หัวข้อ : CPJ ตอนที่ 1 ลูกเป็ดขี่เหร่ที่หนีออกจากฝูง ข้อความ : ที่นี่คือกรุงเทพฯ ในศตวรรษที่ 21 ในปี พ.ศ. 2577 ภายในโรงแรมระดับ 5 ดาวแห่งหนึ่งที่ก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่มีอาณาเขตกว้างขวางอยู่ใจกลางเมือง ภายในห้องพักชั้นเยี่ยม ภายในประดับประดาไปด้วยเครื่องเรือนที่เรียบง่ายแต่มีระดับ ทั้งสีของเครื่องเรื่อน พรม ผ้าม่าน แม้แต่พรมเช็ดเท้าที่อยู่หน้าห้องน้ำก็ถูกจัดให้เข้ากัน แสดงให้เห็นถึงความมีรสนิยมของมัณฑนากรผู้ออกแบบตกแต่ง ภายในห้องถูกแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือส่วนสำหรับใช้เป็นห้องรับแขก และอีกส่วนสำหรับพักผ่อน ซึ่งเป็นส่วนที่มีเตียงขนาดค่อนข้างใหญ่ 2 เตียงอยู่ในนั้น รวมไปถึงโต๊ะเครื่องแป้ง และโต๊ะสำหรับวางทีวีขนาด 29 นิ้วจอแบนวางอยู่บนนั้น ภายในโต๊ะสำหรับรับแขกมีคอมแบบ note book เปิดเครื่องวางทิ้งไว้อยู่ ที่หน้าจอปรากฎข้อความที่ถูกส่งเข้ามาในเครื่อง "พบลูกเป็ดขี้เหร่ที่ออกจากฝูงไปแล้ว" แล้วข้อความดังกล่าวก็เลื่อนขึ้นไปจนเกือบสุดหน้าจอ พร้อมกับปรากฎภาพของหญิงสาวคนหนึ่งเลื่อนขึ้นมาแทนที่ ภาพของหญิงสาวที่ปรากฎบนหน้าจอนั้น เป็นหญิงไทยอายุประมาณ 20 กว่าๆ ผิวจาว ผมดำยาวสลวยเลยบ่าไปเล็กน้อย กำลังยิ้มแย้มให้กับกล้องที่ถ่าย ข้างใต้ภาพที่ถูกส่งมาจนครบทั้งภาพก็ปรากฏข้อความที่พ่วงมาอีก เป็นประวัติอย่างย่อของหญิงสาวภายในรูป และลงท้ายข้อมูลเหล่านั้นด้วยข้อความที่ว่า "ยืนยันข้อมูลอีกครั้งด้วย" บนฟุตบาทบนท้องถนนแห่งหนึ่งที่มีผู้คนมากมายเดินขวักไขว่อยู่ ผู้หญิงคนเดียวกับที่ปรากฏในภาพบนจอคอมนั้นก็กำลังเดินลากเท้าไปอย่างช้าๆ ดูไม่รีบร้อนอะไรนัก เหมือนไม่มีจุดหมายใดใด ในหัวได้แต่คิดไปมา ที่นี่ที่ไหน...ฉันกำลังทำอะไร...และจะไปที่ใด...และที่สำคัญ...ฉันคือใคร!!!! แต่ต่อให้คิดให้ตายก็ไม่มีทีท่าว่าจะนึกอะไรได้ซักที เธอค่อยๆ ส่ายหัวไปมาช้าๆ เพื่อสลัดความรู้สึกมึนงงอะไป คิ้วค่อยๆ ขมวดเข้าหากันตามจังหวะส่าย แน่แล้ว... หญิงสาวคนนั้นพึ่งจะรู้สึกตัวว่าตัวเองได้สูญเสียความทรงจำไป แต่ถึงกระนั้นเท้าก็ยังคงก้าวต่อไป ท่ามกลางผู้คนบนทางเท้าแห่งนั้น เพื่อจะดีขึ้น เธอจึงละความคิด เหลือบตามองดูผู้คนที่เดินผ่านเธอไป...เร็วบ้าง...ช้าบ้าง....ทั้งที่เดินสวนกัน และเดินไปทางเดียวกันกับเธอ ตึก ตึก...เสียงฝีเท้าของคนเดินผ่านไปมากรอดใส่หูเธอไปเรื่อยๆ แน่นอน...ไม่ว่าใครก็มีแต่คนไม่รู้จัก และไม่คุ้นหน้าคุ้นตา...แม้แต่ตัวตนของตัวเอง และนี่คือยามเช้าที่แสนจะชินชาสำหรับคนอื่น อึดอัด...มึนงง...เป็นความรู้สึกของเธอในตอนนี้ อาจจะเป็นเพราะการที่มีคนมากมายมาเดินอยู่รอบตัวเธอก็เป็นได้ ผู้คนที่เดินผ่านไปมามันดูราวกับเป็นสายน้ำในแม่น้ำขนาดใหญ่ที่ไหลเปลี่ยนทิศทางไปมา และก็กำลังจะดึงให้ตัวของเธอผลุบหายลงไปท่ามกลางกระแสน้ำนั่น วูบ....! เธอรู้สึกเช่นนี้ และก็เหมือนจะเป็นลมไปเสียเฉยๆ เรี่ยวแรงมันก็เหมือนจะไม่มี เข่าทรุดราวกับมันยุบตัวลงไปเอง พรืด...!! ฉับพลันเธอก็รู้สึกกระตุกอย่างแรงที่ลำแขนข้างหนึ่งที่ถูกมือๆ หนึ่งยื่นมาคว้าแขนไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้มลงไป จึงทำให้เพียงแค่ทรุดลงไปนั่งชันเข่าเท่านั้น "เจ้ เป็น'ไรเปล่า?" เสียงเล็กๆ ดังขึ้นมาเป็นเสียงของเด็กอายุไม่น่าจะเกิน 6 ขวบ To be continue... พึ่งจะเคยส่ง fic กับเขา เป็นไงก็ช่วยติชมหน่อยแล้วกันเน้อ จาก : u - 08/10/2000 23:26

ข้อความ : Mai ru ji mun short yun kai mai ru. Let just wait for next chapter la gun. จาก : MrT - 10/10/2000 02:17