หัวข้อ : เรื่องเล่าจากฝาผนัง ตอนที่ 1 ข้อความ : ตะ... ตะ... ตุ๊ก! แก!!!! /me ส่องสปอรต์ไลท์มาที่ต้นเสียง (เฮ้ย! หายไปไหนวะ) ง่า เค้าอายนี่ ไม่โชว์ตัวอย่างนี้เลยอ่ะ (โผล่มาสิวะ ไม่โผล่เดี๋ยวจับไปอยู่ในอ่างปลาคาร์ฟนะ) คับๆๆ โผล่ก็โผล่ /me ไต่กำแพงมาบริเวณที่เปิดสปอร์ตไลท์ เอ่อ ... คือ.. กระผมก็จะมีเรื่องมาเล่าน่ะ .. เอ่อ.. ก็อยากเล่าน่ะ หึๆ ฟังเลยละกันนะ แง้ว!! อายอ่ะ /me วิ่งหนีสปอร์ตไลท์ --------------------------------------------- มืด..... ทุกสิ่งทุกอย่างคือความมืด.... ทั้งสิ่งที่อยู่รอบตัวฉัน หรือแม้กระทั่ง ฉันเอง.. "เฮ้ย! ของใหม่มาส่งแล้วโว๊ย มารับไปด้วย เดี๋ยวต้องไปที่อื่นต่อ" นั่นเสียงอะไรน่ะ ทำไมมันโหวกเหวกอย่างนี้นะ "กล่องนี้คือของที่มาส่งใหม่ใช่ไหม? ตามลักษณะที่บอกไปใช่ไหม" อะไรกันนี่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย ชักลางสังหรณ์ไม่ดีแล้วสิ "แคว่ก!.... ครืด!..." อ๊าก! มันคืออะไรนี่ ทามมายมันแสบตาอย่างนี้นะ อ๊าก! เกิดอารายขึ้นกันนี่ แสงนี้มันอะไรกันทำไมมันทรมานอย่างนี้ "อืมม... ตรงตามที่บอกจริงๆ โอเค! บอกเฮียด้วยนะ ว่าจะเอาเงินไปจ่ายให้ทีหลัง" "กลับมาแล้วค่ะคุณพ่อ! " เสียง... เสียงนี้ทำไมมันถึงอบอุ่นอย่างนี้นะ ขอมองดูหน่อยเหอะว่ามันคืออะไร "อุ๊ย! ตุ๊กตาตัวใหม่หรือคะคุณพ่อ น่ารักจังเลยอ่ะ โดยเฉพาะตาสีฟ้านี้สวยมากๆ เลยค่ะ มองดูแล้วเหมือนมันมีชีวิตจริงๆ เลยนะคะ" นี่มันคืออะไรกันเนี่ย สิ่งที่อยู่ต่อหน้าฉันตอนนี้คืออะไรกัน ฉันงงไปหมดแล้วนะ เอ๊ะ! สิ่งที่กำลังจ้องฉันอยู่นี้มันช่างส่องประกายสวยดีนะ .. สิ่งที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เฮ้ย!ๆๆๆ จะทำอะไรฉัน จะเอาฉันไปไหน "พ่อคะ นู๋ขอตุ๊กตาตัวนี้ได้ไหมคะ ตุ๊กตาน่ารักๆ อยากมีสักตัวจังเลย" "ไม่ได้นะลูก พ่อต้องเอาส่งให้ลูกค้าวันพรุ่งนี้เช้า" "แต่คุณพ่อคะ นู๋ไม่เคยขออะไรจากคุณพ่อเลยนะคะ อืม.. ถ้าไงนู๋ขอเอาไปนอนกอดคืนนึงนะ แล้วพรุ่งนี้นู๋จะเอามาเก็บใส่กล่องไว้อย่างเดิม" "โอเคๆ แล้วแต่ลูกเถอะ พ่อไม่อย่างเถียงละ แต่อย่าให้มีรอยตำหนินะ" "ค่ะ" "ตึ่กๆๆๆ" เฮ้ย! จะเอาฉันไปไหน ปล่อยฉัน! เฮ้ย!ๆๆ คอฉันจะหลุดอยู่แล้ว! "แกร็ก! เอี๊ยด............ ปัง!" เฮ้อ! หยุดซะที แต่ที่นี่ที่ไหนเนี่ย แต่ก็ดีกว่าเมื่อกี้หน่อยนึงแฮะ แสงไม่แสบตาเท่าไหร่ "คืนนี้นอนที่นี่กับฉันคืนนึงนะ พรุ่งนี้เธอก็จะต้องไปอยู่ที่อื่นละ น่าเสียดายจัง" ฉันชอบเสียงนี้จัง อบอุ่นดี รู้สึกดีกว่าเมื่อก่อนที่มีแต่ความมืดเยอะเลย เอ๊ะ! แล้วฉันก็ชักชอบสิ่งที่ส่องประกายอยู่ตรงหน้าฉันจริงๆ มันช่างดูแล้วรู้สึกถึงความอบอุ่นดี อ้าว! จะไปไหนแล้วน่ะ "เดี๋ยวฉันมานะ" อ้าวเฮ้ย! ไปไหน แล้วเอาฉันมาทิ้งไว้ที่ไหนเนี่ย รู้สึกเหมือนที่ๆ ฉันอยู่เลย แต่มันกว้าง... กว้างกว่ามากจริงๆ แต่ทำไมมันไม่มืดนะ ไม่มืดเหมือนที่ๆ ฉันเคยอยู่ ไม่เปล่าเปลี่ยว ไม่รู้สึกอ้างว้าง ที่นี่มันดูสว่าง สว่างไปหมดทุกอย่างจริงๆ แล้วของพวกนี้มันคืออะไรกันนะ ดูเกะกะรกตาจริงๆ เลย แต่ก็น่าอยู่แฮะ อยากอยู่ที่นี่ตลอดไปจัง มันอบอุ่นดี เอ๊ะ! เกิดอารายขึ้น ทำไมมันแสงสว่างมันเริ่มหายไป โอ้! ไม่นะ ความมืดกำลังจะมาอีกแล้ว ไม่ๆ ฉันไม่ต้องการ ความมืดที่เปล่าเปลี่ยวนั่น ความอ้างว้างนั่น ไม่!.. ฉันต้องการแสดงสว่าง ฉันไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้ว ไม่!!! ฉันไม่ต้องการ!!!!!!!!!!!! "ง่วงจัง! หลับแล้วดีกว่า พรุ่งนี้ก็ต้องไปซ้อมบาสตอนเช้าอีก เซ็งจริงๆ ยัยแก่นั่นก็โหดชิบหาย ต้องไปเจอมันอีกแล้วเหรอนี่" เอ๊ย.. เสียงนี้มัน โอ้! มาแล้วๆๆ นี่แสดงว่าฉันยังไม่ได้กลับไปที่เดิมของฉันใช่ไหมนี่ แสดงว่าฉันยังมีหวังใช่ไหม เอ๊ย! จะพาฉันไปไหน อุ.. อุ่นจัง สิ่งที่เป็นประกายสวยงามนี่ ยามที่มืดมิดก็ยังดูสวยจังเลย ฉันไม่อยากจากมันไปเลยแฮะ ฉันจะทำยังไงดี........... ................................................................................................. "เอ้า! ยกกล่องไปได้เลย ส่งให้ตามที่อยู่นี้นะ ห้ามแวะกินเหล้ากลางทางล่ะ" "ฮ่าๆๆ โอเคๆ แล้วเจอกันใหม่นะเฮีย" "กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" "เฮ้ย! แม่ เกิดอะไรขึ้นมีอะไร" "อ๊าก!!!!!!! ลูกพ่อ!!" สายลมที่อ่อนโชยยามเช้า พัดไหวอ่อนๆ ผ้าม่านผืนบางสีขาวปลิวไหวตามแรงลม กระพือสะบัดให้แสงแดดสอดส่องลงมาเป็นระยะๆ มากระทบกับอัญมณีสีฟ้าอันประดับอยู่บนเบ้าตาที่ชุ่มไปด้วยเลือดของหญิงสาว เป็นประกายระยิบระยับสะดุดตา ร่างอันไร้วิญญาณสีผิวขาวผ่อง ยิ่งขับทั้งสองสิ่งดูสวยงามและเลอค่ายิ่งแล.... "หึๆๆ เจ้าอัญมณี.... เจ้าจะเป็นของข้าตลอดไป ฮ่าๆๆๆ" เสียงหัวเราะที่ก้องกังวาล แสบเข้าไปถึงในใจ ปรากฏภาพของตุ๊กตาตัวหนึ่ง นั่งอยู่บนกล่องกระดาษที่กำลังจะถูกนำส่งไปให้ลูกค้า ตุ๊กตาตัวนั้น มีดวงตาที่ส่องประกายอย่างงดงาม และคราบรอยตำหนิสีแดงที่บนใบหน้านั้น.... ---------------------------------------- (เฮ้ย! ออกมาได้แล้ว จบแล้วเฟ้ย) ง่า! ทามมายจบเร็วอ่ะ /me ขยับตัวออกมาที่สปอร์ตไลท์ แล้วผงกหน้า ขอบคุณกั๊บที่มาฟังฟิคชั่นเรื่องแรกของกระผม ถือว่าเป็นการฉลองวันเกิดกระผมด้วยขอบคุณจริงๆ กั๊บ /me หันหลังแล้วไต่กำแพงเดินจากไป สังเกตเห็นรอยพื้นรองเท้ายี่ห้อบาจาประทับที่หลัง (โถ แค่นี้ก็จบ พอๆๆ กลับบ้านๆๆ) จาก : ต๊ก - - [email protected] - , 88941241 - 06/10/2000 17:02

ข้อความ : อุ....ฉลองวันเกิดได้โหดดีจริงๆ ไม่มีอะไรก็ Happy Birthday ละกัน จาก : Feirith - - [email protected] - 06/10/2000 17:54

ข้อความ : อ่า ไม่เก็ทครับ ขอโทษด้วย -_-;; จาก : zeros - 06/10/2000 19:17

ข้อความ : หึๆๆๆ นี่เราเขียนเราไม่มีใครเข้าใจหรือนี่ แง้วววว /me นั่งเศร้า กลับไปนั่งสำนึกตนเอง จาก : ต๊ก - 06/10/2000 23:34

ข้อความ : อาาาา ไม่อยากให้เสียใจแต่ว่า อ่านตั้งนานถึงได้รู้เรื่องว่าตุ๊กตามันคิด จาก : แอมป์โกะ - 06/10/2000 23:56

ข้อความ : Hod di chan จาก : MrT - 07/10/2000 02:46

ข้อความ : "เอ้า! ยกกล่องไปได้เลย ส่งให้ตามที่อยู่นี้นะ ห้ามแวะกินเหล้ากลางทางล่ะ" "ฮ่าๆๆ โอเคๆ แล้วเจอกันใหม่นะเฮีย" "กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" "เฮ้ย! แม่ เกิดอะไรขึ้นมีอะไร" "อ๊าก!!!!!!! ลูกพ่อ!!" สายลมที่อ่อนโชยยามเช้า พัดไหวอ่อนๆ ผ้าม่านผืนบางสีขาวปลิวไหวตามแรงลม กระพือสะบัดให้แสงแดดสอดส่องลงมาเป็นระยะๆ มากระทบกับอัญมณีสีฟ้าอันประดับอยู่บนเบ้าตาที่ชุ่มไปด้วยเลือดของหญิงสาว เป็นประกายระยิบระยับสะดุดตา ร่างอันไร้วิญญาณสีผิวขาวผ่อง ยิ่งขับทั้งสองสิ่งดูสวยงามและเลอค่ายิ่งแล.... "หึๆๆ เจ้าอัญมณี.... เจ้าจะเป็นของข้าตลอดไป ฮ่าๆๆๆ" เสียงหัวเราะที่ก้องกังวาล แสบเข้าไปถึงในใจ ปรากฏภาพของตุ๊กตาตัวหนึ่ง นั่งอยู่บนกล่องกระดาษที่กำลังจะถูกนำส่งไปให้ลูกค้า ตุ๊กตาตัวนั้น มีดวงตาที่ส่องประกายอย่างงดงาม และคราบรอยตำหนิสีแดงที่บนใบหน้านั้น.... ไอ้ช่วงนี้แหล่ะครับที่ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ช่วงแรกเก็ทตั้งแต่แรกแล้วคับ ขอโทษนะครับที่ทำให้ซึ่มเศร้า /me ไม่น่าเลยตู ถ้าจะให้ดีอธิบายให้ฟังหน่อยก็ดินะครับ จาก : zeros - 07/10/2000 11:52

ข้อความ : ก็ตุ๊กตามันเห็นดวงตาของเด็กผู้หญิงมันสวยดีก็เลยควักมาเป็นของตัวเองล่ะมั๊ง จาก : Feirith - - [email protected] - 07/10/2000 12:28

ข้อความ : โหดหลายน่อ... จาก : ioroid - 07/10/2000 13:46

ข้อความ : เย้ๆๆๆ มีคนเข้าใจตามที่เราคิดแล้ว ขอบคุณมากนะ Feirith T_T ปลื้ม นึกว่าไม่มีคนเข้าใจแล้วนะนี่ จาก : ต๊ก - 07/10/2000 21:36

ข้อความ : hye, good ni.... i เข้าใจ all you wrote na.... umm...... some of the language still not so smooth na... but overall good idea... ^_^ จาก : Choco - 08/10/2000 13:58

ข้อความ : ก็เก็ทดีออก ทำไม่จะไม่เก็ทฟะ หรือว่าถูกเตือนไว้ก่อนเลยระวังตัวตั้งใจอ่านแต่แรกหว่า แต่งดีออก แต่ผมไม่ค่อยชอบเรื่องแนวเด็กๆบริสุทธิๆ ถูกฆ่าเลยครับมันเศร้าๆไงไม่รู้บอกใม่ถูก แล้วก็แบบสิ่งที่ contrast กันแบบตุ๊กตาสวยๆเปื้อนเลือดเนี่ยเวลาเห็นแล้วแบบจะรู้สึกขัดใจมากเลย ยังไงก็แจ๋วแหละถ้าพูดถึงผลงาน ทำให้ผมเกิดอ่านแล้วเกิดอารมณ์คล้อยตามได้นะ จาก : Cid - 08/10/2000 14:19

ข้อความ : ง่ะนึกถึงเรื่อง Child's play 2 ขึ้นมาเลย น่ากลัวจังตอนที่ไปโรงงานตุ๊กตาแล้วยามก็โดน.... อ่าสายไปหน่อยแฮะแต่ก็Happy Birthday ด้วยก็แล้วกันนะ จาก : K.W.E. - 08/10/2000 22:51

ข้อความ : ไม่เก็ทเลย ขอบอก ...ดึ๋งงง(เครื่องหมายการค้าไม่จดทะเบียน) จาก : locker - 08/10/2000 23:48

ข้อความ : อาา...เกลาสำนวนกับฝึกการถ่ายทอกอีกนิดจะดีมาก...ใช้ได้แล้วล่ะ...^^ จาก : Blade of Fury - 09/10/2000 00:10

ข้อความ : oh... anybody have read a manga about a girl that hate carrots? this girl later somehow later she saw all food become carrot so she must eat anyway, then she ate the real carrot without knowing that it's real carrot (because she see everthing as carrots anyway) and found that carrots are nice. She was very happy... then one day she saw 2 giant carrots in the kitchen so she happily ate them, teste very nice.... actually those 2 big carrots were her father and mother.... so... they sa-yong ending na ^ ^;; I cannot remember the writer name... takahashi...takeuchi.. or something nie lae... old story.... จาก : Choco - 09/10/2000 09:19

ข้อความ : จ๊าากก~~ หลอกให้อ่านนี่นา... ตอนแรกนึกว่าเรื่องใสๆบริสุทธิ์เสียอีก ที่ไหนได้.. ~~>_<~~ ..ตู๊กแกตัวนี้โหดจังเลย.... จาก : A little lamb who passes by - 10/10/2000 03:50