Mind :01: อนาคตใหม่

หัวข้อ : Mind :01: อนาคตใหม่
ข้อความ :
ในอนาคตอันใกล้นี้มนุษยชาติประสบกับวิกฤติกาลครั้งยิ่งใหญ่ ประชากรมนุษย์ล้นโลก ธรรมชาติเสื่อมโทรม เพื่อแก้ปัญหาที่พวกตนก่อขึ้น มนุษยชาติจึงผนึกกำลังกันสร้างทางออกขึ้นนั่นคือ "New Frontier (N.F.)" และในช่วงเวลาเดียวกันนี้ได้เปลี่ยนศักราชเป็น A.S. (After Space)
"New Frontier" คือ ดาวเทียมขนาดยักษ์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ และหลังจากการสร้าง N.F. แห่งที่ 9 เสร็จสมบูรณ์ ปี A.S. 0032 มนุษยชาติได้เริ่มแผนการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์นั่นคือ การปรับสภาพแวดล้อมบนดาวอังคารให้เหมือนบนโลกทุกประการเพื่อนำไปสู่ "การอพยพสู่ดาวอังคาร"
ปี A.S. 0060 หลังจากที่อพยพสู่ดาวอังคารได้ 15 ปี การตั้งถิ่นฐานก็ดำเนินไปได้ด้วยดีมาตลอด ถึงแม้จะมีรอยด่างบนหน้าประวัติศาสตร์อยู่บ้าง แต่อัตราการขยายตัวของชุมชนเป็นไปได้อย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดมหานครแห่งใหม่ขึ้นมากมาย ซึ่งหมายรวมไปถึง "มารีเนอร์ซิตี้" แห่งนี้
"มาริเนอร์ซิตี้" เป็นเมืองท่าที่สำคัญของดาวอังคาร สืบเนื่องด้วยท่ายานขนส่งอวกาศขนาดใหญ่ที่อยู่ ณ มหานครแห่งนี้ ทำให้มหานครแห่งนี้เป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญระหว่างดาวอังคารกับอวกาศ และด้วยภูมิประเทศที่เหมาะสมกับการคมนาคมที่สะดวก ทำให้การมีอัตราพัฒนาของตัวเมืองสูง

ในร้านให้บริการติดต่อเครือข่าย Internet เล็กๆในห้างสรรพสินค้าซึ่งเป็นหนึ่งในหมู่ตึกระฟ้ามากมายที่เกิดจากการพัฒนาของเมือง ในร้านเล็กๆที่ตกแต่งให้เกิดบรรยากาศสบายๆ อกทั้งยังบริการเครื่องดื่มและอาหารว่างที่แสนอร่อย นั่นเป็นเสน่ที่ดึงดูดลูกค้ามากมายให้เข้ามาใช้บริการ
ในมุมหนึ่งของร้านมีชายคนหนึ่งกำลังใช้บริการอยู่ ชายที่อายุน่าจะราวๆ 70 ต้นๆ ใส่เสื้อนอกโทรมๆ ส่วนเสื้อในก็ยับยู่ยี่ ผมเผ้าพันกันยุ่ง แต่ว่าใบหน้านั้นกลับดูแล้วคงแก่เรียน

- นี่คงเป็นข้อมูลชุดสุดท้ายที่จะส่งให้ในตอนนี้ มีปัญหาอะไรรึไม่-
- อืม...ไม่ ตอนนี้ยังไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วง ทุกอย่างราบรื่น -
- ถ้าอย่างงั้นโครงการณ์คงจะราบรื่นด้วยซินะ -
- ... -
- มีปัญหาอะไรรึ -
- ... -
- แย่แล้ว! เราถูกสะกดรอย รีบหลบไปก่อน!! -
ทันทีที่ข้อความนี้ขึ้นมา ใบหน้าของเขาก็พลันขาวซีด เขารีบลุกขึ้นเดินออกจากร้านด้วยท่าทีตื่นตระหนก
"ทั้งหมด 120 เครดิตค่ะ" พนักงานเก็บเงินสาวพูดด้วยน้ำเสียงแจ่มใส และนี่ก็เป็นเสน่อีกอย่างของร้านนี้
"ครับๆ" เขาตอบละล่ำละลักก่อนจะควักเอาธนบัตร 500 เครดิตวางบนเคาน์เตอร์แล้วรีบเดินออกไป
"นี่คุณคะ เงินทอน" พนักงานสาวตะโกนไล่หลังมา แต่สายไป เขาหายไปกับฝูงชนที่มาจับจ่ายที่นี่เสียแล้ว
"แปลกคนจริง" ที่จริงเธอจะเก็บเงินนั่นไปเลยก็ได้ แต่ด้วยจิตสำนึกที่ดีงามเธอจึงเก็บมันไว้ต่างหาก เผื่อว่าเขาจะกลับมาเอามันคืน จากนั้นเธอจึงเดินไปเก็บถ้วยกาแฟที่โต๊ะที่เขาเพิ่งลุกไป ตอนนั้นเองเธอถึงสังเกตได้ว่าเขาไม่ได้ทิ้งไว้แต่เงินทอนเท่านั้น เขายังทิ้งแผ่นดิสค์ไว้ในเครื่องอีกด้วย
"อะไรของเขากัน" เดิมทีเธอจะเอามันออกแต่เธอเห็นว่ามันยังทำงานอยู่จึงปล่อยมันไว้

- กำลังส่งข้อมูล..80..85..90% -

มาทางด้านชายคนนั้น หลังจากที่เขารีบเดินออกจากร้านแล้ว เขารีบจะออกจากที่แห่งนี้โดยเลือกที่จะใช้บันไดที่ไม่ค่อยมีคนใช้นี้ เขารีบวิ่งลงไปอย่างรวดเร็ว ผ่านชั้นแล้วชั้นเล่า จนในที่สุดเขาต้องชะงักพร้อมกับใบหน้าที่ตื่นกลัว เบื้องหน้าของเขาในตอนนี้คือ ชายหนุ่มใส่แว่นดำในเสื้อโค้ทยาวสีดำ

"ไม่พบกันนานนะครับ ท่านศจ." เขาพูดอย่างสุภาพแต่นั่นกลับทำให้อีกฝ่ายตื่นกลัวยิ่งกว่าเดิม
"ก...แกเป็นใครกัน" อีกฝ่ายที่ตื่นกลัวพูดพร้อมกับเอามือปาดเม็ดเหงื่อที่พากันผุดออกมาไม่หยุด
"แหม่ๆ ท่านก็พูดเล่นไปได้ คนอย่างท่านศจ. อัลเบิร์ต โซลดาร์ค จะไม่รู้จักพวกผมเชียวหรือครับ"
ใช่แล้ว! ชายผู้นี้คือ ศจ. อัลเบิร์ต โซลดาร์ค ผู้โด่งดัง หนึ่งในเหล่านักวิทยาศาสตร์ผู้พลิกโฉมดาวอังคาร เขาเป็นผู้ประดิษฐ์คิดค้นเครื่องมือที่สร้างความเจริญให้แก่มนุษยชาติมากมาย แต่วันนี้กลับต้องหนีหัวซุกหัวซุนกับอะไรกัน?

"ผมเข้าใจดีที่ท่านพยายามจะหลบหนี"
"แต่ที่ผมมาปรากฎในวันนี้ก็เพื่อจะบอกว่า สิ่งที่ท่านทำไปนั้น มันก็ทำได้แค่เพียงทำให้ทั้งทางคุณและทางผมเสียเวลาไปก็แค่นั้น" ชายหนุ่มพูดพลางเอานิ้วมือดันแว่นตัวเอง
"ทางที่ดี ท่านน่าจะมอบ"มัน"มาให้ผมเสียจะดีกว่า"
"พูดเรื่องอะไรกัน ฉันไม่รู้เรื่อง" ศจ. ยืนยันคำเดิม
"เฮ่อ ท่านนี่ช่างดื้อดึงจริงนะ"
"ผมพูดอีกทีแล้วกัน ส่ง"มัน"มาซะ สิ่งประดิษฐ์ชิ้นล่าสุดของคุณ" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวพอๆกับ สายตาที่จ้องมองแบบกินเลือดกินเนื้อ คราวนี้ศจ.รู้ได้ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นแน่นอนถ้าเขาไม่ยอมอ่อนข้อ

"ก..ก็ได้" ศจ.เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนอก ควักเอาโลหะรูปร่างกลมแบนออกมา มันหนาประมาณ 5 cm เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 15 cm ตรงกลางเป็นกระจกใส ด้านในเป็นของเหลวสีดำ ที่เหลือเป็นแผงวงจรต่างๆ
"ตอนนี้มันเป็นแค่รุ่นทดลองเท่านั้น"
"แต่นี่ก็เป็นผลงานการวิจัยชิ้นล่าสุดของฉัน Psycho Reactor!!"
"แค่นี้ก็เพียงพอแล้วล่ะครับ" ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีชัยพร้อมกับเดินเข้าหาศจ.

"หึ..หึๆ แต่ว่าเจ้าหนุ่ม แกรู้อะไรไม๊"
"แกคงคิดสินะว่าแกจะได้มันไป"
"แกคงคิดสินะว่าตาแก่อย่างฉันจะทำอะไรได้"
"แต่แกคงไม่รู้ ลองคิดดูสิ เจ้าหนุ่ม"
"ในเมื่อฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมา ฉันก็ต้องใช้มันได้ด้วย!"
"จงดูพลังของมันพร้อมๆกับสำนึกในความประมาทของตัวเองซะ!!"
สิ้นเสียง ศจ.ก็กดแผงวงจรของแผ่นโลหะนั่น มันเริ่มทำงานแล้ว พลังงานเดินไปทั่วทำปฏิกิริยากับของเหลวที่บรรจุเอาไว้ ส่งผลทำให้ของเหลวนั้นตกผลึก จากนั้นผลึกนั้นก็เริ่มปั่นตัวมันเอง ก่อให้เกิดบรรยากาศที่บิดเบี้ยวรอบตัวศจ. ม้านั่ง กระถางต้นไม้ที่ว่างประดับอยู่ ต่างพากันลอยขึ้นมาเหมือนกับมีมือที่มองไม่เห็นยก และกระจกใสด้านหลังศจ.ก็แตกออกกลายเป็นเศษแก้วเล็กๆที่แหลมคม
"ตายซะ!!!" ศจ.ตะโกนลั่น และบรรดาสิ่งที่ลอยอยู่ต่างพากันพุ่งเข้าหาชายหนุ่มเหมือนกับรู้คำสั่ง แต่นั่นไม่ทำให้ชายหนุ่มวิตกเลยแม้แต่น้อย

"หึ สมกับเป็นผลงานของท่านจริงๆ"
"แม้เป็นรุ่นทดลอง แต่ยังเปล่งพลังได้มากขนาดนี้"
"...แต่ผมบอกแล้วไง ทุกสิ่งที่ท่านทำไปมันเปล่าประโยชน์"
ทันทีที่เหล่าสิ่งของที่พุ่งเข้ามาถึงตัวเขา มันกลับหยุดชะงักอยู่กลางอากาศ และนั่นสร้างความประหลาดใจให้แก่ศจ.ไม่น้อย
"น่าเสียดายนะครับ สิ่งที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้กลับเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของท่าน..."
"...น่าเสียดายจริงๆ" ชายหนุ่มยิ้มออกมาอย่าง***มเกรียมพร้อมกับสายตาที่กระหายเลือดไม่แพ้กัน
มาคราวนี้เหล่าสิ่งของกลับพุ่งเข้าหาศจ. คราวนี้มันไม่หยุดอีกแล้ว แม้ตัวเขาจะพยายามออกแรงต้าน แต่ก็ไร้ผล เศษกระจกจำนวนมากพุ่งเข้าปักตัวเขา บ้างก็เฉือนตามตัวเขาแล้วพุ่งปักที่ด้านหลัง ม้านั่งตัวเขื่องพุ่งกระแทกทำให้ร่างอาบเลือดของเขากระเด็นออกด้านนอกตัวตึก ลอยละลิ่วลงสู่พื้นด้านล่างที่คราคร่ำไปด้วยผู้คน

เมื่อร่างที่อาบเลือดตกลงมากระแทกพื้นเบื่องล่าง ทำให้บรรดาผู้คนตื่นกลัว แต่มันยังไม่จบเพียงเท่านี้ จู่ๆกระถางต้นไม้ก็ตกลงมาทับที่หัวของร่างที่เพิ่งร่วงลงมา เพิ่มความสยดสยองให้กับผู้เห็นเหตุการณ์ เวลานี้ผู้คนต่างแตกตื่น บ้างก็เป็นลม บ้างก็วิ่งหนี บ้างก็กรีดร้อง แต่มีอยู่คนหนึ่งที่เดินเข้าหาศพ ไม่ใช่ใครอื่น ชายหนุ่มคนเมื่อครู่นี้เอง เขาเดินเข้าไปเอาแผ่นโลหะกลมนั่นออกจากมือของศพ

"แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ พวกผมจะนำมันไปวิจัยต่อเอง ท่านศจ."
และแล้วเขาก็เดินหายไปกับฝูงชนที่กำลังแตกตื่นอยู่นั่นเอง

...TO BE CONTINUE

จาก : Feirith - - [email protected] - 10/09/2000 14:55

Comment เกี่ยวกับ Fiction ตอนนี้
ชื่อ :
Email :
ICQ :
โฮมเพจ :
ข้อความ :