 15 ปี ผมสีทองตาสีฟ้า สถานที่กำเนิดไม่ชัดเจน บิดาหายสาบสูญ มารดาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ พี่ชายเสียชีวิตด้วยโรค ปัจจุบันอาศัยที่แมนชั่นที่เป็นมรดกของบิดาที่เขต C-02 การศึกษาสำเร็จปริญญาเอกแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัย CIMT (Central Institute of Medical Technology) "...เรามาทำอะไรอยู่เนี่ย" คริสคิดในใจพร้อมกับวางเอกสารในมือที่เขาอ่านมานับสิบเที่ยวไว้ที่เบาะด้านข้าง "เฮ่อ มีเวลาว่างตั้ง 2 สัปดาห์แต่ดันเอาเวลามาขลุกที่จังค์ฟรอนเทียร์มาสัปดาห์แล้วนี่นะ ทำไมไม่ไปหาที่อยู่ที่อื่นนะ" เขาเอาหน้าซุกกับพวงมาลัยรถ "งานการไม่มีจะทำแล้วรึไง พี่ชาย" เสียงที่เขาเคยได้ยินดังมาจากนอกรถสีแดงคันงามของเขา เขารีบเงยหน้าขึ้นมาเห็นเด็กหนุ่มใส่เสื้อยืดสีขาวเสื้อกั๊กสีดำ ไม่ใช่ใครอื่นลีออนนั่นเอง "...ก็งั้นแหละ เพิ่งกลับจากโรงเรียนรึ เจ้าหนู" คริสเอากระจกลงแล้วชะโงกหน้าออกไป "ไปดื่มน้ำชากันหน่อยไม๊ พี่ชาย" ลีออนเชิญชวน "ก็ได้" คริสรับคำ จากนั้นทั้งสองพากันเดินเข้าในแมนชั่น แล้วขึ้นไปที่ชั้น 7 "กลับมาแล้ว" ลีออนเปิดประตูเข้าไปภายในโมริได้รออยู่แล้ว "กลับมาแล้วหรือครับ แล้วท่านนี้คือ..." "ผู้ช่วยศจ. ไฮน์เมอร์ ชื่อ คริสโตเฟอร์ แม็คเคนซี่" ลีออนแนะนำ "เรียกว่า คริส ก็ได้ครับ" "โมริ ช่วยเตรียมน้ำชาให้ผมกับพี่ชายให้หน่อยนะ" "ได้ครับ" โมริยิ้มให้แล้วเดินไปที่ครัว "บ้านนายนี่ใหญ่ดีจังเลยนะ" คริสเอ่ยชม "แล้วพี่ชายมีธุระอะไรกับผมหรือ ถึงได้คอยสะกดรอยมาตั้งสัปดาห์" ลีออนถามตรงๆทำเอาคริสเปลี่ยนสีหน้า "...รู้ด้วยหรือ" "อยู่แล้ว ถูกพักงาน 2 สัปดาห์แล้วทำไมถึงไม่พักให้สบายล่ะ พี่ชาย" "แล้วเธอรู้ได้ไงว่า...." ก่อนที่คริสจะพูดจบ ลีออนก็เดินไปที่คอมพิวเตอร์บนโต๊ะกดสองสามปุ่มแล้วหันให้คริสดู "นี่มัน!" คริสแทบไม่เชื่อสิ่งที่ตนเห็น มันเป็นข้อมูลของเขาที่อยู่ในฐานข้อมูลของหน่วยงาน "เจ้าหนูนี่เจาะโปรแกรมป้องกันอดิศรเขียนขึ้นมาได้ด้วยรึนี่" คริสคิดในใจ "น้ำชาของทั้ง 2 ท่านได้แล้วครับ" โมริเดินถือถาดน้ำชาพร้อมคุ๊กกี้มาวางบนโต๊ะ "พี่ชายก็มานั่งก่อนสิ" คริสทำตามที่ลีออนบอกแต่โดยดี จากนั้นโมริจึงน้ำถ้วยน้ำชามาวางไว้ด้านหน้าของทั้งสอง แล้วรินน้ำชาอย่างบรรจง "ผมขอตัวก่อนนะครับ" โมริยิ้มให้แล้วจึงเดินออกไป "แล้วธุระของพี่ชายล่ะ ว่าไง" "ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่...." คริสแน่ใจว่าโมริออกไปแล้วจึงพูดต่อ "เธอรู้เรื่องพลัง...เอ่อ...ทำนองว่าพลังจิตหรือพลังพิเศษอะไรเทือกๆนี้บ้างไม๊" "ถ้าหมายถึงพวกที่ทำนายทายอนาคต หรืออ่านใจก็พอรู้บ้าง" "นั่นแหละๆ มันเป็นแขนงหนึ่งของเรื่องที่ฉันจะพูด แต่ว่ามันลึกซึ้งกว่าหน่อย" "จะเริ่มไงดีล่ะ เอ่อ....เอาเป็นว่าเธอเรียนแพทย์มาก็คงจะพอจะรู้บ้างล่ะนะ" "ว่ากันว่าสมองของมนุษย์ ไม่สิ ระบบร่างกายของมนุษย์มีอะไรที่เรายังไม่ค้นพบอยู่ใช่ไม๊" ลีออนพยักหน้ารับ "ไอ้พลังพิเศษพวกนี้ก็เหมือนกัน" "ตั้งแต่อดีตมาก็พอจะมีหลักฐานอยู่บ้างเพียงแต่ว่ามันยังไม่ชัดเจนพอ" "ก็อย่างว่า เมื่อเวลาที่ใครมีอะไรที่พิเศษคนเรามักจะไม่ยอมรับ บ้างก็หาว่าเป็นพวกหลอกลวง พ่อมดแม่มด หนักหน่อยก็เป็นปีศาจ แต่บางพวกก็โชคดีที่มีคนยอมรับ..." "แล้วตั้งแต่มนุษย์ออกสู่อวกาศมา ไอ้เรื่องพวกนี้มันก็เริ่มพบเห็นกันมากขึ้น" "มากพอที่จะให้พวกนักวิทยาศาสตร์นำไปวิจัย ถึงแม้ผลการวิจัยจะไม่พบอะไรมาก แต่ก็สันนิษฐานได้ว่ามนุษย์ทุกคนต่างมีพลังที่ว่านี้แฝงอยู่ทั้งสิ้น เพียงแต่ว่ามีบางคนเท่านั้นที่นำพลังนี้มาใช้ได้" คริสพักดื่มน้ำชาชั่วครู่ก่อนจะพูดต่อ "จนบัดนี้ก็ยังไม่รู้หรอกนะว่าจะดึงเอาพลังนี้ออกมาได้อย่างไร" "เอาเป็นว่ามันมีอยู่จริง ส่วนคนที่มีมัน ไม่สิ คนที่ดึงเอาพลังนั่นออกมาได้ก็ยังนับว่าเป็นคนพิเศษเหมือนเดิม" คริสจบการร่ายยาวด้วยการยักไหล่ "แล้วทีนี้พี่ชายมีธุระอะไรกับผมล่ะ" ลีออนถาม "อย่างเธอก็น่าจะคิดได้นะ ฉันอยากให้เธอมาร่วมงานกับเรา" "ทำไมล่ะ" "...เอาเป็นว่าอย่างที่นายเห็นมาเมื่อคืนนั้น เจ้าคนใส่แว่นดำคนนั้น" "อีนิคม่า" ลีออนเตือนความจำให้คริส "ใช่ๆ เจ้านั่นแหละ ก็อย่างที่ว่าไว้ทุกคนมีพลังแฝงอยู่ในตัวเพียงแต่ไม่รู้วิธีใช้" "แล้วคนที่รู้วิธีใช้นั้นก็ใช่ว่าจะเป็นคนดีใช่ไม๊" ลีออนต่อแทน "ถูกต้อง แล้วช่วงเดือนที่ผ่านมาคดีเกี่ยวกับผู้ใช้พลังจิตนี่เพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว" "แล้วพวกเจ้าหน้าที่ธรรมดาทั้งหลายที่ไม่มีพลังจะไปจัดการอะไรกับผู้มีพลังจิตอย่างเรา" "ฉะนั้นแล้วทางเราก็อยากจะมีพวกเพิ่มขึ้นมาแม้ซักคนก็ยังดี" "เธอจะว่าไง ลีออน" "ขอปฏิเสธ!" ลีออนพูดเสียงแข็ง "หา!!!" คริสแปลกใจกับคำตอบที่ได้ "ท...ทำไมล่ะ" "ข้อหนึ่ง ผมเป็นเพียงแค่เด็กอายุ 15 ธรรมดาคนนึงเท่านั้น อย่ามาหวังอะไรจากผมจะดีกว่า" "สอง ผมยังเด็กไปที่จะรับผิดชอบภาระหน้าที่อะไรพรรค์นั้น" "สาม ไอ้เรื่องที่พี่ชายพูดมามันไม่ค่อยน่าสนใจ มันก็แค่นั้น" ลีออนแจง "...ตอบได้ดีนี่" คริสทำท่าจะยอมรับ "เอาเป็นว่า เมื่อไหร่ที่เธอคิดว่ามันน่าสนใจก็ติดต่อฉันแล้วกัน" "...ถ้ามันน่าสนใจนะ" ลีออนรับคำ "ดี จริงสิ ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่เป็นพวกเรา แต่ก็อย่าเป็นศัตรูกับเราล่ะ" คริสลุกขึ้นหันหลังกลับ "ไม่ต้องส่งนะ" เขาโบกมือลาก่อนจะจากไป หลังจากที่คริสเดินออกไปสักครู่ โมริก็เดินเข้ามา "เขาไปแล้วหรือครับ" โมริถาม "อืม" "ถ้างั้นผมเก็บถ้วยชาเลยนะครับ" "อืม ฝากที่เหลือด้วยนะ ฉันจะเข้าห้องแล้ว" "ครับ คุณหนู" จากนั้นลีออนก็เดินเข้าในห้องของตน เขาถอดเสื้อกั๊กแขวนไว้แล้วล้มลงนอนบนเตียง จากนั้นเขาหันไปมองหมวกสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะ เขายื่นมือไปหามัน ตั้งสมาธิ สักครู่หมวกใบนั้นก็ลอยมาอยู่ในมือเขา "ผมทำถูกไม๊ครับ พี่" ลีออนรำพัน . . . จาก : Feirith - - [email protected] - 11/10/2000 17:41

ข้อความ : อ่า........ข้อเปลี่ยนข้อมูลบางอย่างตามที่เห็นอ่ะนะ ตอนแรก ลีออนจบปริญญาเอกวิศวกรรมศาสตร์ เปลี่ยนเป็นจบปริญญาเอกแพทยศาสตร์ ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย จาก : Feirith(สำนึกผิด) - 11/10/2000 17:44

ข้อความ : หึๆๆ ^_^ sci-fic จงเจริญ จาก : ต๊ก (ผู้เบี้ยวการเขียนฟิก) - 12/10/2000 12:12