หัวข้อ : Encounter : เสียงที่ดังในสองที่ ข้อความ : " ชั้นไม่นึกเลยว่าคุณจะเรียกชั้นมาทำงานนี้แค่คนเดียว " ฟีอาบ่นกระปอดกระแปดไปเรื่อย ในจขณะที่มือทั้งสองข้างสาละวนกับการเก็บข้าวของที่กองอยู่รอบๆห้อง ทั้งเครื่องคอมพ์มากมายที่กองอยู่บนพื้น ยังไม่นับชั้นเอกสารที่สูงท่วมหัวสามสี่ชั้นที่ตั้งอยู่ด้านหลัง " อย่างน้อยก็ควรจะมีคนที่เก็บกวาดของพวกนี้บ้าง จะเป็นแม่บ้านหรือภารโรงก็ได้.. " " อย่าบ่นเลยน่า.. ผมก็บอกแล้วไงว่าเรื่องคราวนี้มันใหญ่มาก คนที่จะรู้เรื่องยิ่งมีน้อยพวกเราก็ยิ่งปลอดภัย แล้วเราต้องการอะไรอีกล่ะ แค่คุณกับผมก็เพียงพอแล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้เครื่องมือสื่อสารกับคอมพ์จัดการไปก็แล้วกัน " ดรายว่า ขณะที่ช่วยฟีอาที่กำลังเก็บของ โดยการวางปึกเอกสารที่เอามาให้เรียบร้อย " อย่าบอกนะว่า.. ชั้นต้องเรียงไอ้นั่นใส่แฟ้มแล้วขึ้นชั้นให้นายอีก " " แค่นี้แหละ.. กองสุดท้ายแล้ว " ดรายพยายามบอกอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ " ผู้หญิงทำงานอย่างนี้ได้ดีกว่าผมอยู่แล้ว.. " แต่ดูเหมือนว่าฟีอาไม่ได้เป็นอย่างที่ดรายหวังไว้เท่าไร แฟ้มกระดาษที่ฟีอาจะใช้ถูกเจ้าตัวกระแทกลงโต็ะอย่างจงใจ ดังนั้น.. การออกไปข้างนอกเพื่อทีให้ฟีอาจัดของให้เรียบร้อยโดยไม่มีคนเกะกะอาจจะดีกว่า.. อย่างน้อยก็สำหรับสวัสดิภาพของตัวเขาเองล่ะ แล้วเท้าของดรายก็ก้าวเดินออกมาข้างนอกประตู ทุ่งร้างสุดลูกหูลูกตาที่ปรากฎแก่สายตาของเขาจะทำหน้าที่เป็นปราการให้ตึกห้องแลปที่เขาเช่าไว้ ระหว่างที่ทั้งคู่ทำงานอยู่ที่นี่กับเวลาสองวันที่เหลือ .. ความสงสัยผุดขึ้นมารบกวนจิตใจดรายถึงเมื่อครั้งแรกที่ได้ข่าวของเรือ .. ความเร็วที่มันมาปรากฎในระบบสุริยะ เรียกว่าเป็นการวาร์ปเอาท์คงจะเหมาะกว่า ปริมาณอิเล็ตรอนมหาศาลที่กล้องของการากัสจับได้เป็นหลักฐานอย่างดี แต่ก็วางใจได้เรื่องนึง.. ถ้ามันต้องการมารุกรานโลกละก็คงจะไม่ให้เรารู้ตัวด้วยคลื่นกระเทกที่เป็นข้อมูลปริมาณมหาศาลหรอก การมาของเรือถูกกระจายข่าวออกไปส่วนหนึ่งเท่านั้น CNN รายงานว่ามันเป็นดาวหางที่เพิ่งค้นพบใหม่อีกดวงหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้มีการเผยแพร่ข่าวนี้ออกไปนอกประเทศแต่อย่างใด ทั้งดาวเทียมและคลื่นสั้นถูกระงับทั้งหมด การสนองตอบของมหาชนก็อยู่ในเกณฑ์ที่ปรกติ ไม่มีการแตกตื่นอย่างที่ดรายได้คาดไว้ในตอนแรก ตอนนี้ทีมของเขาที่ยังอยู่ในองค์กรคงจะโดนควบคุมไว้หมดแล้ว.. " เอาล่ะดราย.. ข้างในเรียบร้อยแล้ว.. แต่นี่เป็นครั้งสุดท้ายนะ ชั้นสาบานได้เลย " เสียงอันขุ่นมัวของฟีอาดังมาจากด้านใน " งั้นผมว่าเรามาเริ่มงานกันได้แล้วมั้ง ผมได้สถิติของจำนวนอิเล็คตรอนกับคลื่นแม่เหล็กที่ออกมาจากเรือนั่นมาแล้ว คุณจัดการมันไปก็แล้วกัน " " ชั้นรู้อยู่แล้วล่ะว่างานของชั้นเป็นอะไร แต่คุณจะทำอะไรกับมันต่อไปล่ะ " ดรายกางแบบแปลนที่เหมือนกับอันที่ยื่นให้ผบ.รีเดริค บนโต็ะ " นี่จะเป็นปากของเรา.. ถ้าคุณสามารถแปลที่มันต้องการจะพูดมาได้แล้วล่ะก็ ผมอาจจะสอนมันให้รู้เรื่องภาษาของเราด้วยเครื่องส่งคลื่นแม่เหล็กแบบจำกัดเป้าหมายตัวนี้ .. พูดง่ายๆคือ คุณจะเป็นหู ส่วนผมจะเป็นปาก " " แล้วคุณจะประกอบไอ้นั่นยังไง เราอยู่กันแค่สองคนนะ.. จากแบบที่คุณเอามาให้ชั้นดูมันใหญ่กว่าตึกนี้ทั้งหลังอีก " ฟีอาทักท้วง หลังจากได้ยินดังนั้น ดรายก็เดินไปคุ้ยของที่ฟีอาเพิ่งจะเรียงลงไปในกล่องกระดาษ อีกสองสามนาที ดรายก็หยิบชิ้นโลหะสองสามอย่างออกมา " นั่นมันแบบที่ผมทำเพื่อถ่วงเวลาของไอ้เฒ่านั่นไว้ก่อน ในแบบที่คุณเห็นมันสามารถให้ตัวเลขที่ละเดียดขนาดไมครอนทีเดียว .. ซึ่งมันไม่จำเป็นกับเรา เราต้องการแค่รูปแบบสัญญาณเท่านั้น ที่เราต้องการก็แค่เสาของจานดาวเทียมธรรมดาเท่านั้นเอง เดี๋ยวผมไปประกอบมันก่อนนะ " แล้วดรายก็หยิบน้อตอีกสองสามตัว มาขันแผ่นโลหะที่หยิบออกมา รูปร่างของจานโค้งก็เริ่มปรากฎออกมาให้เห็น " .. ชั้นอยากรู้อีกอย่างนะ .. " แววกังวลในดวงตาของฟีอาฉายออกมาอย่างชัดเจน "เรามีเวลาเท่าไหร่ล่ะที่จะคุยกับสิ่งนั้น.. เรือของคุณน่ะ เพราะว่าเวลาเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับข้อมูลที่ถูกต้อง ล.. แล้วก็.. ชั้นไม่มั่นใจกับตัวเลขที่จะมาอีกหลังจากนี้ หลังจากที่คุณประกอบจานดาวเทียมเสร๋จแล้ว ชั้น.. ชั้นคิดว่า " คำพูดที่ผ่านออกมาฟังไม่ถนัดนัก เสียงของฟีอาเบาลงๆเพราะพยายามกลั้นสะอื้นเอาไว้อย่างเต็มที่ " ผมไม่คิดว่าผมจะเชิญคนที่มือไม่ถึงมาหรอก คุณเป็นมือหนึ่งทางด้านนี้อยู่แล้ว " " แต่ชั้นไม่ได้จับงานมานานแล้วนะ เกิอบสี่ปี.. ไม่สิห้าแล้วมั้ง " ดรายจับน้อตหนึ่งตัวขึ้นมาขว้างใส่ฟีอา น้อดตัวนั้นเฉียดผ่านหัวของฟีอาไปพร้อมๆกับลากปอยผมสีน้ำตาลของเธอไปด้วย " สองวันกับสามสัปดาห็มันไม่ต่างกันเท่าไรหรอก เห็นใจผมหน่อยเถอะฟีอา.. ผมไม่อยากพลาดนัดครั้งแรกกับเพื่อนของเราคนนี้นะ เค้าไม่เหมือนน้อตที่เราจะหยิบขึ้นมาได้อีกแล้ว ถ้าผมไม่รีบตอนนี้คนอื่นก็จะตัดหน้าผมไป คราวนี้แหละ.. ภาพพจน์ของมนุษย์ก็จะขึ้นอยู่กับคนๆนั้นที่สามารถพูดกับเค้าได้ก่อน คุณก็รู้ดีที่สุดนี่นา ว่าการพบกันครั้งแรกสำคัญขนาดไหน " แม้ว่าเสียงที่พูดอยู๋กับฟีอาจะอ่อนโยน แต่ดรายก็ไม่ได้หันหน้าที่แดงกล่ำไปมองฟีอาเลย " หึ.. ชั้นไม่ยักกะรู้นะว่าคุณพูดอย่างนี้เป็นกับเค้าด้วย " ฟีอาหัวเราะขึ้นมาเบาๆกับการเปรียบเทียบที่ไม่ค่อยได้ยินจากเพื่อนที่ห่างไปนาน " อย่าสิ.. ผมก็อายเหมือนกันนะ " " คนอายนั่นแหละที่แกล้งสนุกนักแล อีกอย่างนะดราย.. คุณไม่เหมาะกับท่าทางอย่างนั้นเลย ชั้นมั่นใจตั้งแต่แรกแล้วว่าสาระคงอยู่กับคุณไม่นานนักหรอก " ดรายหันขวับไปพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด แต่ไม่นานนัก.. ทั้งสองคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมๆกัน เสียงที่ดังออกมาจากห้องแคบๆที่เต็มไปด้วยเครื่องไฟฟ้าดังก้องออกไปทั่วทุ่งร้างแห่งนั้น เสียงแห่งความตื่นเต้นกระวนกระวายที่จะได้พบเพื่อนใหม่... .............................. ในโรงเรียนเซนต์แฮเรียตแห่งนี้ไม่ค่อยมีประวัตินักเรียนที่เขียนอย่างยืดยาวซักเท่าไร คงเป็นเพราะว่านักเรียนที่นี่ส่วนใหญ่มาจากตระกูลที่ร่ำรวยหรือไม่ก็มีชื่อเสียงซะส่วนใหญ่ จะมียกเว้นก็คงเป็นที่แคลิฟอเนีย แห่งนี้เท่านั้น และยกเว้นเฉพาะกับ ชิพ รีฟริกา คนเดียวด้วย ตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามา การทำโทษฐานทำร้ายร่างกายที่ไม่เคยมีมาก่อนตลอดสี่สิบปีที่ก่อตั้งมาก็เกิดขึ้นถึงสองครั้ง ถ้าไม่นับกรณีของราลี่ ราโมเน่ ลูกสาวของมาเฟียร์อิตาลีที่มาอยู่ก่อนหน้าเธอประมาณครึ่งปี ตัวเธอเองก็ถึอได้ว่าเป็นวิกฤติการอย่างหนึ่งของระบบการศึกษาเลยที่เดียว แต่การวางตัวที่โดดเด่นของเธอก็ให้ผลดีกับเธอบ้างเหมือนกัน เธอทะเลาะกับราลี่ถึงขั้นตบกันในห้องเรียนในสัปดาห็แรกของการเข้าเรียน ที่ไม่มีซะตั้งแต่วันแรกก็เพราะตัวราลี่เองออกไปทัศนศึกษาส่วนตัวเอาเองอย่างที่ทำเป็นประจำอยู่แล้ว " ดูยัยตุ่มนั่นสิ.. ชั้นสงสัยว่าครูใหญ่เค้าคิดยังไงถึงรับหมูตัวใหญ่ขนาดนั้นเข้ามาเรียนกับพวกเรา " ราลี่เป็นฝ่ายเปรยขึ้นมาเพื่อลองเชิงเด็กใหม่ก่อน ในฐานะที่ตัวเองกุมอำนาจอยู่ในขณะนั้น ซึ่งก็ได้ผลทันทีเหมือนกัน ขวดน้ำยาลบคำผิดรุ่นโบราณพร้อมกับน้ำยาสีขาวเต็มอัตราบรรจุ ลอยมาจากด้านหลังของราลี่ ด้วยแรงโน้มถ่วงทำให้ขวดน้ำยาสีขาวหกรดบนหัวของราลี่เต็มเปา เสียงกรีดร้องของราลี่ดังขึ้นมาพร้อมๆกับสีหน้าของลิ่วล้อที่เหลือกลาน ต่างคนต่างหาตัวการที่ก่อเหตุหายนะครั้งนี้ " อ้าว.. ชั้นไม่ยักกะรู้ว่าน้ำยานั่นลบไม่ได้ทุกอย่างแฮะ แต่ถ้าคิดในด้านดี.. คนผิวสีอย่างเธอก็ขาวขึ้นทันตาเห็นเลยนี่ แหม สวยสะเด็ดไปเลยแฮะ.. " แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะก่อให้เกิดการทะเลาะวิวาทระหว่างนักเรียนหญิงสองคน ทั้งคู่ถูกกักบริเวณ แต่อีกสองวันพวกเธอก็ถูกกักบริเวณเพิ่มอีกเท่าตัวโทษฐานที่หนีออกนอกหอพักยามวิกาล จนท้ายที่สุดทั้งคู่ก็ไม่ได้ถูกกักบริเวณอีก... เนื่องจากระยะเวลาทำโทษนานกว่าเวลาสี่ปีที่พวกเธอจะเรียนอยู่ที่นี่ " นี่เธอดูข่าวเมื่อคืนนี้รึเปล่า เกี่ยวกับเรื่องดาวหางที่เพิ่งค้นพบใหม่น่ะ " ราลี่เริ่มบทสนทนาในโรงอาหารยามเช้าด้วยท่าที่ปรกติ ชิพจ้องหน้าตอบมาด้วยท่าทางประหลาดใจ " ข่าว... คงไม่ใช่ข่าวเมื่อห้าปีที่แล้วหรอกนถ้าคนอย่างเธอดูจะข่าว " " จะบ้าเรอะ.. ชั้นก็ไม่ได้สนใจอยากดูซักเท่าไรหรอกแต่ว่าชั้นนั่งดูกับพ่อย่ะ " " มีพ่อที่ไหนบังคับให้ลูกสาวตัวเองดูข่าวมั่งเนี่ย " ชิพตอบมาด้วยท่าทีกวนประสาทเหมือนเดิม " พ่อชั้นไง.. อย่านอกเรื่องน่ะ ชั้นถามไปแล้วแต่ยังไม่ได้คำตอบเลย " เมื่อเห็นท่าทีของราลี่ที่พร้อมจะทำร้ายร่างกายของเธอแล้ว คำตอบก็หลุดออกมา " ดู.. แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก " ชิพตอบด้วยเสียงที่แปลกหูออกไป ซึ่งก็ไม่เกินความสามารถของราลี่ที่จะจับโกหก " พูดมาเถอะย่ะ แม่อัจฉริยะ เธอนึกว่ามันเป็นจานผีที่มาจากนอกระบบสุริยะรึไง " " ชั้นไม่ได้ว่ายังงั้น แต่ว่าชั้นก็รู้สึกไม่ดีกับมันจริงๆนั่นแหละ เหมือนกับว่าชั้นจะต้องมีเรื่องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมัน.. และก็ไม่ใช่ในทางที่ดีด้วย " ริมฝีปากของชิพเองถูกม้วยกดลงไปด้วยความกังวลในใจ " โฮ้ย.. เธอจะรู้อะไรจากมันรึ อย่าคิดมากดีกว่าน่ะ เดี๋ยวชั้นเลี้ยงข้าวเอง " ว่าแล้วราลี่ก็ลุกขึ้นไปสั่งอาหารมาให้ ชิพที่นั่งอยู่คนเดียว.. นั่งด้วยอาการเหม่อลอยเล็กน้อย คล้ายกับว่าเธอกำลังรออะไรบางอย่าง "----------- --- -- -" เสียงที่ไร้ความหมายเสียดแทงเข้ามาในโสตประสาทของเธอ ทำให้เธอหลุดคำพูดออกมา " ใครน่ะ.. " เสียงที่ดังพอสมควรเรียกความสนใจของคนที่อยู่ในห้องอาหารได้บางส่วน แต่เมื่อไม่เห็นใครที่แสดงตัวว่าเป็นต้นเสียง ทั้งหมดก็หันกลับไปจัดการกับอาหารตรงหน้าเหมือนเดิม ด้วยความเขินอายทำให้ชิพห่อตัวลงไปอีก คราวนี้เธอตะโกนในใจ ถามต้นเสียงอีกครั้ง " ใครที่เรียกชั้นน่ะ ชั้นรู้นะว่าแกเรียกชั้น.. ออกมาเดี๋ยวนี้นะ " " --****----**------ -- -- -*- " ราวกับว่าเธอได้คุยกับคนๆหนึ่งอยู่ เสียงนั้นบอกให้เธอเดินออกด้านนอก ด้วยความอ่อนโยนที่แฝงมาด้วย.. ในเสียงที่ไม่มีความหมายนั่น ชิพเดินเหมือนตกอยู่ในภวังค์ เดินตรงออกไปด้านนอกของโรงอาหาร " ชิพ! .. นี่เธอจะไปไหนน่ะ เฮ้.. ชิพ " เสียงร้องเรียกของราลี่ที่ดังออกมาจากข้างในโรงอาหารไปไม่ถึงหูของชิพด้วยซ้ำ ที่เธอรู้ตอนนี้ก็คือเดินออกไปตามหาต้นเสียงที่เรียกเธอออกมา กว่าเธอจะรู้ตัวอีกที รอบข้างของตัวเธอเองก็มีแต่หญ้าสีเขียวเต็มไปหมด แต่ก็น่าแปลก.. สนามหญ้าที่เธอคุ้นเคยจะมีป้ายห้ามเดินลัดสนามหญ้าเด่นอยู่ตรงกลางนี่นา ตอนนี้ป้ายอันนั้นยังคงอยู่ที่เดิมแต่ว่ามีคนมากมายอยู่ในสนามหญ้า แม้แต่ตัวแม่ชีเองก็อยู่ในกลุ่มคนพวกนั้น ทั้งหมดนั่งคุกเข่าเงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยสายตาแปลกๆ บางคนก็สวดภาวนาระล่ำระลัก บางคนก็น้ำตาไหลนองหน้าพลางมองเธอด้วยสายตาปลื้มปิติ ชิพเองก็หวังไว้เหมือนกันว่าจะมีวันนี้ในชีวิตของเธอซักครั้งแต่ไม่ได้คิดไว้ว่ามันจะเป็นในรูปการแบบนี้ แต่เอ็ะ.. เงาของเธอหายไปไหน.. ชิพหันหน้าไปมาเพื่อจะมองทุกอย่างรอบตัวเธอให้ชัดๆ อันที่จริงแล้วไม่ใช่แต่เงาของเธอเท่านั้น .. เงาของคนอื่นก็มีบางอย่างผิดปรกติเช่นกัน เงาของทุกคนชี้ออกไปจากตัวเธอกันหมด สายตาของเธอเริ่มพร่ามัวแล้ว สมองของชิพหมุนติ้วกับสถานการณ์ที่เธอไม่เข้าใจอย่างแรงตอนนี้ “ ชิพ.. บน บนหัวของเธอ.. ” เสียงของราลี่ดังมาจากที่ไหนซักแห่ง ชิพทำตามอย่างว่าง่าย และบนหัวของเธอนั่นเอง... วงกลมที่มีแสงสว่างส่องประกายอยู่บนหัวของเธอ สิ่งนั้นลอยอยู่เอื่อยๆเหนือหัวเธอไม่ถึงสองนิ้ว มิน่าล่ะทุกคนถึงเห็นเธอเป็นอะไรซักอย่างไปแล้ว แต่ชิพไม่ได้หวาดกลัวแต่อย่างใด เธอเอื้อมมืออันสั่นเทาออกไปหาวัตถุประหลาดอันนั้น ทันทีที่มือของเธอไปสัมผัสมันเข้า แสงสว่างรุนแรงก็ฉายออกมารอบๆ เสียงร้องของหลายคนที่อยู่รอบๆดังเข้ามาในหูของชิพ แต่ว่าไม่สำคัญแล้ว ร่างกายเธออ่อนแรงลงไปเฉยๆ แล้วก็ล้มลงกับพื้น แสงสว่างหายไป... แต่คราวนี้ทุกคนเข้ามารุมล้อมเธอแทน เสียงจอกแจกที่ดังมาไม่สามารถเรียกสติของชิพมาได้ ดวงตาของเธอเหม่อลอยคล้ายกับว่าเธอตกใจกับสิ่งที่ได้รับรู้ ไม่สิ..แปลกใจมากกว่า “ เฮ้! .. ชิพ อย่าเป็นอะไรนะ.. เฮ้.. ” ชิพรู้สึกแปลกเล็กน้อยที่เสียงที่ได้ยินเป็นเสียงของราลี่ ชิพนึกได้เพียงเท่านั้นก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิทลง .......................... จาก : ioroid - 10/10/2000 07:13

ข้อความ : อ่า.. รู้สึกว่ามันจะติดกันเป็นพรืดเลยอะ.. ขออภัยทุกท่านมาด้วยคับ แล้วผมจะแก้ไขมันใหม่ จาก : ioroid - 10/10/2000 07:36

ข้อความ : Eeto, one thing I should say at this time is "This is very interesting story na nia". ^^ จาก : MrT - 11/10/2000 01:02