หัวข้อ : Mind :06: ลุล่วง ข้อความ : "พวกแกตามมาซะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็จงอย่าขัดขืน!!!" ตัวหัวหน้ากลุ่มติดอาวุธประกาศ "ศจ. ไฮน์เมอร์!!" คริสกล่าวอย่างร้อนรน "อดิศร ฉันจะลุยมันเดี๋ยวนี้ล่ะ!" "...ได้ ถึงทุกคน เราจะจัดการพวกมันนับแต่นี้" = 24/09/0060 9:10 pm. = - ภายในรถบัญชาการ - ขณะนี้สถานการณ์ ณ โรงแรมเซ็นทรัลฟอร์ดกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ทั้งภายในและภายนอกตัวอาคาร ทุกหน่วยปฏิบัติการกำลังเตรียมพร้อม รอเพียงแค่คำสั่งบุกเท่านั้น แต่ว่า... "นี่พวกเธอคิดจะทำอะไรกัน!" มาทิลด้าตวาดลั่น "หน่วยปฏิบัติการทั้งหมดรอเพียงคำสั่งบุกเท่านั้น แล้วพวกเธอ..." เธอพยายามระงับอารมณ์ "ก็ให้พวกนั้นมาคอยเก็บกวาดก็แล้วกัน" อู่หลงตอบกลับมาโดยไม่รู้ร้อนรู้หนาว "ว่าไงนะ!!" "เชื่อมือพวกเราเถอะน่า รับรองหายห่วง" ฟาร์ซเสริม "นี่ๆ" "คุณมาทิลด้า ในการทำงานมันก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงเนื้อหางานบ้างให้เข้ากับสถานการณ์" อดิศรตอบบ้าง "ถ้าเรามัวชักช้ามันจะไม่ทันการ" "เพราะฉะนั้นแล้ว...." "พอๆ พอได้แล้ว" มาทิลด้าห้ามไว้แค่นี้ "ได้! เชิญพวกเธอจัดการตามสบาย แต่อย่าลืม ห้ามตัวประกันได้รับบาดเจ็บเด็ดขาด!!" "รับทราบ!" ทั้งสี่ตอบพร้อมกัน - ทางด้านฟาร์ซ - หลังจากที่เขาวิ่งไปมา จนในที่สุดก็มาหยุดที่หน้าลิฟท์ "ถึง 04 เปิดประตูลิฟท์ให้ด้วย" ฟาร์ซแจ้ง "คิดจะทำอะไรน่ะ" อดิศรถาม "ก็จะลงไปไง!" "ห..หา" "ก็ฉันอยู่ตั้งชั้นร้อยกว่า จะลงไปข้างล่างให้เร็วที่สุดมันก็ทางนี้ไม่ใช่รึ" ฟาร์ซแจง "ต..แต่ เอาเถอะ ยังไงนายก็ทำได้อยู่แล้ว แต่แน่ใจนะว่าปลดระเบิดเสร็จหมดแล้ว" "อยู่แล้วน่า" เมื่อตอบเสร็จ ประตูลิฟท์ก็เปิดออกเผยให้เห็นห้องดำมืดที่ดูเหมือนจะไม่มีพื้นเบื้องล่าง "แน่ใจแล้วนะ" อดิศรถามซ้ำ "เออน่า ไม่เห็นต้องคิดอะไรให้มากเลย" ทันใดฟาร์ซก็กระโจนลงไปเบื้องล่าง "ฮึ ฮ่า ฮ่าๆๆ มันต้องงี้เซ่!!" เขาตะโกนก้องด้วยความยินดี - ทางด้านอายาโกะ - "นี่ ยังเหลืออีกกี่คนน่ะ" เธอถาม "ก็... 10 คนอยู่ที่ตอนบนนั่นแหละ ด้านล่าง 05 จัดการให้เรียบร้อยแล้ว" "ช่วยรวมพวกมันมาอยู่จุดเดียวได้ไม๊" "ได้สิ"อดิศรเคาะคีย์บอร์ด ปรากฏเป็นเสียงสังเคราะห์ดังผ่านวิทยุสื่อสารของพวกมัน "พบสิ่งผิดปกติที่ห้อง 10235 ชั้น 102 ไปตรวจเดี๋ยวนี้!" สักครู่พวกมันที่เหลือก็วิ่งกรูกันมา โดยไม่รู้ว่านี่เป็นกับดัก "ที่นี่แหละ!" พวกมันถีบประตูเข้าไป ภายในนั้นมีร่างหนึ่งกำลังยืนคอยอยู่ อายาโกะนั่นเอง "มากันแล้วรึ ดูซิว่าพวกแกจะพอทำให้ชั้นชักดาบออกมาได้รึเปล่า" เธอท้าทาย - ทางด้านอู่หลง - " 12..20..อืม..25 คน" เขานับจำนวนศัตรูจากประตูที่แง้มไว้ "แต่ละคนยืนล้อมตัวประกันทั้งหมดไว้...จะทำไงดี" "ถ้าบุกไปตรงๆ ไม่ได้ๆ ตัวประกันๆ" ระหว่างที่เขากำลังคิดอยู่ก็มีสัญญาณวิทยุต่อเข้ามา "นี่ 03 กำลังจะไปถึงแล้ว" เสียงของฟาร์ซนั่นเอง "นายอยู่ไหน" "ในลิฟท์" "...ฝั่งตรงข้ามกับเรารึ" อู่หลงเริ่มคิด "หึ ถ้างั้นฉันมีแผนแล้ว!!" เขาแสยะยิ้มออกมา = 24/09/0060 9:15 pm. = - "ภัตตาคารชุ่ยหนิง" โรงแรมเซ็นทรัลฟอร์ด ชั้น 70 - ระหว่างที่พวกของคริสกำลังจะจัดการกับเหล่าศัตรู ทางด้านเหล่าตัวประกันทั้งหกที่ถูกพาตัวออกมากำลังถูกพาเข้ามายังภัตตาคารแห่งนี้ ซึ่งภายในมีชายสวมแว่นดำในเสื้อโค้ทยาวสีดำ คนเดียวกับที่ลงมือสังหารศจ. อัลเบิร์ต ยืนรอคอยอยู่กับทหารองครักษ์ 4 คน "ยินดีต้อนรับ ท่านทั้งหลาย" ชายสวมแว่นดำกล่าวต้อนรับ "แกเป็นใครกัน!" วุฒิสมาชิกเกลหนึ่งในนักการเมืองคนสำคัญของดาวอังคารกล่าวอย่างเดือดดาล "ผมไม่ใช่คนสำคัญขนาดที่พวกท่านต้องทราบหรอกครับ" ชายสวมแว่นดำตอบอย่างนอบน้อม "ที่ผมเชิญพวกท่านมาก็เพราะอย่างให้พวกท่านให้เกียรติร่วมรับประทานอาหารกับผมเท่านั้น" เขาพูดพร้อมกับเดินไปนั่งที่หัวโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารจีนเลิศหรู "เชิญพวกท่านนั่งก่อนสิครับ" องครักษ์ทั้งสี่กับหัวหน้ากองกำลังบังคับให้ตัวประกันทั้งหมดนั่งลง "มื้อนี้ผมขอมอบให้แก่ศจ. ไฮน์เมอร์ นักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่จากโลกในโอกาสที่ท่านมาเยือนดาวอังคาร" ชายสวมแว่นดำกล่าวเปิด "ข..ขอบคุณ" ศจ. ไฮน์เมอร์พูดอึกอัก "เชิญทุกท่านตามสบายนะครับ" ชายในแว่นดำกล่าวแบบยิ้มๆ - ทางด้านคริส - "ฉันจะลุยมันเดี๋ยวนี้ล่ะ" คริสถอดเสื้อนอกออก "เจ้าหนูฝากหน่อย นี่ด้วย" คริสส่งเสื้อให้ลีออนพร้อมกับปืน "นี่มัน!" ลีออนรับทั้งสองอย่างมา "อาวุธไงล่ะ เก็บไว้ป้องกันตัวซะ" คริสพูดพร้อมถลกแขนเสื้อขึ้น "ใช้เป็นใช่ไม๊?" "ก็พอเป็นอยู่บ้าง แล้วของพี่ชายล่ะ" ลีออนขึ้นลำกล้อง "อย่างพวกมัน แค่มือเปล่าก็พอ!" จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นมา "เฮ่ย! แกลุกขึ้นมาทำไม" พวกที่เฝ้าตัวประกันทั้งหมดเล็งปืนมาทางเขา "ก็จัดการกับพวกแกไงล่ะ" เขายิ้มอย่าง***มเกรียม "หนอย ยิงมัน" "ไม่ง่ายอย่างงั้นหรอก!" คริสกระโจนรวดเดียวมาอยู่ที่ด้านหน้าของพวกมันคนหนึ่ง "อ...อะไรกันแก" "คิดไปจนตายก็ไม่รู้หรอก แกน่ะ" เขายกเท้าขึ้นเตะอัดที่กลางลำตัวมันกระเด็นไปติดข้างฝา "เข้ามาเลย" คริสกระดิกนิ้วท้าทายพวกที่เหลือ "ยิง!!!" พวกมันที่เหลือตะโกนลั่นพร้อมกับรัวปืน "เปล่าประโยชน์น่า" คริสทำท่าไม่ยี่หละกับลูกกะสุนที่รัวใส่เขาซ้ำยังเดินเข้าหาพวกมันอีก "บ้า บ้าน่า" พวกมันตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ลูกปืนที่พวกมันรัวออกไปกลับไม่ถูกเป้าหมายเลยแม้แต่น้อย ใช่ว่าพวกมันจะไร้ฝีมือ และปืนก็ไม่ได้เสีย แล้วเพราะอะไรกัน! "ไม่ต้องคิดให้เสียเวลาหรอก" คริสกล่าวอย่างองอาจพร้อมกับจับหน้าพวกมันอีกคนหนึ่งกระแทกพื้นแน่นิ่งไป "หนอย~~ย แก" พวกมันที่เหลือทิ้งปืนลงแล้วชักมีดออกมาพุ่งไปทางเขา "ดีๆ เข้ามาให้หมด!" "จะได้จัดการรวดเดียวไปเลย" คริสก้มหลบคนแรกที่พุ่งเสียบเข้ามาแล้วใช้ศอกกระแทกที่ท้องของมัน "แกนี่อึดดีนะ" คริสยิ้มออกมาพร้อมกับเตะเสยปลายคางพวกมันคนเดิม "ส่วนแกน่ะ ไม่ต้องสอด!" เขาเตะกวาดไปด้านหลังโดนอีกคนที่พุ่งเข้ามา ทำให้อีกสองคนที่จะฉวยโอกาสชะงักไป "ทำไมไม่เข้ามาล่ะ" คริสพุ่งไปหาอีกคน "เหวอ~~~อ!!!" มันร้องด้วยความหวาดกลัวพร้อมกับตวัดมีดไปมาแต่ก็โดนส้นเท้าคริสฟาดที่กลางกระหม่อม "เหลือแกคนเดียวแล้ว" คริสชี้ไปที่พวกมันที่เหลือ "หนอย อย่าเข้ามา ไม่งั้นนังนี่ตาย!" มันคว้าเอาผู้หญิงที่อยู่ข้างๆมันขึ้นมา "เฮ่อ รู้ไม๊ว่าทำไม ชั้นถึงเกลียดพวกแกนัก" ตอนนี้คริสไปอยู่ด้านหลังมันแล้ว "เพราะพวกแกมันน่ารำคาญ แล้วก็~~~~~~~~~~~~~" คริสคว้าคอของมันแล้วจับพุ่งชนข้างฝา "หวา~~~~~~า" มันร้องไม่หยุดแต่ก็ต้องหุบปากเพราะโดนลูกเตะรัวเข้าที่หน้า "มันต้องทำให้ฉันต้องออกแรงอยู่เรื่อย!" คริสจับปกเสื้อให้เข้าที่ แล้วจึงกดปุ่มที่นาฬิกา "อดิศร พวกที่ถูกพาไปอยู่ที่ไหน" "ห้องอาหารชั้นล่างจากชั้นที่นายอยู่ไปชั้น 5 ชั้น" "ขอบใจ" ว่าแล้วคริสจึงรีบวิ่งตามออกไปทันที - ทางด้านฟาร์ซ - "...ถึงไหนแล้วนี่" เขาคิดในใจระหว่างที่กำลังล่องลอยกลางความมืด " 03 อีก 10 m จะถึงพื้นแล้ว!" อดิศรเตือน "10 m รึ?" "เฮ่อ~~~" ฟาร์ซหลับตาลง แล้วค่อยๆผ่อนลมหายใจช้าๆ "อีก 9...8...7...6...5..." อดิศรแจ้งเตือนมาเรื่อยๆ " 4!!" "ย๊าคคคค~~~~~~ค!!!!" ดวงตาฟาร์ซเบิกโพลงพร้อมๆกับพลังจากสมาธิที่สั่งสมมา เกิดเป็นลมหมุนรอบตัวเขา และร่างที่กำลังลอยคว้างอยู่กลับค่อยๆชลอลงจนถึงพื้นอย่างนุ่มนวล "เอาล่ะถึงแล้ว ไหนดูซิ" เบื้องหน้าเขาคือระเบิดอัตโนมัติที่ติดอยู่ที่ประตูลิฟท์ เขาค่อยๆแกะฝามันออกอย่างบรรจง แล้วสำรวจชิ้นส่วนของมัน พิจารณาอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยๆปลดชนวนระเบิดออก "เอาล่ะเรียบร้อย!" "เฮ่! 04 ช่วยเรียกลิฟท์มาที่ชั้น 1 ที" - ทางด้านอายาโกะ - "อั๊ค!!" พวกมันอีกคนนอนลงกองกับพื้นหลังจากถูกอายาโกะฟาดที่ท้ายทอยเหมือน 5 คนที่ผ่านมา "เอ้า! พวกนายอีก 4 คนจะเอายังไง" เธอหันไปหาพวกที่เหลือ "อ..อ..เหวอ" พวกมันที่เหลือวิ่งหนีกันไปคนละทิศ แต่ว่าโชคร้าย ชัตเตอร์ปิดลงมาเสียก่อนทำให้ทางหนีของพวกมันต้องมลายไป "นี่ 04 นายไปต้องยุ่งก็ได้นะ" เธอต่อว่า "หึ เธอเป็นคนขอให้ฉันรวมพวกมันที่จุดเดียวไม่ใช่หรือ" "มันก็ใช่นะ" "อืออออ...อ๊าคคคคคคค" เมื่อสูญสิ้นซึ่งทางหนีแล้วพวกมันจึงจำต้องสู้ พวกมันทั้งสี่กราดปืนกลในมือไม่หยุด "ทำอะไรไร้สาระกันจังน้าาาา" อายาโกะถอนหายใจ " "วิชาลับ"! "เพลงดาบสังหาร"!! "คืนสนอง"!!! " อายาโกะกวัดแกว่งดาบไว้รอบตัวปัดเอาลูกกระสุนที่พุ่งมาทั้งหมดกลับสู่พวกมันทั้งสี่ "อ๊าคคค!!" พวกมันถูกห่ากระสุนที่พวกตนยิงออกไปทั่วร่าง "ปีศาจ! แกมันปีศาจชัดๆ" มันคนหนึ่งกล่าวไว้ก่อนสิ้นใจ "..........ไม่หรอก ไม่ใช่เลย" อายาโกะมองดูพวกมันทั้ง 10 อย่างสังเวช ในมือกำดาบที่ยังไม่ออกจากฝักไว้แน่น "...04 เปิดทางด้วย จะตามไปสมทบเดี๋ยวนี้" - ทางด้านอู่หลง - ตอนนี้เขายังคงแอบซ่อนอยู่ด้านหลังประตูบันไดเช่นเคย เขากำลังรอบางสิ่งอยู่ "...มาแล้ว" เขาเตรียมพร้อม ทันใดนั้นลิฟท์ตัวหนึ่งกำลังเคลื่อนลงมาที่ชั้นหนึ่ง พร้อมๆกันนั้นก็บังเกิดเสียงวิทยุขึ้นมา "ศัตรู! ศัตรูอยู่ในลิฟท์ที่กำลังลงไป!!" เสียงวิทยุติดต่อเข้ามา และมันทำให้พวกมันทั้ง 25 เล็งปืนไปทางลิฟท์อย่างพร้อมเพรียง \\ กิ๊ง! // \\ ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!!! // พวกมันทั้งหลายรัวกระสุนไปที่เดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย และเมื่อประตูลิฟท์เปิดออกมากลับเป็นเพียงแค่ลิฟท์เปล่าๆที่เต็มไปด้วยรูกระสุนเท่านั้น "อะไรกัน" พวกมันสงสัยรึว่าที่แจ้งมาจะผิดไป "นี่ของขวัญสำหรับเด็กดีทั้งหลาย" เสียงยียวนดังมาจากเพดานของลิฟท์ พร้อมๆกันนั้นก็มีบางสิ่งถูกโยนออกมา \\ ติ๊กๆๆ // "ฉิบหาย~~~~~~ย ระเบิด~~~~~~~ด!!" พวกมันร้องตะโกนพร้อมกับวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น \\ ว๊าบ!!! บึ้ม!! // แสงไฟเจิดจ้าพวยพุ่งออกมาจากลูกบอลสีดำที่ถูกขว้างออกมาเมื่อครู่ ที่แท้มันเป็นเพียงแค่ระเบิดแสงเท่านั้น และระหว่างที่พวกมันทั้งหมด รวมทั้งตัวประกันทั้งหมดตาพร่ามัว ชายทั้งสองก็ฉวยโอกาสพุ่งออกมาจากที่ซ่อน "เฮ่ย ฟาร์ซ ซีกนี้ของฉันนะเฟ้ย" อู่หลงตะโกนพร้อมกับซัดพวกมันล้มไปทีละคน "เออ รู้แล้วน่า" ฟาร์ซตอบกลับพร้อมกับทำแบบเดียวกัน "ฮึ่ม หนอย!!" พวกมันคนหนึ่งยกปืนขึ้นมาเตรียมยิงกราดทั้งๆที่ตามมองไม่เห็น "ไม่มีทางหรอกน่า" ฟาร์ซยกมือไปทางมันคนนั้นแล้วเกร็งมือเล็กน้อย เกิดเป็นลมกรรโชกพัดไปที่มันคนนั้น "อึหวาาาาาาาาา" มันร้องลั่น จากนั้นก็ถูกอู่หลงซัดสลบไป "ระวังหน่อยสิ!" ฟาร์ซต่อว่าอู่หลงเพราะมันคนนั้นอยู่ในฟากของอู่หลง "เออ! ถ้างั้นเอาเป็นว่า...." "จัดการมันให้หมดรวดเดียวเลยละกัน" ทั้งสองตะโกนก้อง = 24/09/0060 9:36 pm. = - "ภัตตาคารชุ่ยหนิง" โรงแรมเซ็นทรัลฟอร์ด ชั้น 70 - ตอนนี้บรรยากาศภายในภัตตาคารเป็นไปอย่างอึมครึม แม้ว่าอาหารบนโต๊ะจะเลิศรสแต่ผู้ร่วมโต๊ะทั้งหกกลับไม่ใคร่จะทานมัน "ท่าทางอาหารที่นี่คงจะไม่ถูกปากพวกท่านสินะครับ" ชายสวมแว่นดำวางช้อนลง "ถ้าเช่นนั้นเรามาคุยธุระกันดีกว่านะครับ ดร. โทมัส" สายตาทั้งหมดหันไปสู่จุดเดียวที่ ดร. โทมัส หนึ่งในนักวิทยาศาสตร์ที่เดินทางมาจากโลก "ฉ...ฉันไม่รู้จักแก" ดร. โทมัสปฏิเสธ "ถ้าเป็นเช่นนั้นทางผมก็ลำบากแย่นะสิครับ" ชายสวมแว่นดำตอบด้วยน้ำเสียงเย็นบาดขั้วหัวใจ "จัดการ" ชายสวมแว่นดำออกคำสั่งพร้อมกับดีดนิ้ว องครักษ์ทั้งสี่จึงเดินไปยังดร. โทมัส "อ...ไม่ ฉันไม่รู้" ก่อนที่จะเดอะไรขึ้น ประตูก็ถูกถีบเข้ามาพร้อมกับการปรากฎตัวของคริส "เอาล่ะ พอกันแค่นี้ล่ะนะ" คริสกล่าวอย่างอาจหาญ "...คุณเป็นใคร" ชายสวมแว่นดำถาม "แกไม่ต้องรู้หรอก รู้แต่ว่างานเลี้ยงของพวกแกน่ะจบแล้ว" "...นั่นสินะครับ" ชายสวมแว่นดำตอบอย่างใจเย็น "แกทั้งสี่ปล่อยเขาไปได้แล้ว รู้เอาไว้ซะด้วยตำรวจล้อมไว้ทั้งหมดแล้วส่วน....." "ตัวประกันกับพวกกองกำลังทั้งหมดถูกจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหมล่ะครับ" ชายสวมแว่นดำแย่งบท "อ...ใช่แล้ว" "แต่ว่า ยังเหลือที่นี่อีกคนนี่ครับ" ชายสวมแว่นดำหันไปทางตัวหัวหน้ากองกำลัง "อะหวา~~~~า ผมผิดไปแล้ว" มันร้องอย่างหวาดกลัวในขณะที่ร่างของมันลอยขึ้นช้าๆ "ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!" เสียงร้องโหยหวนดังพร้อมกับคอที่ค่อยๆบิดจนเป็นเกลียว "คราวนี้ก็หมดแล้วนะครับ" ชายสวมแว่นดำยิ้มอย่างกระหายเลือด "หนอยแหนะ แก~~~~~~~~~" คริสพุ่งไปหาชายสวมแว่นดำแต่ถูกองครักษ์ 2 คนขวางไว้ "หลีกไปนะ" คริสต่อยใส่พวกมันคนหนึ่งแต่มันรับไว้ได้ "อะไรกัน" ด้วยความประหลาดใจคริสจึงถูกสวนกลับ "คนพวกนี้ไม่เหมือนกับพวกที่คุณจัดการมาหรอกนะครับ" ชายสวมแว่นดำตอบแทน "ฮึ่ม ถ้ามีอาวุธละก็" คริสคิดในใจระหว่างที่หลบพวกมันทั้งสองที่พุ่งเข้าจู่โจม "ถ้างั้น" คริสเพิ่มความเร็วของตนอ้อมไปด้านหลังพวกมันหวังจะจู่โจม แต่ว่าถูกอะไรบางอย่างตรึงร่างเขาไว้ "หนอย แก!" คริสหันไปทางชายสวมแว่นดำที่กำลังยิ้มเยาะ "คุณนี่ไม่ระวังเลยนะครับ ท่าทางพวกเขาคงจะฝึกคุณมาน้อยเกินไป" "ฮึ่ม!!" คริสพยายามเร่งพลังของเขาเพื่อให้หลุดจากพันธนาการที่มองไม่เห็นนี้ "...ท่าทาง"พลัง"ของคุณจะอยู่ทางพวก"เสริมพลัง"ใช่ไหมครับ" ชายสวมแว่นดำวิเคราะห์ "ถ้างั้นก็ไม่มีประโยชน์ จัดการได้" ชายสวมแว่นดำออกคำสั่ง ตอนนี้คริสอยู่ในอันตรายแล้ว \\ ปังๆ // เสียงปืนดังขึ้น 2 นัด กระสุนเจาะเข้ากลางหัวของพวกองครักษ์ทั้งสองอย่างแม่นยำ ช่วยให้คริสพ้นจากอันตรายได้พอดี "ลีออน!" คริสกล่าวด้วยความยินดีเล็กๆ "ปืนดีนี่นา พี่ชาย" ลีออนเป่าควันที่ลอยออกจากปากกระบอก "เอาล่ะ ทีนี้รีบปล่อยพวกศจ. กับพี่ชายคนนี้ได้แล้ว" ลีออนเล็งปืนไปทางชายสวมแว่นดำ "...เจ้าหนูชื่อ"ลีออน"อย่างงั้นรึ" ชายสวมแว่นดำตอบในท่าทีเช่นเดิม "น่าเสียดายจริงๆ ยังเด็กอยู่แท้ๆ" ทันใดเกิดพลังบางอย่างของชายสวมแว่นดำแผ่พุ่งไปหาลีออน ซึ่งตัวลีออนเองก็สัมผัสได้ "ไม่~~~~!!" คริสตะโกนลั่น "อึก.." ลีออนรู้สึกถึงพลังบางอย่างกำลังบีบคอของเขาอยู่ "กรอด.......ย้ากกกกกกซ์" ลีออนตะโกนออกมา พร้อมๆกันนั้นพลังที่บีบคเขาและตรึงร่างของคริสไว้กลับสลายไป "Psycho Cancel!!" ชายสวมแว่นดำตกใจพอกับคริส "...อย่างนี้เองรึ หึๆ ฮ่าๆๆๆๆ" ชายสวมแว่นดำระเบิดหัวเราะออกมา "เจ้าหนูชื่อ"ลีออน"ใช่ไม๊ ฉันชื่อว่า"อีนิคม่า" ยินดีที่ได้รู้จัก" "เอาล่ะ พอแค่นี้ไปได้แล้ว" อีนิคม่าหันหลังไปหากระจก ส่งพลังไปทำให้มันแตกออกทำให้ลมกรรโชกด้านนอกพัดเข้ามา "ขอตัวดร. โทมัสไปก่อนแล้วกัน แล้วพบกันใหม่ ท่านทั้งสอง" อีนิคม่าโค้งให้แล้วจึงกระโดดสู่เบื้องล่าง พร้อมกับองครักษ์ทั้งสองที่จับตัวดร. โทมัสไว้ "หยุดนะ!!" คริสวิ่งตามไปดู แต่ทั้งหมดหายไปเสียแล้ว "..."อีนิคม่า"เป็นใครกัน แล้วเจ้าหนู"ลีออน"นี่อีก" คริสคิดในใจ "ท่าทางเราคงจะมาเจออะไรน่าสนุกเข้าแล้วสิ!" ...TO BE CONTINUE จาก : Feirith - - [email protected] - 07/10/2000 15:40

ข้อความ : วะฮะๆฮ่าๆ ในที่สุดก็ปิดเทอมแล้ว ขอบรรเลงให้สะใจกับชีวิตนี้ แล้วพบกันต่อใน Episode 2 : M.G.S. จาก : Feirith - - [email protected] - 07/10/2000 15:59

ข้อความ : อ่านไม่ทันแล้วน้อ จาก : ioroid - 07/10/2000 17:12

ข้อความ : หึๆๆ จะออกมาในแนวไหนกันแน่ฟะ จาก : ต๊ก - 07/10/2000 22:16

ข้อความ : มันจริงๆ อยากอ่านต่อ จาก : Dark Lobster - 07/10/2000 23:44