หัวข้อ : - Force of the Darkmoon - Chapter2 "Able" (5)ต่อให้จบตอน5 ข้อความ : พวกคนบนตึกต่างเอะอะโวยวายกันไม่ได้ศัพท์ ความวุ่นวายโกลาหลแผ่ขยายไปทั่วทั้งบริเวณ ลมและแรงสั่นสะเทือนที่เกิดจากเครื่องยนต์ของวัตถุลึกลับนี้ยังคงแสดงความรุนแรงดุดันของมันออกมาอย่างไม่ขาดสาย ในขณะนั้น ทั้งแลมบ์และดาร์คต่างก็มองขึ้นไปยังเงาอันดำทมิฬของสติงเรย์ “น่ะ!! นี่มัน..!!” แลมบ์ตะกุกตะกัก “นี่แหละ สิ่งที่จะพาพวกเราไปตามหาพรรคพวกทั่วโลก!!” ดาร์คตะโกนตอบแข่งกับเสียงเครื่องยนต์.. “ ยะ...ยอดไปเลย.....” “แล้วจะมียอดกว่านี้อีก ไม่ต้องสนใจพวกสวะนี้แล้ว..ได้เวลาที่เราจะไปจากที่นี่กันซะที เอ้า!” เพียงเสี้ยววินาทีแสงสีขาวก็วาบขึ้นมา ย้ายร่างของทั้งสองคนขึ้นมาที่จุดรับส่งภายในตัวยานรบสีแดงเข้มนั้น ยานรบที่มีขนาดใหญ่ยิ่งกว่าดาดฟ้าอันมโหฬารของอาคารเบื้องล่าง ภายในห้องที่เป็นที่วาร์พอินเข้ามานั้น แลมบ์ที่ถูกย้ายร่างเข้ามาพร้อมๆกับดาร์คก็ได้มองไปรอบๆด้วยความตื่นตะลึง อุปกรณ์อิเล็กโทรนิกส์และเครื่องเคราหลายอย่างนั้นล้วนล้ำสมัยแบบไม่มีที่ใดในโลกนี้จะสามารถมีได้ ด้วยเหตุผลที่ดาร์คพูดออกมาเมื่อครู่ ว่าสติงเรย์ลำยักษ์นี่ถูกสร้างขึ้นโดยใช้วิทยาการสาบสูญที่ได้จากจันทราทมิฬเมื่อ10กว่าปีก่อน แต่แม้เวลาจะล่วงเลยมานานแล้ว วิทยาการของสติงเรย์นี้นั้นก็สูงมากขนาดกว่าคนบนโลกจะคิดค้นสำเร็จก็ยังต้องใช้เวลาอีกหลายสิบปีกว่าจะเทียบได้ ตัวยานค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิ้งพวกผู้คนบนยอดตึกที่กำลังระดมสาดกระสุนใส่ตัวยานอย่างไร้ประโยชน์ไว้เบื้องหลัง และแล้ว...มันก็พุ่งทะยานขึ้นไปยังท้องฟ้ามืดอย่างรวดเร็ว “เมื่อตอนกลางวันที่ร้านนั่น...นายพูดกับฉันไว้ใช่ไหม?” ดาร์คพูดด้วยเสียงเนิบๆ พลางควงไม้พลองในมือ “ หนึ่ง พวกเราที่ถูกดัดแปลงนั้นมีจำนวนทั้งหมด26คน แต่เหลือรอดชีวิตจากการกวาดล้างครั้งนั้นมาเท่าไรเราก็ไม่รู้.. สอง ...สถานีดัดแปลงนั้นกระจัดกระจายอยู่ทั่วโลก..ถึงบางคนจะมีดัดแปลงที่เดียวกัน ถึงเราจะรู้ที่ตั้งของสถานีเหล่านั้น แต่มันตั้งสิบกว่าปีมาแล้ว พวกเราจะพเนจรไปไหนต่อไหนบ้างก็ไม่รู้ สาม...เราจะเดินทางตามหาพรรคพวก เราต้องตามหาคนเพียงไม่กี่คนในโลกอันกว้างใหญ่ใบนี้ เราจะต้องเดินทางรอบโลกเพื่อที่จะหาเข็ม ด้วยเหตุผลทั้งสามนี้ การที่คิดจะรวบรวมพวกเราให้หนีพ้นเงื้อมมือของยูเอ็มโอนั้นก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลย ถูกต้องที่สุด ฉันยอมรับ.. แต่ถ้าเรามียานรบรุ่นหนักลำนี้ และกลุ่มคนที่คอยช่วยพวกเราอยู่อีกที่หนึ่งแล้วละก็ มันก็คงจะพอมีหวังบ้างล่ะนะ ว่าไหมแลมบ์ ” “ไม่ใช่แค่พอมีหวังหรอกนะ นี่มันเจ๋งจริงๆเลย ถ้ามีไอ้นี่ล่ะก็ พวกเรา”ทำได้”แน่นอน ไม่มีข้อโต้แย้งเลยล่ะ” แลมบ์พูดด้วยความดีใจ “เมื่อตอนกลางวันก็พยายามจะบอกนายแล้ว แต่นายก็หุนหันออกจากร้านไปซะก่อน.... เอาล่ะ ทีนี้ก็กลับเข้าเรื่องเถอะ” ดาร์คเว้นช่วงพูดไปครู่นึง “เอ้อ.... นายจะร่วมเดินทางไปกับพวกเราได้รึยัง” แลมบ์ทำหน้าดุหันขวับมายังดาร์ค.. “เฮ่ยๆ นายเห็นยังงี้แล้วยังจะกลัวอะไรอีก เมื่อกี๊นายเองก็พูดออกมาเองไม่ใช่หรือว่าพวกเราจะสามารถทำได้น่ะ แล้วพลังของพวกเราก็ไม่ใช่กระจอกๆ พลังของชั้นคนนึงก็สามารถทำกับพวกมันทั้งตึกได้ถึงขนาดนั้น...นายเองก็เห็นแล้วนี่นา” “มันไม่ได้อยู่ที่พลังของใครของใครจะทำได้ทุกอย่างนะ” แลมบ์กอดอก “ถึงแม้จะมีของพวกนี้ก็อย่าคิดไปว่าเราจะยิ่งใหญ่อะไรมากมาย ยังไงๆฉันก็ยังไม่ขอเข้าร่วมเดินทางไปกับพวกนายเด็ดขาด!!” พอพูดถึงตรงนี้ ดาร์คก็มีอาการหน้าสลดลงไปในทันที.. ทำไมแลมบ์ถึงไม่ยอมเข้าใจอะไรเลย ..เขาคิดในใจ ห้องรับส่งนั้นเงียบงันไปครู่ใหญ่ทีเดียว “เพราะอะไรรู้มั้ย” อยู่ๆแลมบ์ก็เปลี่ยนท่าทางกลับมายิ้มร่า “ก็เพราะของๆชั้นยังอยู่ที่แมนชั่นน่ะสิ!! ของสำคัญทั้งนั้นด้วย!! ถ้าไม่วกกลับไปเอาล่ะก็ชั้นก็ไม่ไปกับพวกนายหรอกนะ เรื่องอะไร!!” “เอ๋ ว่าไงนะ!!” ดาร์คแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ เอ้า พาชั้นไปบอกคนขับให้วกกลับหน่อยสิ” “ อะ อะ อ้า... ฮะๆ เอาสิ..!! เดี๋ยวจะแนะนำทุกคนให้รู้จักด้วยนะ ไปที่ห้องคนขับกันเถอะ!!” ดาร์คหัวเราะ “อ้า ว่าแต่นะ พวกนายได้ไอ้ยานนี้มาได้ไงน่ะ แล้วพวกคนที่คอยช่วยที่นายพูดถึงน่ะเป็นใครอยู่ที่ไหนกันหรือ?” แลมบ์ถามพลางเดินตามดาร์ค “เรื่องมันยาว แล้วเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังทั้งหมดเอง...” ยานรบสีแดงนั้นยังคงเคลื่อนตัวผ่านหมู่เมฆด้วยความเร็วสูง แต่แล้วก็วกกลับไปยังตัวเมืองที่เพิ่งจากมาเมื่อครู่เพื่อทำตามความต้องการของสมาชิกใหม่...แลมบ์ รหัสดัดแปลงL-12 เนื่องด้วยว่ายานลำนี้ไม่ควรเปิดเผยตนเองให้ปรากฏต่อสายตาผู้คนมากนัก เมื่อเริ่มเข้าใกล้ตัวเมืองมันจึงถูกปรับให้โคล้ก(Cloak)ตัวเองให้ล่องหนเสีย เพื่อที่จะได้ไปแอบบินอยู่บนแมนชั่นของแลมบ์ระหว่างที่เขาไปเอาของใช้ทั้งหลายที่เก็บไว้เพื่อเตรียมหนีออกมาไว้ในยาน วัตถุบินโปร่งใสขนาดยักษ์ปิดบังรูปร่างของมันกลมกลืนไปกับท้องฟ้ายามราตรีและบินข้ามฟากเมืองใหญ่ไปด้วยความเร็วคงที่.. แต่ถึงจะทำการล่องหนตัวยานไว้ ยานสติงเรย์นั้นก็มิอาจพ้นสายตาของชายลึกลับผู้หนึ่งในโอเวอร์โค้ทและผ้าโพกหัวที่ยืนอยู่ณ.ยอดตึกแถวนั้นไปได้!! “หลังจากตามร่องรอยมานาน.. ในที่สุดก็ได้พบจนได้” ชายผู้นั้นรำพึงกับตัวเอง “ไม่นึกเลยว่าจะยังคงมีชีวิตกันอยู่... ท่านหญิงและท่านชายทั้งหลายของข้า...!! ข้า..สปอยด์....จะขอพบพวกท่านในวันพรุ่งนี้ !!” --------------------------------------------------------- Sboy ออกโรงแล้วนะ... ... ตอนนี้สั้นหน่อย เพราะเดิมทีตอน5ที่ได้อ่านกันไปแล้วนั้นจะต้องเขียนถึงตรงนี้ แต่เนื่องจากเหตุผลบางประการ จึงต้องมาต่อตรงนี้ เอ้า สอบเสร็จแล้ว อย่างน้อยช่วงAbleก็ต้องจบในไม่กี่วันนี้แหละ!! โอ้วว หง่าวววว!! จาก : -----ROGER----- - - [email protected] - , แม้ว - 06/10/2000 10:23 โฮมเพจ : http://ไม่มีอ่ะ....แม้ว!!

ข้อความ : โฮ่ เปิดปุ๊บก็ได้อ่านเลยแฮะ จาก : zeros - 06/10/2000 10:39

ข้อความ : เขียนกันแล้วเรอะเนี่ย ผมก็อยากเขียนเหมือนกันแฮะ แต่เสียดายที่ตอนนี้อยู่บ้านตา ไม่มีคอมให้เขียน ตอนนี้ได้แต่นั่งนึกในใจว่าจะใส่รายละเอียดยังไง แค่นั้นเอง เน็ตก็ต้องมาหาข้างนอกเล่น แย่จริง ไม่เป็นไร วันอาทิตย์นี้ก็กลับบ้านแล้ว คงได้เขียนกันตอนนั้นละ จาก : Dark Master - 06/10/2000 11:03

ข้อความ : สรุปแล้วฟิคเรื่องนี้เอาคนในเว็บบอร์ดมาเป็นคาแรคเตอร์ใช่มั้ยเนี่ย26คนนั่นจะเอาใครมาบ้างล่ะเนี่ย อยากรู้จริงๆเลย คงต้องรอดูกันต่อไป จาก : Kaiser Dragon - 06/10/2000 18:27

ข้อความ : โอ้...นึกว่าจะเงียบหายไปเลยซะอีก เห็นห่างเหินมานานพยายามเข้าครับจะตามไปอ่านจนจบเลย.... จาก : kero - 07/10/2000 15:52

ข้อความ : finally continue sa tee na ROGER ^_^ .... ah.... good good.... PS. I thought Sboy read = S-boy sa eek.... jing jing read Sa-poi ror+ nia ^ ^;;;;;;; จาก : Choco - 08/10/2000 13:44

ข้อความ : โอ้~~ เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ \^o^/ ท่านหญิงและท่านชายทั้งหลายของข้า...!!<------- เป็นคนรับใช้รึนี่ ^_^;; จาก : แลมบ์ รหัสดัดแปลงL-12 - 10/10/2000 03:18