หัวข้อ : CPJ ตอนที 2 นกกับพรานล่านก ข้อความ : ความเดิม: เจ้เป็น'ไรเปล่า?" เสียงเล็กๆ ดังขึ้นมา เป็นเสียงของเด็กอายุไม่น่าจะเกิน 6 ขวบ เธอใช้สายตาที่ปรือเหมือนจะปิดนั่นเลื่อนมองขึ้นไปยังร่างที่อยู่ข้างๆ ช้าๆ ไล่ขึ้นตั้งแต่กางเกงยีนส์ขาสั้นที่เลยหัวเข่าของคนใส่ขึ้นไปค่อนข้างเยอะ แล้วไล่สายตาเลยขึ้นมาเป็นเสื้อกล้ามสีขาวที่ปล่อยชายลงมาคลุมส่วนบนของกางเกงเอาไว้ เสื้อกล้ามที่ใส่นั่นคงจะซื้อมาไว้ใส่เพื่อโตแน่ เพราะมันดูหลวมโพรกเมื่ออยู่บนตัวคนใส่ซึ่งสวมเสื้อกั๊กยีนส์ไว้อีกชั้น แล้วสายตาของเธอก็ไปปะทะกับดวงตากลมโตสีดำวาวที่มีขนตายาวงอนนั่น ถึงแม้จะมองอย่างผ่านๆ ก็ยังรู้ได้ว่าเด็กผู้ชายคนนี้หน้าตาดีไม่น้อย แม้แต่ผมสีดำรองทรงสั้นแบบเด็กผู้ชายทั่วไปตัดกันที่เมื่อต้องแสงจะเห็นออกเป็นสีน้ำตาลเข้มนั่น แม้จะดูยุ่งๆ อยู่สักหน่อยก็ยังดูดีเข้ากับใบหน้าสวยที่กำลังจ้องมองมานั่น ส่วนผิวของเด็กคนนั้นค่อนข้างคล้ำ ซึ่งอาจจะเป็นเพราะในวัยแบบนี้เด็กผู้ชายมักจะชอบเล่นซนอยู่กลางแดดมากกว่านอนเล่นอยู่ในบ้าน เธอใช้สายตาพิจารณาเด็กน้อยที่ช่วยชีวิตเธอไว้อย่างค่อนข้างถี่ถ้วน จนแม้แต่ตัวเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมถึงทำอย่างนั้น ทั้งๆ ที่ตอนนี้ แค่ปรือตาและหายใจก็ลำบากจะแย่อยู่แล้ว...หรือมันอาจจะเป็นไปตามสัญชาติญาณที่มีมาก่อนมันจะเสื่อมก็เป็นได้ ส่วนอีกทางด้านหนึ่ง ห่างออกไปคนละฟากของเมือง ที่ตึกระฟ้าที่ฉาบไปด้วยกระจกบานใสจนสะท้อนให้เห็นท้องฟ้าของกรุงเทพในยามนี้ ภายในห้องสำนักงานที่มีอยู่มากมายในตัวตึกนั่น เมื่อมองผ่านกระจกที่ติดอยู่ทั่วทั้งตึกก็มีอยู่ห้องหนึ่งที่ในห้องนั้นกำลังมีผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวไม่ใส่สูท กำลังยืนหันหน้าเข้าหาหน้าต่างนั่นอยู่ ข้างหลังของผู้ชายคนนั้นก็มีผู้ชายในชุดดำอีก 5 คนท่าทางน่าเกรงขามกำลังยืนเรียงรายสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ "ปล่อยให้คลาดสายตาไปได้ยังไง!!" ชายที่ใส่เสื้อเชื้ตดูจะมีหน้าที่และอำนาจมากกว่าพวกที่ยืนอยู่ข้างหลังตวาดพวกนั้นจนไม่กล้าสบตา "ตอนนี้ คนๆ นั้นถูกส่งมาแล้วด้วย! จะปล่อยให้มันเข้ามาแทรกแซงไม่ได้!!" ชายคนนั้นหันกลับมามอง ใช้สายตาคมกริบกวาดตามองพวกนั้นที่กำลังยืนหงออยู่ "หากภารกิจนี้ถูกชิงไปล่ะก้อ..." พูดยังไม่ทันจบประโยค ประตูห้องก็เปิดออก ทำให้คนทั้งหมดหันไปมองทางนั้น ที่หน้าประตูนั่น มีชายหนุ่มสวมแว่นตาท่าทางเรียบร้อยซื่อๆ ก้าวเท้าเข้ามายืนอยู่ในด้านในของห้อง แล้วมาหยุดยืนอยู่ในท่าสบายๆ มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เสื้อผ้าที่ใส่ก็เป็นเพียงเสื้อยืดคอกลมลายการ์ตูนดูสบายๆ ผิดกับสถานที่ และผู้คนที่ตัวเองกำลังยืนอยู่ด้วยอย่างลิบลับ "นี่เป็นเขตของคุณ" ชายคนเดิมกล่าวกับผู้ที่เข้ามาใหม่ น้ำเสียงราบเรียบแต่ดูเด็ดขาด "อย่าให้ 'นก' ตัวนั้น เจอ 'ไข่' ของเราก่อนล่ะ!" ชายหนุ่มยิ้มร่าให้แทนคำตอบ ดูไม่เครียดเหมือนอย่างที่อีกฝ่ายเป็น ซึ่งฝ่ายที่ว่าก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เครียดขึ้นเรื่อยๆ "เพราะ 'นก' ตัวนั้น ถูกปล่อยออกมาจากกรงแล้ว!" ชายหนุ่มที่ใส่แว่นเปิดประตูห้องออกมาด้วยท่าทีสบายๆ แต่พิปิดประตูเท่านั้น สีหน้าที่ว่าก็เปลี่ยนเป็นเครียดขึงขึ้นมาทันที ชายหนุ่มถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงโทรศัพท์มือถือที่พกเอาไว้ดังขึ้น ชายหนุ่มรีบเอื้อมมือไปทางด้านหลังหยิบเอามือถือที่ว่าขึ้นมากดรับทันที "ฮัลโหล....อ้าว! นายเองเหรอ? กำลังรออยู่พอดีเลย!" สีหน้าเปลี่ยนเป้นสดชื่นขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงปลายสาย เท้าก็เริ่มก้าวไปเรื่อย "...มารอนายตามที่บอกแล้ว" เสียงในโทรศัพท์ดังลอดออกมาให้ได้ยิน "เออดี! กำลังกลุ้มเลยว่ะ" ชายหนุ่มคนนั้นพูดสีหน้าหนักใจ "...ช่วยไม่ได้นี่หว่า เดือนนี้มันดันกรอบซะได้ มาเปลี่ยนใจตอนนี้มันก็สายไปแล้ว..." ชายหนุ่มเดินมาจนหยุดอยู่ที่หน้าลิฟต์ กดปุ่มลงพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองตัวเลขระบุชั้นที่ลิฟต์กำลังอยู่ "...ใช่ อีกอย่าง..ฉันก็อยากจะเห็น 'นกศักดิ์สิทธิ์' ในตำนานนั่นซักครั้ง..." กริ๊ง! เสียงสัญญาณบอกว่าลิฟต์มาถึงชั้นนี้แล้วดังขึ้น พร้อมกับประตูลิฟต์ที่เลื่อนเปิดออกอย่างเร็ว "...มันน่าสนใจนี่หว่า" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ " 'นก' ที่ถูกขนานนามว่า มฤตยูสีม่วงที่สามารถฆ่าคนได้นับร้อยนับพันในสงครามครั้งสุดท้ายบนเกาะ L เมื่อ 2 ปีที่แล้ว..." นั่นเป็นเสียงสุดท้ายของผู้ชายคนนั้นที่ดังลอดออกมาจากบานประตูลิฟต์ที่กำลังปิด หลังจากที่ชายใส่แว่นออกไปแล้ว ผู้ชายที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวก็กลับไปพูดกับพวกชายชุดดำต่อ "รับคำสั่งต่อไป" ผู้ชายคนนั้นสั่งการ น้ำเสียง***ม "ไปคอยจับตาดูเจ้านั่นแทนก็แล้วกัน ถึงมันจะเป็นพรานระดับสุดยอดคน 1ในบรรดาพรานด้วยกัน แต่ยังไง คนนอกก็คือคนนอก หวังว่าคราวนี้คงไม่ทำให้ผิดหวังอีกก็แล้วกัน!" เขาสำทับคำสุดท้ายเน้นหนัก พวกนั้นรีบพยักหน้าแข็งขันก่อนจะรีบออกจากห้อง เมื่อออกมาพ้นห้องแล้ว หนึ่งในพวกนั้นก็ถามขึ้น "ทำไมต้องไปจ้างพวกเอเยนต์มาทำงานนี้ด้วย..." ชายชุดดำคนที่ดูเหมือนจะเก่งที่สุดในกลุ่มก็พูดขึ้น "แกมันยังพวกละอ่อน แกมันไม่รู้หรอกว่า 'นก' ที่หัวหน้าพูดถึงมันร้ายกาจขนาดไหน..." "แค่ลำพังพวกเรา การจะได้เห็น 'นก' นั่นยังเป็นเรื่องยากเลย คอยติดตามพรานล่านกนั่นให้ดีเหอะ ก่อนที่จะไม่มีที่ให้ซุกหัว!" "Midnight Glasses.... เป็นระหัสในวงการของเจ้าแว่นนั่น เห็นหน้าตามันซื่อๆ อย่างนั้นเหอะ มันก็เคยเป็นหน่วยออก้าร์ ของกองทัพาสาสมัครต่างชาติของสหประชาชาติมาก่อน โชคดีที่กลุ่มนี้สลายไปก่อนที่สงครามบนเกาะ L จะเริ่ม... งานที่รู้ว่าจะแพ้ 100% แต่ก็ยังรับแบบนี้... คิดว่าเจ้านั่นมันคงอยากจะเจอ 'นก' นั่นซักหน.... เจ้านกขนสีม่วง...ที่สามารถทำให้สงครามบนเกาะ L ที่น่าจะลุกลามเป็นสงครามโลกครั้งที่ 3 สงบลงด้วยเวลาเพียงแค่เกือบ 2 ปี..." พวกชายชุดดำที่เหลือได้ฟังที่พูดก็พากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น To be continue..... จาก : u - - [email protected] - 09/10/2000 18:31