หัวข้อ : CPJ ตอนที่ 3 ลูกเป็ดขี้เหร่กับพรานล่านกคนที่ 2 ข้อความ : "เป็นไง? ดีขึ้นบ้างหรือยัง" เสียงของเด็กน้อยถามขึ้น แต่คราวนี้สถานที่เปลี่ยนไปแล้ว เป็นสวนสาธารณะที่อยู่คู่กรุงเทพฯ มานาน 'สวนลุม' ซึ่งเด็กน้อยเดินจูงมือของหญิงสาวข้ามฝากมาจากทางฝั่งสีลมที่เธอพึ่งจะเข่าอ่อนลงไปเมื่อสักครู่ เด็กน้อยพาหญิงสาวมานั่งอยู่ในมุมหนึ่งของที่นั่นที่มีม้านั่งหินอ่อน ล้อมรอบไปด้วยพุ่มไม้ ต้นไม้ใหญ่ และลานหญ้าเขียว ส่วนตัวเองก็ยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว เพราะขนาดส่วนสูงมันผิดกัน หากนั่งคู่กันคงไม่สะดวกสำหรับเด็กน้อย "...อืม" เธอตอบได้แค่นี้ หัวสมองยังเบลอๆ โหวงๆ รู้สึกเหมือนตาตัวเองหนักๆ ชอบกล ทั้งๆ ที่บรรยากาศรอบข้างเย็นสบาย ซึ่งอาจเป็นเพราะยังเช้าอยู่ แดดจึงยังไม่ค่อยมี เด็กน้อยฟังคำตอบก็ละสายตาขึ้นมองไปรอบๆ ตัวเหมือนหาอะไรซักอย่าง "ยังไงก็เอาน้ำหน่อยแล้วกันนะเจ้ หน้ายังซีดๆ ยังสาวอยู่แท้ๆ ไม่น่าปล่อยให้ 'โทรม' เล๊ย!" เด็กน้อยพูดโดยไม่ได้ก้มลงมามอง อึก! แม้จะรู้ว่าตัวเองไม่ค่อยมีแรงเท่าไหร่ แต่ได้ฟังอะไรแบบนี้แล้วก็พาลสะอึกได้เหมือนกัน ฮึ่ม! ถ้าไม่หน้ามืดเหมือนอย่างตอนนี้ล่ะก้อ...คงได้โป๊กซักครั้ง...เด็กอะไร! ปากคอเราะร้าย!....แต่ถึงกระนั้นก็โกรธไม่จริงจังอะไรนัก "ยังไงก็เอาน้ำหน่อยแล้วกันนะเจ้..." ประโยคที่แฝงความอ่อนโยนตามประสาเด็กแบบนี้ล่ะมั้ง ที่ทำให้เธอโกรธไม่ลง คิดได้ดังนั้นก็ค่อยๆ พยักหน้าช้าๆ "งั้นคอยอยู่ตรงนี้แล้วกัน เดี๋ยวไปเดี๋ยวมา!" เด็กน้อยพูดเสร็จก็วิ่งปร๋อไปทันที "เดี๋ยว!...ยังไม่ได้..." เธอพูดเรียกเด็กน้อยไว้ในขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังจะล้วงไปหยิบเอาตังค์ให้ เธอตั้งใจจะออกตังค์ค่าน้ำให้ แต่ไม่ทันเสียแล้ว แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุแท้จริงที่เธอหยุดเรียกเด็กคนนั้นแค่นั้น แล้วจะเรียกชื่อเด็กนั่นว่าอะไรล่ะ....? เธอคิดในใจอย่างนั้นในขณะที่กำลังตะโกนเรียกเด็กคนนั้น เธอจึงหยุดนิ่งเพียงแค่นั้น ตั้งแต่รู้จักกันโดยบังเอิญ เธอก็ยังไม่เคยถามชื่อเด็กนั่นเลยซักครั้ง คิดสักพักก็ยิ้มเศร้าออกมา "นั่นซิ จะไปรู้ชื่อเด็กนั่นได้อย่างไร ในเมื่อชื่อเราเองยังนึกไม่ออกเลย..." โดยไม่รู้ตัว ที่ด้านหลังของพุ่มไม้ที่อยู่ห่างไปทางด้านหลังของหญิงสาวคนนั้นมีร่างคนซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ ร่างๆ นั้นจับจ้องไปที่เธอไม่วางตา ตรงมือข้างขวามีปืนยาววิถีไกลที่ปลายกระบอกติดที่เก็บเสียงเอาไว้ วางอำพรางอยู่ในพุ่มไม้ที่บังตัวอยู่ จากสายตาของร่างนั้น หญิงสาวผู้ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะชะตาขาดนั่งก้มหน้าเหม่อลอยอยู่ รอบๆ มีผู้คนที่มาออกกกำลังกายยามเช้า ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นผู้สูงวัย วิ่งผ่านไปบ้าง เดินบ้าง ร่างนั้นยังไม่สบโอกาส ได้แต่คิด...เมื่อไหร่ไอ้พวกนั้นมันจะหลบไปพ้นๆ เสียที เขาเหนื่อยกับการตามล่านังผู้หญิงนี่เต็มทนแล้ว แม้จะเคยฆ่าคนมานักต่อนักแล้ว แต่พึ่งจะเคยต้องมาฆ่าหญิงสาวก็ครั้งนี้ โดยส่วนตัวแล้ว การฆ่าผู้หญิงเป็นการทำร้ายจิตใจเขาอยู่ไม่น้อย ถึงเขาจะชาชินกับการลั่นกระสุนใส่ใครต่อใครก็ตาม "โอ๊ะ!" เขาอุทานเบาๆ เมื่อไม่มีใครย่างกรายเข้ามาแถวนั้นอีก มือของเขาก็หยิบเอาปืนที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาพาดบ่า หันปลายกระบอกปืนเล็งไปทางหญิงสาวที่กำลังเงยหน้าขึ้นพอดี สายตามองผ่านเข้าไปยังเลนส์สำหรับส่องเป้า ล็อกเป้าหมายให้อยู่ตรงกลางพอดี จุดหมายอยู่ที่กลางหัวทางด้านหลัง "อโหสิด้วยนะน้องหนู ถือซะว่าสละชีพเพื่อชาติของพี่ก็แล้วกัน" เขาพูดพร้อมกับสอดนิ้วเข้ากับไกเตรียมเหนี่ยวเต็มที่ "กรี๊ด!!!" เสียงกรีดร้องของหญิงสาวคนนั้นดังขึ้นพร้อมกับที่ตัวเธอล้มเอียงไปขนาบกับม้านั่งหินอ่อน!!? To be continue...... จาก : u - 10/10/2000 01:25